Is ineens alles anders. En stort het hele systeem in elkaar.
Vanaf het moment dat ik door mijn enkel zakte tot vorige week, kon Ruurd zonder veel problemen thuis werken. Nu heeft hij een klus in Amsterdam, en moet hij daar ook naar toe. Dat betekend dat hij vanmorgen met de boot van 8 uur is vertrokken en morgenavond terug komt. En volgende week zelfs 4 dagen weg zal zijn.
Normaal gesproken zou ik dat ongezellig vinden, maar er geen problemen mee hebben. Echter nu ik op krukken loop is het wel een beetje een probleem.
Alleen krukken zou zelfs nog wel lukken maar op krukken lopen en voor een kleine baby zorgen is wel erg lastig.
Het huishouden, dat de laatste weken toch al rommeliger en slordiger is als ik prettig vind, zal nog lastiger bij te houden zijn. Waardoor het nog rommeliger en slordiger zal verlopen.
Even zag ik het niet zitten vanmorgen. Aangezien ik al lang geleden geleerd heb dat tranen op zulke momenten niet helpen, zet ik de schouders er maar onder. Eerst maar eens ontbijten...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
4 opmerkingen:
Marrigje. Lief Marrigje. Wat een toestand, meid. Kun je misschien wel fietsen met je gipspootje? Met Cecilia in de bak?
Ik zou wel willen dat we wat dichter bijelkaar zouden wonen. Maar ja...
Sterkte
Groet. Britt
he meid, wat een toestand...
Ff diep adem halen maar. Rommel is geduldig.
Dat is zeker erg balen. En je hebt ook nog oppaskindjes?
Misschien is fietsen inderdaad nog een optie?
En ik zeg altijd: Het huis is er voor mij en niet andersom.
Huis komt wel weer.
Sterkte! Groetjes,Marjan
Oeps dat is lastig joh ...........
ik duim met je mee dat het gaat lukken .........
Een reactie posten