Als Verpleegkundige ( dat ben ik, als werk ik niet als zodanig) volg ik nieuwsberichten uit de zorg altijd nauwlettend. Zo ook het verhaal dat deze week in het nieuws kwam over Brandon.
Deze jongen is aan de muur geklonken. Omdat dat makkelijker zou zijn.
Uit ervaring weet ik dat het voor geen betrokken verpleegkundige, of verzorgende makkelijk is om iemand vast te leggen. En toch gebeurt het. In alle vormen van zorg komt het voor. Omdat mensen zichzelf of anderen in gevaar brengen. Voor alle vormen van zorg zijn er normen vastgesteld waar aan voldaan moet worden, om iemand te mogen vastleggen.
Het is dus ook algemeen bekend dat het gebeurt. Tot op het ministerie aan toe.
Ik zie op televisie krokodillentranen van beleidsmakers, en ministers. Ministers die hun handtekening onder regels hebben gezet.
Als voorbeeld hoe het OOK kan, was er bij DWDD een interview met twee ouders, die beiden hun baan hebben opgezegd om voor hun zoon te zorgen. Ze worden betaald door het PGB van hun zoon. Geweldig als dat kan, maar kan het niet, dan moeten er andere oplossingen komen. Oplossingen die nu uit de zorg, maar uit het beleid moeten komen.
Er moeten gewoon meer mensen aan het bed. Patienten zoals deze hebben 1 op 1 begeleiding nodig, en dat is duur. Daarom zijn er de laatste jaren heel erg veel handen bij het bed wegbezuinigd, in alle vormen van zorg.
1 opmerking:
Tja ik weet er alles van helaas. Onze dochter heeft altijd 1 op 1. Zowel op dagbesteding als bij logeren of opvang als thuis van ons.
Zo kunnen we een prima leven leiden met zijn allen en genieten. Er komen fikse bezuinigingen aan en dan is het nog maar de vraag of het allemaal gefinancieerd kan worden. Dan zal het uiteindelijk op onze uithoudingsvermogen uit komen. Want geen 1 op 1 kunnen betalen en dus niet krijgen zal er geen opvang zijn. Ik hoop dat er nu eens een regering is die snapt dat er op deze kinderen niet bezuinigd moet worden.
Marjan
Een reactie posten