Weer

We dachten alles gehad te hebben maar nee gisteren in de vooravond kreeg R een mail van zijn zus, dat ze erg blij is dat R en zijn zonen op het huwelijk van de jongste broer komen.
Echter in dezelfde mail, meldt ze dat ik eigenlijk niet welkom ben.
Ik dacht, de enige die hier iets over te zeggen heeft is de bruidegom en zijn bruid. Het is hun feest, en als hij wil dat ik kom, heb ik met de mening van de anderen niets te maken.

Zo gezegd, zo gedaan, ik heb een mail gestuurd naar de bruidegom, met de vraag, wat hij wil.
De mail die terug kwam, loog er ook niet om. Ja hij wil dat ik kom, want ik ben nou eenmaal zijn schoonzus, maar gezien de onrust in de familie is het misschien beter als ik niet kom.
In dezelfde mail werden nog zaken aangehaald, dingen in mijn of R zijn mond gelegd, die niet kloppen, of door anderen gezegd zijn. Waarop R in de pen klom, en na lang puzzelen, herschrijven en nadenken een mooie, in mijn oog, gevoelige mail gestuurd heeft.

Helaas, ook dat werd weer verkeerd verstaan. Vanmorgen vonden we in de mail, een heel boze reactie van R zijn jongste broer.
We hebben geen van beiden meer gereageerd. Ik ben er moe van, verdrietig van.
Zoals een goede vriendin zei, dit is niet goed voor Tinus, dus voorlopig doe ik het boek dicht, en omring ik mij, omring ik ons, door mensen die ons wel waarderen en op waarde weten te schatten.