Poezenmoeder

De kleine poesjes worden groot, en een van hen, toevallig de kleinste uit het nest, heeft van het weekeinde uitgevonden hoe het kattenluik werkt.
Wat zag ik nu vanmorgen gebeuren?

John Doe (zo heet hij) komt vanuit achter in de kamer aangerend, klimt door het kattenluik, en vliegt de tuin in. Moeders houdt hem scherp in de gaten, ze was net aan het eten, en twijfelde bij deze actie van haar zoon even, ging er uiteindelijk toch achteraan.
Eenmaal in de tuin, riep ze hem, met dat speciale keelgeluid dat moeder poezen maken als ze hun kinderen roepen. John Doe kwam aangehuppeld, en kreeg van zijn moeder op zijn donder. Hup naar binnen jij. En hoe hij ook draaide, en huppelde, hij kon niet anders dan zijn moeder naar binnen volgen. Ook al ging zij als eerste weer naar binnen. Alsof ze hem aan een onzichtbaar touwtje met zich mee trok.
Ik was diep onder de indruk, en aangenaam geraakt door de zorgzaamheid van moederpoes.

Vanavond bij het was opruimen, kwam John Doe weer aangestuiterd, door het kattenluik. Als een stuiterbal achter een paar blaadjes aan, en voor ik binnen was, stuiterde hij al voor me uit, door het kattenluik de kamer in. Zijn broertjes en zusje volgen zijn bewegingen met aandacht, maar maken geen aanstalten ook het kattenluik te proberen, ze vinden het nog erg eng.