Moe (tot op het bot)

Vrijdag een heel erg fijne verjaardag gehad. Veel bezoek, veel cadeau's en tot mijn verbazing (en die van Elly waarschijnlijk) 2 bossen rood met gele rozen. Waarvan er 1 op de tafel staat te pronken, en de ander op mijn slaapkamer bij gebrek aan tafel beneden. (notitie voor mijn hoofd, bij de herinrinchting van de huiskamer, een plek creeren waar bloemen kunnen staan)

Als klap op de vuurpijl haalde dochterlief(8) tussen 1700 uur en 1800 uur nog even haar zwemdiploma, wat is nou een mooier cadeau dan dat? Een stralende dochter met een zwemdiploma?

Niet alle mensen die waren uitgenodigd voor het eten kwamen langs, of hadden de uitnodiging niet goed begrepen en kwamen na het eten :o)) Er waren dus iets te veel salades en kippenpootjes. Al wilde het bezoek dat na het eten kwam ook graag nog een kippenpootje. En ook de salades vonden nog grif aftrek. Er bleef dus veel minder over dan ik had gevreesd. Omdat ik toch erg veel op mijn moeder lijk dan ik wil toegeven, maak ik altijd veel te veel eten bij dit soort gelegenheden.

Later dan gewoonlijk lag ik, lagen de kinderen, in bed. De wekker gezet want ik kon de volgende ochtend om 7 uur meerijden naar Amersfoort. Zoals te doen gebruikelijk kan ik niet slapen als ik de wekker zet. Wat heel vreemd is want ik ben elke dag om 6 uur wakker, zodra ik de wekker zet omdat ik op tijd wakker moet worden ben ik bang dat ik me verslaap en slaap bijna helemaal niet.
Bovendien slaapt er een jong katje op mijn bed (of 2) die van tijd tot tijd moeten laten weten hoe fijn ze dat vinden door boven op mijn hoofd (bij voorkeur) te gaan liggen spinnen.

Na een genoeglijke autorit en een kopje koffie (nouja sap) bij J thuis in Soest, arriveerde ik ruimschoots op tijd bij de Eenhoorn in Amersfoort.
Mijn eerste SP partijraad. Bij binnenkomst voelde het niet anders dan als ik binnenkom op een Origami conventie, waarschijnlijk is het iets universeels, zet gelijk gestemde zielen bij elkaar en er ontstaat een genoeglijk sfeertje.
Na een kopje thee met een brownie zag ik een paar bekenden in het gezelschap. Omdat alleen ook maar alleen is, gingen we gedrien verder. Zij zijn wat bekendere op partijraden en SP bij eenkomsten, dus kreeg ik wat inside informatie zo nu en dan.
Behalve het bespreken en overleggen in een plenaire zitting, is zo'n dag ook uitermate geschikt voor netwerken, zoals dat heet.
Wat ik dan ook veelvuldig gedaan heb. Ik heb afspraken gemaakt over zaken die met Texel te maken hebben, gesprekken gevoerd over de gevolgen voor de gastouders van de versobering van de vergoeding van de gastouderopvang. Wat met name heel goed was omdat Marianne Langkamp en ik daar al een hele serie mail over gewisseld hadden, en niet tot elkaar leken te komen. Terwijl in een gesprek na 5 minuten bleek dat we voor het overgrote deel op 1 lijn zitten. Waarna we verder konden in bedenken hoe hier actie op te voeren moet zijn. Tenslotte wordt de regeling in september vastgelegd dus erg veel tijd is er niet.

Gedurende de dag liepen er veel mensen foto's te maken. Professionele fotografen, al dan niet in dienst van de SP, maar ook partijraadleden die voor hun eigen archief foto's maakten. Op enig moment viel mijn blik op 1 van hen, en ineens herkende ik haar. Anja Meulenbelt wiens blog ik niet alleen volg, maar waar ik ook regelmatig op reageer. Omdat wat zij schrijft me vaak heel erg raakt. Vooral de toestand in Gaza gaat me erg aan het hart.
Dus heb ik tijdens de middagpauze de stoute schoenen aangetrokken en ben naar haar toegelopen en heb me aan haar voorgesteld.
Haar reactie was hartverwarmend, en we hebben na afloop van de partijraad nog even met elkaar gesproken. Waarbij zij opmerkte dat ze graag een keer als SP 1e kamerlid op Texel wil komen, als wij een avond organiseren waarbij zij iets kan betekenen. Een aanbod dat ik graag aanneem.
Wat voor mij het totaal brengt op 3 afspraken om op Texel iets te komen doen vanuit de fractie.

Bij het weggaan liep ik de voorzitter van afdeling Den Helder tegen het lijf. Ook hij was met de trein, en we hebben samen terug gereisd. Ook hier zijn afspraken over samenwerking uit voortgekomen.
Al met al was het voor mij een zeer wel bestede dag. Maar moe dat ik ben, na twee zulke drukke dagen.
Vanmorgen moest ik om half 9 al weer werken, een meneer uit bed helpen. Prachtig werk, dat wel, vooral om dat de meneer, die een hersentrauma heeft, duidelijk liet merken dat hij me herkende, en het ook leuk vond dat ik hem kwam helpen.
Eenmaal weer thuis, was het echt op. De rest van de dag heb ik gebladerd in scrapbladen, in origami boeken en wat met origamipapier omgeklooid. Het plan om een layout te maken heb ik opgegeven. Ik ben blij als ik recht op het einde van de dag haal. Gelukkig heb ik een minder drukke week in het vooruitzicht, met als toppunt waarschijnlijk de mogelijkheid het bad te gebruiken.
Het absolute hoogtepunt van de komende week zal zijn het moment dat ik mijn oudste in mijn armen kan sluiten, die komt voor een paar dagen naar Nederland. En al is het weer veel te kort, ik verheug me er erg op.