Er zijn.................

Er zijn van die dagen dat ik, als het werk gedaan is, in bed rol en slaap voor ik het kussen raak. Die dagen zijn er steeds, en daardoor is de rest van het verhaal al van een week geleden :o))
Overigens was het vandaag ook Folklore, en al was het iets minder vermoeiend, een drukke en zeer gevulde dag was het wel.

Gisteren was zo'n dag. Het was een folklore dag, en wel de dag van de kunst.
Dat houdt in dat we een kunstmarkt houden, en op het centrum van de markt 25 kramen hadden met kunstenaars. Kunst moet je dan ruim zien, schilderwerk, keramiek, maar ook Silly Hats, en Ikebana.

Aangezien de kunstmarkt ' mijn' markt is in de organisatie had ik geregeld dat mijn vriendje deze dag vrij was, en thuis voor de kinderen, zodat ikv an smorgens half 8 tot 1600 uur, op de markt kon zijn.
Na 9 uur is het werk gedaan, en hoef ik er alleen maar te zijn. Me laten zien, met kunstenaars praten, vinger aan de pols houden en problemen oplossen voor ze ontstaan. Heerlijk, echt werk voor mij. Vroeger, vorig jaar nog, ging ik tussen door wel eens naar huis, maar nu mijn huis een eind uit het centrum ligt ben ik helemaal niet meer thuis geweest.

Ik heb wel kunst gekocht. Een prachtig schilderij van een kunstenaar van wiens werk er al 3 stukken in mijn huis hangen, en er nu dus nog 2 bij komen, want vriendje is al weken verliefd op 1 doek, en heeft dat gekocht. Ik help deze kunstenaar altijd met het neerzetten van zijn kraam, en zie dus elke week wat hij bij zich heeft, en er zijn werken bij die ik erg mooi vind.
Maar nu ik het druk had, heb ik minder gedaan dan gewoonlijk, en zo kon het gebeuren dat ik terwijl ik met iemand stond te praten, ineens getroffen werd door een van zijn schilderijen. Zodanig getroffen dat ik het aanbod wat de schilder vervolgens deed, niet kon weerstaan. En dus heb ik het schilderij gekocht.
Het was net af, de verf is nog nat, dus ik heb met hem afgesproken dat hij het zou laten drogen op zijn atelier, en dan zou aflakken, waarna hij het persoonlijk komt brengen. Heb ik ook even om de juiste plek ervoor te vinden.

Nog leuker is het schilderij van de auto van mijn vader, dat een van de andere kunstenaars voor me had liggen. Zij heeft een boekje gemaakt over Oosterend (Texel) het dorp waar ik ben opgegroeid, en waar mijn vader huisarts was, en tot zijn dood heeft gewoond.





Het bijzondere is dat zij aan hem gevraagd had te poseren voor het boek, en dat dat 4 dagen voor zijn dood heeft plaats gevonden.
Deze schilderes, had voor mij een reproductie van het originele schilderij (aquarel) meegebracht, als gift. Ik ben er zo blij mee, dat kan ik niet vertellen.



Voor dat boekje had ze ook een aquarel gemaakt van de ingang van de Kotterstraat met daarin de auto van mijn vader, die daar altijd stond (als hij thuis was natuurlijk) compleet met nummerbord. Een paar weken geleden belde ze op, om te vragen of ik die dan wilde hebben, want dan bewaarde ze die voor me. En ja, graag, die heb ik van haar gekocht, zo ook (eindelijk) het boekje over Oosterend. Wat ze voor me gesigneerd heeft. Ook heeft ze beloofd iets van haar herinneringen over mijn vader voor me op papier te zetten, en dat komt ze nog brengen. Ik ben zo blij als blik ermee (of op zien Tessels, Ik ben er blied mee)
Heb het gisteren aan iedereen laten zien, en die waren blij voor mij.

Aan het eind van de dag had ik de architect hier, om de tekeningen voor de verbouwing te laten zien, en moest ik beslissingen nemen over kleur, materiaal, dakramen, deuren en ramen die al dan niet open kunnen. En het ziet er goed uit, daarover later meer, als ik de tekeningen zelf heb, die worden nu aangepast.

Na het eten ben ik op de bank gaan zitten, en in slaap gevallen, waar mijn vriend me met moeite vanaf kreeg toen het echt tijd was om naar bed te gaan.

foto's

Omdat mijn vriendje een nieuw foto programma op mijn lappie had gezet, en daar geen tekst en uitleg bij had gegeven, was het voor mij onmogelijk om foto's zodanig te bewerken dat ze op het blog geplaatst konden worden. Tenminste niet zonder zijn hulp.

Dat kon natuurlijk niet, dus gisterenavond heb ik lang zitten puzzelen hoe ik foto's bewerkt kon krijgen. Nu ik het kan zal ik een paar blogs, die al in draft stonden publiceren, met foto's, want daar stonden ze op te wachten.

