Zaterdag

Sinds een paar maanden heb ik een hekel aan de zaterdag. Op zaterdag zijn mijn kinderen bij hun vader, en ligt er een lange, lege dag voor me. Ik plan hem altijd helemaal vol met klussen, die ik niet afkrijg. Om maar geen last van de leegte te hebben.

Vandaag was het zo'n lange lege dag, schijnbaar begin ik er aan te wennen. De dag was minder erg dan voorgaande. Ik had een boel boodschappen om te doen, en nog een paar klussen. En het beste van alles?? Ik kreeg prachtige visite, waar het goed mee lachen is. Wat we ook vol overgave gedaan hebben.
Dat daardoor al de boeken nu op het bed van mijn afwezige oudste zoon liggen, boeit dan toch gelijk een stuk minder.
Last but not least, werd er ook nog op een ander vlak goed voor me gezorgd. Mijn eten, lekkere bami met quorn, werd warm en wel door de deur heen geschoven door een bezorgde buurvrouw,die weet dat ik, op de zaterdag meestal gewoon een boterham uit het vuistje eet.

Dat de kinderen thuiskwamen met de mededeling dat ex samenwoont met zijn vriendin...ach zelfs die mededeling raakte niet echt. Die pijn is gelukkig bijna weg. Ik heb mijn eigen leven aardig op orde, loop de hele dag te zingen en te stralen. Ik ben opnieuw begonnen........

School

Voor instanties ben ik helemaal geen moeilijk mens. Ik vul netjes vragenlijsten in, doe niet moeilijk over consultatiebureau, of schoolarts. Vraag ook netjes vrij als ik 1 van de kinderen op een rare tijd van school wil nemen.

Afgelopen week loop ik toch tegen een paar dingen op, met school.
Eerst word ik, bij het verlaten van het schoolplein, na school, door de juf aangesproken. Haar vraag, die eigenlijk een mededeling was, of ik maandag na school even een gesprekje kon hebben, moest ik negatief beantwoorden. Daarop raakte zij toch zeer geirriteerd. Ik heb die middag 4 oppaskinderen in de buitenschoolse opvang, plus 3 van mezelf. Maar, zei ik erbij, ze mag altijd bij mij langs komen, dan kan het wel. Het zelfde geld voor de avonden, dan kan ik ook, als ze bij mij langs komt.
Toen was het helemaal verkeerd, ze moest even in haar agenda kijken, want daar stond ook het nodige in,zei ze. Ik heb haar vriendelijk toe gelachen en gezegd dat ik het dan wel hoorde. Niets meer van gehoord tot nu toe.

Gisterochtend werd me in het voorbij gaan medegedeeld, dat het verzoek om mijn 9 jarige zoon mee te laten gaan op vakantie naar Tsjechië, deze week, is afgewezen. Nou ja, het kind zit inmiddels in Tsjechië, dus ze zoeken het maar uit. Als ze vinden dat hij op school moet zitten, gaan ze hem maar halen.
Dan hebben ze dus een verkeerde aan me.

Zouden ze op school echt denken dat ik kinderen heb voor hun werkverschaffing? In de verpleging noem je dit gedrag hospitalisatie van de verpleging. Zou er voor leerkrachten ook zo'n term zijn?

"maar zeg nooit ik ben alleen"

In mei heb ik bij Paul de Leeuw in de show gezeten. Mijn wens was dat Paul de Leeuw voor mij het liedje Medeleven zou zingen. Dat heeft hij ook gedaan. Afgelopen week had ik een andere CD opstaan, en hoorde ik het liedje na een lange tijd weer, onverwacht. En weer was ik er door geraakt. Het liedje bevat voor mij zoveel waarheid.
Waarom vertel ik dit? Omdat ik weer eens gemerkt heb, dat ik niet alleen ben.
Gisteren raapte ik, op een druk moment, even tussen door de post op. Daarbij zit een pakje van een voor mij, min of meer, onbekende. Iemand uit de Origamivereniging,die mij bij Paul de Leeuw had gezien, en om mij sterkte te wensen een pakje opstuurde.
Ontroerend vind ik die dingen. Ik word er ook even stil van.

Afscheid

Gek hoe dingen kunnen lopen. Helemaal vol van een nieuw plan en een nieuw begin, moet er ineens ook afscheid genomen worden.
Afscheid van de droom samen oud te worden. Afscheid van het idee de rest van mijn leven in deze straat en dit huis te wonen. Ook afscheid van het huis zelf, al kan ik dat nog even uitstellen, of beter, kan ik dat nog even over een tijd uitsmeren.

Het nemen van afscheid schept ruimte. Ruimte voor nieuwe horizonten, nieuwe plannen, een nieuw leven.
En die nieuwe horizonten zijn er, en komen steeds dichterbij. Zo dichtbij dat ik bijna (met nadruk op bijna) terug schrik voor mijn eigen voortvarendheid.

