Eindelijk gekocht, gisteren, van een onverwacht extratje.
de WII fit.
Allemaal geregistreerd gisteren, en alleen Ruurd had het ideale gewicht bij zijn lengte. Ik en Joshua zijn te zwaar (what else is new) en Ruben te licht.
Joshua is nu de hele ochtend al aan het hardlopen, springen, hoelahoepen. en balanceren. Vooral dat laatste vind hij heel erg moeilijk. Grappig, dat lijkt mij nou juist het makkelijkste.
Ik zelf heb me wel geregistreerd, maar durf niet te spelen zonder overleg met de fysiotherapeut. Het lijkt me heerlijk, ik mis het bewegen en trainen van mijn lijf. Mijn lijf voelt lomp en naar. Niet altijd, maar wel regelmatig.
Na elke bevalling ben ik te zwaar. Altijd duurt het een maand of 7 a 8 voor ik de energie krijg om er wat aan te doen. Cecilia is maandag 7 maanden, dus dit is het moment.
Omdat bewegen een hekel punt is nu, ga ik eerst maar eens goed op mijn voeding letten. Minder eten, al deed ik dat wel, en vooral meer drinken. veel meer drinken. Want dat schiet er nog wel eens bij in tegenwoordig (en dat terwijl ik van oorsprong een erge natnek ben)
Ik ben nog op zoek naar hulpmiddelen om me te ondersteunen. Want belangrijker dan mt 38/40 is dat ik me weer lekker in mijn lijf wil voelen. Met of zonder werkende enkel.
zondag, mei 31, 2009
dinsdag, mei 26, 2009
Fanmail
Vandaag viel dit in de bus,in een enveloppe gericht aan Cecilia.
Met een kaartje erbij, dat als haar vader en moeder nog eens een jongetje van haar willen maken, ze moet zeggen dat ze dit aan wil. De gulle gever weet zeker dat het haar beter zal staan.
Wie de gulle gever is? Dat is onbekend, er staat wel een naam op, maar die klopt niet.
Cecilia zal dit deze zomer met plezier dragen (met tshirt, want de zomer viel dit jaar op 24 mei)
Uitspraak
11 februari gingen we naar de rechtbank om een zaak te bespreken inzake alimentatie die Ruurd moet betalen. Uitspraak over 8 weken.
Dat zou zijn rond 8 april. Rond die tijd kregen we bericht dat de gestelde datum niet gehaald was, en dat de uitspraak op 29 april werd verwacht. Daarna niets meer van gehoord, tot gisteren.
De gestelde datum is niet gehaald, uitspraak wordt nu verwacht op 10 juni. Dat zou zijn 17 weken na de zitting.
Niet alleen is de onzekerheid killing, bovendien is de situatie sinds de zitting dramatisch veranderd. Een van Ruurd zijn zonen woont nu bij ons, waardoor onze draagkracht weer veranderd (lees verminderd) is.
Het blijft erg spannend en onzeker op deze manier. We zijn ruim 1,5 jaar bezig met deze zaak, en ik zou eindelijk wel eens willen weten waar we aan toe zijn, en dit afronden en het boek sluiten.
Nou maar hopen dat de uitspraak ook daadwerkelijk komt rond 10 juni, of iig voor de zomervakantie. Misschien kunnen we dan toch naar Italie dit jaar.........
Dat zou zijn rond 8 april. Rond die tijd kregen we bericht dat de gestelde datum niet gehaald was, en dat de uitspraak op 29 april werd verwacht. Daarna niets meer van gehoord, tot gisteren.
De gestelde datum is niet gehaald, uitspraak wordt nu verwacht op 10 juni. Dat zou zijn 17 weken na de zitting.
Niet alleen is de onzekerheid killing, bovendien is de situatie sinds de zitting dramatisch veranderd. Een van Ruurd zijn zonen woont nu bij ons, waardoor onze draagkracht weer veranderd (lees verminderd) is.
Het blijft erg spannend en onzeker op deze manier. We zijn ruim 1,5 jaar bezig met deze zaak, en ik zou eindelijk wel eens willen weten waar we aan toe zijn, en dit afronden en het boek sluiten.
Nou maar hopen dat de uitspraak ook daadwerkelijk komt rond 10 juni, of iig voor de zomervakantie. Misschien kunnen we dan toch naar Italie dit jaar.........
maandag, mei 25, 2009
Fotoblog
Nee, geen foto's van de filmcarriere van Cecilia, die heb ik nog niet binnen.
Gisteren vroeg iemand mij hoe wij de zonnige zondag doorbrachten. Dat heb ik met foto's in beeld gebracht.
