Vandaag

Ondanks het vroege wakker worden, was het toch nog een gedoe om iedereen op het juiste tijdstip op de juiste plaats te krijgen en ook nog op tijd bij de boot te zijn, maar het is gelukt.
Voor mij extra spannend omdat er ook nog 1 van 12 ziek op de bank thuis lag, en daar een groot deel van de dag alleen zou zijn. Weliswaar met telefoonnummers om zich heen die hij kon bellen als het niet ging, en buren die ingelicht waren over zijn alleen thuis zijn, maar toch, mijn moederhart was er niet helemaal gerust om. Hijzelf vond het eigenlijk wel lekker.

Na een voorspoedige reis, met een tussenstop in Amsterdam om even Ilja zijn huis te bekijken, en gewoon ff een kopje koffie bij mijn zoon te drinken, waren we rond 13.00 uur in den Bosch.
Omdat de Defender niet in de parkeergarage naast de rechtbank past, moesten we even zoeken naar een plekje. Uiteindelijk lukte dat nog vrij gemakkelijk doordat er een park & ride bij het tegenover de rechtbank gelegen station is gesitueerd.

Cecilia bij haar vader op de buik gehesen, en op naar de rechtbank. Het paleis van justitie in den Bosch ziet er van buiten uit als een heel groot vierkant blok. We moesten toen even zoeken naar de ingang. Ruurd liep voorop om de ingang te vinden, zodat ik met krukken geen stukken 2 keer hoefde te lopen.
Bij de hoofdpoort bleek het gebouw niet uit een groot vierkant blok te bestaan, maar in een carre te zijn gebouwd om een groot binnenhof. Toen we door de poort liepen hoorde ik een verbaasd ' o dag' en toen ik opkeek zag ik iemand die ik van foto's herkende, de ex van Ruurd. De confrontatie, waar ik meer tegen op had gezien dan ik wilde toegeven, viel daardoor erg mee.

Nog twijfelend of het de goede deur was, liepen we naar binnen. Al waar de beveiliging en block viel voor de charmes van onze kleine dame, die veilig op de buik van haar vader de liefste glimlachjes liet zien aan mannen van de beveiliging.
Natuurlijk deden wij weer waar we het beste in zijn als we samen op pad zijn, nl lopen geiten met ons twee, (en met de mensen om ons heen)
Ruurd had alles uit zijn zakken gehaald voor hij door het detectie poortje ging. Natuurlijk ging de gong af. de handmetaaldetector ging langs zijn jas, en vond iets, wat Ruurd zo snel niet kon vinden, waarop ik zeg: Ruurd, we hadden toch afgesproken dat je het niet mee zou nemen?" De dame van de beveiliging keek gelijk op, waarop ik me veronschuldigde voor mijn melige gedrag, haar collega's konden er wel om lachen. Een beetje stomme opmerking was het natuurlijk wel van me.
Omdat ik met krukken loop mocht ik ook nog door een speciaal voor mij geopende deur, ipv door de draaideur.
Al met al waren we weer aanwezig. Dit alles onder het toeziend oog van Ruurd's ex.

Eenmaal binnen kwam gelijk de advocaat van Ruurd op ons af. Eigenlijk is het onze advocaat maar omdat het over de echtscheiding van Ruurd gaat ben ik geen partij. Hoewel mijn inkomen, mijn vermogen tot werken, en mijn kinderen en zelfs het inkomen van mijn ex wel ter discussie staan, ben ik geen partij. Beetje vreemd is dat wel eigenlijk.
Gelukkig was ik voor de advocaat wel een partij, en hebben we nog even de zaak doorgenomen in de gang. Omdat we nog even moesten wachten, nog een gezellig gesprekje er achter aan geknoopt. Een aardige vrouw, die Ruurd niet alleen begrijpt, maar ook waardeert, en aankan. Gaf me wel vertrouwen.

De zitting zelf duurde iets meer dan een half uur. In dat half uur heb ik me vermaakt door om me heen te kijken in de hal. Er was genoeg te zien. Mensen in toga, veel beveiliging, ik voelde me alsof ik in een aflevering van Pleidooi was terecht gekomen. Hoewel ik erg gespannen was, was het wel leuk om dat te zien.
Ruurd zou voor het eerst weer echt geconfronteerd worden met zijn ex, en ik hoopte dat ze hem niet te erg uit zijn tent zou lokken , waardoor hij zijn zelfbeheersing zou verliezen en uit zijn slof zou schieten. Bij terugkomst uit de rechtzaal zei zijn advocaat dan ook tegen mij: " Ter geruststelling ik heb maar 1 keer sttt hoeven zeggen"
Voor mij zeker een geruststelling.

Over de zitting zelf kan ik weinig zeggen, daar was ik niet bij, ik neem aan dat Ruurd dat zelf wel zal bloggen.
We hebben nog wel even na gesproken over de zitting, uitspraak is over 8 weken.

De reis terug was gemoedelijk. Even langs Ruurd zijn werk in Groenekan, om Cecilia te showen. Van daaruit zouden we zo doorrijden naar Den Helder, toen we even rond half 6 een smsje kregen dat een goede vriendin van ons de baan had waar ze vanmiddag een sollicitatie gesprek voor had. Toen ze ook nog smste met de vraag hoe het ons vergaan was die middag, zijn we maar ff langs gereden.
Er gezellig was dat ff.
Daarna door gereden naar de boot, waar we ruim voor tijd aankwamen.

Thuis gekomen wachtte ons een mega verrassing, de geadopteerde opa die oppaste vanmiddag, had de tuin gedaan, en heeft idee over hoe de afscheiding gemaakt moet worden. De adoptief oma had het eten klaar. Dat is nog eens fijn thuis komen. We konden zo aanschuiven. Echt heel erg fijn.

Al was de aanleiding minder, het was wel weer heel erg fijn om even samen op stap te zijn.