Nee Papa!!

Vanavond gingen we even met ons allen naar het strand om daar te eten. We hebben gewacht op Lea en Rafael die bij hun vader waren, om met ons allen te gaan.

Stel je dus even voor, we zitten in de landrover, Ruurd en ik voorin, achter ons van Joshua, Cecilia en Ruben. Cecilia in het midden, en helemaal achter in Lea en Rafael. Op weg naar het strand.

De parkeerplaats van paal 15 is ingedeeld met kleine opstakels tussen de parkeerstroken. Een uitgelezen moment om te laten zien wat de landrover kan. Daar over heen rijden doet ze zonder moeite namelijk. De jongens, en wij ook, vinden dat geweldig. Op een lege parkeerplaats aankomen is ook wel erg uitnodigend. Dus rijdt Ruurd, voorzichtig, over de opstakels heen. De eerste gaf geen reactie, maar bij de tweede klonk het van achterin:
Pappa!! OO Pappa! (met het handje voor de mond geslagen)
Dus Ruurd rijdt netjes over de weg verder. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, in plaats van helemaal rond te rijden, toch even over 1 opstakel heen rijden.
Pappa Nie doe. Hou Op Pappa, ( met de wijsvinger vermanend opgeheven)

Tja, wat de je dan he? Je houdt je als pappa maar weer aan de regels.

Kaakchirurg, vervolg

Het begint een never ending story te worden. Nadat ik de laatste keer weg gegaan ben bij de kaakchirurg, die niet wilde trekken onder narcose, dacht ik eerst, ik laat die kies er wel gewoon uit rotten. Ooit kan ik hem gewoon pakken.
Maar zo een woekerende ontsteking is niet echt prettig. Buiten dat het zeer doet, heb ik het idee dat een ontsteking die er zit, gewoon ook slecht is voor andere onderdelen van het lijf.

Dus ben ik op zoek gegaan naar andere oplossing. Er wordt momenteel op Radio noord Holland erg veel reclame gemaakt voor de CDC kliniek. En ik vond op inernet een Narcose tandarts. Beiden klinieken zijn meeer dan bereid je te helpen maar dan alleen als je zelf de narcose betaald.
Ik ben inmiddels bereid die narcose te betalen, als ik maar eens een tijdje GEEEN pijn in mijn mond heb, maar mijn huisarts vond dat onzin.
Die adviseerde mij om contact op te nemen met de zorgbemiddeling van Unive. Eens kijken wat die voor me konden doen, en eventueel ging zij zich er ook mee bemoeien.

Dus belde ik op een rustig moment naar Unive. Daar kreeg ik een zeer vriendelijke en behulpzame mevrouw aan de telefoon, die mijn verhaal aanhoorde, en toen vertelde dat haar dochter, onder narcose, geholpen ging worden door de kaakchirurg die mij weigerde narcose te geven onder het mom van, dat vergoed de verzekering niet.
Zij beloofde me te helpen.

En toen bleek de telefoon kapot. We zijn ruim 10 dagen niet bereikbaar geweest via de telefoon. Omdat we dachten dat het aan onze telefoon lag, hebben we een nieuwe telefoon gekocht maar helaas was er een monteur nodig om het euvel te herstellen.
Inmiddels had ik een brief gekregen van Unive, dat ze iets voor me hadden geregeld, en dat ik moest terug bellen.
Ik mag bellen naar een kaakchirurg buiten de regio, en dat heb ik zojuist gedaan.
2 september een consult. In het KennermerGasthuis in Haarlem. Toch wel weer spannend eigenlijk.

Rot dag

Eigenlijk wil ik geen negatieve dingen bloggen. Maar dat neemt niet weg dat die nare zaken er natuurlijk wel zijn.

Momenteel neemt de stress hier een beetje de overhand, wat ruzie en irritatie in de hand werkt. En Ruurd en ik kunnen niet zo goed ruzie maken. Allebei te beschadigd door eerdere ervaringen.
Maar vandaag hadden we ruzie, en wat voor 1.
Verder ga ik er niet over uitwijden. Maar het was een rotdag vandaag, en ik ben blij dat ie over is. Want eigenlijk ben ik Annie. Tomorrow....
(dat verhaal liep toch ook goed af?! Zie je wel)

Dinsdag

Heb ik wat te bloggen? Eigenlijk niet. Geen bijzondere dingen meegemaakt.
Hoewel... Misschien is het wel heel bijzonder dat Cecilia alles, maar dan werkelijk alles papagaait.
Ruurd zegt van de week (bij het zien van een heel grote stapel vietnamese loempia's) Hallo Hee, waarop Cecilia zegt Hallo Hee.

