Lint

De wieg moet bekleed. De wieg die ik had voor de andere kinderen ligt bij mijn ex op zijn werk op zolder, en moet hersteld of nagemaakt worden, vanwege de houtworm die erin zit. De mandenmaker die dat zou moeten doen, heeft zoveel werk dat het niet lukt tijdens een zwangerschap, dat moet ik eens laten doen, als ik geld heb, want dochterlief wil die wieg graag gebruiken.

Dus na lang zoeken een nieuwe wieg gekocht, zonder hemel. Die moet dus nog gemaakt. Van de zomer al een paar keer gezocht, zowel in stoffenwinkels als op Internet, naar stof voor de hemel.
Vorige week op de markt uitgebreid gekeken, en ineens wist ik welke kleur ik wilde, Rood. Rood is fris, vrolijk, R vindt het altijd een mooie kleur en ik ook. Rood is ook neutraal, niet speciaal voor jongetje of meisje.
Eerst had ik een leuk lapje met boerderijbeesten. Dat vond en vind ik geweldig, maar na er een week naar gekeken te hebben, naar een proeflapje wel te verstaan, besloot ik dat het te druk was voor een hemel, en dat de polkadots leuker zouden zijn.

Dus heb ik gisteren op de markt 3 meter wit gekocht en 3 meter wit met rode polkadots. Ik heb bedacht dat ik het in banen van ca 10 cm ga knippen, en dan in stroken om en om aan elkaar ga zetten, stikken op de goede kant. Dan zie je dus de naad aan de goede kant van de stof. Om die naad weg te werken zet ik er lint op.
En daarmee had ik weer eens iets bedacht dat bijna onmogelijk is. Lint is erg kostbaar. Ik heb dan 50 m wit lint nodig. En waar haal je 50 m lint vandaan dat ook nog betaalbaar is.
De fourniturenwinkel hier op het dorp is me daarvoor gewoon te duur, en doet niet aan korting bij grote aantallen.
Dus het internet afgezocht. De eerste waar ik wilde bestellen, mailde gisterenavond dat ze niet meer dan 5 m kon leveren, das een beetje te weinig :o))
Maar, vriendelijk genoeg, mailde ze een link naar een verkoper op Marktplaats mee. Die had niet wat ik zocht, maar enig zoeken op Marktplaats leverde toch een verkoper op, die, tegen een redelijke prijs, lint kan leveren. Misschien smaller dan ik wil, maar toch, ik ben al blij dat wat ik in mijn hoofd heb, ook doorgang kan vinden.

De stof gaat vandaag in de wasmachine, kan die gestreken en geknipt worden. Morgenochtend kan ik even achter de naaimachine, en anders donderdag weer.
Vandaag ga ik kleertjes maken, de eerste kleertjes van Nicky velour, gebroken wit. Al twijfel ik nu of nicky velour niet te warm is voor de eerste kleertjes. Je zou toch denken dat je bij nr 7 enige ervaring hebt, maar nee, het is voor het eerst dat ik van de 7e zwanger ben, en dus is alles net zo nieuw als bij de 1e.

Daar gaat ie.....

Zomaar, weg is ie.
Geen uitgebreid afscheid, dat wilde hij niet. Ik wel, dus ik kreeg wel een knuffel, maar daar moest ik het mee doen.
19 jaar, en geheel op eigen houtje een woning en een baan geregeld in Amsterdam.
Woensdag moet ie beginnen, en vandaag is hij vertrokken. Morgen brengt R. hem zijn spullen.
Heel bijzonder zoiets.

De laatste maanden zat hij al de halve week in Amsterdam. Hij heeft daar een vriendin, en een paar van zijn vrienden wonen daar ook. Zijn vriendin vertelde van de week dat op sommige plekken hij meer bekenden tegenkomt dan zij, die daar haar hele leven al woont. Dat is wel grappig natuurlijk.

Ik ben niet weemoedig, of verdrietig ofzo, het voelt wel vreemd. Weer een kind dat zijn vleugels uitslaat. Amsterdam is gelukkig heel wat dichterbij dan Praag.

Goed en minder goed

Gisteren had ik onverwacht een dag vrij. Met die extra vrije tijd kon ik gaan dozen legen, een kinderkamer opruimen, geboortekaartjes maken, of boekenkasten gaan herindelen.
Na enig nadenken bleek dat mijn hoofd het meest stond naar het herindelen van de boekenkasten, en het leeghalen van dozen.
Dus begon ik in de WestWing met het selecteren van boeken. De jeugdboeken krijgen een andere boekenkast dan de volwassenboeken en kinderboeken. Nu stond een deel bij de kinderboeken, en een deel bij de volwassenboeken.
Ik heb de ochtend besteed aan het herindelen van boekenkasten en het sorteren van dozen. Door de hoeveelheid dozen die er in de kamer stonden, kan ik niet dozen gelijk leeghalen, daarvoor moeten er eerst dozen weg.
Na het tillen van een zware doos met boeken van R wilde mijn buik en rug dat ik er mee ophield. Na even rust, heb ik nog een paar dozen uitgezocht, en leeggeruimd. Dat was geen zwaar werk, maar wel heerlijk, want weer dozen weg. En elke doos weg is er 1.

