Paaszondag begon als alle andere paaszondagen, ware het dan in een nieuw huis, met een paar extra kinderen.
Kinderen vroeg wakker, bij mij in bed, wachten tot ze naar beneden mogen om paaseieren te gaan zoeken.

Geen nette kleren dit jaar, want die zitten nog in dozen die onvindbaar zijn. Rustig de dag beginnen dus. Kopje thee, paaseitje,en ondertussen de was opvouwen.Ik twijfel nog even of ik naar de kerkdienst in den Helder zal gaan, maar besluit dat het met de verhuizing niet zo'n slim plan is. Een gewone rustige zondag dus, tot........

8.45, paniek in de speeltuin, als ik naar buiten kijk zie ik Joshua op de grond liggen, en huilen. Nou huilt deze niet zo snel, dus dat is mis. Ik vlieg het huis uit, de speeltuin in, en daar ligt Joshua, met een kapotgezicht. Vriend en buurman zijn al terplaatse en constateren ook dat het mis is. Verdere inspectie leert dat zijn arm gebroken is. En ja, dat kon ik zo zien, en ook wat voor breuk, en hoe aan te pakken. Dat betekent dus, Den Helder.
Echter, 8,45 betekent dat het tegen 9 is als de artsenpost is gebeld en het besluit Den Helder is genomen, wat weer betekend dat het de boot van 10 uur gaat worden. Arme Joshua, eerst een uur pijn lijden, dan een half uur op de boot in de auto.
Op de boot had vriendlief de vertegenwoordigheid van geest om het personeel van de TESO te vragen om een personeelslid van de teso op te merken dat hij in een rij wilde zodat hij er snel af kon, omdat hij een kind met gebroken botten in zijn auto had. We werden keurig midden voor gemanouvreed. Tot mijn grote verbazing werd er vlak voor het afrijden op het raampje getikt. Was dit de auto voor het Gemini? Ja, kom maar dan. Voor ons stonden 3 auto's, die mochten weg, de rij er naast werd tegen gehouden, en de rij achter ons ook. Toen een auto naar onze auto toeterde, omdat we zo langzaam reden, kreeg die een vermanend vingertje van het Teso personeel.
Tegen de tijd dat we in het ziekenhuis zijn, is Joshua murw van de pijn en zijn gezicht nat van het huilen.
Gelukkig is er een geweldige zuster, die meeleeft, en Joshua in alles bijstaat, alles goed uitlegt en hem volledig op zijn gemak wist te stellen, ondanks de pijn, de schrik en de ongewoonte.
Omdat het een dubbele breuk was (beide botten in zijn pols zijn gebroken) EN eea niet op zijn plaats was blijven zitten, werd besloten de arm onder algehele narcose te zetten.
Vriend naar huis gestuurd, want daar waren de kinderen onder de hoede van een 16 en 18 jarige achter gebleven en dat wilde ik toch niet de hele dag laten duren. Die had dus de boot van half 12 weer terug, en was om 12 uur weer thuis.
Ondertussen was Joshua naar de OK gereden en had ik daar, bij de deur helaas, afscheid van hem moeten nemen. De zuster heeft me naar de kinderafdeling gebracht, en daar begon het wachten. Ze hadden gezegd een half uur, dus het eerste half uur ging prima, daarna vond ik dat ze nu snel moesten komen, anders ging ik hem zelf wel halen.
Gelukkig duurde het toen nog maar een kwartier voor ze me kwamen halen, en ik weer in een gang mocht wachten tot Joshua uit de verkoeverkamer kwam. Ook daar liet ik me weer overdonderen en had ik natuurlijk gewoon mee moeten lopen naar binnen. Net toen ik bedacht dat ik gewoon naar binnen zou gaan, kwam hij eruit. En een praatjes dat hij had. Helemaal groggy van de narcose. Hij bleef het zelfde verhaal vertellen, maar hij was er weer!

Eenmaal op de kamer kwam de arts vertellen dat hij behoorlijk boos was geweest toen ze hem wakker maakte, want hij lag net lekker te dromen en toen moest hij wakker worden. Als in een flash back had hij toen alles opnieuw beleefd en waar daar niet helemaal blij van geworden. Tot hem verteld werd dat alles achter de rug was, en hij weer naar zijn moeder ging.
Omdat hij bleef praten heb ik hem heel even alleen gelaten, en toen ik terug kwam, was hij ver weg. Het boek dat ik, uit voorzorg, meegenomen had, kwam goed van pas.

Tegen 2 uur werd hij weer wakker, en had iets meer praats, nog steeds pijn, maar een stuk minder. Tussen 4 en 5 mochten we naar huis. Hij wilde rond 3 uur aangekleed en klaar zitten om te gaan. Maar de pijn nam toe, en de tranen begonnen weer te stromen. Op de boot (van half 5) een paracetemol gegeven, en nu ligt hij op de bank tv te kijken.
Al met al een heeeel andere eerste paasdag dan in ik gedachten had vanmorgen. Wel weer wat anders dan dozen sjouwen:o)))