I dont have friends in high places, I have them in the right places.

Mijn beroep is gastouder. Als gevolg daarvan, heb ik altijd kinderen over de vloer, veel kinderen. Ondanks dat ik speelgras had gelegd, (nou ja, aan Opa Henk gevraagd dat te leggen) was het gras niet bestand tegen zulk intensief gebruik.
Gevolg, een deel van de tuin was onbruikbaar verklaard en dat leverde een hoop stress op bij mij, en de kinderen.
En het deel van de tuin waar de kinderen WEL konden spelen, leverde erg vieze kinderen op.

Daar moest wat aan gedaan worden.
En na een gesprek met de (stief)vader en moeder van 2 oppasjongetjes, werd het buiten mij om, vanzelf geregeld.

Gisterenmiddag, om 5 uur kwam de vrachtauto. Dat wil zeggen, een grote happer, gemonteerd op een vrachtauto, binnen een oogwenk waren de stenen uit de tuin, en het gras daarna nog sneller. Met hulp van de buurman werden de kantjes netjes afgewerkt.
Een kwartier laten lag er wit zand in de tuin, waar vandaag de klinkers in gelegd zouden worden.

Vanmorgen om 8 uur waren beide mannen paraat. Ik was vroeg opgestaan, of eigenlijk niet later dan door de week. Na een bakkie koffie gingen ze aan de slag. Banden er uit, zand eruit, nog een stukje gras afsteken. Glad trekken, en toen stenen er in.
Alles ging voorspoedig. Wij zorgden voor de catering. Koffie, kroketten en fricandellen, nog meer koffie.
En om even voor 4 uur vanmiddag was de tuin weer als nieuw.

Ik ben beide heren heel dankbaar.

Tuin

Toen wij in dit huis kwamen wonen, was de tuin een woestenij vol struiken en planten. Vanaf de straat gezien een prachtige tuin, maar als je goed keek, echt verwilderd, en braakliggend terrein.

Voor onze eerste winter hier, heb ik, samen met een vriend, de hele tuin leeg gehaald, al het struikgewas gerooid, de hortensia's verplaatst (ik ben dol op hortensia) en de rozen weggegeven.
Samen hebben we de tuin geegaliseerd, en gras ingezaaid.
Omdat hij het wel kon, en ik niet, heeft hij een begin van een terras gemaakt, en een nieuwe ingang voor de tuin. De officiele ingang was nl buitengebruik, en de kinderen hadden zelf een betere plek voor de ingang gevonden. Die maar officieel gemaakt.

Het volgend jaar was de verbouwing. Al ons harde werk werd te niet gedaan, doordat een kraan eerst een geul groef voor een riolering (wat niet nodig bleek) en daarna nog een keer een geul groef voor de electrische bedrading in de nieuwe ruimte. Samen met een andere vriend en de jongens heb ik de tuin opnieuw geegaliseerd en waar nodig ingezaaid.
Verder hebben we er niet veel aan gedaan, want de gemeente schreef een brief, dat ze de straat gingen renoveren, en gelijk de riolering ging aanpassen. Daarvoor zou onze tuin open moeten, misschien, en ik vond het onzin om dan de tuin netjes te maken, dat kon dan wel even wachten. Van het voorjaar zou ik.....

Maar in het voorjaar deed ik niets aan de tuin. Ik zat met een enkel in het gips. En in het najaar, deed ik ook niets, want ik zat nog steeds met een niet meewerkende enkel. De winter kwam, met harde vorst, en sneeuw. Zelfs het deel van de tuin dat wel gedaan was, heeft die winter niet overleefd.
Mijn tuin is nu een braakliggend terrein. De materialen om het op te knappen, zoals ik het wil, zijn aanwezig. Zeker nu we van buren tegels hebben gekregen voor het beoogde pad.
Mijn enkel werkt echter nog steeds niet. Ruurd heeft erg veel last van zijn reuma, en de jongens doen al zoveel in huis, dat het irreel is van hen te verwachten dat ze de tuin kunnen opknappen.

Volgend jaar? Zou ik volgend jaar eindelijk de tuin hebben die ik beoog, met zit hoekjes, een vaste barbeque, en hortensia's? Veeel hortensia's? Klim hortensia's langs de terrassen en de ramen, en eindelijk het bloeiende grasveld dat ik al zo verschrikkelijk lang wil hebben. Zou het lukken? Zou ik op tijd geopereerd zijn dat ik van de herfst zelf iets kan doen?

Gisteren liepen er buren langs, die smalende opmerkingen hadden over onze tuin. Terecht eigenlijk, maar toch doet het ook pijn. Want nu is het buiten mijn macht er iets aan te doen. Niet eens voor de buurt.

De tuin

Hard gewerkt vandaag. Zo hard dat er geen foto's gemaakt zijn.
Mijn tuin was, toen ik hem bij het huis kreeg, volgeplant met planten, Mooie planten (de meeste) maar vooral grote planten. Heel veel rozen. Mooi, geurend, maar ook met grote dikke doorns niet echt geschikt voor een tuin, gevuld met kleine kinderen.

Vandaag was de dag. Vriendje weg, dus mijn handen vrij. Hij heeft nl een vorm van reuma die het moeilijk maken om een hele dag zware lichamelijke arbeid te verrichten. Het aangewezen moment dus om de tuin aan te pakken, zonder dat hij zich ongemakkelijk voelt, omdat hij niet veel kan doen.

Vanmorgen om 11 uur, kwam mijn steun en toeverlaat in het geheel, de vriend van een vriendin, Ron. Wauw wat kan die aanpoten, voor ik met mijn ogen had geknippert was een groot deel van de planten er al uit.
Toen mijn kinderen waren opgehaald, ben ik aan de andere kant begonnen. Planten eruit, planten weg, planten verplaatst, in de hoop dat ze weer aanslaan. Perkje naast de deur omgespit, tegels neer gelegd en planten gepoot.

Ron heeft een nieuwe ingang van de tuin gemaakt voor me. Iedereen klom daar over het hek, dus nu gewoon hek weg, en tegels neergelegd. Dan heb ik niet van die zwarte voeten elke keer in mijn keuken en kamer de hele winter.
Als morgen (hopelijk) alles er uit is, planten en klinkers, en alles is omgespit, gaan we voorlopig overal gras zaaien. Na de verbouwing en de rest, gaan we dan het terras verleggen, en een goed hek om de tuin zetten. En weer nieuwe en eigen planten in de tuin zetten.
Morgen zal ik toch de nodige foto's maken, want het is te leuk om vast te leggen, deze metamorfose.