Vanmorgen een goed gesprek met de hypotheekadviseur van de bank. Zij vond het een prachtig plan dat ik heb, en wist zeker dat er markt voor was. Omdat het een orienterend gesprek was, kon ze nog niet veel zinnigs zeggen over wat de bank zou kunnen doen, maar zo op het eerste gezicht, met de cijfers die ik wel kon overleggen, was ze niet negatief. Daar was het me uiteindelijk om te doen.
Nu nog iemand vinden die me wil en kan helpen met het schrijven van een goed bedrijfsplan. Er was laatst iemand die me vertelde dat ie er heel goed in was, maar wie was dat ook al weer???
Dan maar zelf eerst een opzetje maken. Gelukkig is Internet ook een goede bron van informatie.

Tenslotte was er vandaag nog 1 domper. Of beter een tegenslag(je) een van de oppaskindjes, die hier veel uren zou zijn, gaat toch niet komen. De moeder, die vanmiddag kwam kennis maken, schrok zo van de drukte en gedoe hier dat ze het niet aandurfde. Vooral de grote kinderen vond zij zeer imponerend. De dochter, van bijna een jaar, dacht daar heel anders over. Die maakte gelijk contact met mijn 17 jarige zoon, die daar zeer van gecharmeerd was.
Gelukkig hoef ik niet zelf voor vervanging van deze uren te zorgen, daar heb ik een gastouderbureau voor. Komt ook wel goed.

Actie

Over actief ben ik geweest vandaag.
Normaal ben ik geen ster, en zeker geen liefhebster van huishouden. Ik stofzuig en dweil na het avond eten, en ruim dan ook op. Het is hier zeer kind vriendelijk dus als je op het verkeerde moment binnenkomt, is het hier een rommeltje. Geordende chaos noem ik het zelf altijd hoopvol.
Echter, in tijden van stress (positief of negatief) krijg ik het op mijn heupen, en moet er schoongemaakt. Vanmorgen wilde ik graag naar de bank, en de nodige telefoontjes plegen. Omdat er 2 grote kinderen thuis waren, wilde ik dat heel graag zonder mijn jongste doen.
Gevolg hiervan?? Tegen de tijd dat mijn twee oudste kinderen uit bed waren, was de keuken (bijna) geheel schoongemaakt, inclusief de römertopf, die al jaren ongebruikt op de plank staat (toch weer eens het kookboek opzoeken)
En nog stuiterde ik door het huis. Eerst maar eens even naar de bank dus. Daar werd ik vriendelijk te woord gestaan door een jonge jongen, die voor mij een afspraak met de hypotheek adviseur wist te regelen voor morgenochtend.
Onderweg naar huis nog even informatie ingewonnen over de aanschaf van een nieuwe computer, want dat zal er nu toch ook van moeten komen, een computer op steenkool past niet echt bij een nieuw begin vind ik.

Thuis weer over op de orde van de dag, boodschappen, lunchen, na de lunch de makelaar gebeld. Die bevestigde dat dit huis verkoopbaar is, met een redelijke kans voor de taxatiewaarde, en dus staat dit huis nu in de stille verkoop. Als ex ermee accoord gaat, en er niet zelf in wil wonen, bel ik terug, en komt het huis te koop te staan. Een hele stap, ik woon aankomende januari 21 jaar in dit huis, 5 van mijn 6 kinderen zijn in dit huis geboren. Niet niets dus,toch voelt het als een goede beslissing.

Tenslotte de advocaat gebeld. Morgen gaat er een brief naar de advocaat van de tegenpartij,en daarmee zit mijn werk er voor vandaag op.

Wordt vervolgd...............

Het begin

Ik ben wel een dagboek mens, dus waarom ben ik nog niet eerder aan een blog begonnen? Eigenlijk omdat ik er nooit tijd voor maakte. Maar nu er zoveel in mijn leven gebeurt voelt het goed dat wereldkundig te maken, want ik ben er helemaal hyper van.

Sinds gisteren zie ik het gebeuren dat ik het eindelijk weer ga redden. Finacieel dan, want de rest van mijn bestaan had ik inmiddels aardig op orde.
Ik krijg, zoals het er nu uitziet, van het gastouderbureau voldoende kinderen om rond te komen. Als de ex dan ook nog de allimentatie blijft betalen, zit ik bijna ruim. Dat zal een raar gevoel zijn.

Sinds gisteren weet ik dus dat ik in mijn huis zou kunnen blijven wonen, omdat het inkomen groot genoeg is voor de bank om mee te werken, en sinds gisteren weet ik ook dat ik het liefste dit huis zou verkopen en in een ander huis verder gaan. Ik heb er zelfs van gedroomd vannacht.
Helaas is dit plan op vrijdag avond geboren dus moet ik nog tot morgen wachten tot ik actie kan ondernemen, in de vorm van met de bank, advocaat en makelaar gaan praten. Ben benieuwd of ex toch zelf in dit pand wil gaan wonen, hij beweert van niet, maar als het te koop komt, misschien toch wel.

Dit zijn zomaar wat gedachten, ik wil het blog zo veel mogelijk zakelijk houden. Helaas kan ik het op dit moment niet verluchtigen met foto's want mijn antieke computer kan geen digitale camera aan, en geen scanner. Want een digitale camera heb ik op dit moment ook niet.