Hij is er weer........

En wij hebben hem binnen gezongen, gevlagd, en gefeest.

Het was gelukkig zeeeer prachtig weer, de kinderen in pietenpak gehesen. Op naar de haven. Ik was gevraagd ook vlaggetjes uit te delen. Voor mij dus een wat andere intocht dan andere jaren. Maar ik mocht en kon genieten met mijn kinderen. Eerst van de aankomst in de haven, en daarna ( al vlaggetjes uitdelend) van zijn intocht in den Burg.
Wij, Texelaars, nemen Sinterklaas heeel serieus, dus was, de burgemeester, zoals het een stadsvertegenwoordigster betaamd, de hele dag bij Sinterklaas in de buurt.Deed met hem de rondleiding door Den Burg, en was ook al de tijd aanwezig bij het grote feest in Den Burg.





Thuis nemen we Sinterklaas ook altijd zeeer serieus. Met veel zang, schoenen en spanning.
Vroeger in ons vorige leven, speelde de vader altijd gitaar om het zingen te begeleiden. Daar heb ik een oplossing voor gevonden, in de vorm van een geweldige zus die naar mijn huis komt om, op de piano, de liedjes te begeleiden. We zingen altijd lang, en hebben een groot reportoire. We kennen de ouwe getrouwen (zie de maanschijnt door de bomen, zie ginds komt de stoomboot) de klassieken, die niet veel meer gezongen worden ( Sinterklaas, zegt moe; Jongens heb je het al vernomen) en de nieuwe (Sinterklaas is verdwemen; Sinterklaas is gekomen) En alles wat er tussen zit. Daarbij zingen we van alle liedjes 2 of 3 coupletten, die iedereen uit volle borst meezingt. Die traditie heb ik van huis mee genomen,geintroduceerd bij mijn eigen gezin, en ook in mijn nieuwe leven weer meegenomen.
Ik ga nu naar bed, de schoenen zijn gevuld, de brief van Piet hangt, niet aan de open haard, maar wel boven de schoenen, zo dat de kinderen het gelijk zien, als ze morgenochtend beneden komen.
Het lijkt in dit nieuwe leven, en nieuwe huis, te lukken met de Sinterklaas traditie. Ik word er helemaal vrolijk van.