Zomaar ineens is het op. Helemaal op geloof ik zelfs.
Mijn vermogen om het positief te zien, om te blijven geloven dat mijn been genezen zal.
Zomaar ineens ben ik er van overtuigd dat het niet verder zal genezen dan dit. Van hieruit zullen we verder moeten organiseren en leven. Ik wil niet meer wachten op betere tijden. De betere tijden komen niet zomaar vanzelf langs.
Ik ga mijn eigen betere tijden maar maken.
Afgelopen schooljaar ben ik zogoed als niet op school geweest. Eerst omdat ik door mijn zwangerschap niet meer vooruit kon, en zo moe was dat anderen de kinderen haalden en thuisbrachten. Sinds 1 oktober door mijn enkel. Tot het zomer vakantie was ging ik er vanuit dat ik na de zomer vakantie de kinderen zelf wel weer naar school kon brengen. Dat was een soort van beeld dat ik voor ogen heb. Maar het betert niet, het blijft op punt x staan, en er zit geen beweging meer in. Sterker nog, het doet soms weer meer pijn, en mijn been blijft maar vocht vasthouden. Wat een rot gevoel is.
Ik heb ernstig last van bewegingsarmoede. Ik ben altijd nogal bezig,doe graag zwaar lichamelijk werk (ja echt) en dat alles kan ik nu niet. Ik kan ook geen einden wandelen of langs het strand lopen. En als ik eerlijk ben, zie ik dat niet meer gebeuren ook.
Dus moet ik nu oplossingen gaan verzinnen voor eht naar school brengen, en uit school halen van de kleinere kinderen, en ook voor mijn oppaswerk. Misschien moet ik wel op zoek naar ander (lees zittend) werk. In ieder geval, de komende weken zullen staan in het teken van herdefinieren van mijn zelfbeeld, en de daarbij behorende oplossingen.
3 opmerkingen:
Na heel lang je spoor bijster geweest te zijn kwam ik je blog tegen.
Wat heb je een boel achter de rug in de laatste jaren. En dan het punt nu, een flinke stap om te nemen. Maar ik ben ervan overtuigd dat het je gaat lukken.
Groetjes,
Marleen
Wat een ellende is het toch zeg die enkel, ik heb het zo met je te doen. Het idee dat dat voorlopig nog niet over is en je je soms gevangen voelt in je eigen lijf. En meer dan het aanvaarden kan je nu ook niet, maar dat zal niet meevallen! Sterkte hoor, ik vind het echt rot voor je!
Elly2
Dapper , denk ik als ik het lees , je hebt helemaal gelijk , het zal vast niet meevallen deze stap , maar ik kan het me zo goed voorstellen . Van daar uit kan je dan weer verder .
Sterkte ermee .
Je vindt er vast je weg in .
Een reactie posten