De tuin

Hard gewerkt vandaag. Zo hard dat er geen foto's gemaakt zijn.
Mijn tuin was, toen ik hem bij het huis kreeg, volgeplant met planten, Mooie planten (de meeste) maar vooral grote planten. Heel veel rozen. Mooi, geurend, maar ook met grote dikke doorns niet echt geschikt voor een tuin, gevuld met kleine kinderen.

Vandaag was de dag. Vriendje weg, dus mijn handen vrij. Hij heeft nl een vorm van reuma die het moeilijk maken om een hele dag zware lichamelijke arbeid te verrichten. Het aangewezen moment dus om de tuin aan te pakken, zonder dat hij zich ongemakkelijk voelt, omdat hij niet veel kan doen.

Vanmorgen om 11 uur, kwam mijn steun en toeverlaat in het geheel, de vriend van een vriendin, Ron. Wauw wat kan die aanpoten, voor ik met mijn ogen had geknippert was een groot deel van de planten er al uit.
Toen mijn kinderen waren opgehaald, ben ik aan de andere kant begonnen. Planten eruit, planten weg, planten verplaatst, in de hoop dat ze weer aanslaan. Perkje naast de deur omgespit, tegels neer gelegd en planten gepoot.

Ron heeft een nieuwe ingang van de tuin gemaakt voor me. Iedereen klom daar over het hek, dus nu gewoon hek weg, en tegels neergelegd. Dan heb ik niet van die zwarte voeten elke keer in mijn keuken en kamer de hele winter.
Als morgen (hopelijk) alles er uit is, planten en klinkers, en alles is omgespit, gaan we voorlopig overal gras zaaien. Na de verbouwing en de rest, gaan we dan het terras verleggen, en een goed hek om de tuin zetten. En weer nieuwe en eigen planten in de tuin zetten.
Morgen zal ik toch de nodige foto's maken, want het is te leuk om vast te leggen, deze metamorfose.