Natuurlijk is het mijn eigen stomme schuld, of misschien wel struisvogelpolitiek. Maar ik had gedacht, geopereerd, een dag of 2 pijn en ellende, en dan kan ik weer volledig uit de voeten. Tenslotte loop/liep ik al 2 jaar met pijn en een voet die niet wil wat ik wil. Met gips zou dat toch alleen beter worden?
Dus had ik voor woensdag hulp geregeld, en verder zou het toch gewoon kunnen?
Nou het valt dus vies tegen. Het is nu zondag, en ik slik nog steeds pijnstillers omdat het anders niet gaat. Mijn been naar beneden laten hangen is een slecht plan, dan wordt de pijn zo hevig dat pijnstillers ook niet helpen.
Toen ik vrijdag belde voor medicijnen naar het AMC, werd me op het hart gedrukt om toch zoveel mogelijk rust te nemen. Maar hoe ik dat moet doen met een weerbarstige peuter is me niet helemaal duidelijk. Gelukkig komt morgen haar vriendje weer, dan is ze wat gezeglijker.
Vandaag hang ik nog op de bank in de hoop dat veel rust het genezingsproces versnelt.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
4 opmerkingen:
En BLIJF dan ook gehoorzaam rusten he!
Kop op Marrigje, nog even geduld en dan moét het beter gaan. Maar o, wat zal het moeilijk zijn om nu te blijven rusten.
Wat vreselijk lastig rusten met een peuter in de buurt. Veel sterkte, ik duim dat je echt snel weer uit de voeten kunt
Zeg mevrouw Ongeduld, je kan natuurlijk ook denekn "ik loop al 2 jaar te tobben, die paar dagen extra kan ook nog wel".
Dus wel rust houden en niet te snel weer te veel gaan doen!
Een reactie posten