Londen

ZO, ik ben er weer. Terug van 4 dagen londen. De wasmachine draait, de droger ook. Ben gelijk weer helemaal 'thuis'

Donderdagochtend vroeg op. Op tijd met de boot, om ruim op tijd op schiphol aan te komen. Na het inchecken, besloten we het afscheid, ook vanwege Cecilia niet langer te rekken, en ging ik door de douane.
Cecilia huilde heel hard, ik mocht niet weg. Zelfs door de douane, waarna je niet meer kan zien wat er aan de andere kant van de douane gebeurd, kon ik haar horen. Naar weggaan was dat.

Na een lange, hele lange tijd wachten, werd het gate nummer bekend, en kon ik naar het vliegtuig. Door een stelletje opgeschoten jongens, die zich misdroegen bij de security check was ik laat bij het vliegtuig, en kwam ergens tussen in terecht. Soms is het handig een kruk bij je te hebben, want ik kreeg aan alle kanten hulp.

Na een rustige, voorspoedige reis, waar ik een leuk gesprek voerde met mijn medereiziger, stond op Stansted mijn zoon me op te wachten. Nonchelant tegen een hekje geleund, boekje in de hand.
Zo leuk om een jong volwassene te zien, die zo eigen is, en toch zo zichzelf.

We reisden met trein en underground naar zijn huis, vanwaar we naar de pub in de straat vertrokken, om daar wat te eten.
Daar hebben we lang gezeten, bij kletsen in een warm lentezonnetje. Heerlijk. Als ik daar zou wonen, zou je me denk ik vaak in die pub vinden. Goede koffie, lekker brood, en heerlijke patat.
Savonds moest Sander naar dansles, en was ik enige tijd alleen. Via zijn computer contact gehad met het thuisfront, en gelezen. Eindelijk kon ik me weer eens verliezen in een boek.
Toen Sander thuis kwam hebben we nog wat gedronken, en zijn we gaan slapen.

Zoals te doen gebruikelijk was ik de volgende ochtend vroeg wakker. Gewoon om half 7, nederlandse tijd. Gaf niets, ik heb verder gelezen in mijn boek, ben zelfs weer in slaap gevallen, en heb nog meer gelezen in mijn boek.
Na het ontbijt (toast met jam, hoe engels kan je het hebben?) gingen we de stad in. Picaddily circus, Waterstones (de grootste boekwinkel van europa) Sander zijn werkplek in Harrods, en daarna op jacht naar de juiste ingredienten voor het eten savonds. We gingen bij de buren eten, waar Sander een goed contact mee heeft.
De jacht naar de juiste ingredienten was niet al te gemakkelijk, op de burrough market gezocht naar een Tarbot, risottorijst, groenten, en aardappels. ALles gevonden, en daar een paar erg leuke foto's van Sander gemaakt.
Ik ben erg onder de indruk van zijn passie voor eten, en mooie ingredienten. HEt was erg leuk om te zien hoe hij in zijn element is tussen verse groenten, en hoe blij hij wordt van het vinden van een mooie vis.

Thuis deden we scones, met jam en room, mega lekker is dat. En om een uurtje of 7 vertrokken we, met alle ingredienten naar de buren. We kwamen gelijk aan met zijn buurvrouw, van mijn leeftijd, en Sander vertrok met de zoon en dochter naar de keuken om te koken, terwijl in de huiskamer thee dronken, en elkaar leerden kennen door met elkaar te praten. Geweldige vrouw, veel meegemaakt, en een pracht leven voor haarzelf en haar kinderen (her) opgebouwd, en dat allemaal zonder bitter te worden. Petje af.
Het eten was geweldig, de gesprekken aan tafel vrolijk, diepgaand, voelde heel goed. Ik ben blij dat Sander deze mensen heeft ontmoet, en zo dicht bij zich heeft. Als er iets is, heeft hij tenminste iemand om op terug te vallen. Aan mij heeft hij dan, in practische zin, gewoon helemaal niets, omdat ik er minstens 3 uur over doe om bij hem te komen.
Het was half 2 voor ik mijn bed in rolde, er heilig van overtuigd dat ik kon uitslapen op zaterdag.