De was

Als gevolg van de luizenplaag deze week had ik meer was.
Nou had ik ook al een paar zakken kleding gekregen, wat ook een paar extra trommels was oplevert. En als klap op de vuurpijl hield de wasmachine er mee op, stekker doorgebrand. Met een nieuwe stekker was dat leed snel geleden.
Alleen, gisteren had ik, behalve een drukke dag, ook nog een vergadering savonds, dus niet echt tijd voor de was.
Vandaag was dus gebombardeerd tot wasdag.
Vanmorgen om 10 uur, was dit de stand:
1 was in de trommel
1 was aan de lijn

de was uitgezocht en in afwachting van het wassen

nog op te vouwen was
vanavond om 21.30 was de stand, op 2 trommels na, alles gewassen en gedroogd, het dekbed moet ook nog. 3 trommels gevouwen, de andere 5 moeten nog. Want de dag was natuurlijk weer gevulder dan verwacht.
Maar morgen weer een dag.

Opruumd deel 2

Zoals veel grootgezin moeder (en misschien anderen ook wel) had ik op zolder een soort van verzamelplaats van kleding en speelgoed dat nog wel eens van pas kwam ' voor de volgende'
Tijdens mijn verhuizing heb ik het speelgoed goeddeels uitgezocht, en geelimineerd wat stuk was, of gewoon niet leuk meer. Aan de kleding ben ik toen, door tijd gebrek, en andere dingen, niet toegekomen. Dat lag op zolder niet in de weg, en uiteindelijk zat het in vacuum zakken.
Tijdens de verhuizing is van de meeste zakken het vacuum verbroken, en dus lagen er een stapel zakken in de hoek van de garage. Nog steeds niemand in de weg.

Vorige week hebben we de garage her ingedeeld, met de bedoeling voorlopig het Origami-, scrapbook- en handwerk materiaal toegankelijk te maken. Dit is gelukt, alleen, er lagen nu een stapel zakken met kleding voor.
Omdat het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en ik heeeeeel erg graag weer wil gaan scrappen, moesten die zakken dus leeg en weg. Maar die zakken zijn gevuld met de kleding van mijn kinderen, de eerste jurkjes van mijn dochter, het verjaardagspak van mijn oudste zoon, mijn eigen eerste jurkjes enz.enz. Dat kan dus niet zomaar weggegooid/gegeven.
Vanmiddag wilde ik wat scrapbook materiaal pakken, toen ik die zakken weer tegen kwam. En ineens was het moment daar, de zakken moesten nu uitgezocht worden.
Vorige week had ik al bedacht dat ik voor alle 6 mijn kinderen een verhuisdoos vol met dierbare kleding zou maken. Inclusief hun eigen eerste lakentje, en eerste babytruitje.
Het was een ' trip down memorie lane' emotioneel soms, maar niet verkeerd. Voor alle kinderen staat er nu een doos met dierbaar spul in de garage klaar, te wachten tot ze die willen hebben. Rafael wilde nu al, die vond het prachtig, al zijn te kleine kleertjes. Grappig genoeg wist hij van dingen zelf dat ze van hem geweest waren. Ook Lea was enthousiast. De oudste 3 zal het op dit moment niet zoveel uitmaken, maar ik denk dat die ook wel vertederd kijken als ze ooit de doos openen, en hun eigen eerste kleertjes tegen komen.

In ieder geval, de scrapspullen zijn nu weer bereikbaar. Er zijn 6 grote zakken naar de kleding inzameling gebracht. Er staat er nog 1 in de garage te wachten op bericht van de voedselbank of er nog iemand een babyuitzet nodig heeft.

Nee he, niet weer !

Mijn stiefzoon loopt de keuken in, en in een opwelling kijk ik hem na op hoofdluis.
Shit, ik zie neten. Dat kan bijna niet, want hij was ' schoon' toen hij hier na de vakantie vertrok (10 dagen geleden) Maar nader onderzoek leert dat hij weer onder de hoofdluis zit. Een paar volwassen, en veel, heeeeel erg veel kleintjes en neten.
Natuurlijk ontdek je zoiets op zondag (of savonds) en is de apotheek dicht :( Dus heb ik beide stiefzonen flink in de olijfolie gezet, en met een luizenkam uitgekamt.
Voor de luizen een kleine ramp, want de olie verstikt ze, en maakt het ze onmogelijk om zich vast te houden. Ze spoelen er als het ware gewoon uit.

Dus maar weer bedden verschonen, extra stofzuigen, extra controle voor de kinderen die hier wonen en zijn.
Alle jassen weer in de was....
Zat ik net op te wachten........................

YES, YES, YES!!!!!!!!!!!!!!!!

Stel je voor, tijdens het wekelijkse rondje boodschappen sta je voor de Aldi en dan gaat je mobiel. Omdat je samen met vriend en twee kinderen bent, en al een uur onderweg, ben je niet gelijk gecharmeerd van een social call, bovendien, degene die belt had het de afgelopen weken spannend, met een erg zieke vader in het buitenland. Je verwacht dus slecht of in ieder geval minder goed nieuws.

