Vandaag is het 5 jaar geleden dat mijn toenmalige partner met de boot van 10 uur mijn leven uit vertrok.
Afgelopen week heeft die gedachte veel invloed gehad op mijn (geestelijk) welbevinden. Ik had gedacht dat vandaag het hoogtepunt daarvan zou zijn, en dat ik me na vandaag beter zou voelen. Maar schijnbaar heb ik het hoogtepunt van die pijn al gehad, en is het vandaag slechts een datum met een herinnering.
Maar bijzonder genoeg om er op deze plek even bij stil te staan.
5 jaar is het nu dat ik zonder de vader van mijn kinderen door het leven worstel. Ik heb een nieuwe partner, nog een extra dochter en meestenstijds ben ik ook gelukkig in mijn nieuwe leven,
De pijn van het verraad, van het bedrogen zijn, is soms nog heel erg scherp aanwezig. Het zit zo diep dat het me soms erg veel moeite kost iemand te vertrouwen.
Ook had ik ingezet op een goed na-huwelijk, zoals het door onderzoekers genoemd is. Helaas heeft mijn ex dat onmogelijk gemaakt. Ik hoop nog altijd dat er weer een moment komt dat we door 1 deur kunnen. Mijn grootste angst en verdriet is, dat onze kinderen zullen moeten kiezen later, wie ze uitnodigen voor een diploma uitreiking, huwelijk of geboorte.
Dat we het onze kinderen zo moeilijk hebben gemaakt, dat doet me nog het meeste verdriet.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
4 opmerkingen:
Dat "we" het onze kinderen zo moeilijk hebben gemaakt??? Volgens mij ben jij hier niet de schuldige hoor.
Het zou mijn postje kunnen zijn. Alleen realiseerde ik me deze week dat ik al 7 jaar vrij ben. Het is bij mij kennelijk geen issue mee, want ik was de datum glad vergeten.
En hier gaat het ook moeizaam voor de kinderen. Ik had ook ingezet op een goede (nou ja: betere dan deze iig) verstandhouding.
Maar goed: that's life...
Wat een oprecht stuk heb je geschreven, Marrigje, mooi ondanks de pijn.
Ik wens je sterkte en 'ooit' een goede verstandhouding met je ex partner.
Ik heb respect voor jou.
Warme omhelzing en hele dikke kus
Natuurlijk zijn de kinderen verdrietig geweest toen.
Maar aan wat daarna is gebeurd heb jij volgens mijn bescheiden mening absoluut geen schuld aan.
En, zo verstandig als jouw kinderen kunnen zijn, zij zullen dit ook ingezien hebben hoor.
Misschien ook niet, dat kan ook, kinderen zijn vaak loyaal naar beide ouders toe.
Maar hoe dan ook, weet jij van je zelf wel dat jij niet de doorslagggevende factor bent in hoe het nu gaat tussen jou en je ex.
Een reactie posten