Ik heb een Gypsy!!!!!!!!!!!
Toen ik de eerste aankondiging zag, wist ik, DAT is een machientje dat ik wil hebben. Het werd een gimmick hier in huis.
Elke keer als mij gevraagd werd wat ik wilde, wilde ik een Gypsy. Of men het nou vroeg voor het verlanglijstje voor Sinterklaas, of als we aan tafel zaten te eten.
Toen kwam mijn broer met een enveloppe met geld, om iets voor mezelf te kopen. Eerst had ik bedacht alles maar in Yolanda te stoppen, maar iemand zei, Marrig, als je dat krijgt om iets voor jezelf te kopen, moet je dat doen.
Na rijp beraad, en heeeel veel overleg met mijn lief, heb ik toen toch besloten een Gypsy te bestellen.
Zaterdag kwam ie binnen, Ze is prachtig! Ik heb er gelijk een beschermhoesje bij gekocht, en dus is ze ook niet saai zwart maar zwart/wit met roze bloemen.
Leuk zo'n Gypsy, maar hoe werkt het?
Gelukkig zit er een basisboekje bij, waarin de meest basale dingen besproken worden, zoals, Waar zit de aanknop?!
Zaterdagavond niet veel meer gedaan dan gekeken wat alle knopfuncties waren. Zondag eerst de Gypsy geupdate. Ook dat was nog een hele exercitie, omdat mijn computer draait op Linux, en de updates beschikbaar zijn voor PC, en voor MAC.
Op VM ware, wat ik wel heb, draaide het niet, maar gelukkig hebben we een computer in huis, waarop gegamed wordt, en draait die op windows. Ik mocht van Ruben van zijn computer gebruik maken om de Gypsy te updaten.
Na enig prutsen heb ik nu een speciaal Gypsy account op zijn computer, en kon het updaten beginnen. Dat duurde lang, maar het ging prima.
Helaas waren er na het updaten andere dingen belangrijk, dus bleef het zondag bij updaten.
Maandag heb ik eerst al mijn cardridges op de Gypsy gezet. Dat ging als een trein, en bovendien kan ik zo overal mee aan de slag.
Gisteren, dinsdag was het eindelijk zo ver. Met behulp van een tutorial ontdekte ik nog een paar kunstjes die de Gypsy kan, en heb ik een border gepland om te snijden,
Na het eten en opruimen de Cricut op tafel gezet, aangesloten aan de Gypsy, en toen moest de Cricut leren wat een Gypsy was, Dat ging dus niet zoals ik wilde, dus moest Ruurd er aan te pas komen.
Ook het updaten van de Cricut duurde lang. De Gypsy is maar een kleine computer denk ik dan maar.
Toen de Cricut eenmaal was geupdate, was het een fluitje van een cent. Snel? Nee de Cricut is niet ineens een snelle snijplotter geworden. Wel is hij voor mij toegankelijker geworden, en zal ik er veel meer gebruik van gaan maken.
woensdag, januari 20, 2010
zondag, januari 17, 2010
Rondje
Voor het eerst weer een rondje met Yolanda. Ze is eindelijk gerepareerd. Het kostte wat moeite om een garage te vinden die aan haar wilde knutselen.
Na de laatste keer dat we strandden, vonden we het allebei spannend om te gaan. Nog even leek Cecilia roet in het eten te gooien want ze was niet lekker afgelopen week. Koortsvrij gisterenochtend, dus leek het me geen gek plan om eens iets anders te zien en te beleven dan alsmaar dat thuis zitten. Kan voor dat kindje ook niet goed zijn.
Ruurd had een paar oude (antieke) computers staan waar hij slecht afstand van kon doen. Maar laatst zat hij zich hardop af te vragen wat hij nu toch met die kasten moest. Oude computers zijn nl ook grote computers. Mijn nano is in omvang en gewicht slechts een fractie van wat we gisteren versleept hebben.
Hij wilde zijn kasten wel verkopen. Leek me niet dat dat veel ging opleveren, dus opperde ik, zou Henk ze niet willen hebben?
Henk was mega enthousiast, en dus hebben we gisteren de computers naar Purmerend gebracht.Het was heerlijk om hem en zijn moeder weer te zien Sinds enige tijd wonen ze niet meer op Texel, en dus hebben we ze al zeker 1,5 jaar niet gezien.
Bij sommige mensen is dat ook niet nodig, we gingen gewoon door waar we gebleven waren.
Van Purmerend (helaas geen tijd voor nog een bezoekje in Purmerend) door naar Ikea, alwaar we halve liter glazen wilde scoren, die volgens de site volop aanwezig zouden moeten zijn, maar in Ikea niet te vinden waren.
Omdat we daarvandaan naar Ilja gingen, heb ik wel allerlei groen in het karretje gegooid. Op Ilja's verzoek ook 3 plafonieres, met lampen, en gebak voor bij de koffie, en daim in alle verscheidingsvormen voor Sophie. Ik had 1 zakje voor mezelf gekocht, en ben heeeeel blij dat ze dat hier niet verkopen. Want wat is dat verslavend lekker!
Ilja is net verhuist, en dus gingen we zijn nieuwe huis bekijken. Hij woont hartstikke leuk. een lief, niet te klein huis voor 2 personen. Helaas was ons bezoek veel te kort. Ilja moest werken, en een uur eerder beginnen dan toen we het planden. Dat is jammer. Maar we gaan heel snel weer, op een zondag en dan nemen we het hele spul mee.
Daarvandaan rijdend, viel het ineens over me heen. Dat mijn enkel veel meer gevolgen heeft dan op het eerste gezicht lijkt. Want i k ben ook mijn zelfstandigheid kwijt. Ik kan niet ff met Cecilia in de trein stappen om een dagje naar Amsterdam te gaan, of naar Utrecht. Of ff met een paar kinderen op en neer vliegen naar Praag. Alles kost meer tijd en moeite.
Na Ilja gingen we naar Amsterdam Noord, waar een Pipoos zit. Ik wilde weer eens scrappapier voelen, en leuke dingen vinden. Maar ik was niet in de stemming. Dat heb ik soms, dan hoef ik gewoon niets te kopen. Dus geen alchoholinkt gekocht, en (dom genoeg want aanbieding) ook niet de accesoires die je daarvoor nodig hebt, want die zijn thuis op. Dus kan ik geen alchoholinkt gebruiken momenteel.
We zijn wat gaan eten bij V en D, en daarna naar Julianadorp gereden.
Op internet heb ik nl vorige week een 2 persoonsschommelstoel gescoord. En die gingen we ophalen. Prachtig wit.Nieuw, en voor een spotprijsje.
Die komt in de westwing, al denk ik dat ik dan niet meer uit de westwing kom. Want wat heb ik dat gemist, een schommelstoel. Mijn stoel was niet mee verhuist, omdat we alles wat stuk was hebben weggedaan.
En toen naar huis.We haalden nog net de boot van half 6 Alwaar we Margriet weer tegen kwamen, en naar huis hebben gebracht. Natuurlijk deden wij daarna een rondje over het besneeuwde eiland, en toen naar huis.Alwaar er een groot pak op me stond te wachten. Met een Gypsy. Maar daarover later.
Na de laatste keer dat we strandden, vonden we het allebei spannend om te gaan. Nog even leek Cecilia roet in het eten te gooien want ze was niet lekker afgelopen week. Koortsvrij gisterenochtend, dus leek het me geen gek plan om eens iets anders te zien en te beleven dan alsmaar dat thuis zitten. Kan voor dat kindje ook niet goed zijn.
Ruurd had een paar oude (antieke) computers staan waar hij slecht afstand van kon doen. Maar laatst zat hij zich hardop af te vragen wat hij nu toch met die kasten moest. Oude computers zijn nl ook grote computers. Mijn nano is in omvang en gewicht slechts een fractie van wat we gisteren versleept hebben.
Hij wilde zijn kasten wel verkopen. Leek me niet dat dat veel ging opleveren, dus opperde ik, zou Henk ze niet willen hebben?
Henk was mega enthousiast, en dus hebben we gisteren de computers naar Purmerend gebracht.Het was heerlijk om hem en zijn moeder weer te zien Sinds enige tijd wonen ze niet meer op Texel, en dus hebben we ze al zeker 1,5 jaar niet gezien.
Bij sommige mensen is dat ook niet nodig, we gingen gewoon door waar we gebleven waren.
Van Purmerend (helaas geen tijd voor nog een bezoekje in Purmerend) door naar Ikea, alwaar we halve liter glazen wilde scoren, die volgens de site volop aanwezig zouden moeten zijn, maar in Ikea niet te vinden waren.
Omdat we daarvandaan naar Ilja gingen, heb ik wel allerlei groen in het karretje gegooid. Op Ilja's verzoek ook 3 plafonieres, met lampen, en gebak voor bij de koffie, en daim in alle verscheidingsvormen voor Sophie. Ik had 1 zakje voor mezelf gekocht, en ben heeeeel blij dat ze dat hier niet verkopen. Want wat is dat verslavend lekker!
Ilja is net verhuist, en dus gingen we zijn nieuwe huis bekijken. Hij woont hartstikke leuk. een lief, niet te klein huis voor 2 personen. Helaas was ons bezoek veel te kort. Ilja moest werken, en een uur eerder beginnen dan toen we het planden. Dat is jammer. Maar we gaan heel snel weer, op een zondag en dan nemen we het hele spul mee.
Daarvandaan rijdend, viel het ineens over me heen. Dat mijn enkel veel meer gevolgen heeft dan op het eerste gezicht lijkt. Want i k ben ook mijn zelfstandigheid kwijt. Ik kan niet ff met Cecilia in de trein stappen om een dagje naar Amsterdam te gaan, of naar Utrecht. Of ff met een paar kinderen op en neer vliegen naar Praag. Alles kost meer tijd en moeite.