Als je dochter moet bijslapen van een paar heel erg drukke dagen, en je hebt vrij ja dan doe je even mee.
Daarna de kinderstoel schoonmaken en schuren (want er moet er tenminste 1 in een meidenkleur geschilderd worden) En als bonuszoon dan zo graag wil helpen. Dan schuur je dus samen de onderdelen.
Dochterlief zit, apetrots en met veel plezier, in haar nieuwe stoel mee te kijken.
Het was een welbestede 60 euro, deze stoelen. Want nu al heeft ze er veel plezier van.
Gisteren vroeg iemand mij hoe wij de zonnige zondag doorbrachten. Dat heb ik met foto's in beeld gebracht.
Als je dochter moet bijslapen van een paar heel erg drukke dagen, en je hebt vrij ja dan doe je even mee.
Daarna de kinderstoel schoonmaken en schuren (want er moet er tenminste 1 in een meidenkleur geschilderd worden) En als bonuszoon dan zo graag wil helpen. Dan schuur je dus samen de onderdelen.
Dochterlief zit, apetrots en met veel plezier, in haar nieuwe stoel mee te kijken.
Het was een welbestede 60 euro, deze stoelen. Want nu al heeft ze er veel plezier van.
zondag, mei 24, 2009
Film, dag 2
Gisteren werden we , of beter werd Cecilia om 8.45 op de set verwacht. Om 9 uur begon met men opnemen van de eerste scene.
Omdat ze als een blok had geslapen was ze haar zonnige zelf tegen de tijd dat ze aan de beurt was.
De eerste scene van de dag speelde zich af in de keuken. Tinus werd door zijn moeder in een stoel gezet, en moest wat geluid maken of liefst huilen, waarna zijn grote halfbroer geirriteerd op dat gehuil reageert.
Tot groot vermaak van de hele crew valt de halfbroer uit tegen Tinus terwijl deze zeer vrolijk voor zich uit zit te spelen.
Ik heb nog aan de regisseur gevraagd of dat geen probleem was, maar daar konden ze in de montage genoeg mee doen.
Na het opnemen van die scene, was er een single van Tinus. Tinus werd in de kinderstoel gezet, vlak bij hem de camera, geluid en licht. 20 minuten lang werd, in bijna volmaakte stilte, een close up gemaakt van Tinus, die zich zeer goed vermaakte in de kinderstoel met om zich heen een stel grote mensen die hun uiterste best deden 'hem' de goede kant op de laten kijken.
Een pracht gezicht. Eerst heb ik een tijdje op de monitor gekeken, maar omdat ze wilden dat ze lachtte, ben ik de set op gegaan, en toen ze me eenmaal door had, begon ze ook breeduit te lachen.
Voor mij was het heel erg leuk om al die grote mannen te zien, grote kinderen van 22/23/24 jaar oud. Die niets van baby's willen weten, maar de een na de ander smolt, en kon niet anders dan proberen haar aandacht te vangen en een lachje op het gezicht te toveren.
De geluidsman vertelde me later dat hij echt op zijn lip had moeten bijten om niet te lachen, want elke keer als Cecilia/Tinus de microfoon zag probeerde ze die te pakken door zich uit te rekken en haar mond open te doen.
Na een minuut of 20 was ze klaar, De regisseur vertelde me dat hij zeker had wat hij wilde hebben. En Cecilia had even pauze. Die ze zeer goed gebruikte door gewoon een kleine 2 uur te gaan liggen slapen.
Wat een heerlijk meidje is het dan, gewoon ergens in een hoekje op een stoel liggen slapen. Ik ben er uiteindelijk maar naast gaan zitten, want in de ruimte waar ze lag te slapen stond ook allerlei spul opgeslagen wat steeds gehaald en gebracht moest worden. Als ze wakker zou worden en ik was er niet bij kon ze wel eens schrikken.
Voor mij ook ff lekker, 2 uur zitten gamen, om me heen kijken (wat ik het leukste van dit hele project vond) en wat tijdschriftjes lezen die daar lagen.
Om tegen 2 uur werd ik gevraagd om Cecilia te wekken want ze hadden haar over ongeveer een kwartier weer nodig. Gelukkig was ze er aan toe om wakker te worden en was ze zo wakker. Verschonen, flirten met deze en gene, en toen was ze weer aan de beurt.
Ik werd gevraagd om op de set te staan met haar, en haar aan de actrice aan te geven. Dit had als nadeel dat Cecilia een beetje in mijn richting bleef kijken, maar op 1 take keek ze geweldig verbaasd naar haar nieuwe halfbroer.