Ook zijn we hard bezig met zindelijkheids training. Gaat nog niet helemaal goed, en ik moet nodig een set onderbroekjes kopen, maar overdag wil ze geen luier meer aan. Het meeste beland ook in de wc, alleen als ze moe is, gaat het mis. Zoonlief, en stagaire worden er erg nerveus van, lopen af en aan naar de wc met haar, want o jee,als er op de grond geplast wordt :o))

Vandaag vertrekken Lea en Rafael voor 3 dagen naar hun vader. Ondanks mijn werk, wat intensief is, en de korte periode blijf ik het moeilijk vinden. Ik hoop dat ze een paar fijne dagen hebben.

Ondanks dat ik werk, begin ik in het vakantieritme te komen. Alles een beetje slomer, relaxter, en makkelijker. Dat is wel lekker. Nu nog hopen dat er een paar vrije dagen overschieten voor ons, als gezin, zodat we nog ergens heen kunnen. iig gaan we 14 augustus vieren, met elkaar. Nog geen idee hoe en waar, maar vieren zullen we het.

Skype

Sinds een paar weken belt, of skyped, mijn oudste zoon me regelmatig. Meestal aan het eind van de dag, en dat is fijn want dan is het rustig in huis, en kunnen we ff lekker praten.
Ik ben dus, aan het eind van de dag, erg gespitst op het geluid van Skype.

Gisterenavond zaten we met veel aan tafel. Eigenlijk sliepen alleen de jongste 3 kinderen. Ilja en Sophie waren er ook, en met een kopje koffie, was het erg gezellig.
Toen hoorde ik de bliep van skype, dus ik, die bezig was met inkt en stempels, een experimend aan het doen wat niet helemaal is gelukt, ik trek gelijk mijn laptop naar me toe, want er praat iemand tegen me.
Sander.

En dan blijkt weer hoe geweldig skype is. Is een telefoongesprek een 1 of 1 ding, meestal tenminste. Met een laptop midden op tafel, is het of de beller bij je in de kamer zit. Toen skype even vastliep, heeft Ilja van computer gewisseld, want het geluid in zijn laptop was beter. En toen werd het helemaal leuk. laptop midden op tafel, en gezellig met zijn allen met Sander kleppen.
Sander vertelde over de bedrijven waar hij zou willen werken, over zijn ambities, en over wat hij had opgepikt van het nieuws.
Ilja, ook kok, zocht de bedrijven gelijk op op zijn computer, en dan konden we gericht reageren. Sander vroeg naar de laatste nieuwtjes hier, en bij Ilja en Sophie.
Een avond met een gouden randje.

Thuiskapper

Niet de eerste keer bij de kapper, maar is ze niet super?

Zondag

Eigenlijk de laatste dag van mijn vakantie vandaag. Gisteren heerlijk geprutst met inkt, papier, stempels. Ofwel een serie kaarten gemaakt. Dat was lekker.
En gelezen in mijn boek., Shopalicious is uit, nu is het Shopaholic en baby. De oorzaak dat ik alle boeken van de shopaholic ben gaan lezen. Dit leek me wel een leuk gegeven, en dat is het ook.

Vanmorgen gaan we naar de Kofferbakmarkt. Ons 14-daagse uitje. Lea en Rafael gaan daar echt schatgraven, en komen met erg gave schatten thuis moet ik zeggen. Voor een paar euro heb je dan lang lol. Soms vind ik ook een schat. Zoals vorige keer, toen scoorde ik een loopkar van Fisher Price, met PeekaBlocks, Voor 1 euro per stuk. Dat zijn leuke dingen.

Ik wil erg graag naar het bos, naar het strand ofzo. Maar Ruurd zijn reuma is ook erg actief, of dat een optie is, zal moeten blijven.
3 dagen is natuurlijk wel een erg korte vakantie. Maar wel erg lekker. Nu ga ik eerst maar eens mijn boek uitlezen..of ga ik toch eerst nog een kaart maken, of uitgebreid ontbijten, of...

Vakantie

Vandaag had ik vakantie. Zomaar een extra dag vrij. Dus kwam er helemaal niets uit mijn handen, Ik had wilde plannen. Op tijd op, en dan lekker alleen in de huiskamer zitten en knutselen. Eindelijk een paar projecten afronden, en een paar anderen beginnen.
Maar het begon al goed. Toen ik om 7 uur wakker werd, en uit bed sloop naar de badkamer, werd dochterlief van 20 maanden toch wakker, en zo erg wakker dat er van slapen niets meer kwam. Dus gingen we gedrie om 8 uur naar beneden.
Ik was zo moe, dat ik op de bank heb liggen suffen.
Daarna heb ik me ergerd aan mijn boek. Heel erg raar, ik lees shoapicious. Over een shopaholic. En de hoofdpersoon ergert me. Ze is dom, blond, niet erg leerbaar, en koopt zoveel dat ze elke keer diep in de schulden zit.
Het ergert me, en boeit me tegelijkertijd. Ik kan het boek slecht wegleggen.