Na Ilja gingen we naar Amsterdam Noord, waar een Pipoos zit. Ik wilde weer eens scrappapier voelen, en leuke dingen vinden. Maar ik was niet in de stemming. Dat heb ik soms, dan hoef ik gewoon niets te kopen. Dus geen alchoholinkt gekocht, en (dom genoeg want aanbieding) ook niet de accesoires die je daarvoor nodig hebt, want die zijn thuis op. Dus kan ik geen alchoholinkt gebruiken momenteel.
We zijn wat gaan eten bij V en D, en daarna naar Julianadorp gereden.
Op internet heb ik nl vorige week een 2 persoonsschommelstoel gescoord. En die gingen we ophalen. Prachtig wit.Nieuw, en voor een spotprijsje.
Die komt in de westwing, al denk ik dat ik dan niet meer uit de westwing kom. Want wat heb ik dat gemist, een schommelstoel. Mijn stoel was niet mee verhuist, omdat we alles wat stuk was hebben weggedaan.
En toen naar huis.We haalden nog net de boot van half 6 Alwaar we Margriet weer tegen kwamen, en naar huis hebben gebracht. Natuurlijk deden wij daarna een rondje over het besneeuwde eiland, en toen naar huis.Alwaar er een groot pak op me stond te wachten. Met een Gypsy. Maar daarover later.
woensdag, januari 13, 2010
Vandaag
De helft van mijn zieke kinderen gaat weer naar school vandaag, al hebben ze niet zoveel zin. Ziek zijn ze niet meer, en het is maar een half dagje, dus waarom niet?
De andere helft blijft nog een dagje thuis.Ruben omdat hij nog pijn heeft maar vooral omdat hij alles lopend moet doen (niet zijn ding, veeeel te langzaam) en hij vandaag van hot naar her moet lopen voor de lessen. De school is nl aan het verbouwen, en de kinderen krijgen les op verschillende lokaties. Morgen zit hij alleen op de Volmolen, en dus is dat een goede dag om weer te beginnen.
Joshua voelt zich nog beroerd, en blijft nog een dag thuis. Geen Antibiotica gekregen maar neusspray, en de opmerking dat hij waarschijnlijk ergens allergisch voor is. Voor katten dacht de dokter. Maar dat wil hij niet, want hij is gek op katten. Dan maar voor huismijt besloot ie :D.
Vandaag mag hij nog thuis blijven onder voorwaarde dat al het huiswerk voor vandaag en morgen wel af is.
Ikzelf heb vanmorgen vrij, vanmiddag oppassen, maar slechts een paar uurtjes. Het is rustig deze weken. Maar dat komt omdat het januari is, als het seizoen weer begint wordt het vanzelf weer drukker.
Komt eigenlijk wel goed uit dat het rustiger is, want ik ben een partij moe. Ik denk dat ik ook griep heb (gehad) maar dat niet heb uitgeziekt door de drukte. Dat moet ik dus nu bekopen met chronisch moe te zijn. Wordt tijd dat het weer opknapt en zelfs ik weer meer naar buiten kan.
Zelf ik, die niet van de warmte houdt, meer van sneeuw en ijs, verheugt zich op veel beter weer, zodat de tuindeuren weer open kunnen en de kinderen weer heerlijk buiten kunnen zijn de hele dag.
De andere helft blijft nog een dagje thuis.Ruben omdat hij nog pijn heeft maar vooral omdat hij alles lopend moet doen (niet zijn ding, veeeel te langzaam) en hij vandaag van hot naar her moet lopen voor de lessen. De school is nl aan het verbouwen, en de kinderen krijgen les op verschillende lokaties. Morgen zit hij alleen op de Volmolen, en dus is dat een goede dag om weer te beginnen.
Joshua voelt zich nog beroerd, en blijft nog een dag thuis. Geen Antibiotica gekregen maar neusspray, en de opmerking dat hij waarschijnlijk ergens allergisch voor is. Voor katten dacht de dokter. Maar dat wil hij niet, want hij is gek op katten. Dan maar voor huismijt besloot ie :D.
Vandaag mag hij nog thuis blijven onder voorwaarde dat al het huiswerk voor vandaag en morgen wel af is.
Ikzelf heb vanmorgen vrij, vanmiddag oppassen, maar slechts een paar uurtjes. Het is rustig deze weken. Maar dat komt omdat het januari is, als het seizoen weer begint wordt het vanzelf weer drukker.
Komt eigenlijk wel goed uit dat het rustiger is, want ik ben een partij moe. Ik denk dat ik ook griep heb (gehad) maar dat niet heb uitgeziekt door de drukte. Dat moet ik dus nu bekopen met chronisch moe te zijn. Wordt tijd dat het weer opknapt en zelfs ik weer meer naar buiten kan.
Zelf ik, die niet van de warmte houdt, meer van sneeuw en ijs, verheugt zich op veel beter weer, zodat de tuindeuren weer open kunnen en de kinderen weer heerlijk buiten kunnen zijn de hele dag.
maandag, januari 11, 2010
bijzondere ontwikkelingen
Gisteren tussen de middag komt Ruben thuis. Hij klaagde dat hij een zere arm had, want hij was gevallen bij school. Uitgegleden op het ijs toen hij onderweg was naar zijn fiets.
Na een boterham en een paracetemol, klaagde hij nog steeds dat zijn arm zo zeer deed. Eerst de school afgebeld, en gelijk verteld dat er zo een rare gladde plek was waar hij was gevallen, dat ze daar misschien maar even naar moesten kijken. Onder protest van Ruben.
Om 2 uur toch maar even de dokter gebeld, want inmiddels zat er ook een mitella om die arm, en nog steeds klaagde Ruben over zijn arm. Bovendien ging hij niet gamen, maar hing op de bank. Ruben gamed nog als 3 seconden over denkt te hebben.
Ik heb ooit eens een huisarts gehad, die haar vak omschreef als bekijken of zaken pluis, of niet pluis zijn. Ik had bij deze arm heel erg het gevoel dat het 'niet pluis' was.
De huisarts was het met me eens, en stuurde Ruben door naar het Gemini voor een foto. Omdat het inmiddels 4 uur was geweest, hadden ze de boot van 5 uur pas. Ruurd was gelukkig ook ziek thuis. Want hoe hadden we Ruben anders in den Helder gekregen?
Ik werd per sms op de hoogte gehouden. Scheurtje in het bot, overleg over gips, toch gips.
Uiteindelijk hadden ze de boot van half 8 weer terug. Ruben in het gips.
Dat betekend dat de laatste van de schoolgaande kinderen ook thuis is vandaag. Lea en Rafael zijn zondag ziek geworden, Joshua heeft een voorhoofdsholte ontsteking en zo'n hoofdpijn dat die ook een dagje thuis blijft vandaag, en Ruben heeft zo'n pijn en moet lopend naar school dat hij ook 1 dag thuis mag blijven.
Daarmee heb ik ineens een heeel andere dag dan ik had gedacht. Het kan hier ook nooit eens 'gewoon' Of zou dit gewoon zijn?
Na een boterham en een paracetemol, klaagde hij nog steeds dat zijn arm zo zeer deed. Eerst de school afgebeld, en gelijk verteld dat er zo een rare gladde plek was waar hij was gevallen, dat ze daar misschien maar even naar moesten kijken. Onder protest van Ruben.
Om 2 uur toch maar even de dokter gebeld, want inmiddels zat er ook een mitella om die arm, en nog steeds klaagde Ruben over zijn arm. Bovendien ging hij niet gamen, maar hing op de bank. Ruben gamed nog als 3 seconden over denkt te hebben.
Ik heb ooit eens een huisarts gehad, die haar vak omschreef als bekijken of zaken pluis, of niet pluis zijn. Ik had bij deze arm heel erg het gevoel dat het 'niet pluis' was.
De huisarts was het met me eens, en stuurde Ruben door naar het Gemini voor een foto. Omdat het inmiddels 4 uur was geweest, hadden ze de boot van 5 uur pas. Ruurd was gelukkig ook ziek thuis. Want hoe hadden we Ruben anders in den Helder gekregen?
Ik werd per sms op de hoogte gehouden. Scheurtje in het bot, overleg over gips, toch gips.
Uiteindelijk hadden ze de boot van half 8 weer terug. Ruben in het gips.
Dat betekend dat de laatste van de schoolgaande kinderen ook thuis is vandaag. Lea en Rafael zijn zondag ziek geworden, Joshua heeft een voorhoofdsholte ontsteking en zo'n hoofdpijn dat die ook een dagje thuis blijft vandaag, en Ruben heeft zo'n pijn en moet lopend naar school dat hij ook 1 dag thuis mag blijven.
Daarmee heb ik ineens een heeel andere dag dan ik had gedacht. Het kan hier ook nooit eens 'gewoon' Of zou dit gewoon zijn?
zaterdag, januari 09, 2010
Doorheen
Weer een klaagblog, dat is eigenlijk niet de bedoeling maar het is even niet anders. Ik heb het zwaar. Zwaar omdat mijn gezwikte enkel (inmiddels 15 mnd geleden) zoveel inpact heeft op mijn leven. Kon ik het voorheen nog zien als iets tijdelijks, na 15 mnd heeft het tijdelijke karakter wel iets permanents gekregen.
Wat het nu moeilijk maakt is de sneeuw. Ik hou van sneeuw. Ik hou er van buiten te lopen en je gezicht te voelen tintelen door de kou. Ik hou van het knerspende geluid als je door verse, of vers opgevroren sneeuw loopt. Ik hou van lopen door de stille koude wereld, koud tot op het bot worden, en dan thuis weer opwarmen.
Ik hou van sneeuwballen gooien, van schaatsen, van ijs en sneeuwpret.