De laatste scene liet nog even op zich wachten, maar omdat het prachtig weer was, was dat geen enkel punt, we zaten heerlijk in het zonnetje, in een soort duinpan, gewoon warm dus. Op enig moment ben ik zelfs op zoek gegaan naar een beetje wind, omdat Cecilia helemaal vervelend werd van de warmte. Eenmaal uit de zon knapte ze snel weer op.
Omdat ik heel graag op de boot van 4 uur wilde zitten, deed de hele ploeg zijn best om de scenes met Tinus ook om half 4 klaar te hebben. Er moest nog 1 scene opgenomen worden met Tinus. Tinus zijn vader heeft ruzie met de halfbroer, stormt naar buiten, waar Tinus en Ina (moeder van Tinus) zijn. Vader briest en scheld, maar loopt terug om Tinus over zijn hoofd te aaien.
Bij de derde take briest vader naar buiten, en gaat zo te keer dat Tinus van schrik begint te huilen. Voor de film helemaal goed natuurlijk, maar volgens Ruurd, die inmiddels was gearriveerd om ons op te halen, vloog ik bijna uit mijn stoel om de filmvader aan te vliegen. Zelf heb ik dat niet in de gaten gehad.
Toen deze scene er eenmaal goed opstond werd de hele crew opgeroepen om afscheid te nemen van de baby. Ze kreeg een applaus en een lief cadeautje. Verder was het vrijwilligers werk, want een studenten project. Er moest nog een foto van het gelukkige gezinnetje gemaakt worden. En toen konden we weg.
De regisseur kwam nog even naar me toe om te vertellen dat het hem alles mee was gevallen, dat Cecilia het fantastisch gedaan had. Hij had op school geleerd dat opnames met baby's, boten en bejaarden (de 3 B's) altijd langer tijd kosten. En ze hadden er allemaal nogal tegen op gezien met een baby te werken, terwijl die voor het verhaal heel belangrijk was. Maar dankzij Cecilia was het ze allemaal heel erg meegevallen. Die zijn voor hun leven genezen van hun angst te werken met baby's.
Ik ben heel erg benieuwd naar de foto's en het uiteindelijke resultaat.
Omdat ze als een blok had geslapen was ze haar zonnige zelf tegen de tijd dat ze aan de beurt was.
De eerste scene van de dag speelde zich af in de keuken. Tinus werd door zijn moeder in een stoel gezet, en moest wat geluid maken of liefst huilen, waarna zijn grote halfbroer geirriteerd op dat gehuil reageert.
Tot groot vermaak van de hele crew valt de halfbroer uit tegen Tinus terwijl deze zeer vrolijk voor zich uit zit te spelen.
Ik heb nog aan de regisseur gevraagd of dat geen probleem was, maar daar konden ze in de montage genoeg mee doen.
Na het opnemen van die scene, was er een single van Tinus. Tinus werd in de kinderstoel gezet, vlak bij hem de camera, geluid en licht. 20 minuten lang werd, in bijna volmaakte stilte, een close up gemaakt van Tinus, die zich zeer goed vermaakte in de kinderstoel met om zich heen een stel grote mensen die hun uiterste best deden 'hem' de goede kant op de laten kijken.
Een pracht gezicht. Eerst heb ik een tijdje op de monitor gekeken, maar omdat ze wilden dat ze lachtte, ben ik de set op gegaan, en toen ze me eenmaal door had, begon ze ook breeduit te lachen.
Voor mij was het heel erg leuk om al die grote mannen te zien, grote kinderen van 22/23/24 jaar oud. Die niets van baby's willen weten, maar de een na de ander smolt, en kon niet anders dan proberen haar aandacht te vangen en een lachje op het gezicht te toveren.
De geluidsman vertelde me later dat hij echt op zijn lip had moeten bijten om niet te lachen, want elke keer als Cecilia/Tinus de microfoon zag probeerde ze die te pakken door zich uit te rekken en haar mond open te doen.
Na een minuut of 20 was ze klaar, De regisseur vertelde me dat hij zeker had wat hij wilde hebben. En Cecilia had even pauze. Die ze zeer goed gebruikte door gewoon een kleine 2 uur te gaan liggen slapen.
Wat een heerlijk meidje is het dan, gewoon ergens in een hoekje op een stoel liggen slapen. Ik ben er uiteindelijk maar naast gaan zitten, want in de ruimte waar ze lag te slapen stond ook allerlei spul opgeslagen wat steeds gehaald en gebracht moest worden. Als ze wakker zou worden en ik was er niet bij kon ze wel eens schrikken.
