WMO

Als ik dan toch bezig ben, doe ik er gelijk maar een paar.

Omdat Ruben zijn arm heeft gebroken, loopt het systeem hier een beetje vast. De kinderen gaan nu zelfstandig naar school. Ik ben er niet echt blij mee. Lea kan het natuurlijk wel, maar Rafael moet mee. Er is even niemand anders. Mantelzorg is een beetje uitgeput na 16 maanden.
Tijd dus om de WMO in te schakelen.

Tijdens het telefoongesprek waarin ik uitleg dat mijn situatie erg veranderd is sinds de zomer valt me al op dat het feit dat Ruurd er gewoon niet is overdag (van 6.30 tot 19.10 is hij afwezig) voor de WMO geen verschil maakt. Hij kan gewoon mantelzorg verrichten.
Zijn reuma heeft een kleine invloed. Vreemd genoeg maakt zijn graad van reuma weer geen verschil omdat hij een betaalde baan heeft. Raar systeem.
Ze kunnen 3,5 uur per week aan huishoudelijk werk bieden, speciaal voor het zware werk. Als ik meld dat ik daar niets aan heb, dat ik hulp nodig heb bij het naar schoolbrengen en halen van mijn zoon van 6, en het boodschappen doen, omdat ik dat niet kan. Valt ze stil. Dat moet overlegd worden.

Ik hoor een ruime week niets. Dan op een middag tegen 5 gaat de telefoon. De WMO kan niets met deze aanvraag, maar ik moet het steunpunt mantelzorg maar eens bellen. Dan zullen die kijken wat ze kunnen doen( lees, dan zullen die kijken wat mijn mantelzorgers kunnen doen)

Over mijn verzoek om een door mij te bedienen vervoermiddel (scootmobiel oid) hebben ze het niet ens meer. We worstelen nog even door, ik hoop maar dat de prof in het AMC een toverstokje bij zich heeft op 11 maart.