Moeilijk

Een oppas jongetje, van 4 die uitsluitend sociaal wenselijke antwoorden geeft. Of althans antwoorden waarvan hij denkt dat dat het op dat moment gewenste antwoord is.

Soms is het vermakelijk, voor mij, en vervelend voor hem. Zo doet hij altijd alsof hij slaapt, omdat ik eens gezegd heb, dat ik wil zien dat hij slaapt. Maar ja, als hij nog slaapt, maak ik hem niet wakker. Dus lag hij van de week een uur langer in bed dan hij moest, omdat hij elke keer als ik kwam kijken, weer deed of hij sliep.
Of kreeg hij van mijn vorige stagaire een boterham met kaas, omdat zij breed had uitgemeten dat jam eten niet goed is voor kinderen, en dat zij ze alleen kaas zou geven op brood. Toen zij hem later vroeg wat hij op zijn boterham wilde, zei hij kaas. En hij houdt echt niet van kaas.

Moeilijker is het, dat hij ook in zijn oog wenselijke antwoorden geeft, en vervolgens zijn eigen plan trekt. Zoals wanneer hij gecorrigeerd wordt, en reageert alsof hij begrijpt waar het over gaat, en vervolgens gewoon herhaalt wat hij daarvoor deed.
Moedeloos word ik er van.

Eigenlijk is het een heel lief jochie, maar hiermee haalt hij af en toe het bloed onder mijn nagels vandaan. Vanmiddag was het weer zo ver, en nu ben ik heel hard aan het denken hoe ik hem moet aanpakken om hem te leren eerlijk te zijn. Tegeon over mij, maar vooral tegenover zichzelf. Ik denk dat als hij in staat zou zijn gewoon te zeggen wat hij denkt, voelt en wil, dat hij veeeel minder boze ouders en opvoeders zal zien.