Maar dan komt het bericht, luid en duidelijk door. Iemand die je zeeer na staat heeft een aanbieding voor kaartjes van een voorstelling waar je graag heen wilt. Na een seconde nadenken en nog een seconde rekenen, zeg je ja. Je hangt op, en dan duurt het nog tot achter in de Aldi voor het dubbeltje valt, en je iemand belt om te vertellen dat je kaartjes hebt.

Dat is wat me vandaag over kwam. Sabine belde met de mededeling dat ze bij de Globe stond, en dat ze daar nog kaartjes verkochten voor Symphonica in Rosso. Zitplaatsen ook nog. Okay, het is niet de beste plek, maar wat geeft dat? Het gaat om de muziek en om het erbij zijn. 5 november gaan we, samen naar Paul de Leeuw, kijken, luisteren en genieten. Nu alleen nog even oppas regelen, die een nachtje op mijn kinderen wil passen, en een slaapplaats in de buurt van Amsterdam.

Opruumd...

Omdat we met te weinig man hebben verhuisd; omdat we gaan verbouwen en dus een deel van onze spullen opslaan; omdat we het druk hebben en omdat er heeeel veel dingen leuker, gezelliger en aangenamer zijn dan dozen uitzoeken, stonden er nog steeds een heleboel dozen, door elkaar, onuitgezocht in de garage.


Omdat de plannen die we hadden voor vandaag geen doorgang konden vinden, hebben we vandaag, droog en zonnig weer, doorgezet en eerst de garage leeg geruimd. Dat ging vrij voorspoedig, dus ik had goede hoop dat het ook snel allemaal op zijn plek stond.
Misgegokt, die klus nam een paar uur in beslag, maar nu zijn de spullen uitgezocht, staan soort bij soort bij elkaar, en, niet onbelangijk. Ik kan weer bij mijn scrapspullen, Origamipapier en Origami boeken, daarbij staan alle spullen voor de naaimachine op de greep. In een kast.
Tja dat er nu weer 6 verhuisdozen in de huiskamer staan, en 2 boven, daaaar hebben we het maar even niet over.

Pfff

Al een week loop ik me te ergeren aan het huis. Rommelig, niet echt goed opgeruimd, en over het geheel niet naar mijn zin.
Woensdag wilde ik witte tornado spelen, maar behalve moe, had ik toen ook ineens een tweeling op te passen. Vandaag heb ik me dus maar even boos gemaakt.
Eerst boven opgeruimd, en de kinderen (met veel dwang) geactiveerd om OOK op te ruimen. Gek is dat, ze willen nooit opruimen, gaat met veel gemopper als ze echt eens moeten. Is het dan opgeruimd dan vraag ik of ze het nou prettiger vinden. Dat dan weer wel.

Alle was is weg. Behalve het strijkgoed. Al het speelgoed weer opgeruimd. Alle vensterbanken opgeruimd en schoon.
Vervolgens alles gezogen en gedweild. Het is nu 23.40, en ik hoef alleen de badkamer nog, dan douchen en te bed.
Morgen om 9 uur moet ik weer bij een patient zijn.
Nou maar hopen dat het morgen niet weer hoeft, want mijn hobby is het niet echt.

Een Omen???

Al zolang als mijn vriend en ik een relatie hebben, grappen we dat we een tweeling willen.
Twee meisjes, omdat ik dan 4 zoons, en 4 dochters heb, en mijn vriend 2 zoons en 2 dochters heeft. Dan is een en ander in evenwicht. Het is zo langzamer hand ons grapje geworden.
Ook onze wederzijdse kinderen gaan er in mee, en het klinkt als een goed plan.

Gisterenmiddag om half 4 belde het gastouderbureau,of ik een avond op een tweeling wilde passen, twee meisjes. Natuurlijk kon dat, leuk. Alleen, ze kwamen al om half 5, een klein uur later.

Dus heb ik gisteren avond, de hele avond kunnen ervaren hoe het is om een tweeling te hebben, waarvan er 1 niet wilde slapen.

Zou het een teken zijn..........

Aanrader

Na een lange week bij hun vader (lang voor mij, maar zeker ook voor hen) wilden we vandaag nog iets leuks gaan doen met het spul.
Eigelijk stond het circus op het programma, maar ik wilde graag een jurk maken voor mezelf, en de kinderen wilden graag thuis blijven en spelen. Dus besloten we vanavond met ons 5-en (R, ik en mijn jongste 3 kinderen) naar de film te gaan.

Na een geweldig voorfilmpje (over een leerling alien die een aardbewoner wil ontvoeren) werden wij ondergedompeld in de wereld van de keuken.
In het begin is het heel erg spannend, zo spannend dat Rafael (3) op de grond ging zitten (weer op schoot zegt ie, ik heb een snoepje gevonden op de grond, dus ik: Dat moet je niet opeten, dat is vies Hij: nee lekker)

Daarna werd de film, ontroerend, grappig. Een verhaal dat voortrolde als een sneltrein. Waarbij je goed moet opletten met de details, sommige zijn zo snel voorbij dat je de film eigenlijk meerdere keren moet zien om alle details te zien.