Tegen 5 uur had ik ineens een ontplofde bom in de huiskamer, en ach toen ik toch bezig was........

Het kwam zo. Van een vriendin heb ik een kastje gekregen om mijn stempelinkt netjes, overzichtelijk en op de greep op te bergen. TOen het stond te wachten om opgehangen te worden, heb ik er stempelinkt in gedaan om te kijken hoe het stond. Cecilia was zo enthousiast, dat ze inkt bleef aangeven, en voor ik het wist zat alle inkt in het kastje. Een week ofzo heeft het gewerkt, toen pakte ik iets, en viel het kastje om, alle stempelinkt eruit, en het kastje stuk.
Dus heb ik de stempelinkt in een doos gedaan, en het kastje neergezet om gerepareerd te worden.
Vanmorgen heeft Ruurd het kastje gerepareerd, en opgehangen. Natuurlijk heb ik gelijk de inkt er in gestoken, en gesorteerd op kleurgroep. Toen Joshua erbij stond te kijken en een bepaalde kleur zocht, kwam ik tot de ontdekking dat ik kleuren miste. Die moesten, bij het omvallen achter de kast zijn gevallen. Dus kast van de muur, en zoeken. Gelukkig vond ik de stempelinkt gelijk. Maar hoe gaat zoiets. Dan moet er gelijk ook wat opgeruimd worden. En gereorganiseerd. En als je 1 kast reorganiseerd, ben je voor je het weet bezig met de 3e kast. Op deze manier is het me gelukt een heleboel meer ruimte te scheppen voor mijn stempels, de embossingpoeder meer op de greep te hebben, en wat ander gereedschap ook beter op de greep te hebben. Het punt is nl niet dat ik te weinig kastruimte, danwel te veel spullen heb. Ik heb kastruimte genoeg, en ik heb teveel spullen. Het probleem is dat ik het op de juiste manier moet opruimen. Voor het moment is het weer gelukt.

Morgen, morgen ben ik ook vrij. Dan ga ik met stempels spelen, en als het lukken wil, een rondje door Den Burg.

EINDELIJK

Na 3 jaar van buffelen, van puzzelen met geld, met zien hoe we het eind van de maand gaan halen, hebben we deze maand, bij het binnen komen van het salaris, op alle rekening nog geld staan.
Okay, het is een minimum, en geloof me, ik zat echt op het geld te wachten. Maar het stond er toch maar mooi.

Nee, we leven niet boven het budget, als ik het NIBUD mag geloven, doen we het keurig. Alles, werkelijk alles is gebudgetteerd, inclusief mijn hobbyspul, de kinderkleding en het eten.
Elke maand is het weer spannend of we het eind van de maand gaan halen. Dat is het gevolg van een jaar lang dubbele maandlast, plus hoge alimentatie. Daarna een jaar van advocatenkosten, en daarna een jaar van deurwaardes. Gelukkig is dat allemaal achter de rug. En een jaar na de uitspraak van de rechter (waar bij geen rekening gehouden is dat er bij de tegenpartij een kind minder, en bij ons een kind meer is) zijn wij weer zover dat er ruimte gaat komen voor leuke dingen hier.

Om het te vieren hebben alle kinderen (inclusief Ruurd en ikzelf) een iets duurder vakantie cadeautje gekregen, heb ik een cadeautje besteld voor een goede vriendin, en zijn we een ijsje gaan halen op het strand.

De zuinige tijd is nog niet over, want nu moet de spaarrekening nog gespekt, de auto opgeknapt, en vast nog wel iets wat ik nu vergeet.

Maar toch, het leven is een stuk leuker weer.

Vakantie

Onze vakantie begon goed. Overdadige zon in het weekeinde, wat zondag omsloeg, en sindsdien is het warm, broeierig maar nat en met onweer op de achtergrond.
Zeiden wij zondag nog, wat een noodweer was dat vannacht, bij het zien van de beelden op het journaal ben ik blij dat we hier zitten, want op die enkele (heftige) onweersbui na, is het hier vrij rustig weer geweest.

Gisteren heb ik om half 11 Lea uitgezwaaid. Die is een weekje met een vriendin mee op vakantie.

