de dag die was

Zo. Ik mag deze keer ghostwriten voor Marrigje. Die ligt lekker uit te slapen op de bedbank die we afgelopen weekend hebben geregeld om op te slapen.

Zoals ze zelf zegt gaat er ook nooit iets normaal. Afgelopen vrijdag had Marrigje eindelijk de planner van het AMC telefonisch aan de haak geslagen en toen die riep dat het nog wel acht maanden ging duren hield ze het niet meer droog. Natuurlijk niet na al twee jaar een gevecht te moeten leveren met haar enkel en met het onbegrip alom. Wie de schoen past trekke hem aan, al denk ik dat de meeste lezers hier die schoen niet hoeven aan te trekken. En nee, het ging weer niet normaal. Want de beste man liet uit zijn mond vallen dat er dinsdag een patiënt uitviel en of we.... JA NATUURLIJK. Zo'n buitenkans moet je niet laten lopen.

Ten eerste een misverstandje over welke boot. Het oorsprongkelijke plan was om de boot van zes uur te nemen maar om even over half zes stond onze aangenoma halverwege de trap en dan ga je dat niet halen. Dus de boot van zeven. Mooi weer, veel grondmist. En dus veel fileleed. Maar uiteindelijk toch nog op tijd gearriveerd. Marrigje ingeboekt en omgekleed in operatietenue. Ik kan me voorstellen dat je je dan in de verdrukking voelt. Anyway, om kwart over elf werd ze richting OK afgevoerd en was ik haar kwijt. Daar liep ik met haar bedelarmband, haar paarse klaagbandje en aan mijn pink nogal losjes haar trouwring. Ja dat maak ik er maar van want geregistreerdpartnerschapsring is minstens 96 keer woordwaarde plus zes maal bonus. Als het al op het bord past.

Ik zou naar Diemen om wat te klooien maar kwam er achter dat ik geen sleutel bij me had. Dus weer terug. Even wat eten. En wachten. Wachten. W a c h t en. En nog meer wachten. En een highscore op de PSP die mee was. En wachten. En net toen mijn grens wel zo'n beetje bereikt was kwamen ze me halen omdat ze weer op zaal lag. Dan toch nog uren bezig en bleek dat ze geen gips had. Oeps. Na enig telefoneren met Den Helder daar voor morgen een gipsbeurt geregeld. Via een orthopeed die de dokter daar wel aardig vind maar wij minder. Ander verhaal. Dus op zeker moment op weg. Bedelarmband omgedaan en toen zou ik haar ring van mijn pink halen. Geen ring. Wel paniek. Enfin, na enig gedoe suggereert de zuster van zaal of ik wellicht mijn handen gewassen heb in het toilet. Ik stiefel naar het toilet. Duik in de bak met papieren handdoekjes en jawel, teruggevonden! Laat ik duidelijk zijn dat dat een flink pak van mijn hart was en dat dat de zuster van zaal een drietal kussen op haar wang heeft opgeleverd. Verdiend!

In de Land Rover heb ik Marrigje achterin op het bankje geparkeerd, suffend met kussens onder voet en achter rug en ik met een raampje open voor de frisse lucht terug door alle A9-files richting huis. In Den Helder nipt de boot van half acht gemist, dus uiteindelijk pas om negen uur thuis. Na alle wederwaardigheden gedaan te hebben is het dan nu even tijd om een stukje te schrijven om jullie allemaal weer even scherp te krijgen :-) Bij deze.