Voor mij ook ff lekker, 2 uur zitten gamen, om me heen kijken (wat ik het leukste van dit hele project vond) en wat tijdschriftjes lezen die daar lagen.
Om tegen 2 uur werd ik gevraagd om Cecilia te wekken want ze hadden haar over ongeveer een kwartier weer nodig. Gelukkig was ze er aan toe om wakker te worden en was ze zo wakker. Verschonen, flirten met deze en gene, en toen was ze weer aan de beurt.
Ik werd gevraagd om op de set te staan met haar, en haar aan de actrice aan te geven. Dit had als nadeel dat Cecilia een beetje in mijn richting bleef kijken, maar op 1 take keek ze geweldig verbaasd naar haar nieuwe halfbroer.
De laatste scene liet nog even op zich wachten, maar omdat het prachtig weer was, was dat geen enkel punt, we zaten heerlijk in het zonnetje, in een soort duinpan, gewoon warm dus. Op enig moment ben ik zelfs op zoek gegaan naar een beetje wind, omdat Cecilia helemaal vervelend werd van de warmte. Eenmaal uit de zon knapte ze snel weer op.
Omdat ik heel graag op de boot van 4 uur wilde zitten, deed de hele ploeg zijn best om de scenes met Tinus ook om half 4 klaar te hebben. Er moest nog 1 scene opgenomen worden met Tinus. Tinus zijn vader heeft ruzie met de halfbroer, stormt naar buiten, waar Tinus en Ina (moeder van Tinus) zijn. Vader briest en scheld, maar loopt terug om Tinus over zijn hoofd te aaien.
Bij de derde take briest vader naar buiten, en gaat zo te keer dat Tinus van schrik begint te huilen. Voor de film helemaal goed natuurlijk, maar volgens Ruurd, die inmiddels was gearriveerd om ons op te halen, vloog ik bijna uit mijn stoel om de filmvader aan te vliegen. Zelf heb ik dat niet in de gaten gehad.
Toen deze scene er eenmaal goed opstond werd de hele crew opgeroepen om afscheid te nemen van de baby. Ze kreeg een applaus en een lief cadeautje. Verder was het vrijwilligers werk, want een studenten project. Er moest nog een foto van het gelukkige gezinnetje gemaakt worden. En toen konden we weg.
De regisseur kwam nog even naar me toe om te vertellen dat het hem alles mee was gevallen, dat Cecilia het fantastisch gedaan had. Hij had op school geleerd dat opnames met baby's, boten en bejaarden (de 3 B's) altijd langer tijd kosten. En ze hadden er allemaal nogal tegen op gezien met een baby te werken, terwijl die voor het verhaal heel belangrijk was. Maar dankzij Cecilia was het ze allemaal heel erg meegevallen. Die zijn voor hun leven genezen van hun angst te werken met baby's.
Ik ben heel erg benieuwd naar de foto's en het uiteindelijke resultaat.
vrijdag, mei 22, 2009
Ster
Vandaag was de grote dag. Mijn meisje ging bij de film. Nog niet gelijk hollywood, maar toch, een rol was het wel. Ze speelt jongetje.
Vorige week werd ik gebeld met de vraag of ik het leuk vond dat mijn baby mee deed in een film, als figurant. Zoiets is natuurlijk altijd leuk. Ik vind het zelf ook erg leuk om op de achtergrond eens mee te maken hoe zoiets werkt.
Afgelopen week een paar keer contact gehad met de productie, en vandaag was het zover.
We moesten om 15.45 op de set zijn. Daar maakte we kennis met de regisseur, de filmleider (die ook een landrover rijdt) en nog een paar mensen. En Cecilia haar filmmoeder.
De productieassistente had gisteren al kleding voor Cecilia mee genomen, die ze haar aantrokken. Nou houdt Cecilia niet van omkleden, dus zette ze ook gelijk een keel op. Weer terug beneden was ze omgetoverd tot jongetje. Een jongetje dat luistert naar de naam... Zoiets verzin je niet, maar haar film naar is... TINUS.
De eerste scene ging geweldig. Cecilia/TInus was zo ontspannen dat ze uiteindelijk tegen de actrice haar schouder in slaap viel.
Na die scene begon het lange wachten. Langer dan ik door had eigenlijk. Helaas liep het opnemen uit, erg veel uit, zodat de tweede scene die met Cecilia zou worden opgenomen een beetje moeilijker was, omdat Cecilia echt op was. Toen ik uit beeld verdween, begon ze te huilen, heel erg te huilen. Haar grote filmbroer moet een beetje boos in haar richting kijken, en daarna was het op, dikke tranen huilde ze, ze wilde niet meer bij haar film moeder, en viel even later in de keuken in slaap.
