R zijn broer gaat trouwen. Leuk een feestje. Hem kennende heb ik hem, toen we een paar weken geleden bij hem waren, gevraagd of de kinderen welkom waren.
Nee het is een feestje zonder kinderen.
Okay, vergt[ enige organisatie maar dat kan, heb ik ook geen problemen mee. Hoewel ik het wel vreemd vond dat er een nichtje van 13 bruidsmeisje zou zijn, en er en passant nog even geinformeerd werd naar het adres van Ruurd zijn zoons.
Zaterdag kwam de aap uit de mouw. Kinderen zijn wel welkom, maar alleen de directe familie. Mijn kinderen, zijn dus geen familie.
Ik kan begrip op brengen voor F zijn standpunt. Alleen de manier waarop is naar. Bovendien heeft hij zonder het met R te overleggen beide neven uitgenodigd, waardoor R de kans loopt op een weerzien met zijn zoons op een familie bijeenskomst. Voor geen van drie een wenselijke situatie.
Pogingen om het probleem met F te bespreken, en vooral hoe wij ons er bij voelen lopen op niets uit. Waardoor de hele zaak nu dreigt te escaleren, gaat uitlopen dat R met zijn familie breekt. Ook al geen wenselijke situatie.
Ik word er heel verdrietig van. Het levert me tweezijdig stress op. Enerzijds de stress en het verdriet dat ik en mijn kinderen schijnbaar toch niet echt geaccepteerd zijn. Anderzijds heb ik er verdriet van dat R met zijn familie breekt. Dat zou ik graag voorkomen.
Moeilijk en pijnlijk allemaal.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
5 opmerkingen:
*knuffel*
O lieverd , ik herken veel van wat je schrijft . Jij kan alleen iets met jouw stukje joh , pijnlijk is het, respectloos ook , in mijn ogen dan.
Respectloos naar jou , maar ook naar je man.
Warme armen , ik denk aan je .
Lieve schat,
In de loop van de jaren heb ik geleerd dat ik in dit soort gevallen 2 dingen kan doen.
Mezelf afvragen waarom ik er nog steeds niet bij schijn te horen en mijn zoon ook niet en me daar zo verdrietig om maken dat ik erover blijf piekeren. Met alle gevolgen van dien.
Of ik kan mijn wenkbrauwen optrekken, netjes bedanken voor de "eer" en lekker mijn eigen ding doen met die mensen die mij en mijn kind wel nemen zoals we zijn en wie we zijn.
Met in mijn geval als gevolg een definitieve "breuk" met de schoonfamilie, wat weer een boel rust en regelmaat gaf binnen het gezin.
Maar eer je zover bent, gaat er wel even tijd overheen.
Want je wilt met je partner rekening houden, het is immers zijn familie. En dan ga je teveel rekening houden met iedereen om je heen, behalve met jezelf. En dat breekt je op.
Wees wijs, laat ze sudderen, het is het allemaal niet waard.
Zij accepteren jou en je kinderen niet?
Jammer dan, hun gemis, dan houdt het op!!
Sterkte in deze en een mega dikke knuffel voor jou.
Liefs
Irene
Is waar Irene, maar juist die keuze maakt dat nu de hele familie, inclusief zussen, zich er mee is gaan bemoeien.
En hoe langer ik er over nadenk, hoe makkelijker het wordt. Zo als je zegt, Graag of Traag.
De keuze wordt nl niet gezien als een keuze, maar als een poging iemand tot iets te dwingen, en ineens ben ik slachtofferig. Wat een kwalificatie is die ik niet op mezelf betrek.
Dat mee bemoeien is een bekend gegeven.
Iedereen die in het kringetje eromheen zit, weet het in eens beter.
Nou meis, jij bent alles behalve het type dat de slachtofferrol naar zich toetrekt.
Maar ja, dat kunnen zij niet weten omdat ze niet de tijd nemen om je beter te leren kennen.
En zoals het er dan nu uit ziet, gaan ze het nooit weten ook!
En dat is jammer.
Voor hen!!
Voor R. een toch wel hard gelag denk ik.
Want hij staat achter zijn vrouw, achter de vrouw waar hij voor heeft gekozen om mee te leven.
En het is zo jammer dat de familie dat niet in ziet, of in wil zien.
Aan de andere kant meid, zie het zo, je bent er tenminste bijtijds achter.
P. en ik kwamen er pas achter toen we al getrouwd waren, had ons een boel duiten gescheeld.......
Dus DE tip voor jullie grote dag, selecteer uiterst selectief WIE je deze dag laat meebeleven.
Kies alleen die mensen die van het begin af aan achter jullie gestaan hebben, onvoorwaardelijk, zonder enige terughoudendheid, die jullie keuzes gerespecteerd hebben omdat het jullie keuzes waren.
(sprak opoe Beth)
Een reactie posten