Ook hou ik er van mijn kinderen kennis te laten maken met het fenomeen sneeuw.. Hoe het voelt, hoe het ruikt, wat je er mee kan.
En het sneeuwt. Het sneeuwt al weken met overgave. Elke keer als ik denk dat het voorbij is, begint het weer opnieuw. Als ik naar buiten kijk kan ik eigenlijk niet zien waar de stoep ophoudt, en de weg begint, alles is wit. Wit, koud en verstild. Mooi ook, erg mooi.
De sneeuw heeft echter een vervelend bij effect. Ik kan niet naar buiten. Ik zit al weken binnen, zelfs het wekelijkse rondje door den Burg gaat nu niet door omdat de wegen onbegaanbaar zijn voor iemand met kruk.
Bovendien, als onregelmatige stenen op straat al pijnlijk zijn, kun je je voorstellen hoe pijnlijk sneeuwbergen zijn.
Mijn kinderen gaan wel naar buiten. Allemaal. En vinden het heerlijk. Zo ook Cecilia. Ze vindt sneeuw een raar produkt, en ze vindt het ook heel koud. Maar ze wil wel haar jas aan, en naar buiten.
Donderdag was ik onverwacht vrij, wat heel slecht is voor me, want dan ga ik piekeren. En juist die dag wilde Cecilia naar buiten. Iedereen die wegging werd aangeklampt, want ze wilde mee. Ze wilde haar jas aan, en was erg boos als het niet kon.
Ik voelde me onmachtig, en gefrustreed, want ik kon niet met haar naar buiten. Ik kan haar zelfs niet alleen in de tuin laten, want mocht ze vallen en zich pijn doen, dan kan ik niet bij haar komen.
Gisterenavond had ik een etentje, met mensen die ik niet zo vaak zie. Wat voelde ik me van een andere planeet. Het gesprek ging natuurlijk over de sneeuw, over school, over de gewone dagelijkse dingen. En eigenlijk bestaat mijn leven uit thuis, uit wat knutselen, en uit mijn eigen mensen. Mijn wereld wordt steeds kleiner, en sluit steeds minder aan bij de buitenwereld.
Niet omdat ik dat wil, omdat ik er voor kies, maar omdat het onvermijdelijk is. Ik leef in een vacuum, en de rest van de wereld raast er om heen.
Gelukkig heb ik een dynamisch huishouden, en werk ik thuis, en kom ik, door mijn werk, nog mensen en kinderen tegen. Maar toch, toch is dit niet goed voor mij.
Hoe het op te lossen? Ik weet het niet. Ik omarm de nederlandse wapenspreuk maar weer eens.
En neem ook het gedicht van Huub Oosterhuis maar weer eens ter harte, dat heeft me al vaker door moeilijke periodes heen geholpen.
Hij die gesproken heeft een woord dat gáát,
een tocht door de woestijn, een weg ten leven,
een spoor van licht dat als een handschrift staat
tegen de zwartste hemel aangeschreven:
Hij schept ons hier een nieuwe dageraad,
Hij roept ons aan: ‘Ik zal jou niet begeven.’
Hij die ons in zijn dienstwerk heeft gewild,
die het gewaagd heeft onze hand te vragen;
die ons uit angst en doem heeft weggetild
en ons tot hier op handen heeft gedragen;
Hij die verlangen wekt, verlangen stilt –
vrees niet, Hij gaat met ons, een weg van dagen.
En verder?? Ik ga door, en kom mijn eigen positieve zelf, echt wel weer tegen.
Wat het nu moeilijk maakt is de sneeuw. Ik hou van sneeuw. Ik hou er van buiten te lopen en je gezicht te voelen tintelen door de kou. Ik hou van het knerspende geluid als je door verse, of vers opgevroren sneeuw loopt. Ik hou van lopen door de stille koude wereld, koud tot op het bot worden, en dan thuis weer opwarmen.
Ik hou van sneeuwballen gooien, van schaatsen, van ijs en sneeuwpret.
Ook hou ik er van mijn kinderen kennis te laten maken met het fenomeen sneeuw.. Hoe het voelt, hoe het ruikt, wat je er mee kan.
En het sneeuwt. Het sneeuwt al weken met overgave. Elke keer als ik denk dat het voorbij is, begint het weer opnieuw. Als ik naar buiten kijk kan ik eigenlijk niet zien waar de stoep ophoudt, en de weg begint, alles is wit. Wit, koud en verstild. Mooi ook, erg mooi.
De sneeuw heeft echter een vervelend bij effect. Ik kan niet naar buiten. Ik zit al weken binnen, zelfs het wekelijkse rondje door den Burg gaat nu niet door omdat de wegen onbegaanbaar zijn voor iemand met kruk.
Bovendien, als onregelmatige stenen op straat al pijnlijk zijn, kun je je voorstellen hoe pijnlijk sneeuwbergen zijn.
Mijn kinderen gaan wel naar buiten. Allemaal. En vinden het heerlijk. Zo ook Cecilia. Ze vindt sneeuw een raar produkt, en ze vindt het ook heel koud. Maar ze wil wel haar jas aan, en naar buiten.
Donderdag was ik onverwacht vrij, wat heel slecht is voor me, want dan ga ik piekeren. En juist die dag wilde Cecilia naar buiten. Iedereen die wegging werd aangeklampt, want ze wilde mee. Ze wilde haar jas aan, en was erg boos als het niet kon.
Ik voelde me onmachtig, en gefrustreed, want ik kon niet met haar naar buiten. Ik kan haar zelfs niet alleen in de tuin laten, want mocht ze vallen en zich pijn doen, dan kan ik niet bij haar komen.
Gisterenavond had ik een etentje, met mensen die ik niet zo vaak zie. Wat voelde ik me van een andere planeet. Het gesprek ging natuurlijk over de sneeuw, over school, over de gewone dagelijkse dingen. En eigenlijk bestaat mijn leven uit thuis, uit wat knutselen, en uit mijn eigen mensen. Mijn wereld wordt steeds kleiner, en sluit steeds minder aan bij de buitenwereld.
Niet omdat ik dat wil, omdat ik er voor kies, maar omdat het onvermijdelijk is. Ik leef in een vacuum, en de rest van de wereld raast er om heen.
Gelukkig heb ik een dynamisch huishouden, en werk ik thuis, en kom ik, door mijn werk, nog mensen en kinderen tegen. Maar toch, toch is dit niet goed voor mij.
Hoe het op te lossen? Ik weet het niet. Ik omarm de nederlandse wapenspreuk maar weer eens.
En neem ook het gedicht van Huub Oosterhuis maar weer eens ter harte, dat heeft me al vaker door moeilijke periodes heen geholpen.
Hij die gesproken heeft een woord dat gáát,
een tocht door de woestijn, een weg ten leven,
een spoor van licht dat als een handschrift staat
tegen de zwartste hemel aangeschreven:
Hij schept ons hier een nieuwe dageraad,
Hij roept ons aan: ‘Ik zal jou niet begeven.’
Hij die ons in zijn dienstwerk heeft gewild,
die het gewaagd heeft onze hand te vragen;
die ons uit angst en doem heeft weggetild
en ons tot hier op handen heeft gedragen;
Hij die verlangen wekt, verlangen stilt –
vrees niet, Hij gaat met ons, een weg van dagen.
En verder?? Ik ga door, en kom mijn eigen positieve zelf, echt wel weer tegen.
maandag, januari 04, 2010
afscheid
Oud en nieuw is voor mij elk jaar weer een emotioneel moment. Afgelopen weekeinde was, emotioneel, gewoon zwaar. Alsof alle emoties van het afgelopen jaar nog 1 keer de revue moesten passeren voor ze in 2009 konden achterblijven.
En het waren er veel afgelopen jaar. Dat heb ik allemaal al geblogd, en in herhaling vervallen is gewoon saai.
Gisteren hebben we het huis gereinigd, en daarmee ook de geest schoongeveegd, of zoiets. De kerstboom er weer uit. Heerlijk, hoewel die me dit jaar niet in de weg stond. Als beloning daarvoor mocht ie dan ook 2 dagen extra blijven.
De was gevouwen en vandaag is het weer business as usual.
Behalve dan:
De sneeuw. HEEERLIJK, wat een dik pak sneeuw ligt er. Kinden spelen hele dagen buiten. In het donker gaan ze al sneeuwballen gooien, sneeuwpoppen bouwen. En savonds in het donker spelen ze nog buiten. Het is ook gaaf die sneeuw. Jammer dat ik er niet in kan dit jaar. Volgend jaar maar weer.
En het waren er veel afgelopen jaar. Dat heb ik allemaal al geblogd, en in herhaling vervallen is gewoon saai.
Gisteren hebben we het huis gereinigd, en daarmee ook de geest schoongeveegd, of zoiets. De kerstboom er weer uit. Heerlijk, hoewel die me dit jaar niet in de weg stond. Als beloning daarvoor mocht ie dan ook 2 dagen extra blijven.
De was gevouwen en vandaag is het weer business as usual.
Behalve dan:
De sneeuw. HEEERLIJK, wat een dik pak sneeuw ligt er. Kinden spelen hele dagen buiten. In het donker gaan ze al sneeuwballen gooien, sneeuwpoppen bouwen. En savonds in het donker spelen ze nog buiten. Het is ook gaaf die sneeuw. Jammer dat ik er niet in kan dit jaar. Volgend jaar maar weer.
zondag, januari 03, 2010
Onzin...
Sinds ik in 1994 in het ziekenhuis lag volg ik een britse ziekenhuisserie, Casualty. Dat wil ik zien, daar ga ik echt voor zitten, en ik wil ook niet gestoord worden dan. Enige uurtje in de week dat ik echt bescherm.
Zo ook gisterenavond, een dubbele aflevering, wat altijd garant staat voor een spannend verhaal. Maar zo spannend, en dramatisch van afloop had ik niet voorzien.