Om half 3 moest ik bij de tandarts zijn. Ik had een gaatje en na de kiespijn van een paar maanden geleden stond ik niet te springen om weer in de stoel te zitten. Het viel mee, het gaatje zat in een kies waar al een zenuwbehandeling in geweest is, zeer pijnlijk, en de zenuw is nog steeds niet helemaal dood, want het boren was nog steeds gevoelig op het pijnlijke af.
Maar nu zit alles weer goed en lig ik niet met kiespijn in het kraambed. Wel afgesproken om na de bevalling even een paar foto's te laten maken van die kies die me zo'n pijn heeft bezorgd. Want daar zit waarschijnlijk toch iets niet helemaal goed.

Weer thuis de post. Daar zat een brief bij van de advocaat van R. Hij probeert de alimentatie met zijn ex te regelen. Omdat R een aantal dagen in de week aan de overkant verblijft hebben we afgesproken dat ik de post open. Dat kost me nog altijd moeilijk omdat ik erg hecht aan briefgeheim, maar op aandringen van R doe ik het toch.
Het was een nare brief van de advocaat van de ex van R. In de tekst wordt er erg denigrerend gedaan over de langdurige ziekte van R. Hij heeft artritis psoriatica, en is daardoor soms maanden uitgeschakeld. Begin dit jaar is hij voor 60% gaan werken. Dat heeft concequenties voor zijn inkomen. In de brief van ex staat dat zij geen last kan hebben van de keren dat haar ex griep heeft. Zo gemeen.

Vreemd genoeg richt haar venijn zich hoofdzakelijk op mij. Waarom ik recht zou hebben om zijn inkomen, wat ik dan verdien, en waarom mijn ex geen alimentatie betaald (wat hij wel doet)
Wat ik niet begrijp is waarom ze zo graag financieel afhankelijk van R wil blijven. R wil alimentatie betalen voor zijn zoons, natuurlijk wil hij dat, maar dat moet wel in verhouding staan met zijn inkomen. Zijn draagkracht is lang niet zo groot als ze doet voorkomen. Nog zonder dat R iets voor mij of mijn kinderen betaald is zijn inkomen niet toereikend om het bedrag dat zij eist te betalen.
Dankzij het meerekenen van mijn inkomen komen we tot nog een redelijk bedrag. Waarbij hij altijd nog meer betaald voor zijn zoons dan ik krijg voor mijn kinderen. Het kan toch niet zo zijn dat wij moeten betalen, niet voor Tinus of mijn kinderen dingen kunnen betalen omdat haar kinderen voor gaan?

Ik weet niet wat wijsheid is, een procedure starten of haar gelijk geven. Het laatste is het goedkoopst, het voelt alleen verkeerd. Iemand die hard gilt krijgt haar zin. En zouden we er daarmee vanaf zijn? Ik vrees van niet.

Ik heb de brief weggelegd, en ben maar boodschappen gaan doen. oa gordijnhaken halen.
We hebben lekker gegeten, en daarna kinderen in bad, en ik gordijnen ophangen. Die heb ik laten maken voor een zeeeer zacht prijsje. En nu hangen er in de WestWing eindelijk gordijnen, van rood/bruine spijkerstof. Staat mooi en warm. Zodra ik het fototoestel weer heb uitgegraven en opgeladen zal ik er foto's van maken en plaatsen. Zo ook van de babykamer.
Zaterdag is kleine R jarig, die wordt dan al 5, dan wil ik de kamer weer min of meer op orde hebben. En moet ik het fototoestel gevonden hebben. Heb ik tussendoor nog even tijd om de banden te maken die de gordijnen vast moeten houden als ze open zijn (hoe heten die dingen ook weer)

weer..

....Een huis vol bouwvakkers, vandaag voor de CV die in de badkamer boven en in de babykamer nog moest worden aangelegd, dan wel vervangen moest worden.
Een electricien die opgetrommeld was door de aannemer omdat de electriciteit in de babykamer te wensen over liet.
En gisteren de stuckadoor die werkelijk wonderen heeft verricht, wat knapt een muur er toch altijd van op, als ie gestucked is.

...Verliefd op een mini pakje, van het merk Tinus P natuurlijk. Op Marktplaats gekocht voor slechts 5 euro, en als nieuw.

...Droom ik weg bij het zien van zo'n klein pakje. vooral het mutsje dat er bij zit, doet mijn hart een slag overslaan. Daar past straks een hoofdje in, of beter, straks zit dat mutsje op een babyhoofdje, en is te groot.

