Praagse verhalen deel 1

In Praag heb je een heuvel, nou, zeg maar berg, de Petri. Die berg is bestempeld als park. Om boven aan te komen kun je met een kabelbus. Twee aan elkaar gekabelde bussen, die elkaar, door hun gewicht, omhoog trekken. Erg leuk systeem, wat ook al bijna een eeuw, met onderbrekingen, werkt.




Boven aan gekomen, kun je nog iets hoger klimmen, alwaar een soort eifeltoren klaar staat om beklommen te worden.



Dapper als we zijn, gingen wij, zonder vrees de toren in.
Het was zondag, en druk, waardoor zich een lang lint van mensen de trap op, en een andere trap weer af bewoog.
De toren is verdeelt in 2 uitkijk punten. Bij het eerste uitkijkpunt kun je naar buiten en op een balkon, met hoge balustrade, van het uitzicht genieten. Al waait het daar al behoorlijk. Je staat natuurlijk al boven op een (hoge) berg, met daarop een hoge uitkijktoren.
Dit was prachtig. Het beklimmen van de trap is nog min of meer binnen in een toren, daarbij heb je dus niet het idee dat je erg hoog bent.



De problemen begonnen halverwege de tweede trap. Toen ik me ineens realiseerde dat ik wel heel hoog was. De trap is dan meer buiten, omgeven door alleen een hek, waar je heeeeel goed door heen kunt kijken. De diepte is ineens heel diep, en de wind heeft vrij spel om je heen, waardoor het gevoel van hoog zijn nog eens wordt benadrukt.
Ik leunde al tegen de midden pilaar, alsof ik dan minder hoog was. Halverwege de trap, dacht ik, ik vind dit gewoon niet leuk. Maar de gedachte aan omdraaien en naar beneden gaan, bleek onmogelijk omdat achter mij het lint van mensen door ging. Eenmaal op de trap, moet je ook omhoog.
Ik worstelde me verder omhoog. Niet echt hoogtevrees, of eigenlijk echt geen hoogtevrees, was dit wel erg hoog. Eenmaal boven bleek het mee te vallen. de uitkijkpost was omgeven door een hoge balustrade, met daarboven ramen. Zo klein dat je er niet doorheen zou kunnen al zou je willen. Wel groot genoeg om een camera door naar buiten te steken voor mooie foto's.



Boven zei ik, tegen mijn schoondochter: THis is too high for me!
Waarop een jongen, verder van de trap verwijderd zich naar me omdraait, en zeer instemmend zegt : For me too.

We wisselen wat instemmende geluiden en gaan ieder ons weegs. Ik puf nog even na, en zucht nog eens. En merk dan op, tegen dezelfde schoondochter, You should have warned me!
Waarop de jongen zich weer omdraait, en verwijtend tegen I zegt Me too, me too!

Hij krijgt de lachers op zijn hand.

Maar hoog was het. Ik ben alleen erg blij dat ik de klim heb gemaakt, en van een hoogte over Praag heb uitgekeken.