Ik heb me weer over mezelf verbaasd. We zaten in de keuken, en de opname zou plaats vinden in de kamer. Filmmoeder Ina zou met Tinus naar de kamer verdwijnen, en ik moest eigenlijk in de keuken blijven. Maar dat voelde toch niet goed. Gelukkig mocht ik buiten de ruimte waar werd opgenomen meekijken. Toen ik haar pruillip zag, draaide mijn hart zich om. Gelukkig vond ook de productieleider dat het genoeg was, en was men het met haar eens. Anders weet ik niet hoe ik gereageerd zou hebben, hoe leuk ik dit ook vind om te doen, en hoe trots ik ben dat het mijn kind is daar, het moet wel leuk blijven, OOK voor dat kleine meidje.
Morgen verder. Helaas moet ik iets anders leuks afzeggen, want de planning is veranderd, en we zitten zeker tot 4 uur vast, en om dan nog met de boot te gaan... Maar dat hoorde ik pas vanavond en toen was het te laat om te zeggen, we kunnen niet.
Foto's heb ik niet gemaakt. Ik had wel een fototoestel meegenomen, maar geen tijd gehad om foto's te maken, Maar ik biets er nog een paar van de stilfotograaf die er rond liep. Want het is wel erg leuk om daar wat van te hebben voor haar babyboek.
Vorige week werd ik gebeld met de vraag of ik het leuk vond dat mijn baby mee deed in een film, als figurant. Zoiets is natuurlijk altijd leuk. Ik vind het zelf ook erg leuk om op de achtergrond eens mee te maken hoe zoiets werkt.
Afgelopen week een paar keer contact gehad met de productie, en vandaag was het zover.
We moesten om 15.45 op de set zijn. Daar maakte we kennis met de regisseur, de filmleider (die ook een landrover rijdt) en nog een paar mensen. En Cecilia haar filmmoeder.
De productieassistente had gisteren al kleding voor Cecilia mee genomen, die ze haar aantrokken. Nou houdt Cecilia niet van omkleden, dus zette ze ook gelijk een keel op. Weer terug beneden was ze omgetoverd tot jongetje. Een jongetje dat luistert naar de naam... Zoiets verzin je niet, maar haar film naar is... TINUS.
De eerste scene ging geweldig. Cecilia/TInus was zo ontspannen dat ze uiteindelijk tegen de actrice haar schouder in slaap viel.
Na die scene begon het lange wachten. Langer dan ik door had eigenlijk. Helaas liep het opnemen uit, erg veel uit, zodat de tweede scene die met Cecilia zou worden opgenomen een beetje moeilijker was, omdat Cecilia echt op was. Toen ik uit beeld verdween, begon ze te huilen, heel erg te huilen. Haar grote filmbroer moet een beetje boos in haar richting kijken, en daarna was het op, dikke tranen huilde ze, ze wilde niet meer bij haar film moeder, en viel even later in de keuken in slaap.
Ik heb me weer over mezelf verbaasd. We zaten in de keuken, en de opname zou plaats vinden in de kamer. Filmmoeder Ina zou met Tinus naar de kamer verdwijnen, en ik moest eigenlijk in de keuken blijven. Maar dat voelde toch niet goed. Gelukkig mocht ik buiten de ruimte waar werd opgenomen meekijken. Toen ik haar pruillip zag, draaide mijn hart zich om. Gelukkig vond ook de productieleider dat het genoeg was, en was men het met haar eens. Anders weet ik niet hoe ik gereageerd zou hebben, hoe leuk ik dit ook vind om te doen, en hoe trots ik ben dat het mijn kind is daar, het moet wel leuk blijven, OOK voor dat kleine meidje.
Morgen verder. Helaas moet ik iets anders leuks afzeggen, want de planning is veranderd, en we zitten zeker tot 4 uur vast, en om dan nog met de boot te gaan... Maar dat hoorde ik pas vanavond en toen was het te laat om te zeggen, we kunnen niet.
Foto's heb ik niet gemaakt. Ik had wel een fototoestel meegenomen, maar geen tijd gehad om foto's te maken, Maar ik biets er nog een paar van de stilfotograaf die er rond liep. Want het is wel erg leuk om daar wat van te hebben voor haar babyboek.
woensdag, mei 20, 2009
Eten
Pas geleden las ik ergens dat kinderen in het eerste jaar zoveel mogelijk smaken moeten proeven.
Dat staat geheel haaks op mijn gevoel dat kinderen het eerste jaar genoeg hebben aan borstvoeding. Maar past weer helemaal bij mijn idee over opvoeding, nl dat je goed naar het kind moet kijken wat het kind nodig heeft. En aangezien Cecilia het liefste eten uit je handen graait als we aan tafel zitten (of op andere momenten) zitten we op de goed weg.