...Heb ik me laten over halen meer te doen dan ik van plan was. Ik zou aankomende week met zwangerschapsverlof. Maar omdat het GOB voor twee kinderen waar ik maar een paar uur per week op pas nog geen vervanging heeft, en vooral het oudste jongentje echt een goede plek nodig heeft, anders is hij heel erg verdrietig, blijf ik op hem en zijn kleine broertje nog even oppassen. R is het er niet mee eens, en terecht eigenlijk. Ik voel me echter te verantwoordelijk voor dit kind om dat zomaar te laten gaan. Pas bij een goede vervanging kan ik het rustig overgeven.

...heb ik mijn vrije ochtend verlummeld. Heerlijk niets doen, beetje surfen op het net, en de was, dat dan weer wel.

...Ben ik naar de OSG de Hogeberg geweest voor een kennismakingsavond voor de brugklas. En weer heb ik genoten van de traditionele brugklasfilm. Zoonlief was prominent in beeld, terwijl hij tegen de muur geleund, benen om een andere stoel, deel nam aan de les engels. Helaas ben ik bekend, en dus wist iedereen dat hij bij mij hoort, verstoppen in mijn trui had geen zin :o))

Hulptroepen ??

Na een dag lang achter (kleine) kinderen aanlopen, zegt mijn hoogzwangere lijf dat het nu tijd is om te gaan zitten, en even de boel de boel te laten.
Een blik in de westwing cq speelruimte leert dat daar echt opgeruimd moet worden.
Dus geef ik L en R opdracht om te gaan opruimen. L geeft, mopperend, gehoor aan mijn verzoek. R blijft buiten staan om bellen te blazen.

Dus ik zeg hem: R, helpen want mijn lijf zegt dat ik nu moet gaan zitten.
R antwoordt: Ja maar Moemi, MIJN lijf zegt: Bellen Blazen.

Tja, dan kan ik alleen maar heeeel erg lachen. Inmiddels zegt zijn lijf zeker toch opruimen, want hij is bezig de duplo op te ruimen.

Geraakt

Hoogzwanger als ik ben, raken berichten over baby's, zwangerschap en geboorte me meer dan anders. Hoewel dit bericht me sowieso erg geraakt zou hebben.

Hoe kan het, dat wij, de rest van de wereld, weldenkende mensen dit voort kunnen laten duren,zonder er iets aan te doen? Ik wil iets doen. Als particulier, als eenling kan je, helaas weinig uithalen. Behalve de situatie wereldkundig maken. Misschien dat deze kleine druppel op een gloeiende plaat iets uit haalt. Veel kleine druppels koelen de plaat tenslotte ook.

Voor de nederlandse tekst klik hier
Nog indrukwekkender is dit verhaal
En hier een verslag van de moeder in kwestie. De laatste twee zijn wel engelstalig.

Hij hangt!!

Vandaag zijn de mannen, de aannemer en zijn collega, de hele dag bezig geweest met de babykamer.
Het plafond zit er in, de vloerbekleding is er uit, het voorzetwandje is weg, en de vensterbank is weg.
Maandag komt de radiator, voor vrijdag is het helemaal klaar, is me toegezegd. De stuckadoor moet nog langs komen, en dat kan misschien niet gelijk. Voor het plafond en een wand.

Maar de aannemer heeft, op mijn verzoek de varkenstaart (haak) opgehangen waar de wieg aan moet komen te hangen. En heeft, voor het oog, de wieg opgehangen.
Vanuit mijn bed kijk ik nu naar de wieg. Ik heb er naast gestaan, en me voorgesteld dat Tinus er in ligt te slapen. Ik droom van hoe het kamertje er uit komt te zien. Nog even, en dan is het zover, dan is het kamertje klaar, en is het wachten op de geboorte van Tinus.
Het begint wel erg spannend te worden nu.

Boeken

Vandaag wat het D day, in die zin dat de aannemer een hele dag heeft gesjouwd met dozen van spullen die van mij zijn, en bij hem lagen opgeslagen.
Behalve boeken heeft de schat (want dat is het echt) ook dozen met babyuitzet uit zijn opslag gehaald.
De huiskamer staat nu vol, letterlijk,met dozen. Hoofdzakelijk boeken. Hoe selecteer je boeken. Welke boeken moeten wel in de kast en welke kunnen weg. Mijn hoofd staat naar weggooien, waar mee het risico groot, heel groot is, dat er te veel weg gaat. Aan de andere kant, er stond ook heel erg veel in.
De origamiboeken blijven, daar hoef ik niet over na te denken, die zijn me te dierbaar, en wil ik dus niet kwijt. Zo ook de verzameling Ariadnes, van toen het nog een handwerkblad was. Ik heb er, die zijn ouder dan ik.
Maar dan, wat blijft wel, en wat blijft niet. Moeilijke beslissing. Ik doe het wel op gevoel, dat is meestal goed. Voorzichtig, want als ik in zo'n stemming ben, is voor je het weet de hele huisraad verdwenen.