Omdat ik weinig oppaskinderen heb deze week, heb ik gisterenochtend lekker met de kinderen die er waren, en de stagaire, zitten knutselen. Smiddags kwam het er niet van. Rafael ging met oppasmeisje buiten spelen, en bij mij liep de tent vol. De een na de ander kwam langs en om half 4 kwam de kapster.
Het hele gezin, plus het oppasmeisje onder het mes. Het oppasmeisje omdat die zondagavond met een schaar in haar haar had zitten hakken. Van een volle bos lang haar, is ze terug geknipt naar een kort koppie. Staat haar hartstikke pittig maar echt blij was haar moeder er toch niet mee. Of beter, ze was blij met dit resultaat niet met de knipactie van haar dochter. Toch begrijp ik het meisje heel goed. Als ik een schaar in mijn handen heb, moet ik me ook heel erg vaak beheersen om niet gewoon een stuk van mijn haar af te knippen. Zij kan zich minder goed beheersen denk ik. Maar ach ze is pas 4 dus dat kan nog komen.

Voor zoonlief van 21 was het een beetje balen, die was speciaal 2 dagen naar Texel gekomen om naar het strand te kunnen, was het gewoon 2 dagen minder weer. Gelukkig hadden we het samen gezellig, heb ik erg gezellig met zijn vriendin gekletst, haar jurk gemaakt, en hebben we ze gisteren om 21.00 uur weer op de boot gezet.

Een goed begin van de vakantie. Eens kijken of we er een 6 weken durend feestje van kunnen maken met ons allen.

Kofferbakmarkt.

Elke 14 dagen is er kofferbakmarkt bij het zwembad in de Koog. Eigenlijk op de parkeerplaats daar. En om een of andere reden vinden de kinderen dat een geweldig uitje. Als we dus goede zin hebben, het weer een beetje meewerkt, gaan we met zo veel mogelijk mensen naar de kofferbakmarkt.

Vandaag hadden de pubers geen zin. Dwz, die sliepen liever dan met ons mee te gaan.
En we vertrokken niet eens vroeg, zo tegen half 10-10 uur.

Het was warm, hoewel een windje. En druk. Zoals gebruikelijk kwamen we weer jan en allemaal tegen. Het is geen toeristenmarkt, maar echt een Texels gebeuren lijkt het wel. Je komt er altijd iedereen tegen, is het niet als verkoper dan wel als koper.
We hebben er zaken gedaan met de aannemer en de kapster (ook altijd handig) en weer eens met deze en gene gesproken. Doordat ik thuis zit met een wrakke enkel, kom ik ook nooit meer iemand tegen.

Gescoord hebben we ook. Er was een kraam waar alles 1 euro was. Dus een Peek-a-Block loopkar van Fischer Price, plus blokken voor 2 euro. En een paar goede boeken voor 5 euro samen.
Lea had een gave ketting, en Rafael een koffer op wieltjes en toilettas. Bovendien hadden de kinderen ook nog gegrabbeld. Er staan te kust en te keur grabbeltonnen, en we hebben er een stuk of 3 gehad.
Over 14 dagen weer.

AU

Vorige week donderdag zat ik savonds in bed, en ik voelde het er in schieten. Een vreemd getintel dat met de seconde meer pijn ging doen. Zo erg, dat ik er misselijk van werd.
De volgende dag kon ik mijn hoofd bijna niet bewegen. Uiteindelijk Ruurd gevraagd te masseren, bleek het pijnpunt niet in mijn nek, maar een stukje lager te zitten. Een spier in de knoop.

Een spier die niet erg uit de knoop wil, want nu, ene week later, doet het nog verschrikkelijk zeer.

Eigenlijk moet ik misschien eens naar de dokter, maar daar heb ik geen zin in. Vanmiddag ga ik lekker met de kinderen waterfeest houden. Om de zomer te vieren, maar vooral om te vieren dat het zomervakantie is. Das toch veel leuker dan een dokter bezoeken??

Bloggen?

Het is niet dat ik niets meemaak. Eigenlijk maak ik op het moment te veel mee. Ik gun me alleen geen tijd om alles te bloggen. Bovendien wil ik ook graag foto's bloggen, maar heeft de camera steeds ruzie met de computer (of omgekeerd). Voor ik nu allerlei tips krijg, dat komt deels omdat ik een Linux computer heb, en geen windows. Voor 99.9% ben ik heel erg blij met Linux, alleen dat niet compatible zijn met alle andere dingen irriteert me wel eens. En dan irriteert het met nog het meest dat je bijna verplicht bent de zak van Bill Gates te spekken.
Maar goed, dat is een totaal ander onderwerp :o))

Werk:
Ik werk hard en veel. Veel dagen begin ik om half 8 en werk door tot half 7, daarna nog eten en het huishouden. Met deze warmte ben ik een beetje lakser met het huishouden. Hoewel dat dom is, want we hebben (veel) katten in huis. Er zijn nog jonge katten daardoor zijn het er veel. Na de zomer gaan er nog 2 weg, en we zoeken nog een huis voor 2 anderen.