Joshua verzuchtte, toen de film af was : Dit is een superfilm, die wil ik nog eens zien. En ik ben het volmondig met hem eens. Dit is er een die zelf ik op DVD wil hebben, en dat komt heeel weinig voor.
Nu wachten we dus maar af wanneer Ratatouille op DVD verschijnt, ik sta als eerste in de rij om hem te kopen.

Alleen versus Eenzaam

Op een internetlijst waar ik lid van ben, ging het gesprek afgelopen week over eenzaamheid, klein netwerk en het maken van vrienden al dan niet via Internet.

Het zette me aan het denken. Jarenlang heb ik me behoorlijk alleen en eenzaam gevoeld. Ik had een relatie, was zelfs getrouwd, echt arm waren we niet, ik was thuis met de kinderen, en mijn partner werkte buitenshuis. Zo op het oog had ik het goed voor elkaar.
Maar de eenzaamheid was schrijnend. Mijn toenmalige partner hield er niet van als er mensen buiten het gezin over de vloer kwamen. Dat hield in dat er savonds na 5 uur nooit meer iemand was. Maar omdat hij vanaf het moment dat de kinderen in bed lagen niet of nauwelijks meer sprak, was ik erg op mezelf aangewezen. Later werd het nog erger omdat hij savonds in bed ging liggen als de kinderen in bed waren, en er weer een paar uur uit ging als ik naar bed ging. Ach, in die tijd had ik savonds dan wel aanspraak van de aanwezige pubers, maar dat is toch niet hetzelfde als een volwassene om mee te praten.

Ik was dus daadwerkelijk behoorlijk vaak alleen, er gingen dagen voorbij dat ik alleen andere volwassenen sprak bij de kassa van een winkel, waarvoor ik speciaal dagelijks een rondje ging, niet omdat ik iets hoefde te kopen, want hij deed de boodschappen, maar omdat ik iemand wilde spreken. Als je niet in staat bent bezoek te ontvangen, is het ook moeilijker ergens op bezoek te gaan.

Toen mijn partner verdween, en mij berooid achterliet, zag ik het heel zwaar in. Ik verwachtte eenzaam en alleeMaar niets is minder waar. Er bleken veel mensen om me heen te zijn. Mensen die met hand en span diensten insprongen waar nodig. De man van een vriendin die ineens met boormachine voor de deur stond om in no time een kapstok op te hangen. Op een zondagochtend oppaste en de fietsen van de kinderen gelijk nakeek.
Elke keer als ik het niet meer zag zitten, kwam er iemand langs, belde er iemand op, en was ik niet alleen.
Ik heb dat als een grote zegen ervaren. Er heeft iemand heel erg op me gepast. Daar ben ik heel dankbaar voor.

Paul de Leeuw heeft het voor me gezongen, en nog steeds raakt de tekst me heel diep als ik het hoor, of lees. Ik hoop dat ik straks, als mijn leven weer in balans is, weer een goede vriendin voor anderen kan zijn. Dat ik kan terug doen wat zij voor mij gedaan en betekend hebben. Zonder deze vrienden, uit onverwachtte hoek, had ik het niet gered.

Alleen ben ik nog vaak. Mijn vriend is alleen in het weekeinde thuis, en de rest van de week ben ik gebonden aan kinderen en schooltijden. Maar eenzaam voel ik me niet meer.

Songtekst: Paul de Leeuw - "Medeleven"

Morgen is er geen morgen meer
Als jij er niet bij bent
'k Voel me hopeloos, tot niets in staat
Als jij niet bij mij bent

Alles zonder jou
Is een weg die ik niet wou
En de toekomst lijkt verdrietig, grauw

Maar zeg nooit: ik ben alleen
Zoveel vrienden om je heen
Die begrijpen wat je voelt
En precies wat je bedoelt

refr.:
   Ik ken ze heus niet allemaal
   En ik spreek niet eens hun taal
   Maar ze komen heel de stoet
   En dan weet ik, het is goed

't Is een blik, een arm, een hand
En de tranen in hun ogen
Medeleven, troost van wie dan ook
De warmte van hun mededogen

Je denkt even: dit kan nooit
En m'n toekomst is vergooid
In je eenzaamheid voorgoed verkooid

Maar zeg nooit: ik ben alleen
Zoveel vrienden om je heen
Die begrijpen wat je voelt
En precies wat je bedoelt

refr.

Maar zeg nooit: ik ben alleen
Zoveel vrienden om je heen
Die begrijpen wat je voelt
En precies wat je bedoelt

Den Bosch

Woensdagmorgen ging de telefoon, de makelaar die probeert het huis van R in den Bosch te verkopen.
We hadden in de week ervoor contact gehad met de makelaar om te melden dat ik de zaken voor de verkoop voor mijn rekening neem. Ik heb meer tijd en gelegenheid daarvoor.
De makelaar had toen gezegd dat we wel even naar het huis in den Bosch toe moesten om het op te ruimen, en leeg te halen.

