Nooit gewoon

Bij het ophalen van de kinderen op woensdagmiddag is het altijd een heel geregel. Vandaar dat ik nog vrij laat bij school ben.
Ik sta, op de hoek bij school, nog heel even na te praten met een andere moeder, als er een jongentje van school in paniek naar me toeloopt, hij krijgt geen lucht.
Ik beuk hem eerst op zijn rug, en bij geen effect, pas ik de heimrich greep toe, wat eigenlijk niet mag bij kinderen, maar je moet wat.
Na twee pogingen, hij is groot, en stevig, krijgt hij weer lucht. Pff, zijn kleur wordt van wit weer wat roze, als hij ineens weer naar zijn keel grijpt, en piept dat het erg veel pijn doet.
Ik zet mijn jongste uit de bakfiets, achterop de fiets van de andere moeder, laat het jongetje instappen. Racen naar de dokter.
Daar was gelukkig de dokter aanwezig, de jawbreaker zat inmiddels vast in de slokdarm, deed vreselijk veel pijn. Maar die loste vanzelf op. Gelukkig.

Ik heb het jongetje maar terug gebracht naar zijn moeder, die inmiddels telefonisch op de hoogte was gesteld van het ongeval.