Stagaire:
Voor de tweede achtereenvolgende keer heb ik een stagaire die meeloopt. Was de eerste een schot in de roos, en werkt dat prima. De tweede is moeizamer. Al heeft ze haar diploma al, en zou ze dus van aanpakken moeten weten. Daar zit dus net het probleem, ze weet niet van aanpakken. Ben ik gedwongen tot rust vanwege mijn enkel, zij is echt in staat de hele dag niets te doen. Moeizaam dus.

Kinderen:
Kinderen doen het gelukkig allemaal goed. Al heb ik de twee moeilijkste pubers in huis die ik me kan voorstellen.
Mijn oudste heeft Skype ontdekt, waardoor ik hem bijna elke week spreek tegenwoordig. En dat voelt elke keer weer als een klein feestje.
Dochterlief is terug uit Duitsland, alwaar ze stage heeft gelopen. Veel geleerd heeft ze daar, ze is erg enthousiast over wat ze gedaan heeft. Maar ook wel weer blij om thuis te zijn.
Zoonlief 2 is verhuisd naar Diemen, en helemaal blij met zijn huis. Van zijn school kreeg ik bericht dat zijn studie goed op schema ligt, wat ik een prestatie op zich vind, met zijn dyslexie, en de wetenschap dat hij pas na een half schooljaar instroomde.
De pubers zijn over, de een met een taak, die hij vandaag moet afronden, dan gaat het mee naar de raporten vergadering, en kan hij nog zonder taak over. Dat wordt dus voor ons beiden aanpoten vandaag.
De andere is met hoge cijfers over, maar verveelt zich altijd. Ook moeizaam om daar doorheen te breken.
Dochterlief 2 is over naar groep 8. Een minipuber is het, maar die pubert herkenbaar. Herkenbaar omdat ikzelf zo puberde, en herkenbaar omdat haar zus ook zo puberde. Er zal nog wel een deur of raam sneuvelen voor die 18 is.
Zoonlief van 6 is moe van een schooljaar aanpoten. Deze week nog, en dan mag ie uitrusten. Volgend jaar groep 4.
En de kleinste? Die is geheel baby af. Al het babyvet is weg. Lopen en rennen deed ze natuurlijk al, inmiddels praat ze. Ze maakt zinnen van 3 of meer woorden, en kan heel duidelijk maken wat ze wil. Vooral als ze op de ' Mommel" wil (de schommel in de speeltuin tegenover ons huis)

Dan is er nog een enkel, die geopereerd moet worden. Ik wacht op een oproep van het AMC, dan kan ik dingen gaan regelen. Oppas voor de operatiedag, assistentie voor de 2 weken erna. Elke keer als de post komt, hoop ik op post van het AMC.
Het wachten valt me zwaar, al ga ik uit van een operatie in Oktober, of later. Tenslotte is de normale wachttijd 6 maanden.

Dus ja, ik maak genoeg blogbaars mee. Het ontbreekt me alleen aan tijd om het allemaal uitgebreid te bloggen. Dan maar een update af en toe.

Zondag

Na een warme week, van hard werken, en veel buiten. is het weer zondag. Gisteren was ik volledig uitgeput. Hard werken, vrijdagavond diploma uitreiking, waarbij we in een zeeer warme sporthal een afwisselend, en leuk programma gepresenteerd kregen, en mijn aangewaaide dochter haar diploma in ontvangst mocht nemen, had ik op zaterdagochtend weer een gordontraining. Leuk, maar zeer inspannend.

Ik had allerlei plannen voor de middag, en het was nog minder mooi weer ook. Maar helaas, mijn lijf besliste anders. Hangen, slapen zelfs, en nog meer hangen. Toen ik eenmaal aan de knutsel ging, mislukte het ook vreselijk, dus ben ik maar weer gestopt.

Vandaag is een prachtige zonnige dag. eigenlijk zouden we naar het strand moeten gaan, maar ik kan niet op het strand lopen, bovendien, de auto is stuk.
Dus zijn we thuis vandaag. De kinderen spelen de hele dag al buiten met water. Varierend van met de waterbaan, tot een zeephelling in de speeltuin. Ik heb al 2 wassen gedraaid, en buiten gehangen, want Ruurd heeft inmiddels zoveel in de tuin gedaan, dat ik weer zelf de was kan ophangen. Scheelt heel wat keren de droogtrommel draaien, en is ook goed voor mijn humeur merk ik.
En ondanks het mooie weer ga ik zo even met verf, inkt en stempels prutsen. Daar word ik namelijk gelukkig van, en er is weinig dat me zo erg ontspant als dat.
Morgen komt er weer post, en ik hoop elke keer weer op een oproep van het AMC. Met een operatie datum.
Zodra de auto weer heel is, gaan we elke zondag leuke dingen doen met de kinderen. Varierend van activiteiten op het eiland, tot dierentuin bezoek.
Vandaag doen we pas op de plaats. en het lijkt iedereen te bevallen.

