Hamtaro

Ik breek maar even in op dit blog, voordat een van mijn groot-mensen het verhaal verteld. Dat kan natuurlijk niet goed gaan.
Al weken waren mijn groot-mensen zenuwachtig bezig allerlei spullen in dozen te stoppen. Van die lekkere grote, waar ik me heeerlijk in zou kunnen verstoppen. Jammer genoeg kan ik mijn wereld niet uit, en kan ik de wereld van de groot-mensen en klein-mensen alleen maar door het raam zien.
Na een paar weken van die zenuwachtige spanning zijn mijn groot-mensen en klein-mensen ineens verdwenen. Ik blijf alleen in huis achter, met twee zwarte poezen.
Soms laten mijn groot-mensen een gaatje open in mijn wereld, waardoor ik kan ontsnappen en de menswereld in. Als de groot-mensen me zien zoeken, plakken ze dat gaatje dicht, dan lukt het dus niet. Nu mijn groot-mensen en klein-mensen er niet zijn, neem ik mijn kans waar. Ik ga op zoek.
Gelukkig, de groot-mensen zijn slordig geweest, er is een gaatje, ik kan er uit.
Het kost een beetje moeite, maar het lukt me door het gaat, op de stenen te komen. Ik moet nog verder naar beneden, en de dozen die er de vorige keer stonden zijn weg. Groot-mensen zijn niet alleen weg, ze nemen ook steeds dozen en kisten mee. Mijn pootjes hebben gelukkig goede nagels, het lukt me naar beneden te komen.
Ik duik onder de kachel, en vind daar een truitje, lekker zacht, daar kan ik wel een nestje van maken. Net op tijd overigens, want ineens komen er weer groot-mensen binnen. Een van hen stevent op mijn wereld af, tilt het op, en neemt het mee. Ben ik ff blij dat ik daar niet in zit. Weg zijn de groot-mensen weer. Ik ben weer alleen, met mijn nestje. Dat is lekker, beetje knagen, en lekker zacht nestje...
O, deze wereld is een beetje minder leuk dan ik dacht. Ik zie een poot van een kat op me afkomen, en vlucht weg van dit lekkere plekje, op zoek naar een veiliger heenkomen, onder dat grote zwarte ding daar kan die kat niet komen. Ze blijft het wel proberen, waar zijn die groot-mensen als je ze nodig hebt? Nergens he, zo zijn groot-mensen, die vergeten je gewoon.
Net als ik het op begin te geven, hoor ik wat. Zouden ze terug komen? Ja, daar zijn ze. 2 groot-mensen en een klein-mens. Met zaklantarens. Zoeken ze mij? dat geloof ik niet, ik kruip nog verder weg in een hoekje.
Ze jagen wel gelijk de kat weg, zouden ze toch voor mij komen dan?
O kijk, mijn groot-mens zit op de grond, die is wel leuk, ik ga even kijken. Als ze me ziet, is ze helemaal blij, Kijk daar is hij, roept ze. Het andere groot-mens pakt me op. Dan stoppen ze me ergens in waar het helemaal donker is. Kan me niet veel schelen, zolang er geen katten zijn.
Oi, ze tillen me door de lucht, en dan hoor ik een donker gebrom. Dit heb ik nog nooit mee gemaakt, wat willen die groot- mensen en klein-mens nu toch?
Het gebrom stopt. Weer ga ik door de lucht. Ze halen me uit mijn donkere hokje, en stoppen me ergens anders in. Waar ben ik nu weer? O wacht, dit ken ik. Dit is mijn wereld, ik ruik het, en ik zie het. Ik ben weer thuis. Bij mijn eigen groot-mensen, en ook mijn klein-mensen. In mijn eigen wereld.
Voorlopig blijf ik weer in mijn eigen wereld, en laat ik de gaatjes voor wat ze zijn. Tot ik zin heb in weer een nieuw avontuur....