Gordijnen

In de westwing klinkt het hol, daar moeten dringend gordijnen komen. Maar tijd (en zin) om die te maken ontbreekt me.
Gelukkig hebben we zorgzame buren die met de tip kwamen dat een kennis van hen, een duitse die een paar weken op texel zit, graag dingen maakt voor anderen, in opdracht. Die wilde vast voor mij wel gordijnen maken voor een zacht prijsje.
Gisteren is ze wezen kijken en meten, en ja hoor, voor een heel zacht prijsje wil ze gordijnen maken, moet ik alleen nog even de stof aanleveren.
Dus ik gisteren zitten kijken en zoeken op Marktplaats, bij de Stoffenkraam, en waar ik nog meer kon verzinnen. Niets leuks gevonden.
Vanmorgen nog eens gezocht bij de stoffenkraam, en van ellende alle mappen met stoffen eens bekeken. In heel onverwachte hoek, vond ik wat ik zocht. Bij de Jeansstoffen hadden ze een mooie bruinrode jeans. Dat is precies wat ik hebben wil, effen, kleur, warm, en geluiddempend.
Daar dus 12 meter van besteld. Nou maar hopen dat het snel binnenkomt, dan kan ze aan de slag, en heb ik snel gordijnen in de westwing.

Rustige dag

Zondag. En wat een heel drukke dag leek te worden, werd eigenlijk een rustige dag.
Gisteren is R naar Ikea geweest om daar de laatste meubels te scoren. Wat niet geheel lukte omdat de Expedit tv kast niet voorradig was bij Ikea Amsterdam, en ook niet bij Ikea Haarlem. Bij alle andere Ikea's in heel nederland wel, maar net die twee niet. Na dat ik eerst volledig in de stress schoot, en het helemaal niet meer zag zitten, het zit allemaal zo tegen de laatste twee maanden, heb ik me er bij neer gelegd, en de planning maar weer eens bij gesteld.

Het plan was vandaag allelei dozen uit de opslag te halen, en uit te zoeken. Helaas wilde mijn buik niet meer aan het begin van de middag, dus ben ik op de chaise longe gaan zitten, nee, ben ik op de chaise longe gedirigeerd en heb daar gezeten. Om toch nog enigszins nuttig bezig te zijn , heb ik wat voor de geboortekaartjes gedaan.
Om kwart voor 4 zijn we naar de verjaardag van de buurman gegaan, waar we pas na 7 uur weer van thuis kwamen.
Toen maar de westwing opgeruimd en de rest van de boel de boel gelaten. R heeft nog de keuken aangeharkt. We zijn er dus nog lang niet, maar wat lekker was het een rustige dag tussendoor.

super chaoot

Wie mijn inrichting bekijkt, en mijn administratie ziet, gelooft me niet, maar ik ben echt een super chaoot. En nu,in de chaos van de herinrichting (door mij meestal verhuizing genoemd) gecombineerd met een ernstige vorm van zwangerschapsdementie neemt het, voor mezelf, zeer irritante vormen aan.

Zo wil ik vandaag, kinderen naar hun vader, vriendje naar Ikea, aan de geboorte kaartjes. Als ik al mijn spullen bij elkaar zoek, blijk ik het concept kaartje en een stuk essensieel gereedschap, verkeerd te hebben opgeruimd, en ik zou niet weten waar te zoeken. Heb ik dat?
Gelukkig is het niet het enige wat ik nog moet doen, dus ik ga maar wat anders doen. Ook voor de geboortekaartjes. Maar toch, ik baal, voornamelijk van mezelf.

stille dag, of stilte voor de storm

Vandaag vrij. Voor het eerst sinds 5 weken heb ik geen patient waarvoor ik om half 9 of na het naar school brengen, in de Cocksdorp moet zijn.
Ook de 2 kleine oppaskinderen, die er normaal dagelijks zijn, zijn er niet vandaag. Ik kan dus een heleboel doen. Nou nee dus.
Ik doe niets. Ik hang een beetje. Doe de was, ruim wat op, wat al weken geleden opgeruimd had moeten worden. En na 11 uur was de energie gewoon weer op.
Ik ben moe, ik wil liggen, met mijn handen op mijn buik, en genieten van het gerommel in mijn buik. Ik droom van een pasgeboren baby, en realiseer me dat een pasgeborene veel kleiner is dan ik me nu voorstel als ik aan Tinus denk.
Ik wil babykleertjes maken, maar moet boekenkasten in elkaar knutselen, en inrichten.
De babykamer heeft nog steeds geen cv, en nog steeds een gat in het plafond. Volgende week, is me beloofd door de aannemer, komt hij het in orde maken. Ik ga er vanuit dat het dan klaar is, en begin te bedenken hoe ik het ingericht wil hebben.

Wat een klaagblog, realiseer me maar, dat het donderdag is, eind van de week. Morgen een zware dag. Ik begin al met 4 kinderen, om 8 uur of daar omtrent, tussen de middag heb ik er 8 extra,maar dat is maar heel even. Het grootste deel van de middag heb ik 6 om op te passen, buiten mijn eigen kinderen om. Niet erg, wel gewoon werk.
Gisteren was er een vriendin om te helpen uitpakken. Uitpakwerk had ik op dat moment niet, maar ze hielp met de kinderen, en wat een luxe is dat. Eens niet voor elk wissewasje op te hoeven staan. Ook al ging ze weg met het gevoel niets gedaan te hebben, ik was heeel erg blij met haar hulp.
Zo worstelen we nog even door. Ik kijk uit naar het moment dat het huis ingericht, en het huishouden weer gestroomlijnd is.

