Eraf

Eindelijk,vandaag was de dag. Joshua telde de dagen, en vanaf gisteren de uren tot het zover was.
Vandaag mocht, eindelijk, het gips er weer af. Ondanks dat hij de dagen telde, vond en vindt hij het heel erg eng, zo'n gipsloos armpje.
De zenuwen gierde dus door zijn keel tegen de tijd dat hij aan de beurt was. Van de weersomstuit,deden zijn zus (7) en broertje (3) enthousiast mee met zenuwen (lees vervelend zijn)

De broeder was echter heel aardig tegen Joshua, gaf hem het gevoel dat hij wist wie hij was, en wat hij gedaan had. Het gips was zeer snel verwijderd, maar dan. Toch maar een controle foto. Dus eerst weer naar de rontgen, en daar wachten. Dan naar het kleedhokje en daar wachten, foto maken en weer wachten tot ze doorgeven dat die gelukt is, weer naar de gipskamer en daar wachten tot we naar binnen mochten.
Eenmaal binnen moesten we op de arts wachten, en nog meer wachten. Vooral omdat ik kon zien dat de arm goed vast zit, en er geen problemen waren, duurde dat lang, heeel lang.
Toen uiteindelijk de dokter kwam, vertelde hij dat de arm er goed uit ziet, en Joshua nog een week of 2 heeeeel voorzichtig moet zijn, met balspellen en stoeien enzo, maar wel moet en mag zwemmen (gelukkig maar, want daar is ie dol op)
Hij heeft nu een witte en een bruine arm, en is zo blij als blik dat hij weer gewoon Joshua is, zonder gips.