Ik ben me, als ik tv kijk, altijd erg bewust van het feit dat het tv is hoe erg ik ook meeleef met de personages uit een serie of film, het is een verhaaltje.
In Casualty gaan wel vaker mensen dood, ook personages die me na aan het hart liggen. Normaliter lig ik er niet wakker van. En hoewel ik, tot mijn eigen verbazing, gisteren slechts constateerde dat Harry (baby van 9 mnd) het niet ging halen, en daar geen traan om liet, heb ik er slecht van geslapen.
Deze verhaallijn is een beetje te dicht bij mijn bed. In het morgenlicht vind ik mezelf een beetje belachelijk. Het was maar een verhaaltje.
Zo ook gisterenavond, een dubbele aflevering, wat altijd garant staat voor een spannend verhaal. Maar zo spannend, en dramatisch van afloop had ik niet voorzien.
Ik ben me, als ik tv kijk, altijd erg bewust van het feit dat het tv is hoe erg ik ook meeleef met de personages uit een serie of film, het is een verhaaltje.
In Casualty gaan wel vaker mensen dood, ook personages die me na aan het hart liggen. Normaliter lig ik er niet wakker van. En hoewel ik, tot mijn eigen verbazing, gisteren slechts constateerde dat Harry (baby van 9 mnd) het niet ging halen, en daar geen traan om liet, heb ik er slecht van geslapen.
Deze verhaallijn is een beetje te dicht bij mijn bed. In het morgenlicht vind ik mezelf een beetje belachelijk. Het was maar een verhaaltje.
zaterdag, januari 02, 2010
Goede begonnen
Zo, de eerste 2 dagen van 2010 zitten er op. Goede dagen waren het voor ons. Natuurlijk anders dan we gepland hadden, maar goede dagen.
1 januari heb ik uitgeslapen ECHT uitgeslapen. Meestal zeg ik dat ik heb uitgeslapen als ik om 7 uur wakker word ipv om 6 uur.Nieuwjaarsdag werd ik pas tegen half 10 wakker.En het grappigste was dat het huisgezin nog in ruste was. Ik ben dus stiekum naar beneden gegaan Ruurd werd wakker en drukte me op mijn hart dat ik iets voor mezelf moest gaan doen.
Okay, dat is moeilijk, maar okay, als jij dat nodig vindt.
Het nieuwe jaar ben ik dus begonnen met in bad liggen, met een boek! Ook dat is een goed iets, ik lees een boek, en waarschijnlijk gaat dit boek wel uitkomen ook. Ik lees al ruim 4 jaar geen boeken meer, en ik mis het steeds meer. In bad met een boek, heerlijk.
Daarna ben ik gaan spelen met inkt, stempels en werden het zomaar kaarten. Ongelooflijk. Ik heb in 2 dagen 3 kaarten gemaakt. Dat is lang geleden dat het zo lukte.
Als gevolg daarvan ben ik nu veel meer ontspannen dan in weken het geval is geweest. Gewoon lekker creatief bezig zijn daar knap ik van op. Moet ik vaker doen. Is gelijk een goed voornemen. Vaker klooien met papier.
Erg genoten van de inkten die ik heb, de stempels die zomaar een mooie kaart leken te worden. Zo blij dat ik Stampin Up ontdekt heb.
Ondertussen heb ik zitten denken aan het scrapbook wat ik voor Ilja ga maken. Die wordt dit jaar ook alweer 21 jaar.
Vandaag zouden we naar Amsterdam, spullen aan Ilja brengen, en een rondje scrapbookwinkels om in te slaan voor bovengenoemd scrapbook. Toen we gisterenavond naar boven gingen, sneeuwde het een beetje. Toen de wekker ging vanmorgen om 7 uur, lag er een dik pak sneeuw. De voorspellingen waren slecht, en dus besloten we dat het onverantwoord was om weg te gaan, zeker gezien het feit dat Yolanda niet helemaal in orde is. Niet erg, dan doen we nog een dag kalm aan.
Vandaag nog een kaart gefabriekt, en verder weinig heeeel weinig gedaan. Genoten van Cecilia, van Ruben die een beetje gek wordt als er sneeuw ligt :)
Ruben heeft wel heeel lief een pad gemaakt zodat ik in de auto kon komen, en mee kon gaan boodschappen doen.
Eind van de middag kwamen de buren een bakkie koffie doen, was erg gezellig, en ze bleven dan ook tot na zessen zitten.
Het was een fijne dag.
donderdag, december 31, 2009
Oudejaarsdag
Oudejaarsdag, toch wel het moment om terug te kijken naar het afgelopen jaar. Op tv zijn de jaaroverzichten niet van de lucht, kranten en tijdschriften doen ook allemaal mee.
Ik doe het zelf ook. Al een week of wat denk ik dat ik blij zal zijn als 2009 voorbij zal zijn. Voor mijn persoonlijk leven is het een zwaar jaar geweest. Financieel zeker, met advocaten kosten, en een ex (niet de mijne gelukkig) die zover ging tot het leggen van loonbeslag, en uiteindelijk moet zeggen dat het allemaal onterecht was. Maar wel de kosten bij ons kon neerleggen.
En als de financieeen niet lekker lopen, zet dat een grote druk op het geheel.
Veel pijn en verdriet door het gedrag van broers en zussen aan beiden zijde. Met als laatste stunt een gewoon onprettige kerstkaart van Ruurd zijn familie. Voor ons beiden is dat de druppel. We laten ons niet meer van onze beste kant zien, we laten ons gewoon niet meer zien.
Pijnlijker, en verdrietiger is het dan ook vrienden verdwenen zijn. Om onduidelijke redenen. Ik heb er verdriet van.
Gelukkig was 2009 niet alleen naar, en pijnlijk. Veel vreugde was er ook.
Natuurlijk vanwege ons aller oogappeltje Cecilia, die zich zeer snel ontwikkeld, en gewoon erg vrolijk en gezellig is, nou ja, meestenstijds. Ze kan ook stierlijk vervelend zijn als ze ergens geen zin in heeft. En momenteel klimt ze overal op, en snel. Om je vervolgens verbolgen aan te kijken als ze het niet mag. Niets is veilig voor haar handjes, en je kunt het niet hoog genoeg opbergen.
We werden in 2009 verblijdt met nog een gezinslid. Ruben, die in maart besloot om bij ons te komen wonen. Ik kan niet zeggen dat het altijd makkelijk is. Het is moeilijk om er ineens een puber bij te hebben. Het is vooral leuk, en gezellig. En als ik zie hoe het kind opbloeit, doe ik er graag moeite voor.
Als ik de balans opmaak, slaat die over 2009 door naar het verdriet en de pijn, maar niet veel door het positieve dat we mochten ontvangen van vrienden, dichtbij en veraf, door wat we meemaakten met onze kinderen.
Ik ben benieuwd wat 2010 gaat brengen Vreugde, geluk hoop ik. Liefde en warmte met vrienden, met ons gezin. Liefst meer contact met Daniel.
Ik wens al mijn blog lezers een mooie oudejaarsdag toe, en prachtige jaarwisseling, met veel oliebollen en mooi vuurwerk, en een liefdevol, warm en gelukkig 2010.
Ik doe het zelf ook. Al een week of wat denk ik dat ik blij zal zijn als 2009 voorbij zal zijn. Voor mijn persoonlijk leven is het een zwaar jaar geweest. Financieel zeker, met advocaten kosten, en een ex (niet de mijne gelukkig) die zover ging tot het leggen van loonbeslag, en uiteindelijk moet zeggen dat het allemaal onterecht was. Maar wel de kosten bij ons kon neerleggen.
En als de financieeen niet lekker lopen, zet dat een grote druk op het geheel.
Veel pijn en verdriet door het gedrag van broers en zussen aan beiden zijde. Met als laatste stunt een gewoon onprettige kerstkaart van Ruurd zijn familie. Voor ons beiden is dat de druppel. We laten ons niet meer van onze beste kant zien, we laten ons gewoon niet meer zien.
Pijnlijker, en verdrietiger is het dan ook vrienden verdwenen zijn. Om onduidelijke redenen. Ik heb er verdriet van.
Gelukkig was 2009 niet alleen naar, en pijnlijk. Veel vreugde was er ook.
Natuurlijk vanwege ons aller oogappeltje Cecilia, die zich zeer snel ontwikkeld, en gewoon erg vrolijk en gezellig is, nou ja, meestenstijds. Ze kan ook stierlijk vervelend zijn als ze ergens geen zin in heeft. En momenteel klimt ze overal op, en snel. Om je vervolgens verbolgen aan te kijken als ze het niet mag. Niets is veilig voor haar handjes, en je kunt het niet hoog genoeg opbergen.
We werden in 2009 verblijdt met nog een gezinslid. Ruben, die in maart besloot om bij ons te komen wonen. Ik kan niet zeggen dat het altijd makkelijk is. Het is moeilijk om er ineens een puber bij te hebben. Het is vooral leuk, en gezellig. En als ik zie hoe het kind opbloeit, doe ik er graag moeite voor.
Als ik de balans opmaak, slaat die over 2009 door naar het verdriet en de pijn, maar niet veel door het positieve dat we mochten ontvangen van vrienden, dichtbij en veraf, door wat we meemaakten met onze kinderen.
Ik ben benieuwd wat 2010 gaat brengen Vreugde, geluk hoop ik. Liefde en warmte met vrienden, met ons gezin. Liefst meer contact met Daniel.
Ik wens al mijn blog lezers een mooie oudejaarsdag toe, en prachtige jaarwisseling, met veel oliebollen en mooi vuurwerk, en een liefdevol, warm en gelukkig 2010.
vrijdag, december 25, 2009
Nieuw speeltje
Van mijn broer kreeg ik een leuk cadeautje. Een beetje extra geld, om iets leuks voor mezelf van te kopen.
