Elk weekeinde, met in het zicht 1 dag zonder kinderen, plan ik van alles. Meestal verheug ik me op ongestoord achter de naaimachine, vouwen of anderzins creatief bezig zijn. Maar elke zaterdag moet ik weer bekennen dat ik niets van dat al gedaan heb. Het klopt gewoon niet, dat mijn kinderen niet bij mij zijn, geen contact met me mogen opnemen, als ze dat nodig vinden.
Dus elke zaterdag is leeg, voelt leeg, en wordt gevuld door achterstallig huishoudelijk onderhoud dan wel de boodschappen.
Dus ligt de trouwjurk nu wel geknipt klaar, maar zit er nog geen pand aan elkaar. Ik ga nu dus de naaimachine op tafel zetten, de trouwrok afmaken (is alleen nog stikken van de rits, de rest is klaar, maar de rits was op het moment supreme verdwenen)
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
4 opmerkingen:
Is die rits nu al voor de twééde keer weg?? *mompelt iets over voortschrijdende postnatale dementie* ;-))
Duidelijk een gevalletje van achtergebleven en ver na-uitlopende zwangerschapsdementie.
Dat wil nog wel eens blijven hangen na meer dan 2 kindertjes op de wereld te hebben gezet.........
(neem daarbij de roze wolk en dito bril, en voila, het leed is compleet)
Ja lastig is dat hoor, dames, ritsen met PND... Gelukkig is Marrigje behoorlijk bij de tijd.
De rits is ingezet, de rok prachtig geworden. Ik wil er alleen nog een hartje en een klavertje in borduren (stiekum aan de binnenkant) dan kan ze die aan bij het burgerlijk huwelijk.
Straks de panden aan elkaar zetten, dan kan er gepast worden...
Van het weekeinde zal ik foto's plaatsen. Ik mag de digitale camera van mijn dochter gebruiken, maar kan via mijn eigen pc geen foto's plaatsen. dat moet via de laptop.
Een reactie posten