Oud verdriet

Zijn het de hormonen? Is het de magische 2 jaar na de scheiding? Ik weet het niet.
Feit is dat ik er erg veel verdriet van heb. Van de scheiding, van het leven dat mijn kinderen moeten leiden. Van de keuzes die ze maken, moeten maken, om zaken in goede banen te leiden.
Altijd moet ik de wijste zijn, degene zijn die een stapje opzij doet. Soms ben ik dat moe. Soms, heel soms laat ik het grote verdriet toe.
Liever doe ik dat niet, liever ben ik sterk. Verdriet toelaten kost veel energie, en maakt me heel kwetsbaar. Vandaag was het soms, vandaag hebben er weer hete tranen gevloeid om alle zaken die me pijn en verdriet doen. Morgen ben ik weer sterk, morgen kan ik alles weer aan. Vandaag is het nog even soms......

Ik kom pas als je liggen gaat
Je klaar bent voor de nacht
Ik kom in beelden, in fragmenten
Hard, ineens en onverwacht

Ik kom terwijl je uit het raam kijkt
Van je favoriet café
Ik zal er zijn zodra je even denkt
'Ik heb er vrede mee'

Als je eens rustig over zee kijkt
En je denkt: 'nu heb ik rust'
Heb ik je onverwachts en zachtjes
keihard op je ziel gekust

Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet

Ik kom het liefste als je luistert
Naar een onverwacht mooi lied
Ik kom pas kijken, weken, maanden
Na het echte groot verdriet

Ik schuil in weggestopte foto's
Iets wat je vindt onder de bank
En echt ik ben niet te verdrinken
Ik schuil het makkelijkst in drank

Ik kom soms midden in het lachen
Dat zo overgaat in huilen
Het zijn precies dezelfde tranen
Die alleen maar van hun namen ruilen

Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet

Maar het liefste kom ik 's nachts
Als je niet slapen kan
Juist dan, juist dan

liedtekst van Acda en de Munnick