Na de eerste schok heb ik een nieuw speeltje gekocht. Een Squeezebox radio. In de westwing zit ik al sinds het begin te klooien met de radio, en dit lijkt de oplossing te zijn.
Alleen, het is een erg leuk speeltje voor Ruurd ook. Die is dus de hele avond al aan het spelen met mijn nieuwe radio.
Hij sleept het overal mee naar toe, en voert hele gesprekken met de squeezebox. Mega grappig dat hij dat kan. Als hij werkt, en Ruben op school zit, dan ga ik het wel eens proberen.
Na de eerste schok heb ik een nieuw speeltje gekocht. Een Squeezebox radio. In de westwing zit ik al sinds het begin te klooien met de radio, en dit lijkt de oplossing te zijn.
Alleen, het is een erg leuk speeltje voor Ruurd ook. Die is dus de hele avond al aan het spelen met mijn nieuwe radio.
Hij sleept het overal mee naar toe, en voert hele gesprekken met de squeezebox. Mega grappig dat hij dat kan. Als hij werkt, en Ruben op school zit, dan ga ik het wel eens proberen.
donderdag, december 17, 2009
Geheugen versus agenda
Mijn hele leven ben ik geen agenda mens, vroeger ops chool schreef ik er trouw mijn huiswerk in op, maar ik deed het eigenlijk toen ook al op geheugen. Voor de vorm legde ik mijn agenda op tafel, en keek naar mijn huiswerk. Het was meestal al af en geleerd voor ik in mijn agenda keek (ja ik was een braaf meisje)
Na mijn schooltijd heb ik ook nooit meer een agenda gebruikt. Of beter, ik heb het wel geprobeerd, maar het lukte nooit. In de tijd dat ik in de wijk werkte schreef ik adressen er in op, en eventueel dingen die ik moest doorgeven. Geen afspraak tijden, of andere zaken.
Nu ik oppas gebruik ik een agenda, nou ja, kalender, maar achteraf om op te schrijven welk kind er wanneer is geweest, De afspraken zitten, over het algemeen, gewoon in mijn hoofd. Heeeel soms vergeet ik iemand, of iets, maar dat zijn echt uitzonderingen.
Wanneer gaat het mis, als er dingen op datum worden afgesproken, want ik ben niet compatible met cijfers, dat heb ik al zo vaak gemerkt. Ik kan rekenen, foutloos zelfs, maar heeeeeeeeeeel langzaam. Vraag mij welke datum het is, en ik moet echt eerst een krant kopen ,op Internet kijken of op Teletekst, want ik weet het nooit.
Als een moeder dus afspreekt dat haar zoons bij mij zijn om 17 december, zeg ik dat het prima is. Me niet realiserend dat dat de donderdag voor de kerstvakantie is. Me nog minder realiserend dat deze zoons tot half 7 vanavond blijven, en dat het schoolfeest dan al min of meer af is.
Ga toch maar weer eens proberen een agenda bij te houden. NIet dat het had geholpen in dit geval, maar dan had ik het me eerder gerealiseerd en de kinderen er beter op kunnen voorbereiden.
Ik vind het niet altijd leuk een werkende moeder te zijn.
Na mijn schooltijd heb ik ook nooit meer een agenda gebruikt. Of beter, ik heb het wel geprobeerd, maar het lukte nooit. In de tijd dat ik in de wijk werkte schreef ik adressen er in op, en eventueel dingen die ik moest doorgeven. Geen afspraak tijden, of andere zaken.
Nu ik oppas gebruik ik een agenda, nou ja, kalender, maar achteraf om op te schrijven welk kind er wanneer is geweest, De afspraken zitten, over het algemeen, gewoon in mijn hoofd. Heeeel soms vergeet ik iemand, of iets, maar dat zijn echt uitzonderingen.
Wanneer gaat het mis, als er dingen op datum worden afgesproken, want ik ben niet compatible met cijfers, dat heb ik al zo vaak gemerkt. Ik kan rekenen, foutloos zelfs, maar heeeeeeeeeeel langzaam. Vraag mij welke datum het is, en ik moet echt eerst een krant kopen ,op Internet kijken of op Teletekst, want ik weet het nooit.
Als een moeder dus afspreekt dat haar zoons bij mij zijn om 17 december, zeg ik dat het prima is. Me niet realiserend dat dat de donderdag voor de kerstvakantie is. Me nog minder realiserend dat deze zoons tot half 7 vanavond blijven, en dat het schoolfeest dan al min of meer af is.
Ga toch maar weer eens proberen een agenda bij te houden. NIet dat het had geholpen in dit geval, maar dan had ik het me eerder gerealiseerd en de kinderen er beter op kunnen voorbereiden.
Ik vind het niet altijd leuk een werkende moeder te zijn.
woensdag, december 16, 2009
Gelukt!
Gelukt, het is gelukt om 2 jurken te maken maandag, en, ik was nog voor het eten savonds klaar. Tot mijn eigen verbazing ,want ik had nachtwerk ingecalculeerd.
Gelukt om de tractatie op tijd af te krijgen, en ook nog voor het diep in de nacht was. Samen met Lea gevuld, en foto's van gemaakt.
Gelukt om op tijd weer geld op de rekening te hebben (met dank aan mijn GOB) waardoor het Nuon kon afschrijven en we weer warm kunnen zitten.
Gelukt om een fijne verjaardag te vieren voor Lea. Ondanks dat er spanningen waren tussen verschillende mensen, die ook nog even ontplofte aan het eind van de middag, vlak voor het eten. Maar het lukte hen om het weer goed te maken voor het eten, en het eten was gewoon gezellig, zonder spanning.
En nu zit ik uit te puffen. Eigenlijk moet ik de kerstkaarten (die ik keurig op tijd af had dit jaar) in de, eveneens versierde, enveloppen steken, maar ik moet nog even wachten. Cecilia is het nl gelukt om op stoelen te klimmen, en vandaar op de tafel te klimmen. Wat mijn leven weer een stuk spannender maakt. Terwijl ik dit schrijf, dreigt ze dus ook van een stoel te vallen, en stoot in dat proces haar hoofd tegen de tafel. Gisteren was ze ziek, van de inenting tegen de mexicaanse griep. Daarom zijn er ook geen foto's gemaakt van de zusjes in de nieuwe jurk. Cecilia heeft grootste deel van de dag geslapen, om wakker te worden toen ik wilde slapen.
Vanavond ga ik naar school om mijn meisje te zien schitteren als zwerfster op het schooltoneel. Met los haar (vind je dat niet erg? Vroeg ze me vanmorgen) 10 is ze sinds gisteren, en het lijkt wel of mijn ontroering voor haar alleen maar groter wordt. Ze doet het goed, op school, sociaal, met 4 ouders, ja, ik ben trots, heel trots op mijn meidje.
Gelukt om de tractatie op tijd af te krijgen, en ook nog voor het diep in de nacht was. Samen met Lea gevuld, en foto's van gemaakt.
Gelukt om op tijd weer geld op de rekening te hebben (met dank aan mijn GOB) waardoor het Nuon kon afschrijven en we weer warm kunnen zitten.
Gelukt om een fijne verjaardag te vieren voor Lea. Ondanks dat er spanningen waren tussen verschillende mensen, die ook nog even ontplofte aan het eind van de middag, vlak voor het eten. Maar het lukte hen om het weer goed te maken voor het eten, en het eten was gewoon gezellig, zonder spanning.
En nu zit ik uit te puffen. Eigenlijk moet ik de kerstkaarten (die ik keurig op tijd af had dit jaar) in de, eveneens versierde, enveloppen steken, maar ik moet nog even wachten. Cecilia is het nl gelukt om op stoelen te klimmen, en vandaar op de tafel te klimmen. Wat mijn leven weer een stuk spannender maakt. Terwijl ik dit schrijf, dreigt ze dus ook van een stoel te vallen, en stoot in dat proces haar hoofd tegen de tafel. Gisteren was ze ziek, van de inenting tegen de mexicaanse griep. Daarom zijn er ook geen foto's gemaakt van de zusjes in de nieuwe jurk. Cecilia heeft grootste deel van de dag geslapen, om wakker te worden toen ik wilde slapen.
Vanavond ga ik naar school om mijn meisje te zien schitteren als zwerfster op het schooltoneel. Met los haar (vind je dat niet erg? Vroeg ze me vanmorgen) 10 is ze sinds gisteren, en het lijkt wel of mijn ontroering voor haar alleen maar groter wordt. Ze doet het goed, op school, sociaal, met 4 ouders, ja, ik ben trots, heel trots op mijn meidje.
zondag, december 13, 2009
Druk
Pfff, ik zit ff. Wat een dag, en wat een weekeinde.
Lea is jarig dinsdag, en daartoe moest een tractatie gemaakt worden. Ik had een leuke stempelset gekocht in Amerika, en daarmee alvast het nodige voorwerk gedaan. Daarna eerst Sinterklaas gedaan, en veel, heel erg veel gewerkt.
Nu moest het in elkaar, en bleek er hier en daar een probleem te zijn. Die zijn er om opgelost te worden, maar het kostte meer tijd dan ik had ingepland. Bovendien was ik zaterdagochtend ook alleen met Cecilia, en aangezien die niet erg lekker is (tanden denk ik) deed ik ook minder dan ik wilde.
En toen moesten er ook nog cadeautjes gehaald worden. Kostte ook meer tijd dan ik had ingecalculeerd. We zijn wel goed geslaagd, daarover later meer.
Al met al heb ik zere vingers van het vouwen van karton, het opplakken van onderdelen, maar er zijn 48 tractatie doosjes klaar. Morgen zullen we ze vullen, en zal ik een foto maken van het geheel. En plaatsen.