Damsel in distress

Toen ik vanmorgen om 8.15 Beertje Colargol (de mazda van de buurvrouw) pakte om naar school te gaan, werd ik, vlak na dat ik de hoek om reed met grote snelheid benaderd door een volvo, waarvan de bestuurder heftig seinend mijn aandacht vroeg.
Omdat ik begreep dat het heel belangrijk was, stopte ik zodra het kon. Hij ook.
Mijn linkerachterband bleek zacht. Ik naar de pomp die gelukkig vlak bij was. En daar stond ik, wat nu, een band verwisselen, terwijl ik binnen 15 min aan de andere kant van het eiland moest zijn, en 2 kinderen nog bij school moest afleveren?
R bellen, maar dat had weinig zin, want die zit in Groenekan. Een vriend bellen, dat wil ik eigenlijk rond 8 uur smorgens nog niet doen.

Terwijl ik nog stond te twijfelen, met mijn mobiel in mijn hand, stopte ook de volvo naast me. De bestuurder kwam me ook nu redden. Hij heeft de band opgepomd, en er eens goed tegen aangeschopt. Waar ik heen moest? Nou, naar de Cocksdorp. Dat kon ik gokken zei hij, eventueel halverwege een keer kijken of de band nog hard was. En rustig rijden (maar dat doe ik altijd)

Terug uit de Cocksdorp (over tienen) was de band nog hard. Hartelijk dank, redder in nood.

Druk

Op het moment werk ik 2 banen. Ik pas op (van tot half 7 vanavond) en ik werk ik de particuliere thuiszorg. Dat is nog 3 dagen, en erg leuk werk, maar vreet wel energie.
Buiten dat is de verbouwing zo goed als klaar, en zijn we dus aan het inrichten. Klinkt makkelijker dan het is, alle spullen die al ruim een jaar staan opgeslagen moeten nu ook een plek krijgen in ons huis.
Bovendien moet er een babykamer/hoek gecreeerd worden.

Donderdag is R naar Ikea geweest en heeft daar het nodige aan kasten gehaald. Vorige week waren we al samen geweest, en dat heeft ook een serie kasten opgeleverd.

De WestWing is zo goed als ingericht, nog gordijnen ophangen en dan kan dat voorlopig er meer door. Ik wil nog goede gordijnen maken, maar dan moet ik eerst tegen de stof aanlopen. Een keer naar Alkmaar denk ik, naar de stoffenhal. Voor de babykamer moeten er toch ook nog gordijnen en lakentjes gemaakt worden.

De huiskamer is een heeeel ander verhaal. Daar is nog niet geschilderd, en omdat de muren wit waren, zijn ze niet echt mooi en fris meer. Om daar nou zo mooie meubels in te zetten, dat willen we eigenlijk niet.
Dus heeft R zaterdag bij de Gamma mooie verf gehaald. Net als in de WestWing, wit met een tintje geel. In de huiskamer is het net een tintje geler dan in de WestWing. Maar erg mooi, en fris. Gisteren 1 wand gedaan, omdat daar de (boeken)kasten voor moeten. Er zitten nu 3 boekenkasten in elkaar, de tv kast annex boekenkast moet nog aangeschaft worden, en dan kunnen de boeken weer in de kast. Dat is nog een hele klus voor mij, want ik wil ze er wel gelijk weer goed (lees alfabetisch) in hebben, bovendien moet ook nagekeken worden of alles er wel weer in moet. Dat had ik bij inpakken willen doen, maar I heeft in zo'n sneltreinvaart alles ingepakt, dat dat nog moet.

Terwijl R in de huiskamer bezig was, was ik bezig om alle scrap/origami/hobby spullen uit te zoeken, en in de ladenkast te stoppen. Het is gelukt, maar was een mega klus. Er komen nog een paar dozen uit de opslag, waardoor het kan zijn dat er nog geschoven moet worden. Ik heb het nu ook uitgesorteerd op spul voor mij, en spul dat ik ook met de kinderen kan gebruiken. En alle laden nu gelabeld. Wat op zich grappig was, want het tape van mijn labelmaker was steeds op, nu staan er dus ook kerstboompjes op de kast. Kinderen zijn er erg blij mee, want het is veel vrolijker dan het saaie transparant of wit dat moeders eerst gebruikte.

