Doodpunt

Ik zit op een dood punt, en ik weet niet hoe ik het moet passeren.
Mijn enkel is te gezond om nog thuis te zitten maar nog niet genezen genoeg om gewoon naar buiten te gaan. Zeker met mijn (oppas)kinderen durf ik het niet goed. ALs er 1 de benen neemt, kan ik er niet achter aan rennen.

Maar van het thuis zijn, thuis zitten, word ik echt gek zo langzamerhand. Ik had gepland in de kerstvakantie elke dag heen en weer naar school te lopen, om dat na de vakantie dan gewoon weer te kunnen. Ik zou ook een week vrij zijn, of beter, meer vrij zijn. Door omstandigheden ben ik geen dag vrij geweest in de kerstvakantie. Ja de weekeinden en gisterenmiddag.

Bovendien komt er een oude kwaal om de hoek kijken, door zolang thuis te hebben gezeten. Ik word daar altijd mensenschuw van. Het vergt dus nogal wat van me om weer de deur uit te lopen.

Maar het is mooi weer, dus ik zal al mijn moed maar eens bij elkaar rapen, en straks een rondje om het blok gaan met alle kinderen die hier nu zijn. Ik zal toch ergens moeten beginnen.