Daarnaast wil ik voor Lea en Cecilia een min of meer zelfde jurk maken die ze aankunnen met Lea haar verjaardag, en met kerst. Dus een stof met een glimmertje wilde ik.Katoen heb ik genoeg, maar een glimmertje. Niet een glimstof, maar meer een stof met een glim draadje, of een borduurseltje erop. Dus Ruurd en ik zaterdag naar de enige stoffenwinkel die ons eiland rijk is.
Voor mij was een mevrouw, duidelijk een bekende van de verkoopster/eigenaar van de winkel. Ik kom er niet vaak, waardoor ze niet wist wie ik was. Ik zag niet wat ik zocht, en stond daarna bij het kant te kijken, maar ook daar zag ik het zo gauw niet, Toen de verkoopster dus vroeg of ze me kon helpen, zei ik Ik vrees van niet. Wat ik zocht. Dus ik vertelde, dat ik voor mijn beide dochters een jurk wilde maken en daar een stofje voor zocht. Wat voor stof? Nou met een glimmertje.
Met een vaag handgebaar naar de satijnen stoffen: daar liggen de glim stoffen, liep ze weg.
Ik heb nog even rond gekeken en heb toen de winkel maar verlaten. Volgende keer dat ik stof wil hebben, maar weer gewoon naar den Helder. Daar hebben ze meer, en zijn de dames mega veel aardiger.
Thuis heb ik mijn dozen met stoffen nagekeken, en helaas, de prachtige roze stof die ik had was te kort. Een andere, niet typisch kinderstof, was genoeg, had een glimmertje, en zal beide dames erg mooi staan. Die stof heb ik vanavond nog geknipt. Morgen ben ik vrij (voor zover ik nu weet) en ga ik 2 jurken in elkaar rammelen. Makkelijke modellen, dat scheelt, wel weer een beetje meer dan ik zou willen.
Gelukkig hoef ik voor de andere dochter, die morgen 23 wordt, geen kleding te maken, dat kan ze zelf beter dan ik. Ze is er niet morgen, ik zal haar niet spreken waarschijnlijk. Maar dat geeft niet, we doen het over als ze kerstvakantie heeft. Al zal ik morgen wel een gebakje op haar nemen.
Lea is jarig dinsdag, en daartoe moest een tractatie gemaakt worden. Ik had een leuke stempelset gekocht in Amerika, en daarmee alvast het nodige voorwerk gedaan. Daarna eerst Sinterklaas gedaan, en veel, heel erg veel gewerkt.
Nu moest het in elkaar, en bleek er hier en daar een probleem te zijn. Die zijn er om opgelost te worden, maar het kostte meer tijd dan ik had ingepland. Bovendien was ik zaterdagochtend ook alleen met Cecilia, en aangezien die niet erg lekker is (tanden denk ik) deed ik ook minder dan ik wilde.
En toen moesten er ook nog cadeautjes gehaald worden. Kostte ook meer tijd dan ik had ingecalculeerd. We zijn wel goed geslaagd, daarover later meer.
Al met al heb ik zere vingers van het vouwen van karton, het opplakken van onderdelen, maar er zijn 48 tractatie doosjes klaar. Morgen zullen we ze vullen, en zal ik een foto maken van het geheel. En plaatsen.
Daarnaast wil ik voor Lea en Cecilia een min of meer zelfde jurk maken die ze aankunnen met Lea haar verjaardag, en met kerst. Dus een stof met een glimmertje wilde ik.Katoen heb ik genoeg, maar een glimmertje. Niet een glimstof, maar meer een stof met een glim draadje, of een borduurseltje erop. Dus Ruurd en ik zaterdag naar de enige stoffenwinkel die ons eiland rijk is.
Voor mij was een mevrouw, duidelijk een bekende van de verkoopster/eigenaar van de winkel. Ik kom er niet vaak, waardoor ze niet wist wie ik was. Ik zag niet wat ik zocht, en stond daarna bij het kant te kijken, maar ook daar zag ik het zo gauw niet, Toen de verkoopster dus vroeg of ze me kon helpen, zei ik Ik vrees van niet. Wat ik zocht. Dus ik vertelde, dat ik voor mijn beide dochters een jurk wilde maken en daar een stofje voor zocht. Wat voor stof? Nou met een glimmertje.
Met een vaag handgebaar naar de satijnen stoffen: daar liggen de glim stoffen, liep ze weg.
Ik heb nog even rond gekeken en heb toen de winkel maar verlaten. Volgende keer dat ik stof wil hebben, maar weer gewoon naar den Helder. Daar hebben ze meer, en zijn de dames mega veel aardiger.
Thuis heb ik mijn dozen met stoffen nagekeken, en helaas, de prachtige roze stof die ik had was te kort. Een andere, niet typisch kinderstof, was genoeg, had een glimmertje, en zal beide dames erg mooi staan. Die stof heb ik vanavond nog geknipt. Morgen ben ik vrij (voor zover ik nu weet) en ga ik 2 jurken in elkaar rammelen. Makkelijke modellen, dat scheelt, wel weer een beetje meer dan ik zou willen.
Gelukkig hoef ik voor de andere dochter, die morgen 23 wordt, geen kleding te maken, dat kan ze zelf beter dan ik. Ze is er niet morgen, ik zal haar niet spreken waarschijnlijk. Maar dat geeft niet, we doen het over als ze kerstvakantie heeft. Al zal ik morgen wel een gebakje op haar nemen.
donderdag, december 10, 2009
Ultieme cadeau
Voor degene die nog willen weten WAT Ruurd nou van SInterklaas kreeg:
http://www.overkanter.blogspot.com/
http://www.overkanter.blogspot.com/
woensdag, december 09, 2009
Oproep
Bij het laatste gesprek in het ziekenhuis (8 oktober) zou ik doorgestuurd worden naar het AMC.
Ik werd een paar dagen later terug gebeld, dat het iets anders ging dan gebruikelijk. Ze wilden eerst de verwijsbrief en alle stukken zien, en als ze mijn geval (lol) interessant vonden , zou ik een oproep krijgen.
Die viel zo juist in de bus. 11 maart 2010 mag ik langskomen.
We worstelen nog even door.
Ik werd een paar dagen later terug gebeld, dat het iets anders ging dan gebruikelijk. Ze wilden eerst de verwijsbrief en alle stukken zien, en als ze mijn geval (lol) interessant vonden , zou ik een oproep krijgen.
Die viel zo juist in de bus. 11 maart 2010 mag ik langskomen.
We worstelen nog even door.
dinsdag, december 08, 2009
Verdrietig
Zondagavond, na een lang en gezellig weekeinde, ging Joshua naar bed. Bij het gebruikelijke
bedritueel (planten water geven, hamster voeren) kwam hij tot de nare ontdekking dat zijn hamster dood was.
Joshua was in en in verdrietig.
Dat was een nare afsluiting van een erg leuk weekeinde.
Wat de zaak nog naarder maakte was dat deze hamster nog heel jong was. Zijn vorige twee hamsters waren bijna 3 jaar oud geworden, en deze had hij nogmaar een paar weken geleden gekocht.
Nu wil hij nooit meer een beestje, zegt hij. Ik denk dat ik de hamsterkooi toch nog maar even bewaar, want ik denk zomaar dat ik die nog nodig zal hebben.
Verdrietig is het wel.
bedritueel (planten water geven, hamster voeren) kwam hij tot de nare ontdekking dat zijn hamster dood was.
Joshua was in en in verdrietig.
Dat was een nare afsluiting van een erg leuk weekeinde.
Wat de zaak nog naarder maakte was dat deze hamster nog heel jong was. Zijn vorige twee hamsters waren bijna 3 jaar oud geworden, en deze had hij nogmaar een paar weken geleden gekocht.
Nu wil hij nooit meer een beestje, zegt hij. Ik denk dat ik de hamsterkooi toch nog maar even bewaar, want ik denk zomaar dat ik die nog nodig zal hebben.
Verdrietig is het wel.
zondag, december 06, 2009
Balen:(
Vervelend genoeg wilde ik gisteren een foto maken van Sinterklaas. Toen ik naar de andere kant van de kamer liep, enn tussen de mensen door wilde lopen, stapte ik verkeerd, verloor mijn evenwicht, en ben daardoor verkeerd op mijn, toch al zere been, terecht gekomen.
Het deed een beetje zeer, maar wel toenemend gisterenavond.
Na een nacht slaap leek het wel goed te gaan, maar tijdens het opruimen vanmorgen gaf mijn enkel er de brui aan.
De rest van de dag heeeeel rustig aan gedaan, met kruk gelopen en voornamelijk, heeeel erg weinig gelopen.
Niet geknutseld, of spelletjes gedaan met de kinderen, wat ik van plan was, maar aan tafel zitten, been op een andere stoel, en rust, rust, rust. Morgen moet ik nl weer werken, en moet ik uit de voeten kunnen.
We zijn nu 14 maanden en 5 dagen bezig, en het heelt niet erg Ik heb er zelf een hard hoofd in dat het spontaan gaat genezen.
Het deed een beetje zeer, maar wel toenemend gisterenavond.
Na een nacht slaap leek het wel goed te gaan, maar tijdens het opruimen vanmorgen gaf mijn enkel er de brui aan.
De rest van de dag heeeeel rustig aan gedaan, met kruk gelopen en voornamelijk, heeeel erg weinig gelopen.
Niet geknutseld, of spelletjes gedaan met de kinderen, wat ik van plan was, maar aan tafel zitten, been op een andere stoel, en rust, rust, rust. Morgen moet ik nl weer werken, en moet ik uit de voeten kunnen.
We zijn nu 14 maanden en 5 dagen bezig, en het heelt niet erg Ik heb er zelf een hard hoofd in dat het spontaan gaat genezen.
Wat een heerlijk avondje was het. Het begon vroeg. Alle kinderen waren rond half 4 aanwezig. En heel gezellig, mijn moeder kwam ook even buurten.