Zaterdagochtend werd ik...half 7 nederlandse tijd wakker. Ervaring leert dat blijven liggen niet helpt, en ik er beter uit kan gaan. Wakker gebleven dus, en mijn boek gelezen.
Vandaag zouden we souvenirs kopen, hadden we bedacht.
In de metro naar de stad viel het ons al op dat het (zelfs voor londense maatschaven) erg druk was. Op Covent Garden werd het optreden gestoord door een steeds overvliegende helicopter. Bleek er een megagrote demonstratie gaande te zijn tegen de bezuinigingen in de UK. De halve stad was afgezet. We lieten ons er niet door tegen houden en liepen van Covent Garden naar Westminster. Prachtige wandeling.
Na een kop koffie stapten we weer in de metro, op weg naar Harrods waar we souvenirs zouden kopen. Maar behalve dat het allemaal echt souvenirs waren, en duur, was er niets bij dat gewoon leuk was. Nog een poging gedaan een stempel te kopen in een stempelwinkel, maar zelfs dat lukte niet. Uiteindelijk heb ik voor niemand souvenirs gekocht, en voor mezelf alleen een tijdschrift en een boek voor de wegterug.

Na nog ergens heerlijk thee en scones gegeten te hebben, gingen we naar huis. Daar hebben we allebei lekker zitten lezen, en over gewone dagelijkse dingen gepraat. De grote onderwerpen hadden allemaal de revue gepasseerd, en het was tijd voor klein en kneuterig. Sander heeft een heerlijke paddestoelen risotto voor me gekookt en na het opruimen hebben we naar sherlock holmes gekeken. Helaas heb ik stukken gemist omdat ikz o moe was, maar overall, was het een erg mooi gemaakte, en grappige film.

De volgende ochtend moest ik al weer terug. Na een uitgebreid ontbijt vertrokken we naar de metro. De route was iets anders dan op de heenweg omdat er onderhoudt wordt gepleegd aan de metrolijn. Op Seven Sisters zette Sander me op de trein.
Het afscheid was heftig. Veel heftiger dan ik verwachtte. Ik was blij om weer naar huis te gaan en mijn kinderen en lief daar te zien. Maar ik liet ook een kind achter. Het voelde verscheurd, en ik voelde dan ook de tranen over mijn wangen lopen toen de trein eenmaal het station verliet.

Toen de ergste emoties weer waren gaan liggen, heb ik genoten van het ritje door het engelse landschap. Op Stansted door de douane. Waar ik helemaal gefouilleerd werd omdat mijn kruk niet over de band kon bij de security check. Was wel grappig, vooral omdat ik zeker wist dat ze niets zouden vinden.
Na enige tijd wachten in de lounge, kon ik deze keer snel naar de gate. In het vliegtuig kwam ik helaas naast de meest arrogante man van heel de wereld te zitten, die vond dat de wereld van hem was, en me de hele reis terug heeft zitten porren en duwen omdat hij te weinig ruimte had, zonder verder ook maar 1 keer sorry oid te zeggen. Was een beetje teleurstellend omdat de heenreis zo leuk was geweest.

Toen we de landing inzette merkte ik dat ik begon te stralen, nog even, en ik was weer bij mijn kinderen en lief.
De rij bij de douane was lang, erg lang als je naar huis wilt. Door de klapdeuren liep ik gelijk in de armen van mijn kinderen. Cecilia moest 2 keer kijken, sloeg haar armen om mijn nek, en zuchtte heel diep. Moemi was weer thuis. Zoo lief, zooo welkom.

En nu ben ik weer thuis, doe ik weer de gewone dingen, en toch... alles is anders. Beter door 4 dagen bij mijn oudste te zijn geweest, en te hebben gezien hoe goed hij het doet. Hij is er nog lang niet, maar wow, jaloersmakend goed is hij bezig. Deze moeder is apetrots.