vroeger

Ik zit het fotoarchief bij te werken dezer dagen. Een hele klus, en ook erg confronterend op momenten.
Ik kom ook veel foto's tegen van origami, scrap en kaarten werk, dat ik in die periode maken. Ik merk ook dat ik het erg mis, dat creatief bezig zijn, ofwel het prutsen met papier.
Tuurlijk, het werk voor de SP is uitdagend. Ik doe het met veel plezier, vooral omdat het aanspraak maakt op mijn hersenen en denkvermogen, daar wordt in het dagelijks leven te weinig aanspraak op gemaakt, dat is heerlijk.
Het werk voor de Folklore zou ik ook niet willen Folkloremissen.Dat doe ik al zolang, met zoveel plezier, dat ik blij ben dat ik er, na 1,5 jaar alleen maar aan de zijlijn, er weer volop tegenaan te kunnen gaan.
Het huishouden, kinderen en kinderopvang vragen ook een groot deel van mijn tijd, en dan ben ik ook nog wel eens gewoon moe.
Maar wat zou ik graag de mooie foto's die ik vind scrappen. Of een mooie jurk maken voor de verjaardag van mijn jongste dochter. De tijd daarvoor ontbreekt me, maar ook de energie, en de zin om er aan te beginnen. Van te voren voelt het al als te veel werk. Langzaam verdwijnt de mist om mijn hoofd echter, mis ik het creatief proces,vooral het proces in mijn hoofd. Ik mis het met mijn handen met papier bezig zijn, het oplossen cq uitpuzzelen van een ingewikkeld origami diagram.Of beter nog, het ontwerpen van een origami model dat ik perse wil vouwen maar waar ik geen diagram kan vinden.
Ik kom ook tot het besef dat het bedrog, de scheiding, en alles wat er mee samenhangt er dieper in heeft gehakt dan ik me realiseerde, of wilde realiseren.
Nu, bijna 2 jaar later word ik mezelf weer, kriebelen mijn vingers om creatief bezig te zijn, en ontbreekt me de tijd.
Dit is een ander blog geworden dan ik van plan was. Soms is een blog een soort van Mandala, waarbij de woorden hun eigen weg gaan, die ik minder kan sturen dan ik zou willen.
En net als een Mandala heeft het blog zijn eigen, verhelderende werking.