Beiden hebben we nu weer geloof dat het goed komt. We zijn er nog niet, we moeten nog heel erg veel. Maar er zit schot in, en de gedachte dat we het niet perfect krijgen voor Tinus is geboren, is ook een rustgevende.
In de tussentijd houd ik de WestWing schoon en opgeruimd. Nu alleen boven nog even een witte tornado laten gaan. Ik denk dat ik de tip van een internet vriendin maar ga aanhouden. Vanavond gaan we boven 1 uur opruimen met z'n allen, daarna laten we de boel de boel. Als we dat een paar dagen vol houden is boven weer spic en span, en moeten zelfs wij het opgeruimd kunnen houden.

Leuk

Zomaar een leukertje tussendoor.

http://www.datapage.nl/HTTTDE.htm#3.

Ursula

Jullie hebben nog het verhaal van Ursula te goed. Na mijn proefrit van zaterdag een week geleden, had ik eigenlijk besloten dat ik net als bij huizen kopen, meer proefritten wilde maken, in meer auto's rijden iig, voor ik besloot wat ik wilde kopen.

Zondag ging R met de stilo naar de garage, alwaar ze gelijk even naar de versnellingsbak keken. Ik had al problemen geconstateerd, en R had zelf ook ervaren dat het niet zo soepel ging als hoorde. In de schakeling zat zoveel speling dat dat een dure reparatie zou zijn.
Shit, en de volgende ochtend moest R met de boot van 6 uur naar Groenekan. Wat eigenlijk niet meer verantwoord was.
Gelijk iets anders kopen, riep ik. Ik ga geen dure reparatie laten uitvoeren op een auto die ik binnen afzienbare tijd wil inruilen. Die reparatie krijg ik er nooit meer uit. Kunnen ze de Opel rijklaar hebben vandaag? En zijn ze bereid een week op hun geld te wachten? Op alle vragen die ik stelde kreeg ik het antwoord dat ik hebben wilde.
Daarmee was ik ineens op een zondagavond 9 uur de eigenaar van een Opel Zafira Elegance, luisterend naar de naam Ursula.

Inmiddels is ze ruim een week van mij, alleen heb ik er zelf nog niet in gereden. Als bijrijder naar Ikea is de enige keer dat ik er in gezeten heb. Ursula is echter al 2x op en neer naar Groenekan geweest, heeft al een wasmachine in Utrecht gebracht, is al op en neer naar Ikea geweest, en gisteren naar Walibi. Ik heb de indruk dat Ursula wel wil.
Ikzelf vind het wel stoer een auto op mijn naam te hebben. Dat is nou het laatste wat ik ooit gedacht had.

Ikea

De Westwing is bijna klaar, en mag worden ingericht. Er hoeft alleen nog een keukenblok geplaatst, en de mankementen (die je pas merkt bij gebruik) moeten nog worden nagelopen, verder is hij gebruiksklaar. Dus zijn we vorige week zondag begonnen met inrichten. Natuurlijk veel meer werk dan we hadden gedacht, bovendien ben ik toch minder snel en rissig dan ik wil. Mijn buik protesteert heftig als ik te veel doe, of te lang doorga, en daar luister ik echt wel naar.

Na zondag, was de westwing half ingericht, en de huiskamer half ontmanteld. Doodongelukkig word ik daar van. Als je ook nog weet dat de bovenverdieping ook in een staat van halve inrichting verkeerd, kan je je voorstellen dat ik echt ongelukkig werd. Zeker toen iedereen me ging vertellen dat ik rustig aan moest doen.

Gelukkig viel toen de nieuwe Ikea gids op de mat. Daarin stonden precies de boekenkasten die ik mooi vind, nog goedkoper dan zelfmaken (wat de bedoeling was) en besloten R en ik, na heel wat heen en weer gepraat en verandering van plannen, dat we zaterdag, samen naar Ikea zouden gaan.

Gewapend met de Ikeagids, een briefje met alle maten, een goed humeur (maar dat hebben we eigenlijk altijd als we samen op pad zijn) vertrokken we met de boot van 12 uur, richting Ikea. Beetje laat, maar de kinderen werden pas om 11 uur door hun vader opgehaald, dus eerder ging niet.
Tegen half 2 waren we bij Ikea. We besloten eerst een rondje te doen, en dan te gaan zitten lunchen en rekenen.

Niet op het prioriteiten lijstje, maar wel in het begin van de showroom, vonden we banken. Nou is er bij Ikea een serie banken en fauteuil die ik niet mooi vind, maar die zo ongelooflijk lekker zitten, dat ik er elke keer als we bij Ikea zijn, even in moet zitten. Laat die serie er nu ook in het roze staan. Nog lichter roze dan op de site, gewoon mooi.Zelfs R vond de bank mooi, na even puzzelen en proefzitten, besloten we voor een chaise longe en een fauteuil. Dat lijkt ons het mooist in onze kamer, en het meest praktisch. De chaise longe in het roze, de stoel in zwart wit.

