KZM

Ruim 15 jaar geleden had ik ook een nestje kittens. Zo als dat gaat, bleef de kleinste van het nest bij ons wonen. Door haar gedrag en haar uiterlijk werd haar naam als snel Klein Zwart Monster. Soms afgekort tot monster, maar meestal voluit uitgesproken. Tot Ruurd in haar leven kwam, en het afkortte tot KZM.

Ze terroriseerde alle katten, zelfs de grote kater, de kater waarvoor de pitbull van mijn zus bang was, bleef bij haar uit de buurt. Lui was ze wel. Geen vreemde kat, of hond werd ooit door haar uit de tuin gejaagd. Maar niets dat in het huishouden gebeurde ontging haar. Haar favoriete plek was boven op de piano. In de zon, voor het raam, zodat ze goed kon zien wat er in de huiskamer, en in de tuin gebeurde.

Toen moesten we verhuizen. Zij ook. Nooit zal ik het moment vergeten dat ik in dat lege huis binnenkwam. Geheel gestript omdat de koper het leeg opgeleverd wilde hebben. Op de lege witte trap, in de grote lege gang, zat Klein Zwart Monster op de trap. Alsof ze zeggen wilde, 'Knappe jongen die me hier wegkrijgt'
De koper wilde haar niet over nemen, en ik wilde haar ook niet kwijt. Gelukkig vertrouwde ze Ruurd goed genoeg om zich door hem te laten pakken, en verhuisde ze ook mee van de Warmoesstraat, naar de Boogerd.
2 dagen later was ze weg. Nergens meer te vinden, zelfs niet bij het oude huis, in de oude buurt. Al haar favoriete plekjes. Ik was erg ongerust. Maar savonds om 10 uur, terwijl ik dozen met kleren stond uit te zoeken samen met een vriendin, kwam ze boven, bij mij op de slaapkamer. Vanaf dat moment was ze bij de Boogerd thuis. Moet ik regelmatig naar een van de andere katten zoeken, naar haar hoefde ik nooit meer te zoeken.

Klein Zwart Monster was wel een mannenkat. Mannen konden rekenen op haar liefde en aandacht Vooral Sander was haar favoriet. Op zijn plek wilde ze liggen, en op zijn bed wilde ze slapen. Toen Sander het huis uit ging, en Ilja zijn kamer overnam, wilde ze niet verhuizen, en bleef ze op het bed van Sander liggen. Ilja werd gedoogd.

Ik niet, tenminste tot voor kort heb ik dat idee altijd gehad. Ik heb regelmatig een haal van haar gehad. Grommen tegen mij, als ze op mijn bed lag te slapen, en ik me in mijn slaap omdraaide. Een gedrag waarop ze vliegles kreeg. Dat dan weer wel.
Maar toen ik geopereerd was, en op de bank plaats nam, kwam ze bij me liggen. Niet alleen bij me in de buurt, maar tegen me aan. Dat was dubbel fijn, want daardoor durfde de andere katten niet op de bank, en dat was prettig omdat die veel onrustiger waren dan Klein Zwart Monster.

Al de dagen dat ik beneden slaap, ligt ze bij me. Min of meer tot mijn verbazing, tot ik me realiseer, dat ze, ondanks haar gedrag, eigenlijk haar hele leven bij mij in de buurt geweest is. Als ik zat te vouwen, lag ze naast me op de bank, als ik patroon ging tekenen, lag ze op een stoel , of op de bank. Ze is tenslotte met mij meeverhuisd, wat me altijd enigzins heeft verbaasd.

Afgelopen week viel het me op dat Klein Zwart Monster niet meer bij me lag, ook had ze ineens moeite met het kattenluik. Midden in de nacht kon ik er uit (op krukken) om de deur voor haar open te doen.
De nacht van donderdag op vrijdag viel het me op dat het stonk in huis. Ik vond een vreemde, stinkende substantie, en heb het opgeruimd. Eerst niet verder over nagedacht, tot het ons opviel dat KZM zo stonk.
Gisterenavond lag ze in de kamer, en ze stonk. We waren allemaal een beetje van slag, want we dachten dat het einde genaderd was. Maar tegen elven knapte ze weer op, en ging ze de hort weer op.
Vanmorgen vonden we de oorzaak van de stank. Ze had een abces van onder haar kin, tot ver over haar borst, en dat was zo ernstig ontstoken dat haar organen waren aangetast. Rottend vlees, dat was de geur die ze verspreidde.
Toen ze , met heel stramme poten langs kwam lopen, ging bij mij de knop om. Hoe erg ik ook aan haar gehecht ben, ik mag haar niet zomaar al die pijn aandoen. Dus ging Ruurd met haar naar de dierenarts. Samen met Joshua om haar vast te houden onderweg.
Ze kwamen zonder Klein Zwart Monster terug. Het abces was te erg, te vergevorderd ook om nog wat aan te doen. Waarschijnlijk heeft het lange tijd gewoekerd zonder dat wij er ook maar iets van gemerkt hebben.

Ik zal haar missen.