Sander.

Hier is hij dan, mijn oudste, met mijn jongste zoon.
Samen op de laatste dag dat ze samen in Nederland wonen.
Samen met de kinderen, vriendje en zijn kinderen zijn we vandaag naar Amsterdam afgereisd om daar een leuke middag samen door te brengen. Door het weer vanmorgen hadden we gekozen voor een bezoek aan Nemo. Wat op zich al een groot succes was.
Toch voelde het anders, en ik moet me sterk vergissen als het niet voor mijn oudste ook anders voelde. Het zal een lange tijd duren dat hij ze weer in levende lijve zal zien, en dan is hij op bezoek. Op bezoek in Nederland, en dat voelt anders, dan moet er van alles, omdat je elkaar maar zo kort ziet.

Op dit moment zit hij in het vliegtuig, nog een uurtje, dan is hij in zijn nieuwe vaderland, waar hij morgen om 1300 uur bij zijn nieuwe baas begint.
Al ben ik heel trots op hem, en vind ik het fantastisch. Toch was ik hevig geemotioneerd toen ik hem weg zag lopen, naar zijn fiets. Om zijn laatste spullen bij zijn huis te gaan halen, en dan door zijn huisbaas/ buurvrouw naar schiphol te worden gebracht.

Nog een emotie kwam er bij mij boven. Ik was er met mijn vriend, waar ik echt van hou, van wie ik heel blij word. Maar toch, dit had ik graag samen met zijn vader beleefd. Het is toch onze zoon. De jongen die wij gisteren 23 jaar geleden met veel liefde hebben ontvangen. Die wij samen hebben groot zien worden. Wij hadden daar toch samen moeten staan? Maar helaas, ook dat mag niet zo zijn.

Zoonlief heeft beloofd morgen te laten weten hoe zijn eerste werkdag was. Ik heb hem beloofd regelmatig iets van me te laten horen. Praag is niet zo ver weg. Het voelt alleen anders dan Amsterdam.