Toen dat achter de rug was, de boekenkasten. Wat we zochten was snel gevonden, en we besloten niet alles in 1 keer mee te nemen, dus de juiste nummers opgeschreven, en op zoek naar een tafel.
R is helemaal weg van een Norden tafel. Die hebben we en staat nu in de Westwing. De bedoeling was dat er een zelfde tafel bij zou komen. Want waarom zou je verder zoeken als iemand er helemaal verliefd op is niet waar?! Echter, die tafel in de maat die wij wilden, was er niet meer in de kleur (berkenfineer) die wij wilden, alleen in wit, en die vonden we geen van beiden mooi. Toen vonden we een Bjursta, bijna het zelfde, iets smaller (5 cm) en met 2 bladen er tussen ipv 1, maar kwa uiterlijk toch wel erg gelijkend. Die is het dus uiteindelijk geworden.

Toen stoelen. Erg leuk is dat, want behalve dat een stoel lekker moet zitten en stevig moet zijn, vind ik ook dat ie betaalbaar moet zijn. Tot mijn stomme verbazing zag ik een eetkamerstoel staan, die per stuk (ik dacht nog even dat het per 4 was ofzo) 159 euro moet kosten. Waarschijnlijk vanwege het materiaal waar hij van gemaakt is, of want hij zat niet bijzonder lekker, en ook kwa uiterlijk vond ik hem niet bijzonder. Wel mooi, maar niet bijzonder.
R is nog veel kritischer dan ik. Bovendien heeft hij lange benen waardoor stoelen snel niet lekker zitten. Gelukkig vonden we er 1 die we beiden prettig vonden, voor een leuk prijsje. We besloten er een paar (6) mee naar huis te nemen, voor bij de tafel in de huiskamer, en als ze op termijn echt bevallen, halen we er meer. Vorig jaar hebben we nl 12 stoelen gekocht bij Ikea, kant en klaar, die eigenlijk allemaal stuk zijn inmiddels. Niet door ruw gebruik, maar door constructie foutje? We zijn dus iets voorzichtiger geworden.

Na de eetkamers, was het de beurt aan kinderland en de lunch.
Bij de lunch zitten rekenen wat we nou precies wilden, en daar een lijstje van gemaakt, en op naar beneden. Nou kunnen wij het magazijn nooit helemaal ongeschonden door komen, dus werden er ook dingen als een vergiet, batterijen, cadeautjes voor zus en kinderen, meegenomen.

Daar waar we de meubels moesten inladen bleek dat 1 ding wat we wilden hebben, niet in het magazijn te vinden was, alleen in de showroom. We splitsten, ik ging weer naar boven, en R ging beneden de meubels inladen. Eenmaal boven bleek dat we toch beneden in het magazijn moesten zijn (wat een gezeur) en kon ik met lege kar weer naar beneden.
Daar moesten we passen en meten om te zien of alles in onze auto zou passen (inmiddels is dat de Zafira, maar dat verhaal vertel ik later nog wel) Terwijl R de auto ging opmeten, maakte ik een prioriteiten lijstje. De huiskamer kon, behalve tafel en stoelen, nog wel wachten. De Westwing niet. Daarvoor hadden we een boekenkast nodig, een trofastkast en een nog een ander model boekenkast, en bakken. Daarmee zal ik, vermoedelijk, voldoende opbergruimte hebben voor al het speelgoed, en is de ruimte genoeg aangekleed om niet meer overdreven hol te klinken.
Dus in plaats van http://www.ikea.com/nl/nl/catalog/products/00071356, 1 tv meubel en 5 kleine boekenkasten, besloten we tot een kleinere hoeveelheid, en nog een rondje Ikea volgende week, maar dan zonder mij :o))

De tafel die we hadden uitgezocht konden we niet vinden in het magazijn, die moesten we ophalen bij de afhalen goederen. Terwijl R dat aan het regelen was, sleepte ik wat stoelen naar onze kar. De kar was te zwaar om te rijden, dus was het makkelijker 3 keer heen en weer te lopen met 2 stoelen.
Terwijl ik daar mee bezig was zat een egyptisch uitziende meneer vlak naast waar onze kar stond ook op iemand te wachten. Toen alles op de kar stond, zei hij tegen mij: Nou jullie nemen ook veel mee. Waarop ik meldde dat we heel ikea leegkochten en er voor anderen niets over bleef.
We hebben het nog even over de auto gehad die we bij ons hadden, en over de drukte daar, gewoon een gezellig kletspraatje dus.
Toen R terug kwam, vroeg ik hem of de boekenkast voor I ook nog mee kon. Voor R kon antwoorden, zei deze meneer Nee, dat past niet meer. R keek lichtelijk verbaasd, maar ik schoot in de lag. Ja, zegt de meneer, tegen R, jij zegt het niet, dus ik zal je een beetje helpen.
De kast voor I paste inderdaad niet meer in auto:o)

Het was een heel gepuzzel om alles in de auto te passen. Ondanks de behoorlijke reuma die R heeft is hij toch ongelooflijk sterk, want hij sleepte dozen de auto in, waar ik totaal geen beweging in kreeg.