Er was iets ernstig mis gegaan met een cadeautje, dus het was even stress om een alternatief te vinden. En hier en daar moest nog iets worden ingepakt, of gecombineerd met een gedicht.
Tegen half 5 ben ik maar gaan zingen met de kinderen, en volgens traditie, Ilja begon met Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht, en de pepernoten vlogen ons om de oren. Sint Nicolaas in hoogst eigen persoon, met 3 van zijn pieten kwam ons met een bezoek vereren.
Na een genoeglijk uurtje (Sint bleef erg lang plakken, maar we zijn ook met veel natuurlijk) waarin weer eens bleek hoe goed Sint ons kent, gingen hij en zijn pieten weer weg.
Maar niet na alle zakken met cadeaus in de kamer te hebben gebracht.
Tja, en dan zijn het er toch weer veel.
Na 1 ronde cadeaus, en de ergste spanning er bij de kleintjes af was, hebben we eerst gegeten. Errug lekker moet ik zeggen ,maar ja, met 2 topkoks als zoon die beiden de keuken in duiken, kan dat ook niet anders.
En toen barste het festijn in volle glorie los. Iedereen kreeg wat hij of zij had gevraagd, en ook dingen die niet op het lijstje stonden. Leuk om te zien hoe goed ze elkaar kennen, hoe goed ze mij kennen, maar ook hoe goed ze Ruurd en Ruben al kennen. Ook Ruben en Joshua hadden goed hun best gedaan, en voor iedereen helemaal goed geschoten. Wat een mooie dingen passeerde er de revue.
Het was een feest van traditie, van lachen, van een traan hier en daar, van veel liefde, van bijzondere cadeaus.
Op verzoek van de grote kinderen waren er minder cadeaus dan voorgaande jaren (eindelijk gelukt) en waren we vroeg begonnen. Vreemd genoeg waren we nauwelijks eerder klaar.
Toen we bijna klaar waren bleek er nog een zelfdoe cadeau te zijn. Piet had geen zin meer gehad in inpakken, en had nog wat pakjes in een doos gegooid, en iedereen moest er maar uit halen wat van zijn of haar gading was.
Er bleek voor iedereen een chocoladeletter te zijn, waarmee een hele ruilhandel op gang kwam voor iedereen zijn eigen letter had. En de juiste smaak :D
Daarna bleken er ook nog een paar gezelschap spellen in de doos te zitten. 1 was voor naar Utrecht, 3 bleven hier, en voor Ilja en Sophie zaten er groene dingen in de doos.
Als laatste nog 1 ronde cadeaus. Voor een aantal was het het topcadeau van de avond. Rafael viel na het uitpakken van zijn laatste cadeautje prompt in slaap. Op schoot bij zijn grote broer. Ruben was stil van zijn laatste cadeau, en Ruurd, Ruurd was sprakeloos.
Na het opruimen, nog een rondje stokbrood, gingen de kleintjes naar bed (nou ja, duwden we Lea naar bed, Rafael en Cecilia sliepen al)
En de groten gingen de gezelschapspellen uit proberen, om daarna naadloos over gingen op Jenga.
Ruurd en ik hielden het voor gezien, en hebben nog lang Jenga om horen vallen.
Het was een zeer geslaagde avond.
Er was iets ernstig mis gegaan met een cadeautje, dus het was even stress om een alternatief te vinden. En hier en daar moest nog iets worden ingepakt, of gecombineerd met een gedicht.
Tegen half 5 ben ik maar gaan zingen met de kinderen, en volgens traditie, Ilja begon met Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht, en de pepernoten vlogen ons om de oren. Sint Nicolaas in hoogst eigen persoon, met 3 van zijn pieten kwam ons met een bezoek vereren.
Na een genoeglijk uurtje (Sint bleef erg lang plakken, maar we zijn ook met veel natuurlijk) waarin weer eens bleek hoe goed Sint ons kent, gingen hij en zijn pieten weer weg.
Maar niet na alle zakken met cadeaus in de kamer te hebben gebracht.
Tja, en dan zijn het er toch weer veel.
Na 1 ronde cadeaus, en de ergste spanning er bij de kleintjes af was, hebben we eerst gegeten. Errug lekker moet ik zeggen ,maar ja, met 2 topkoks als zoon die beiden de keuken in duiken, kan dat ook niet anders.
En toen barste het festijn in volle glorie los. Iedereen kreeg wat hij of zij had gevraagd, en ook dingen die niet op het lijstje stonden. Leuk om te zien hoe goed ze elkaar kennen, hoe goed ze mij kennen, maar ook hoe goed ze Ruurd en Ruben al kennen. Ook Ruben en Joshua hadden goed hun best gedaan, en voor iedereen helemaal goed geschoten. Wat een mooie dingen passeerde er de revue.
Het was een feest van traditie, van lachen, van een traan hier en daar, van veel liefde, van bijzondere cadeaus.
Op verzoek van de grote kinderen waren er minder cadeaus dan voorgaande jaren (eindelijk gelukt) en waren we vroeg begonnen. Vreemd genoeg waren we nauwelijks eerder klaar.
Toen we bijna klaar waren bleek er nog een zelfdoe cadeau te zijn. Piet had geen zin meer gehad in inpakken, en had nog wat pakjes in een doos gegooid, en iedereen moest er maar uit halen wat van zijn of haar gading was.
Er bleek voor iedereen een chocoladeletter te zijn, waarmee een hele ruilhandel op gang kwam voor iedereen zijn eigen letter had. En de juiste smaak :D
Daarna bleken er ook nog een paar gezelschap spellen in de doos te zitten. 1 was voor naar Utrecht, 3 bleven hier, en voor Ilja en Sophie zaten er groene dingen in de doos.
Als laatste nog 1 ronde cadeaus. Voor een aantal was het het topcadeau van de avond. Rafael viel na het uitpakken van zijn laatste cadeautje prompt in slaap. Op schoot bij zijn grote broer. Ruben was stil van zijn laatste cadeau, en Ruurd, Ruurd was sprakeloos.
Na het opruimen, nog een rondje stokbrood, gingen de kleintjes naar bed (nou ja, duwden we Lea naar bed, Rafael en Cecilia sliepen al)
En de groten gingen de gezelschapspellen uit proberen, om daarna naadloos over gingen op Jenga.
Ruurd en ik hielden het voor gezien, en hebben nog lang Jenga om horen vallen.
Het was een zeer geslaagde avond.
zaterdag, december 05, 2009
Rust
Stilte voor de storm? Of zit ik in het oog van de storm? In beide gevallen is er rust.
Raar he, op pakjesavond rust. Maar behalve 3 gedichten, ben ik helemaal klaar voor gereed. Voor Ruurd heb ik HET cadeau gescoord, en nee Ruurd, maak je geen illusies, ook hier zal ik het niet zeggen voor je het hebt uitgepakt, en geroepen hebt OOO, dit heb ik altijd willen hebben (of woorden van gelijke strekking)
Los van deze sintstress, heb ik een hele drukke week gehad met oppas. Minimaal 2 (drukke) kinderen om op te passen, beginnen om half 8 of 8 uur, en door oppassen tot half 6 of half 7. En dan 5 dagen lang. Donderdag had ik gepland om overdag tussen door wat te dichten maar dat ging dus echt niet. Sterker nog, ik kon niets die dag. Daar raakte ik wel een beetje van in paniek. Dus heb ik de avond geclaimd om gedichten te kunnen schrijven. Was moeilijker dan het klinkt, want in een huishouden van deze grote is er altijd wel iemand die aandacht nodig heeft.
Bijkomend probleem is dat de financieen niet mee zitten. We hebben kijk of grote bedragen die de sores in ieder geval voor even, oplossen. Maar ja, die komen en ZIJN er nog niet.
We worstelen wel weer even door.
Vandaag geen geworstel.Vandaag achterover zitten en genieten, want de voorpret is de helft van de lol. Alle kinderen, behalve Daniel, zijn thuis vanavond. Er wordt voor eten en lekkere dingen gezorgd, en ik hoop dat de Sint in eigen persoon nog even langs komt.
Vandaag zingen we de hele dag Sinterklaasliedjes. Morgen doen we weer gewoon, maken we ons weer zorgen over de dagelijkse gang van zaken. Vandaag is het feest.
Raar he, op pakjesavond rust. Maar behalve 3 gedichten, ben ik helemaal klaar voor gereed. Voor Ruurd heb ik HET cadeau gescoord, en nee Ruurd, maak je geen illusies, ook hier zal ik het niet zeggen voor je het hebt uitgepakt, en geroepen hebt OOO, dit heb ik altijd willen hebben (of woorden van gelijke strekking)
Los van deze sintstress, heb ik een hele drukke week gehad met oppas. Minimaal 2 (drukke) kinderen om op te passen, beginnen om half 8 of 8 uur, en door oppassen tot half 6 of half 7. En dan 5 dagen lang. Donderdag had ik gepland om overdag tussen door wat te dichten maar dat ging dus echt niet. Sterker nog, ik kon niets die dag. Daar raakte ik wel een beetje van in paniek. Dus heb ik de avond geclaimd om gedichten te kunnen schrijven. Was moeilijker dan het klinkt, want in een huishouden van deze grote is er altijd wel iemand die aandacht nodig heeft.
Bijkomend probleem is dat de financieen niet mee zitten. We hebben kijk of grote bedragen die de sores in ieder geval voor even, oplossen. Maar ja, die komen en ZIJN er nog niet.
We worstelen wel weer even door.
Vandaag geen geworstel.Vandaag achterover zitten en genieten, want de voorpret is de helft van de lol. Alle kinderen, behalve Daniel, zijn thuis vanavond. Er wordt voor eten en lekkere dingen gezorgd, en ik hoop dat de Sint in eigen persoon nog even langs komt.