De oogst tot nu toe:
Appelmoes: Zelf gekookt notabene, ze proefde, proefde nog een keer, en was niet van plan ooit nog haar mond voor appelmoes open te doen. Ongeacht wie het probeerde.
Asperges: Hap 1 Wat is dit nou weer
Hap 2 Niet lekker geloof ik
Hap 3 Uitspugen, dit is niet eetbaar.
Lange vinger: Raar eten, maar erg lekker (ze wordt er ook zo lekker vies van)
Zoethout: Errug lekker, wanneer gaan jullie weer halen?
Chocolaatjes; Hallo, ik ben een vrouw, natuurlijk vind ik dat lekker.
Brood: Dat kun je zo leuk uit elkaar pluizen en op de grond gooien. Kan je dat eten ook dan? dat moet ik toch ook eens proberen.
Nutrix rijstebloempap: hmm, dat vind ik wel lekker, maar ik heb dan liever moedermelk.
Pizza: Dat kan ik zelf eten, en dit is nou wat ik lekker eten noem.
Chocolademousse: HEEERLIJK, meer, meer meer!!!!!!
Dat staat geheel haaks op mijn gevoel dat kinderen het eerste jaar genoeg hebben aan borstvoeding. Maar past weer helemaal bij mijn idee over opvoeding, nl dat je goed naar het kind moet kijken wat het kind nodig heeft. En aangezien Cecilia het liefste eten uit je handen graait als we aan tafel zitten (of op andere momenten) zitten we op de goed weg.
De oogst tot nu toe:
Appelmoes: Zelf gekookt notabene, ze proefde, proefde nog een keer, en was niet van plan ooit nog haar mond voor appelmoes open te doen. Ongeacht wie het probeerde.
Asperges: Hap 1 Wat is dit nou weer
Hap 2 Niet lekker geloof ik
Hap 3 Uitspugen, dit is niet eetbaar.
Lange vinger: Raar eten, maar erg lekker (ze wordt er ook zo lekker vies van)
Zoethout: Errug lekker, wanneer gaan jullie weer halen?
Chocolaatjes; Hallo, ik ben een vrouw, natuurlijk vind ik dat lekker.
Brood: Dat kun je zo leuk uit elkaar pluizen en op de grond gooien. Kan je dat eten ook dan? dat moet ik toch ook eens proberen.
Nutrix rijstebloempap: hmm, dat vind ik wel lekker, maar ik heb dan liever moedermelk.
Pizza: Dat kan ik zelf eten, en dit is nou wat ik lekker eten noem.
Chocolademousse: HEEERLIJK, meer, meer meer!!!!!!
zondag, mei 17, 2009
Verjaardag.
Vandaag was G jarig, hij is 50 geworden. Dat is een feestje waard toch? G is de pastor van het Gemini ziekenhuis, een pastor moet ik zeggen want er zijn er 3. Ik ben al jaren gastzuster, dankzij G, en vond het heel leuk om uitgenodigd te worden voor zijn verjaardag. Door mijn beroerde enkel heb ik de mensen daar al lange tijd niet gezien. Het was dus heel erg leuk om ze allemaal weer te zien.
Wel drukt zo'n feestje me met mijn neus op de feiten dat ik toch wel erg verlegen ben, me niet echt geweldig voel in grote groepen, en zeker niet als ik veel mensen niet ken.
Door mijn zere enkel kon ik ook niet veel anders dan op een stoel zitten. Toen ik me realiseerde dat ik dit soort dingen gewoon altijd moeilijk vind, en dat ik op een prima plekje zat, was het over. Ik heb me goed vermaakt met rond kijken en observeren.
Om half 5 werd ik weer opgehaald door mijn gezin die naar de Goudvis waren geweest. We hadden de boot van half 6 weer terug, en hebben met de kinderen nog een filmpje gekeken.
Wel drukt zo'n feestje me met mijn neus op de feiten dat ik toch wel erg verlegen ben, me niet echt geweldig voel in grote groepen, en zeker niet als ik veel mensen niet ken.
Door mijn zere enkel kon ik ook niet veel anders dan op een stoel zitten. Toen ik me realiseerde dat ik dit soort dingen gewoon altijd moeilijk vind, en dat ik op een prima plekje zat, was het over. Ik heb me goed vermaakt met rond kijken en observeren.