Nou is dat een hele ondernemen, die veel planning vergt. Ik werk tenslotte gewoon door deze zomer, heb dagelijks oppas kinderen over de vloer, en moet ook nog nu en dag verpleegkundig werk doen. Weinig vrije dagen dus.
Toevallig was een oppaskindje dat op donderdag zou komen, uit logeren gegaan, en een ander had ineens geen oppas meer nodig. Dus ik had een heerlijke vrije donderdag voor me.
Na het telefoontje van de makelaar, was het verhaal ineens anders. Na mijn oppasactiviteiten van woensdag zijn we naar de boot gereden, van 1800 uur dus. Om even over acht, na een genoeglijke autorit, kwamen we in den Bosch aan.
Na eerst een ronde om het huis, besloot ik te beginnen met het weghalen van het gras tussen de tegels van de achtertuin, dat letterlijk manshoog stond.
Grappig toch hoe het nog licht kan zijn buiten, tot je naar binnen gaat, waar het licht brand. Ga je daarna weer naar buiten dan is het ineens donker. Gelukkig ging ik pas weer naar binnen toen de tuin klaar was, op vegen na.
Inmiddels was het laat, R was bezig met het uitzoeken van zijn spul, en verder was er voor mij op dat moment niet veel te doen.

Nou wil het geval dat het huis in den Bosch in bezit is van 1 element dat ik hier dagelijks mis. Een ligbad. Met R beneden aan het uitzoeken, en voor mij geen werk, kon ik natuurlijk wel even in bad gaan zitten....
Het verkrijgen van warm water was iets minder eenvoudig. De waterdruk in de leidingen was wat laag, bovendien zit er een beetje lucht in de leidingen, doordat ze zolang niet gebruikt zijn. Het duurde dus even voor het water zo liep zonder een oorverdovend lawaai te maken. Maar daarna was mijn badje zo vol.
Met schuim, en een leuk boek heb ik een heerlijk uurtje doorgebracht in een zeer warm bad.
Wat een luxe, een warm bad, een lekker boek, en niemand die je stoort. Ik weet nu weer waarom ik een ligbad in mijn huis wil laten maken.

De volgende morgen, zo tegen half 9 zijn we weer aan de slag gegaan. In het huis in den Bosch is niets meer. Koffie of thee was er niet te maken. Ik had vruchtensap en een ontbijt mee genomen, en gelukkig 1 fles cola.
Daar hebben we op gelopen, want er moest nog een heleboel gebeuren. R ging verder met het uitzoeken en inpakken van zijn garage. De garage die was ingericht als computerkamer cq kantoor. Maar waar de ex van R ook dozen met spul had neergezet die zij niet wilde hebben, het meeste stuk en onbruikbaar, maar zeker weten doe je dat niet, dus moest R ook door al die dozen heen. Een rotwerk, maar ook een werk dat hij alleen zelf kon doen.
Ik ben om half 9 dus maar boven begonnen met schoonmaken. Gewoon van boven naar beneden gesopt, gezogen, gedweild en opgeruimd. Zodanig dat het huis er nu spik en span uitziet. En bewoond, wat natuurlijk de truc is als je een huis wil verkopen. Okay, enig achterstallig onderhoud, maar niets daarvan is fundamenteel. Schilderwerk is het enige wat echt moet.

Gelukkig had ik het meeste buitenwerk al woensdagavond gedaan, want snachts was het begonnen met regenen, en niet meer opgehouden. Met een stanleymes heb ik het kleed dat op het balkon lag in repen gesneden en in over het balkon naar beneden gemieterd. Wat knapte het balkon daarvan op. De makelaar had het goed gezien, dat dat leeg moest.

Al met al waren we tegen 1 uur klaar met poetsen, opruimen en inpakken. In de gang stonden stapel dozen, en computers klaar. Omdat we inmiddels erg toe waren aan iets, zijn we bij V&D gaan lunchen. En omdat we toch in de buurt waren, hebben we een bezoekje gebracht aan de Kwast, een winkel waar zowel R als ik uren kunnen rondbrengen, en we hadden maar een klein half uur, omdat we echt om 3 uur uit den Bosch moesten wegrijden om op tijd thuis te zijn. Om 1900 kwamen mijn kinderen weer thuis van een bezoek van hun vader.
Gelukkig maar dat we weinig tijd hadden, nu hebben we ons beheerst, R wat tekenspullen, en ik een goedkoop scrapbook, een stans en een sjabloon uit de uitverkoop. Bij de kassa lagen nog wat goede papierschaartjes, daar heb ik er ook nog 3 van meegenomen. En toen was het snel naar het huis van R, inpakken en naar huis terug.

