Zonen

14 was hij, mijn oudste toen hij in westerbork zou gaan logeren. Hij zou daar alleen heen reizen. Met de trein.
Dat is, vanaf hier, een reis van 5 uur, met tig keer overstappen.
Ik zie hem nog gaan, mijn dwarrel, waarbij wij elk ouder gesprek te horen kregen dat hij zo slordig was, dat hij zijn boeken nooit kon vinden. Zonder met mijn ogen te knipperen liet ik hem gaan, er van overtuigd dat hij in westerbork zou aankomen.
Na hem uitgezwaaid te hebben, zei mijn andere zoon (toen 8 ) dat hij dat ook wel zou durven als hij zo groot was. Waarop ik reageerde dat ik hem op zijn 21ste nog niet alleen zou laten gaan, omdat hij in Maastricht zou aankomen, en dan boos zou zijn omdat de trein verkeerd zou zijn gereden.

Hij zit nu in de trein, die zoon. 18 jaar oud inmiddels. Hij is het kind die al zijn administratie op orde heeft, die dan wel geen steriele, maar wel opgeruimde kamer heeft. Het kind dat georganiseerd is, zeg maar.
Hij moet naar Amsterdam. En, belangrijker, vandaag nog terug. De laatste boot moet hij hebben, en dat past allemaal precies. En nu al zit ik te zenuwen, want gaat dat wel goed? Zit hij op tijd in de trein.
Hij belde voor het spoor dat hij moet hebben, en ik heb hem de vertrektijd van de trein ge smsed, en daar 5 min vanaf getrokken, in de hoop dat hij dan meer haast maakt.
In mijn hoofd maak ik al noodscenario's. Waar kunnen ze slapen als ze in Den Helder stranden, en waar als het in Amsterdam al duidelijk is dat ze niet thuis kunnen komen vandaag?

Volgend jaar woont hij in Amsterdam daarom is hij nu een kamer kijken. Laat ik mijn oudste zonder problemen naar Praag verhuizen, voor deze jongen zou ik het liefste naar Amsterdam verhuizen, zodat hij thuis kan blijven wonen. Rare meiden, die moeders............