Om half 5 werd ik weer opgehaald door mijn gezin die naar de Goudvis waren geweest. We hadden de boot van half 6 weer terug, en hebben met de kinderen nog een filmpje gekeken.
zaterdag, mei 16, 2009
Vrijdag.
Vrijdag is als oppasdag eigenlijk al in mijn hele oppascarriere de drukste dag.
Op vrijdagmiddag zijn van een aantal scholen de onderbouw vrij dus zijn er altijd wel een paar kinderen extra.
Momenteel is mijn vrijdag gevuld met jongere kinderen, onder de 4. Soms 1, soms 3, en zoals gisteren 5. £ van 3, en 2 van 1.
Op zich is dat prima te doen, ware het niet dat er een paar moeizame kinderen tussen zitten, die zeker in combinatie met elkaar om de haverklap ruzie hebben.
Tel daar bij op dat de concentratie spanne van zeker 2 van hen heel kort is, en een kleintje er vooral lol in lijkt te hebben bakken speelgoed om te kieperen. Dan kun je je misschien een beetje voorstellen hoe mijn ochtend verliep.
Om half 9 had de eerste al een time out te pakken, omdat hij met de twee broertjes al ruzie maakte.
Om 10 uur hadden we de westwing al 2 keer helemaal opgeruimd omdat al het speelgoed door de ww was geslingerd.
Een van hen, een schat van een jochie, reageert heel erg heftig op suiker, en daarom krijgt hij, en alle anderen ook als hij er is, alleen suikervrij snoep en diksap. Ja, en dat jochie vond chocolade. GEEEEN idee waar of hoe het er kwam want de westwing is de enige ruimte in het huis die goed wordt onderhouden.
Uiteindelijk bracht de duplo uitkomst. Daar werden ze een soort van rustig van. Zeker toen ik een trap wilde bouwen en zij blokjes wilde zoeken.
Eigenlijk had ik met ze willen knutselen gisteren, maar helaas, dat lukte pas toen de twee gebroeders waren opgehaald, de ene 1 jarige lag te slapen, en dochterlief van 22 langskwam. Uiteindelijk hebben ze toen nog een uurtje lekker zitten tekenen.
Volgende week heb ik het 5 tal een aantal keer gezamelijk, ik hoop dat het dan beter gaat. Het knutselproject schuif ik door naar volgende week vrijdag, maar dan zet ik het op tafel klaar op donderdagavond, misschien dat daarmee de dag beter begint. Hij zal in elk geval heel bijzonder eindigen volgende week vrijdag, maar daarover later meer.
Op vrijdagmiddag zijn van een aantal scholen de onderbouw vrij dus zijn er altijd wel een paar kinderen extra.
Momenteel is mijn vrijdag gevuld met jongere kinderen, onder de 4. Soms 1, soms 3, en zoals gisteren 5. £ van 3, en 2 van 1.
Op zich is dat prima te doen, ware het niet dat er een paar moeizame kinderen tussen zitten, die zeker in combinatie met elkaar om de haverklap ruzie hebben.
Tel daar bij op dat de concentratie spanne van zeker 2 van hen heel kort is, en een kleintje er vooral lol in lijkt te hebben bakken speelgoed om te kieperen. Dan kun je je misschien een beetje voorstellen hoe mijn ochtend verliep.
Om half 9 had de eerste al een time out te pakken, omdat hij met de twee broertjes al ruzie maakte.
Om 10 uur hadden we de westwing al 2 keer helemaal opgeruimd omdat al het speelgoed door de ww was geslingerd.
Een van hen, een schat van een jochie, reageert heel erg heftig op suiker, en daarom krijgt hij, en alle anderen ook als hij er is, alleen suikervrij snoep en diksap. Ja, en dat jochie vond chocolade. GEEEEN idee waar of hoe het er kwam want de westwing is de enige ruimte in het huis die goed wordt onderhouden.
Uiteindelijk bracht de duplo uitkomst. Daar werden ze een soort van rustig van. Zeker toen ik een trap wilde bouwen en zij blokjes wilde zoeken.
Eigenlijk had ik met ze willen knutselen gisteren, maar helaas, dat lukte pas toen de twee gebroeders waren opgehaald, de ene 1 jarige lag te slapen, en dochterlief van 22 langskwam. Uiteindelijk hebben ze toen nog een uurtje lekker zitten tekenen.
Volgende week heb ik het 5 tal een aantal keer gezamelijk, ik hoop dat het dan beter gaat. Het knutselproject schuif ik door naar volgende week vrijdag, maar dan zet ik het op tafel klaar op donderdagavond, misschien dat daarmee de dag beter begint. Hij zal in elk geval heel bijzonder eindigen volgende week vrijdag, maar daarover later meer.
donderdag, mei 14, 2009
De was, en meer.