Onderweg terug hebben we (dank je wel Kees) gele auto's gezocht. Een oranje auto telt ook, die is tenslotte geel met rood :o)))
We hadden de boot van half 6 terug, moe, maar voldaan, omdat de taak die we ons gesteld hadden volbracht was. Nu is het aan het huis zelf en de makelaar om te verkopen.

Vakantie

Opnieuw beginnen valt me moeilijk deze week. Dit is de week dat de jongste 3 van mijn kinderen goeddeels met hun vader en zijn vriendin doorbrengen. Omdat ze perse geen hele week wilden, hebben we 10 dagen in stukjes van 2 dagen gehakt. Zodat ze steeds 2 dagen en een nacht bij hun vader zijn, en dan weer 1 nacht thuis. Zij zijn blij met deze regeling, en ik hoef ze niet zolang achter elkaar te missen.

Moeilijker is het dat ze er niet gewoon zijn, en vooral dat er nu tijd is om mijn eigen gevoelens en gedachten te laten gaan. Gaat het voortaan altijd zo? De kinderen hebben te kiezen tussen hun vader en moeder? Die onmogelijk samen door 1 deur kunnen? Ik zou graag met mijn ex, tenminste waar het de kinderen betreft on speaking terms zijn, maar helaas lijkt en blijkt dat niet mogelijk.
Zodra ik het woord tot hem richt, begint hij te schelden, en vooral erg oude koeien uit de sloot te halen.
Zo kon het gebeuren dat hij vanmorgen een briefje in zijn handen kreeg, waarop stond dat de kinderen toch wel heeeel erg verbrand waren gisteren op het strand, dat ze sunblock opmoesten, wat was bijgeleverd, en ze niet naar het strand mogen. Omdat een mondelinge overdracht niet mogelijk is.

En dat stemt mij heel triest. Hoe moet dat in de toekomst? Als de kinderen gaan trouwen, examen doen, kinderen krijgen? Of andere belangrijke momenten in hun leven? Moeten ze dan echt kiezen of ze hun vader of hun moeder uitnodigen? Dat is niet wat ik wil voor mijn kinderen, maar ik kan hier niets aan doen of veranderen.
Ik hoop maar dat ook hier de tijd helend zal werken, al is er te veel gebeurd om zomaar 'normaal' met hun vader om te kunnen gaan. Ik blijf hopen op een betere communicatie tussen hun vader en moeder, waardoor het eea voor de kinderen makkelijker wordt.

'foute' huisgenoten

Daar heb je ze, mijn nieuwe 'foute' huisgenoten.
Gisteren heb ik de roze cerubijn gekocht, maar ze was verdrietig zonder haar groene zus. Nu pronken ze samen op de vensterbank. De blote billen naar de straat.
Ik vind ze geweldig, vriend vindt ze heel erg. Hij went er wel aan.

De Bakfiets

De donderdag 2 weken geleden is hij bezorgd, de bakfiets. Een pak van 1 meter bij 90 cm stond in de tuin. 55 kilo zwaar. Liefst hadden we het gelijk uitgepakt, om te zien wat er inzat, maar helaas, de eerste week van de vakantie samen was ik ziek, en bovendien was het steeds van dat nare weer, met veel buien. En een fiets in elkaar knutselen in de regen, is niet echt fijn.
Maar afgelopen week was beter. Dinsdag aan het begin van de middag is vriend begonnen met bouwen en knutselen, en gisterenavond kon ik een rondje fietsen.
De eerste fietsronde was nog niet helemaaal geweldig, het is heel eng zo'n grote bak, en het stuur zat een beetje te los naar mijn smaak, maar de tweede ronde ging al beter.
Nu nog een lange tocht maken om de fiets echt goed te leren kennen, hopelijk hebben we daar morgen tijd voor.
Zo kwam hij binnen, in onderdelen.De tering is geworpen....

Het begint er al uit te zien als een fiets. Weliswaar op zijn kop, maar toch


De bak kan er op. Lastig om te doen als ie op tafel staat.


YES, hij is af !!!!!!!!!


Nog ff de banden oppompen (let op de blote voeten, was die ene bij ook errug blij mee)

De eerste proefrit, leeg. Daarna zijn we nog een rondje geweest door den Burg, met mij in de bak. Gelukkig zijn daaaaar geen foto's van....

Visite

Vandaag was de dag van visite.
Vanmorgen was de meester van groep 6 op visite. Hij had interesse getoond in mijn bakfiets, mijn oude wel te verstaan. En kwam hem vanmorgen ophalen. Maar niet voordat hij zich gelaafd had aan koffie, en chocolade, hem gevoerd door mijn jongste van 3.
Ook wilde hij wel erg graag het huis zien. Het was gezellig, en uiteindelijk is hij met fiets vertrokken. Ook al weet hij zeker dat hij een andere bakfiets wil kopen. Mijn fietsje is niet ' stoer' genoeg.
Na een snelle lunch, heb ik een chocolade Fudge taart gebakken, voor het bezoek dat met de boot van half 2 zou komen.