Voor het afhalen goederen moet je een stukje rijden. Onderweg van de Ikea naar de dependance werden we behoorlijk grof ingehaald door iemand in een zwarte auto. Deze zwarte auto bleek ook goederen te willen afhalen. R zette mij voor de deur af, terwijl hij de auto parkeerde, want zei hij, dan ben je die zwarte auto weer voor.
Binnen werd ik dan ook heel vuil aangekeken, maar de zwarte auto moest echt zijn beurt afwachten.
Met enig passen en meten paste de tafel ook nog in de Zafira en konden we naar huis.

Boot half 8 terug. Later dan we wilden, maar met een lading spullen. Tafel en stoelen zijn al in elkaar gezet. Vanmiddag, als alle pubers die hier in huis liggen te slapen zijn uitgeslapen gaan de kasten voor de Westwing in elkaar,en kunnen er dozen leeg.
Verhuizen zal nooit mijn favoriete bezigheid zijn, maar ik krijg er nu wel weer vertrouwen in, dat ik ooit weer een gestroomlijnd huishouden heb.

spannend

31 weken zwanger, dan hoor je geen bloed te verliezen alsof je ongesteld gaat worden.
Dus heb ik de verloskundige gebeld, en mag ik daar straks even heen. Ik doe erg mijn best om niet in paniek te raken, maar dat lukt maar gedeeltelijk.
Gelukkig laat Tinus van zich voelen, anders was de paniek echt wel toegeslagen..

Bij de verloskundige geweest. Er lijkt niets ernstigs aan de hand te zijn. Baarmoedermond zit dicht, en Tinus doet het goed.
Maar ik moet rust houden (hoe doe je dat) onder bedreiging een ziekenhuis opname zal ik het toch maar doen. Ik mag maandag weer verpleegkundig werk gaan doen, mits het bloeden is opgehouden.
Dus ik ga zo mijn bedje opzoeken en me morgen, overmorgen en zondag heeeel veel rustiger houden dan ik van plan was.

proefrit

Nooit heb ik er van willen weten, geen 2 auto's voor de deur. 1 is genoeg, en zo vaak rijd ik toch niet.
Toen kwam de baas van R met het snode plan dat R toch het grootste deel van de week op kantoor moest zitten. Is best, zei ik, maar dan pas per 1 september, want in augustus heb ik zowel auto als oppas nodig, ik heb nog een klant van de particuliere thuiszorg aangenomen.

De baas zei nee, en dus rijd ik al weer 2 weken in de auto van de buurvrouw. Niet erg, maar ook niet erg handig. Na lang nadenken kwam dus langzaam het plan om toch een tweede auto te gaan kopen. De eisen mijnerzijds waren simpel, goedkoop in aanschaf,goedkoop in onderhoud, en rijdend op gas. Buiten dat wil ik er minimaal 7 personen (inclusief bestuurder) in kwijt kunnen, er prettig in kunnen rijden, en het gevoel hebben dat ik 'kracht' onder me heb.
Dus een bevriende garagist gevraagd of hij wat wist.

Omdat een goede vriendin al jaren met veel plezier in een Opel Zafira rijdt, vroeg ik hem ook, wat vind je van zo'n auto. Toeval wil dat hij er 1 had staan, een Opel Zafira Elegance uit 1999, en daar kon ik een proefrit in rijden.

Vanmiddag stond ie voor de deur, en heb ik een proefrit gereden. Het is een automaat, wat erg wennen is voor mij, ik miste het schakelen, terwijl schakelen nou niet mijn grootste hobby is :o))
Het uiterlijk van de auto doet me weinig. Het is geen auto met een WOW effect, wel een degelijke auto. De zafira rijdt prettiger dan ik had verwacht, en power en kracht heeft ze zeker. Zoals de heren het uitdrukte, het is een degelijke duitse dame.

Dus nu zijn we aan het denken, en aan het rekenen.

Naar

Sinds enige tijd had ik, hadden wij een paar jonge katten. Een zwarte, Puma, een zwartwitte, Muis, en een witte Dotty.
Zoals dat gaat met kleine katjes, ze worden groot, en ze gaan buiten spelen.

Vanmorgen miste ik Muis. En Muis daar had ik het grootste zwak voor. Ik heb de hele dag naarstig naar Muis gezocht, maar al vanaf vanmorgen er een naar gevoel bij gehad.
Zojuist hebben we haar gevonden, ze is vast komen zitten in een boom, tegenover ons huis. En is haar gestikt, opgehangen, geen idee hoe dat dan werkt. Haar buik zit vast, waarschijnlijk sinds vannacht.

De buurman heeft haar losgemaakt en in onze tuin begraven, samen met J, die er alleen naar kon kijken en dikke tranen huilde. Ik ook, maar meer in mijn hart dan zichtbaar.
Arme Muis. Je was een leuke kat. Ik zal je heel erg missen.
Puma en Dotty, die de hele dag onrustig waren, zijn na onze vondst en de begravenis rustig gaan slapen. Ze wisten het, zei J zeer treffend.

De buurman heeft ook de vork van de boom er af gezaagd, zodat er niet morgen, of volgende week, weer een kat in klem komt te zitten.