Warm

Het is warm. Erg warm. Voor mij eigenlijk veel te warm. En voor de oppasbaby ook. Wat resulteerde in een vermoeiende dag, waarbij ik eigenlijk niet veel meer heb kunnen doen dan een oppasbaby koel genoeg houden.
Daarnaast ook nog zorgen dat 2 jongetjes binnen bleven gedurende het heetst van de dag. De tuin lig nl op het zuiden en daar brand je weg tussen 12 en 15. Als de rest van de tuin af is, heb ik een vluchtplekje als het zo heet is. Maar nu nog niet.

Eigenlijk is het nu pas lekker buiten. Maar helaas morgen moet ik ook werken, en als ik niet op tijd naar bed ga, ben ik morgen geen half mens.
Morgenochtend vroeg ga ik wel buiten ontbijten. Kijk dat vind ik nou het leukste van de zomer. Buiten ontbijten,

Cursus

Gisterenochtend cursus, training eigenlijk.
Ik moet zeggen dat ik het moeilijker vind dan ik verwachtte. En inmiddels heb ik wel door wat de reden is dat ik het zo moeilijk vind. Of beter, waarom het me zoveel moeite kost. Tenslotte ben ik opgevoed met de zin ' Praat voor jezelf" en "hou het bij jezelf" Dat (probeer) ik dan ook altijd te doen.
Deze cursus is bedoelt om vanuit je zelf met kinderen te praten, waardoor je openingen geeft voor hen om terug te praten. En dan heb je zomaar een gesprek.

Gisteren zei de cursusleidster: Je moet het wel vanuit je gevoel doen. Want als je zegt: Ruim je jas op, terwijl je denkt Wat kan mij die stomme jas schelen, dan werkt het niet.
Als je ECHT wilt dat de jas opgeruimt wordt, en je brengt dat goed over, dan gebeurt het als je het op deze manier, vanuit je eigen gevoel, zegt.

Tja, en daar gaat het scheef. Ik heb er heel vaak geen gevoel bij. In de periode rond mijn scheiding heb ik mijn gevoel gewoon uitgezet. En vreemd genoeg kan je niet je gevoel een beetje uitzetten. Het is of heel erg uit, en dan komt alles gefilterd, en nagenoeg niet binnen, of het komt helemaal binnen. Bij de geboorte van Cecilia kwam het weer goed, maar ja, in de kraamweek, ben ik door verschillende mensen zo verschrikkelijk gekwest, dat ik het maar weer uitgezet heb, want ik bleef huilen.

Nu ben ik dus heel erg op zoek naar mijn gevoel. En dat blijkt een moeizaam, en pijnlijk proces. Want ook negatieve gevoelens komen boven drijven, en als ik die weer uitzet, gaan ook alle andere dingen weer uit.
En dat ex gisteren weer aan alle kanten over mijn grenzen heen ging, hielp niet echt.

Ook dat nog....

Sta ik vanmorgen de was op te hangen (jaaa, dat kan weer nu Ruurd de tuin aan het aanpakken is) stopt er een auto van gemeentewerken voor de tuin. Of deze auto van ons is.
Op ons bevestigend antwoord had hij een vervelend bericht.

De auto lekt olie, en wij deden daar maar niets aan. Nu werden we verplicht om er iets aan te doen, en daarna wordt de straat hersteld Kosten komen voor onze rekening.
Ik werd boos over het " we deden er niets aan' We doen er alles aan, maar zijn belazerd door de garage.
Okay, dat veranderde de zaak iets, maar de auto moet toch nogmaals naar de garage, en volgende week komt hij kijken of het gebeurd is.

SHIT, weer een onvoorziene kostenpost. Waar we DAT dan weer vandaan moeten halen??? Ruurd heeft overwogen om de auto te verkopen, maar dat zet geen zoden aan de dijk, omdat er toch weer een grote auto voor terug moet.En dan is de lol van het in deze auto rond rijden toch te groot.

Rondje ziekenhuis

Maandag en dinsdag deze week stonden in het teken van ziekenhuis bezoek. Dat van maandag is goed afgelopen, dat van dinsdag helaas weer op een drama.

