Muziek

Omdat ik gisteren de hele middag was verstoken van internet (waar mijn radio ook op draait) heb ik een CD op gezet.
Daarmee zaten mijn eigen CD's ineens weer in mijn systeem.

Omdat van de 6 kinderen, er 2 slapen en 4 buitenspelen, mocht ik, van mezelf, tijdens het opruimen een CD hard opzetten. Het werd een van mijn lievelings CD's van Paul de Leeuw.

En hoewel ik hard meegalm met de muziek, en geniet van zijn stem, teksten en muziek, is er toch iets vreemds aan de hand.
Deze CD staat vol met liedjes over liefdesverdriet, en over opkrabbelen na een gebroken relatie. Op verschillende CD's heb ik deze nummers, ten tijde van mijn scheiding, grijs gedraaid. Vooral het nummer Bordeaux willen mijn kinderen niet meer horen.
Nog kan ik mezelf voor de geest halen, alleen in de lege kamer, in het huis waar ik zolang met mijn ex heb gewoond. Huilend, woedend, kapot, met dat nummer hard aan (zo hard zal het niet geweest zijn, want meestal was het 4 uur snachts)

Die beelden komen allemaal langs, als ik deze CD draai, maar het gevoel erbij is weg. Ik kijk er nu naar alsof het een film is. Hoogstens ben ik weemoedig om die tijd, omdat het zo ver bij mij vandaan is gedreven.

Ik ben, eindelijk, echt vrij van mijn ex-partner. Nog steeds is er verdriet om het mislukken van een relatie, dat had ik liever anders gezien. Ook het verdriet van mijn kinderen raakt me elke keer weer heel diep. Maar de pijn van de scheiding zelf, het verdriet van verlies van mijn partner dat is gewoon weg, opgelost, verdwenen.
Er voor in de plaats gekomen is een diepe liefde voor de man met wie ik nu het leven deel. En doordat het gevecht om een goed leven te leiden niet meer hoeft, zelfs een grotere en diepere liefde voor mijn kinderen.
Ja, 5 jaar na dato kan ik zeggen dat ik het goed heb. Daar ben ik blij mee, en ook trots op.