Verdrietig

Vanmorgen, ik alleen thuis, en eindelijk lekker bezig met een scrapwerk, gaat de bel. Een buurman komt vertellen dat er een jonge zwarte poes bij de dierenarts ligt. Ze is doodgereden.
Of wij er een missen.
Inderdaad, Zwartje heb ik gisteren de hele dag niet gezien, en dinsdagavond heb ik haar ook al gemist. Ik maakte me al ongerust, en weet diep van binnen gelijk dat het Zwartje moet zijn.
Dat gevoel wordt later nog bevestigd als ik zie dat de plek waar ze gevonden is, recht tegenover de ingang van de Boogerd is, waar wij wonen. Heel dicht bij dus.

Ik bel de dierenarts. De dierenartsenpraktijk zit naast de school van mijn kinderen, eigenlijk wil ik even gaan kijken als ik toch naar school ga. De dierenarts zegt dat ik dat beter niet kan doen. Haar koppie is niet meer herkenbaar. Op mijn, dan kan ik beter niet komen kijken, zegt hij Marrig dat moet je ook echt niet doen.
Helaas heb ik alleen zwarte katten, en kan ik haar alleen identificeren als ik haar koppie kan zien. Morgen gaat Ruurd kijken, hij kan het nl ook voelen aan haar vacht en aan haar staart. Zo heeft hij John Doe ook geidentificeerd.

Omdat Zwartje nog steeds niet gesignaleerd is, ga ik er vanuit dat ze dood is, en ben ik gewoon verdrietig. Ik weet ook niet hoe ik herhaling van die drama zou kunnen voorkomen. Ja de katten verbieden buiten te zijn, maar dat kan en wil ik ze niet aandoen.

Bij mijn vorige huis werden er geen katten meer doodgereden vanaf het moment dat ze niet meer door de voordeur naar buiten mochten. Ook al kwamen ze wel aan de voorkant van het huis, als ze niet door de voordeur de straat op schoten, waren ze kennelijk voorzichtiger.
Bij dit huis zou zo'n truc niet werken, ze kunnen alleen achter uit, waar een grote tuin en een rustige straat op ze wacht. De drukke straat is echt wel 10 m verder op. Buiten mijn blikveld zelfs.

Huisdieren een grote bron van vreugde, maar helaas ook van verdriet zo nu en dan.