Maandag moest ik me om 9.15 melden in het AMC. Voor een CT scan. Boot van 6 uur (wat errug vroeg is als je de avond er voor je verjaardag viert)
Gelukkig was Ilja blijven slapen, en reed hij met ons mee. Dat maakte het ritje wel een beetje speciaal. Eerst koffie bij de Plaza, en daarna naar het AMC.
Ilja op de metro gezet, dat is makkelijk vanaf het AMC, en voor een CTscan naar boven.
Daar aangekomen konden we gelijk weer naar beneden, want we werden naar de CTscanner van de EHBO gebracht, dit om de wachttijden te verkorten.
De rontgenoloog was helaas niet eens vriendelijk of voorzichtig, daardoor werd de CT scan een nare ervaring. Gelukkig duurde het maar 2 min. Ik was alleen zo boos over de behandeling dat ik met blote voeten zo ben weggelopen.
Terug naar boven, en eerst melden op de poli orthopeadie. Dat ging echt nog tot 10.50 duren dus we konden wel even weg. Terug naar Ikea gereden, alwaar ik me heb omgekleed in normale kleding. Voor de CT scan moest ik kleding aan zonder metaal, en ja, een spijkerbroek heeft metalen onderdelen.

Terug op de poli begon het wachten. We werden vrij snel naar de afdelingswachtkamer geroepen. Die was vrij vol, mijn gevoel daarover klopte. We moesten erg lang wachten.
Toen het half 1 geweest was, alle patienten weg waren, en de artsen ook verdwenen leken, was ik bang dat ze me vergeten waren.
Maar net toen Ruurd ging vragen, was ik aan de beurt.

De arts wilde nog even naar mijn voet kijken. Hij had wat gevonden, en dat wilde hij weghalen. Maar daarvoor wilde hij dus even naar mijn voet kijken. Ik wilde nog zeggen dat mijn voet erg zeer doet de laatste tijd, maar daar kreeg ik de kans niet voor. Hij keek nog een keer naar de foto, en duwde met zijn duimm en Marrigje riep AU. Goed geschoten dus.
Arts blij, en ik ook blij, want nu blijkt er dus een botsplinter te zitten. In een miniscuul gewrichtje dat onderdeel uitmaakt van de enkel. Dat zo een stomme splinter voor zoveel problemen kan zorgen.
Er wordt een operatie gepland. Normale wachttijd is 6 maanden (waarop ik Ruurd aanstootte en zei dat we dan toch de 2 jaar taart gingen eten) maar de arts wil proberen het op korte termijn te doen. Korte termijn is augustus.
Daarna mochten, nee moesten we gelijk door naar de Anestheasist. Dat was nog een gedoe, maar uiteindelijk konden we om 14.20 terecht. Eerst maar eens lunchen.
Eenmaal terug ging het vrij snel, keurig op tijd aan de beurt, intake, bloeddruk (keurig), gewicht (veeeeeel te hoog) en weer naar de wachtkamer en wachten op de arts.
We zaten eigenlijk net toen we naar binnen werden geroepen.
In het kleinste kamertje dat ik ooit gezien heb als spreekkamer (en dan nog kleiner) eigenlijk pastte we er nauwelijks bij met ons 3en.
Maar de arts was vriendelijk, aardig, en vertelde me dat er meer mensen zijn die niet of niet goed reageren op locale aneasthesie, en hij stelde algehele narcose voor. Dat heeft (na het debacle van de tandarts) beslist mijn voorkeur. Dat werd opgeschreven. Er werd nog even overleg gevoerd met de supervisor over een hartruisje en de verdoving. Er hoefde geen hartfilmpje gemaakt te worden (dat ruisje heb ik mijn hele leven al tenslotte) en de narcose is goed gekeurd.
Dus we mochten (eindelijk) naar huis.

De dag erna ging het ziekenhuis bezoek een stuk minder positief. Ik heb een ontsteking onder een kies, die kies is inmiddels afgebroken, en de verdoving werkt dus niet.
Daarvoor ben ik een tijd terug naar de kaakchirurg geweest, en dat werd een ramp. Deze keer was het minder erg, en tegelijk erger.
In de spreekkamer is eigenlijk maar 1 stoel, en dat is de tandartsstoel. Ik mocht gaan zitten, maar dat weigerde ik, niet voor ik zeker wist dat er niet zomaar geprikt ging worden.
Dat is een slechte zet in de gesprekstechniek, maar van de vorige keer wist ik dat het gesprek gelijk over is als je in die stoel zit.
Maar ook deze arts luisterde niet, deed zeer smalend over het feit dat ik onder algehele narcose ging voor een enkel, en was niet van plan mee te denken over een oplossing voor het trekken van de kies. Als de locale aneasthesie niet werkte bij mij, was ik de enige in de hele wereld bij wie dat was. Hij kon een ander middel prikken meer kon hij met niet bieden.
Ik ben weggegaan. Ik zoek wel even naar een arts die WEL luistert. Inmiddels heb ik via Internet een narcos tandarts gevonden, eens kijken of dat betaalbaar is (vrees van niet) Morgenochtend de verzekering maar eens bellen.

