Hoogtepunt

Van de verhuizing, of eigenlijk is dat een diepte punt.
De keuken is er uit, dwz, alleen het aanrechtblad zit er nog, verder is alles weg. Daardoor is het hart van het huis ook wel verdwenen. Vrijdag heb ik nog uitgebreid gekookt (nieuw kookboek(je) en ik kon het niet laten iets uit te proberen) en zaterdag was mijn fornuis weg.
Kinderen bij vader, en vriendje naar de overkant om zijn huis leeg te halen. Hij kwam gisterenavond terug met een bus vol spullen en dozen, die ook weer een plekje moesten vinden in deze super chaos.
Heel even dacht ik, ik kap ermee, maar na een diepe zucht, en 6 keer diep ademhalen, alles hergeschikt,en nu past het weer, en kan ik ook bij mijn wasmachine.
Nog even, nog heel even troep en afbreken, en dan mag ik weer gaan opbouwen.

Practisch pak ik een huis in, om elders verder te gaan. Emotioneel breek ik mijn leven af, pak het in, sorteer het, en herschik het. Ik ben gezegend met een fabeltastisch geheugen, wat op dit moment meer een vloek lijkt dan een zegen. Aan elk ding kleeft namelijk een herinnering. Vreemd genoeg brengen de fijne, leuke en lieve herinnerringen me het meest van slag. Tranen om voorraadbussen bijvoorbeeld.
Maar het is goed, het loutert, het maakt het afscheid nemen heel bewust. Als ik nu verhuis, neem ik een groot deel van mijn pijn en verdriet niet meer mee, en kan ik letterlijk met schone lei een nieuw leven gaan bouwen.