Vandaag zingen we de hele dag Sinterklaasliedjes. Morgen doen we weer gewoon, maken we ons weer zorgen over de dagelijkse gang van zaken. Vandaag is het feest.
zondag, november 29, 2009
Dagje uit
Gisteren was het eindelijk zover.Het stond al even in de planning, was een paar keer mis gelopen door drukke bezigheden elders, maar gisteren gingen we naar Dordrecht. Stempels waren besteld, en tot mijn vreugde had ik ook een item op Marktplaats gescoord dat we ook op konden halen in Dordrecht.
Ruurd had de routes uitgeprint en bekeken zoals altijd, dus daar hoefde ik me niet zorgen over te maken. Sterker nog, ik heb niet eens de adressen gememoreerd.
Kinderen waren vroeg wakker, want Sinterklaas. Dus was ik vroeg genoeg beneden om rustig alle spullen te pakken, voor zo ver ik dat niet vrijdagavond had gedaan.
Rond 8 uur kwam Margriet en hesen wij onszelf en Cecilia in de auto, voor de boot van 9 uur.
We hadden er zin in Wel een beetje veel rijden op 1 dag, maar daar zien we niet tegen op. Margriet had kruidnootjes bij zich, die erg in de smaak vielen, vooral bij Cecilia.
Ruurd en Margriet scoorden op de boot een boterkoek Texel voor Heidi, en koffie en chocolademelk voor ons. Een goed begin van de dag.
In den Helder goot het van de lucht, de regen werd erger en erger Door een gordijn van regen reden we langzaam maar gestaag richting het zuiden. Vlak bij Alkmaar werd het droog, en zaten we gezellig te kletsen toen Ruurd ineens zei, Dit gaat niet goed...
De auto hield in, en reed niet meer soepel. Ze sloeg een paar keer af, wat heel erg niet fijn is als je langs de snelweg zit. We dachten eerst maar eens te kijken of er diesel in moest. Ruurd reed naar de eerste de beste benzine pomp en gooide Yolanda vol met diesel. Er ging wel erg veel diesel in, wel 10 liter meer dan normaal.
Gelukkig dachten we nog, dan was het alleen dat. Ruurd ging betalen, kwam terug en schrok zich een ongeluk. De diesel liep er net zo snel uit als hij het er in gegooid had.
Hij parkeerde de auto naast de pomp, en belde de wegenwacht. Shit, we bleken geen lid te zijn van de wegenwacht, alleen van de ANWB Dus gelijk maar lid geworden.
Het was inmiddels 11 uur, en toen om half 12 de wegenwacht kwam, dacht ik dat het geen Dordrecht meer zou worden vandaag. Eerst dat maar eens afgemeld. Was nog niet zo gemakkelijk omdat ik van Heidi geen telefoonnummer had, en dus Joshua moest uitleggen hoe hij een mail moest sturen.
NOu zit dat jong regelmatig achter de computer, speelt de meest ingewikkelde spelletjes, maar het versturen van een simpele mail, was een hele onderneming.
Maar het lukte.
Ondertussen was de man van de wegenwacht, samen met Ruurd bezig met de dieseltank. Als ik het goed begrepen heb, was er een probleem met de sonde. Die zat niet goed, en dan zoog de tank lucht aan. Wat maakte dat Yolanda niet soepel reed, en doordat de sonde niet goed zat, liep er diesel uit de tank als die erg vol zat.
Dus een teveel aan diesel uit de tank laten lopen, dat zit nu in jerrycans achter in de landrover, en met wat lapmiddelen en perslucht de tank weer zodanig schoon en in elkaar dat we iig naar huis konden.
Omdat Yolanda nu wel redelijk soepel liep, besloten we niet rechtstreeks naar huis te rijden maar bij V en D te gaan lunchen, en even den Helder in te gaan.
Dat laatste bleek een goede gooi te zijn. We hebben lekker gelunched (doe ik altijd graag bij V en D) Daarna even den Helder in. Voor het eerst sinds tijden weer eens bij Simpel Scrappen langs. Grappig om te zien hoe ik met alle egards behandeld werd nu ik samen met Margriet was. Leuk om weer eens in een scrapwinkel rond te lopen. Ze hadden weer mooie spullen maar ik had niets nodig, dus niets gekocht. Ik kan me altijd goed beheersen hoewel het lastig was bij een borderpunch van Martha Steward, die had ik wel graag gekocht. Nu alleen een Design Ruler van Tim Holtz en een setje stempelinkt meegenomen, waar ik ook voor ging.
We wilden daarna graag naar huis, maar het was al 15.30 de boot was dus net weg. We hebben nog een rondje langs de dijk gereden, over de zee uitgekeken die zeeer wild te keer ging. Me verbaasd over een paar zee kanoers, die door de storm roeiden. Hoewel ik me tegelijk kan voorstellen hoe verschrikkelijk leuk het is om met zulke hoge golven in het water te zijn.
Boot van 16.30 terug. Ondanks alles hebben we een goede en gezellige dag gehad. Alleen, lange einden rijden met Yolanda kan even niet, die moet eerst goed gerepareerd. Wat dubbel balen was, voor iedereen, want vandaag zouden we naar Winschoten.
Ruurd had de routes uitgeprint en bekeken zoals altijd, dus daar hoefde ik me niet zorgen over te maken. Sterker nog, ik heb niet eens de adressen gememoreerd.
Kinderen waren vroeg wakker, want Sinterklaas. Dus was ik vroeg genoeg beneden om rustig alle spullen te pakken, voor zo ver ik dat niet vrijdagavond had gedaan.
Rond 8 uur kwam Margriet en hesen wij onszelf en Cecilia in de auto, voor de boot van 9 uur.
We hadden er zin in Wel een beetje veel rijden op 1 dag, maar daar zien we niet tegen op. Margriet had kruidnootjes bij zich, die erg in de smaak vielen, vooral bij Cecilia.
Ruurd en Margriet scoorden op de boot een boterkoek Texel voor Heidi, en koffie en chocolademelk voor ons. Een goed begin van de dag.
In den Helder goot het van de lucht, de regen werd erger en erger Door een gordijn van regen reden we langzaam maar gestaag richting het zuiden. Vlak bij Alkmaar werd het droog, en zaten we gezellig te kletsen toen Ruurd ineens zei, Dit gaat niet goed...
De auto hield in, en reed niet meer soepel. Ze sloeg een paar keer af, wat heel erg niet fijn is als je langs de snelweg zit. We dachten eerst maar eens te kijken of er diesel in moest. Ruurd reed naar de eerste de beste benzine pomp en gooide Yolanda vol met diesel. Er ging wel erg veel diesel in, wel 10 liter meer dan normaal.
Gelukkig dachten we nog, dan was het alleen dat. Ruurd ging betalen, kwam terug en schrok zich een ongeluk. De diesel liep er net zo snel uit als hij het er in gegooid had.
Hij parkeerde de auto naast de pomp, en belde de wegenwacht. Shit, we bleken geen lid te zijn van de wegenwacht, alleen van de ANWB Dus gelijk maar lid geworden.
Het was inmiddels 11 uur, en toen om half 12 de wegenwacht kwam, dacht ik dat het geen Dordrecht meer zou worden vandaag. Eerst dat maar eens afgemeld. Was nog niet zo gemakkelijk omdat ik van Heidi geen telefoonnummer had, en dus Joshua moest uitleggen hoe hij een mail moest sturen.
NOu zit dat jong regelmatig achter de computer, speelt de meest ingewikkelde spelletjes, maar het versturen van een simpele mail, was een hele onderneming.
Maar het lukte.
Ondertussen was de man van de wegenwacht, samen met Ruurd bezig met de dieseltank. Als ik het goed begrepen heb, was er een probleem met de sonde. Die zat niet goed, en dan zoog de tank lucht aan. Wat maakte dat Yolanda niet soepel reed, en doordat de sonde niet goed zat, liep er diesel uit de tank als die erg vol zat.
Dus een teveel aan diesel uit de tank laten lopen, dat zit nu in jerrycans achter in de landrover, en met wat lapmiddelen en perslucht de tank weer zodanig schoon en in elkaar dat we iig naar huis konden.
Omdat Yolanda nu wel redelijk soepel liep, besloten we niet rechtstreeks naar huis te rijden maar bij V en D te gaan lunchen, en even den Helder in te gaan.
Dat laatste bleek een goede gooi te zijn. We hebben lekker gelunched (doe ik altijd graag bij V en D) Daarna even den Helder in. Voor het eerst sinds tijden weer eens bij Simpel Scrappen langs. Grappig om te zien hoe ik met alle egards behandeld werd nu ik samen met Margriet was. Leuk om weer eens in een scrapwinkel rond te lopen. Ze hadden weer mooie spullen maar ik had niets nodig, dus niets gekocht. Ik kan me altijd goed beheersen hoewel het lastig was bij een borderpunch van Martha Steward, die had ik wel graag gekocht. Nu alleen een Design Ruler van Tim Holtz en een setje stempelinkt meegenomen, waar ik ook voor ging.
We wilden daarna graag naar huis, maar het was al 15.30 de boot was dus net weg. We hebben nog een rondje langs de dijk gereden, over de zee uitgekeken die zeeer wild te keer ging. Me verbaasd over een paar zee kanoers, die door de storm roeiden. Hoewel ik me tegelijk kan voorstellen hoe verschrikkelijk leuk het is om met zulke hoge golven in het water te zijn.
Boot van 16.30 terug. Ondanks alles hebben we een goede en gezellige dag gehad. Alleen, lange einden rijden met Yolanda kan even niet, die moet eerst goed gerepareerd. Wat dubbel balen was, voor iedereen, want vandaag zouden we naar Winschoten.
Abonneren op:
Posts (Atom)