Vrijdag

Wat een rustige vrijdag. Normaal is vrijdag mijn zwaarste dag. De eerste oppas kinderen komen om half 9 en de laatste gaan om half 7, savonds, weer weg. Daarna moeten wij eten, en opruimen, kinderen naar bed enzovoort. In dat opzicht was de dag uitermate rustig. R heeft zijn uren gewerkt, en ik heb gehangen. Met meer of minder succes, want ik ben niet gemaakt om de hele dag te zitten, dus soms doet de stuit meer pijn dan mijn enkel. Die laatste doet overigens nog steeds behoorlijk zeer, zo zeer dat R een ultimatum heeft gesteld, als het maandag niet over is, sleept hij me weer naar de dokter. Een simpele verstuiking, wat ik eerst dacht, is het iig niet want die had nu goeddeels over moeten zijn, en zeker niet op momenten zo zeer doen dat de tranen me in mijn ogen springen.

Verder proberen we voor morgen de huiskamer min of meer doosvrij te krijgen. Door noodoplossingen, nl een deel van de dozen stapelen in een lege slaapkamer (dat krijg je als je zoon verhuist)

En net toen we lekker bezig waren, belde iemand van de SP, waardoor R nu al weer een uur bezig is met spullen van A naar B brengen. Konden we echt gebruiken op dit moment. R heeft nl ook de hele dag gewerkt en is ook moe. Bovendien, met dit weer heeft R ook behoorlijk last van zijn reuma, en dat maakt dat we niet zomaar tot 12 uur door kunnen gaan. En een uur vertraging is dan heel veel.

Morgen is kleine R jarig, die wordt 5. Hij heeft vanmiddag met zijn oudste zus nieuwe kleren gekocht. Dat is traditie, op je verjaardag heb je nieuwe kleren. Meestal maak ik ze zelf, maar dat zit er dit jaar dus niet in. Gelukkig is de HEMA dichtbij. J was mee, en heeft ook mooie dingen gescoord. Die kon echt wel wat gebruiken maar heeft een broertje dood aan kleding kopen, dus dat hij nu een broek en een overhemd wilde kopen was mooi meegenomen.

Verder maak ik momenteel natuurlijk niets mee. Ik hups,met krukken en spierpijn, af en toe heen en weer. Voor de rest doe ik veel voor de geboortekaartjes, een van de onderdelen is bijna klaar.
Als iemand voor me wil lopen zoek ik spullen uit, die een ander dan weer voor me op de juiste plekken legt.
Iedereen om me heen is blij dat ik eindelijk rust neem. Ik vlieg af en toe tegen de muren op van wege al die rust. Gelukkig is R dan thuis, en kan ik die lastig vallen. Die me dan vierkant uitlacht, en zegt dat ik maar voor Tinus moet gaan zorgen.
Ik hoop maar dat Tinus niet al te lang meer op zich laat wachten. Maar nog wel even tot alles op zijn plek staat, dat heb ik wel liever.