Een internet vriendin van mijn vriend. Hij kent haar langer dan dat hij mij kent. We spreken elkaar regelmatig via MSN, en nu had ze eindelijk tijd gevonden (en moed) om naar Texel te komen.
Ze zag er uit alsof ze op poolexpeditie was, toen ze voor de deur, in de brandende zon, uit de auto stapte. Vriendje had haar aangeraden een vest mee te nemen, en een goede jas, want ' het kan nogal koud zijn hier' had hij gezegd. Niet wetend dat Texel het meeste zonuren van Nederland heeft.
Grappig hoe iemand die je nog nooit gezien hebt, zo vertrouwd kan zijn, als je elkaar al op het net hebt ontmoet.
Ze kwam binnen, en was thuis, alsof ze al jaaaaren bij ons over de vloer komt. Zoonlief (3) was eerst wat verlegen, maar dochter van 7 kwam terug van bouwdorp en begroette haar alsof ze al jaaaaren vriendin van de familie was.
Het was erg gezellig, zeker voor herhaling vatbaar. Maar eerst doen we een tegenbezoekje in Amsterdam.

Symphonica in Rosso

Elke zaterdag kijk ik naar Paul de Leeuw, ik heb (bijna) al zijn CD's dus toen Marco Borsato op een zaterdagavond Paul vroeg of hij de volgende Symphonica in Rosso wilde doen, riep ik gelijk Daar wil ik heen.
Toen de kaartjes te koop kwamen, kon ik niet gelijk bestellen omdat ik op dat moment niet wist hoe ik in de tijd zou zitten. Toen ik dat eenmaal wel wist, waren de concerten uit verkocht. Jammer maar helaas, denk ik dan.
Maar toen er vorige week een brief van Delta Lloyd, waar onze hypotheek loopt, in de bus viel, met daarin een persoonlijke code waarmee we kaarten konden bestellen, was ik toch een beetje blij, want nu zou ik misschien toch....
10 minuten nadat de brief op de mat was gevallen wilden we bestellen, maar helaas, ook dit besloten concert was al uitverkocht, op staanplaatsen na. Zowel mijn vriend als ikzelf zijn niet in staat een hele avond te staan, dus helaas, geen kaartjes.
Een blik om Marktplaats leerde dat de kaartjes voor het besloten concert van Delta Loyd daar al te koop werden aangeboden voor woekerprijzen.
Na enig slikken denk ik dan, jammer, dit concert is niet voor mij.
Vriendlief liet het er echter niet bij zitten. Hij mailde Delta Lloyd dat de kaarten al uitverkocht waren en op Marktplaats stonden voor wij de brief binnen hadden.
Krijgt hij, geheel tegen de verwachting in, een mailtje terug dat Delta Lloyd de klacht meer heeft gehoord, en dat ze een extra concert proberen te regelen. Zodra ze meer weten, krijgen we een mailtje..
Ik duim, en duim, en duim...........................

Den Helder

Afgelopen zaterdag zijn we gezellig met ons allen, Vriend, zijn twee zoons, en vriendin van mijn zoon, en ik, naar Den Helder geweest. Den Helder is de dichtsbijzijnde plaats die de naam ' stad' verdient, en als we hier iets nodig hebben wat op het eiland niet te krijgen is, dan gaan we naar Den Helder.
We hadden wat dingen nodig, varierend van breiwol, tot printer, en zijn voor bijna al de taken geslaagd.
Belangrijke bijkomstigheid is een lunch bij V & D, wat een geslaagde dag in Den Helder compleet maakte.

Normaal zou ik dan weer weken niet met de boot naar Den Helder gaan, maar het geval wilde dat ik gisterenochtend in het Gemini kerkdienst had, en daar ook als gastzuster of Zuster van Dienst moest optreden. Dus zat ik gisterenochtend om 9 uur alweer op de boot. Mooie dienst, gezellig koffie na afloop. Er lagen een aantal Texelaars in het ziekenhuis die altijd blij zijn als ze een texelaar in functie tegen komen. Al met al een geslaagde onderneming. Boot van half 1 terug naar huis, met de bedoeling een rustig middagje thuis door te brengen.
Vriend zou zijn zoons op de trein gaan zetten met de boot van 2 uur, even langs Bart Smit waar we zaterdag de aankopen hadden laten liggen, en ze dan op de trein van 3 uur zetten. Ik zou dus een paar uur alleen met mijn eigen jongste 3 zijn, en eerlijk gezegd, verheugde ik me daarop.
Bij thuiskomst bleek echter dat vriend geen zin had om alleen te gaan, en zeker niet alleen terug te gaan. Je kinderen op de trein zetten, en niet weten wanneer je ze weer zult zien is natuurlijk ook behoorlijk heftig en emotioneel. Ik stelde voor om een van mijn kinderen mee te nemen, maar ja, toen ontstond er een discussie over wie er nou mee mocht. Wat bij Vriend de opmerking ontlokte: Waarom gaan jullie niet allemaal mee?
Zo geschiedde.
En zo kon het gebeuren dat ik met de boot van half 1 terug naar Texel ging, en er met de boot van 2 uur weer af ging.
Weer liepen we met een stel kinderen door Den Helder, eerst 5, toen naar de trein, waar het afscheid inderdaad emotioneel was,voor iedereen.
Daarna wilde mijn kinderen toch ook nog even winkels in, zij waren tenslotte zaterdag niet mee geweest.
Uiteindelijk waren we om 5 uur weer op het eiland, en hoef ik voorlopig Den Helder niet meer te zien. Winkelen in Alkmaar is ook heeel leuk.................

