Medisch dagje

Enige tijd geleden, half november, brak er een stuk van een kies af. Wat zeg ik, viel er bijna een hele kies, behalve wortel, uit mijn mond. De tandarts heeft er toen een beschermlaag op gelegd, en ik moest met mijn eigen tandarts een afspraak maken voor een stifttand. De kies is altijd naar, en gevoelig. Ik heb er al een zenuwbehandeling in gehad, die buitengewoon pijnlijk was, dus ik liep niet erg hard voor die afspraak. Maar vandaag moest het er toch van komen.
Om half 11 moest ik er zijn. Eenmaal in de stoel zegt de tandarts: Verloren vulling...Nee, die had ik niet, een kies opbouw, stifttand, daar kwam ik voor.
Maar helaas, dat kan niet nu. De kies heeft een onrustige wortelpunt, en dat kan lang duren voor het geheel geneest, tot een jaar, en pas daarna kan er aan een behandeling gedacht worden. Ik ging dus onverrichtter zake weer naar huis.Nou ja, niet helemaal, als troostprijs werd er (gratis) tandsteen verwijderd.

Thuis snel gelunchd met de oppaskinderen die er ook nog waren. En op stap naar het ziekenhuis ter controle van mijn been.
Ik was erg blij dat ik de arts zag lopen. Voor de leesbaarheid van het verhaal zal ik de man arts A noemen. Dit was de arts die me weer in het gips legde, die me duidelijk maakte wat er nou eigenlijk aan de hand is met mijn enkel, en die me een lange periode van tape voorspeldde.
Een andere arts dan 3 weken geleden, arts B die het tape eraf haalde, en een brace onzin vond (letterlijk zijn woorden)
Na 3 weken worstelen, is ook mijn humeur tot het nulpunt gedaald. Als de arts het tape er af laat halen, en zegt dat het met 3 weken over moet zijn, dan voel ik me erg onbenullig en stom als het me maar niet lukt om zonder kruk goed te lopen.
Maar Arts A legde heel duidelijk uit wat er nu mis is met de enkel. Om iedereen gelijk maar gerust te stellen, het is geen dystrofie. Niets aan mijn voet of enkel voldoet aan het beeld van dystrofie. De banden zijn beschadigd, het kapsel gescheurd of ook beschadigd. En daarom doet het zeer. Dat het zo lang duurt komt omdat het gebeurde tijdens een zwangerschap. Dan moeten de banden verweken om er een baby door te laten, en het lichaam maakt nu eenmaal geen onderscheid tussen banden in de baarmoeder, en in de enkel. Het elastiekje moet gewoon strak trekken, en dat duurt even.
Arts A was niet erg blij met de actie van Arts B, al zei hij dat niet. Ik heb het uitdrukkelijk gevraagd, want ik baal er van. Arts A merkte nog op dat hij in het rapport had geschreven dat ik na 4 weken tape een enkel brace zou krijgen. Onduidelijk is waarom arts B dat niet heeft gedaan, behalve dan dat hij het onzin vond, zei hij ook.
Groot voordeel van deze actie is, dat ik de volgende keer ook naar arts A ga. De behandeling komt in 1 hand en daar ben ik eigenlijk wel erg blij mee. In deze arts heb ik ook vertrouwen. Hij heeft elke keer als ik deze arts had veel tijd voor me genomen, om uit te leggen wat er aan de hand was, wat zijn ervaring is met deze kwetsuren, ook tijdens zwangerschap, en hoe het in zijn ervaring het beste te behandelen is. En hij trekt en duwt tenminste niet hard aan mijn voet, zoals arts B deed. Dat was niet nodig zei hij, hij weet dat het pijn doet, en dat hoeft niet extra benadrukt te worden.

Nu heb ik dus een brace voor mijn enkel, en een paar stevige schoenen van het merk Landrover. Over 14 dagen terug komen.

Eenmaal uit het ziekenhuis heb ik eerst even stevig gehuild, en afscheid genomen van de droom om achter de kinderwagen door het dorp te lopen. Tegen de tijd dat ik weer goed kan lopen is Cecilia aan een wandelwagen toe. Aan de andere kant, mijn enkel heeft nu weer de steun die het nodig heeft, en met een paar stevige schoenen op de koop toe, kan het nog wel eens sneller gaan dan nu. Want ik ben en blijf natuurlijk een onverbeterlijke optimist. Er is altijd wel een lichtpuntje te vinden.