Jarig

Vandaag was ik jarig. 47 werd ik. Wat een leeftijd, maar de verjaardag was er niet minder of anders om.
Omdat het zondag was, kon iedereen uitslapen , behalve ondergetekende. Een pracht cadeautje op een drukke dag was dat ik rustig op kon staan, en zelfs alleen beneden was. Dat gebeurd zelden, omdat dochterlief net zo een vroege vogel is als haar moeder, en dus ook om half 7 wakker is, en opstaat. Meestal erg gezellig, soms irritant.
Vanmorgen eerst een verrassingstaart gemaakt (chocoladecreme en zelfgebakken cake, ernstig lekket)

Daarna een appelplaattaart. Tegen de tijd dat die in de oven stond was het half 9 en druppelden de andere gezinsleden binnen. Al dan niet opgeduwd door andere gezinsleden.
Het was nl cadeautjestijd. Van de kinderen kreeg ik een mooie ketting en armband, van de wereldwinkel, van Ruurd een doos Stabilo stiften 68 voor de kenners. Nu mis ik nog een paar kleuren, maar de spaar ik wel bij elkaar.
Nog geweldiger was de doos vol Intense potleden. Ik heb er nog niet mee gespeeld, want toen ik dat wilde gaan doen, kwam Ilja, en daarna heeft het huis tot bij 10 uur vol visite gezeten.
Heerlijk, echt heerlijk was vandaag.
Helemaal verwacht had ik het niet, want gisteren was een dag vol stress en ellende. Maar vandaag was een dag vol leuke mensen, stessvrij, en gezellg.

Smiddags kwam er veel visite, ook mensen die gezegd hadden dat ze niet konden. Ik voelde me heel erg verwend.

Vandaag (dinsdag) kwamen er zomaar nog 2 pakjes door de deur rollen. 1 uit Winschoten, en een heel bijzondere, en persoonlijke uit Berlijn, waar mijn dochter stage loopt.

Cadeautje

Een nieuw oppaskindje is altijd wennen, zowel voor het kind, als voor mij. Dat heeft altijd tijd nodig. Bij de ene een paar dagen, bij de ander een langere periode. Het hangt van een aantal dingen af. De leeftijd van het kind, de reden waarom ik ga oppassen (dat is lang niet altijd alleen maar omdat vader en moeder werken). De andere kinderen op de oppasdagen. Noem maar op.

Sinds een week hebben we er een oppaskind bij. Een schattig (koreaans) jochie van 3 maanden. Ik pas al jaren op zijn grote zus, en was zeer vereerd dat zijn moeder me ook vertrouwde met de oppas op hem.
Het is een schattig klein manneke. Borstgevoed, en in eerste instantie niet van plan melk uit een fles te accepteren. Dus heb ik van het weekeinde een paar andere flessystemen gekocht om uit te proberen.
De eerste die ik probeerde vanmorgen werd minachtend uitgespugd. Ik vreesde al een herhaling van vorige week, toen hij een hele oppasdag niet wilde drinken. Gelukkig was die dag maar 1 voeding overslaan, maar toch.
Toen ik de melk had overgegoten in een andere fles protesteerde hij eerst ook, maar geheel tot mijn vreugde en verbazing, pakte hij de speen en dronk de hele fles in een teug leeg.
Nadat ik voorzichtig positief was, bleek dit systeem echt te werken, want de tweede, en derde fles pakte hij ook.
Daarna viel hij in een diepe slaap, om om 16.45 weer wakker te worden. Honger.
Zijn moeder zou hem om 17.00 komen halen, dus ik dacht, laat maar, die kan zo aan de borst. Juist toen ik dat zei, ging de telefoon. De moeder, dat ze iets later kwam, tegen half 6 dacht ze dat het zou worden.
Waarop ik dus een flesje borstmelk ging opwarmen.

Tegen de tijd dat de fles warm was, was het manneke flink boos. Maar, na dat zijn eerste dorst/honger gestild was, had hij tijd om eens goed om zich heen te kijken. Voor het eerst sind ik oppas keek hij me eens goed aan. En nog eens.
Daarna besloot hij dat het goed was, en schonk mij zijn mooiste glimlach, en daarna nog een keer.

Ik was helemaal blij met die glimlach. Voelde me ook vereerd dat hij me die gunde. Ik heb echt een leuke baan!