Lastige eters??

Wat is de definitie van lastige eters? Ik dacht altijd dat mijn kinderen aan die definitie voldeden. Maar sinds een week weet ik beter.

Voor de vakantie zijn de kinderen van mijn vriend ook op Texel. Duidelijk is dat ze zich thuis beginnen te voelen hier, want zich gedragen, daar is geen sprake meer van. Op zich positief natuurlijk, al is het soms lastig.
Maar het eten, is sinds een week een waar drama.

Mijn kinderen zijn beslist geen makkelijke eters, in die zin dat ze niet veel eten, en veel niet lekker vinden. Maar, wat ze wordt voorgeschoteld, eten ze, zij het bijzonder weinig. De zoons van mijn vriend, lusten weinig tot niets, en zeker geen dingen ' die ze niet kennen' Groenten eten ze al helemaal niet, en vlees alleen als het voor ze in kleine stukjes wordt gesneden (14 en 11 jaar)

Nou wil het geval dat ik vegatarisch eet. Ik zal niet zeggen dat ik compleet vegatarisch bent, want ik eet wel eens kip, en wel eens vis. Ik kook echter vegatarisch, en, al zeg ik het zelf, ik kook lekker.
Maar hoofdzakelijk groente, en een beetje rijst, pasta of deeg erbij. Groenten maken bij mij het hoofdbestandeel uit van de maaltijd.

Koken vind ik leuk, ik houd rekening met de wensen van de kinderen. Zonder inbreng, verzin ik het zelf. En vandaag had ik zin in risotto. Wat tot de favoriete gerechten van mijn kinderen behoort.
Maar nee, de een heeft zich tevreden gesteld met een tosti, en de ander heeft, tegen heug en meug, 3 happen gegeten. Dat zou allemaal nog niet zo erg zijn, als ze er niet zoveel commentaar bij leverde. Als je hier iets niet lekker vindt, hoef je het van mij niet te eten, een boterham is dan een goed alternatief. Maar zeuren over eten, het vies noemen, degene voor wie het bewaard wordt beklagen dat ie het moet eten..... Nee, daar word ik niet blij van.
Gelukkig vallen mijn baksels wel in de smaak, en staat er nog een brownie in de oven. En straks maak ik nog ff een chocoladetaart voor de lunch van morgen. Nemen ze iig lekker afscheid.

Ziek

Komt een man bij de dokter, zegt de dokter, Lang niet gezien, nee zegt de man, ik ben ziek geweest.

Ziek zijn, betekent bij mij, voornamelijk moe, moe en nog eens moe. En Moe, betekent dan slapen.
Vorige week vrijdag, ongeveer een uur voor mijn vriend thuis kwam voor 3,5 week vakantie, storte ik in. Koorts, naar en ellende. Natuurlijk had ik mijn drukste oppas dag ooit. Al mijn vaste oppaskinderen, mijn eigen kinderen, de kinderen van mijn vriend, en nog de nodige vriendjes en vriendinnetjes waren in huis. Ruim 10 kinderen had ik onder mijn hoede, en dan stort een mens in. niet echt handig gepland, maar die dag ben ik goed doorgekomen.
Toen de laatste oppaskinderen waren opgehaald, ben ik te bed geraakt. De hoge koorts bleef uit, maar ik was overduidelijk ziek, en bleef dat tot maandagochtend, al was ik zondag middag wel weer uit bed. Moeders kunnen niet ziek zijn he?
Toen het dinsdag niet beterde , de dokter gebeld, en nu zit ik aan de antibiotica.
Laat ik nou van de antibiotica ook zeer vermoeid raken. Als ik in bed ga liggen slaap ik. Of dat nu om 2300 or om 1700 uur is.
Gelukkig was het weer niet geweldig, zodat we sowieso de meeste tijd thuis doorbrachten. Helaas, was het wel mijn hele vakantie dit jaar. Vandaag is het werk weer begonnen, en heb ik nog 1 weekeinde voor het einde van de zomervakantie. En dan zijn mijn kinderen bij hun vader. De plannen die we hadden, voor het bezoeken van pretpark ofzo, zijn wel de mist in gegaan. Dat hebben we nu op 22 september gezet, nu maar hopen dat het dan mooi weer is....