Zoals bekend mag worden geacht heb ik een hekel aan de grote hoeveelheden was die in dit huishouden dagelijks langskomen.
Om preciezer te zijn, ik heb een hekel aan het opvouwen van de was. Een heel grote hekel. Als ik het kan uitstellen, stel ik het dus uit.
Nu ik slecht ter been ben, komt er nog een probleem bij, ik kan niet zelfstandig de was die boven ligt naar beneden bij de wasmachine krijgen. En vaker dan 2 keer vragen wil ik niet.
Zo kan het dus gebeuren dat ik op een dag 5 trommels moet draaien. Als halverwege dat proces dan het water eraf moet omdat er een lekkage in onze waterleiding bleek te zitten, loop ik weer vast.
Deze week was de was een grote ellende. Niet alleen gebeurde bovenstaande, ook kreeg ik nog een paar zakken kleding. Altijd fijn natuurlijk, maar levert wel in 1 keer een hele berg was op. 2 trommels deze keer. Er waren een paar kinderen ziek, waardoor ik extra bedden moest verschonen. Ook al heb ik elke dag een paar wasmanden leeggevouwen, en in de kast weggeborgen, er bleven wasmanden met op te vouwen was staan, en de wasmanden met te wassen was bleven schrikbarend vol.
Maar vanmiddag is het gelukt, ik heb de bodem van de wasmanden weer gezien. 8 manden heb ik leeggevouwen. Er ligt nog wel was te wachten, maar slechts omdat er niet genoeg was om een trommel te laten draaien, morgen zal ik met de gebruikelijke 3 manden was af kunnen.
En omdat ik gisteren zo blij was was er vannacht een bed nat, zodat ik me weer heerlijk kan uitleven op de was vandaag.
Om preciezer te zijn, ik heb een hekel aan het opvouwen van de was. Een heel grote hekel. Als ik het kan uitstellen, stel ik het dus uit.
Nu ik slecht ter been ben, komt er nog een probleem bij, ik kan niet zelfstandig de was die boven ligt naar beneden bij de wasmachine krijgen. En vaker dan 2 keer vragen wil ik niet.
Zo kan het dus gebeuren dat ik op een dag 5 trommels moet draaien. Als halverwege dat proces dan het water eraf moet omdat er een lekkage in onze waterleiding bleek te zitten, loop ik weer vast.
Deze week was de was een grote ellende. Niet alleen gebeurde bovenstaande, ook kreeg ik nog een paar zakken kleding. Altijd fijn natuurlijk, maar levert wel in 1 keer een hele berg was op. 2 trommels deze keer. Er waren een paar kinderen ziek, waardoor ik extra bedden moest verschonen. Ook al heb ik elke dag een paar wasmanden leeggevouwen, en in de kast weggeborgen, er bleven wasmanden met op te vouwen was staan, en de wasmanden met te wassen was bleven schrikbarend vol.
Maar vanmiddag is het gelukt, ik heb de bodem van de wasmanden weer gezien. 8 manden heb ik leeggevouwen. Er ligt nog wel was te wachten, maar slechts omdat er niet genoeg was om een trommel te laten draaien, morgen zal ik met de gebruikelijke 3 manden was af kunnen.
En omdat ik gisteren zo blij was was er vannacht een bed nat, zodat ik me weer heerlijk kan uitleven op de was vandaag.
dinsdag, mei 12, 2009
Niet goed
Toen ik vanmorgen opstond, kon ik, ondanks brace, niet op mijn voet staan.
Lopen zonder kruk ging helemaal niet. En toen ik buiten, bij het CB, ook nog op een niet rechte steen terecht kwam, was het helemaal mis.
In overleg met de fysiotherapeut besloten dat ik tot de volgende afspraak gewoon blijf doen wat ik deed, nl thuis met 1 kruk, buiten met 2 krukken, en vooral RUST.
Zucht, we zijn er helaas nog niet. Behalve dystrofie, is de band ook nog gewoon niet geheeld.
Lopen zonder kruk ging helemaal niet. En toen ik buiten, bij het CB, ook nog op een niet rechte steen terecht kwam, was het helemaal mis.
In overleg met de fysiotherapeut besloten dat ik tot de volgende afspraak gewoon blijf doen wat ik deed, nl thuis met 1 kruk, buiten met 2 krukken, en vooral RUST.
Zucht, we zijn er helaas nog niet. Behalve dystrofie, is de band ook nog gewoon niet geheeld.
maandag, mei 11, 2009
Rondje
Vanmorgen om 11 uur deed ik een rondje, met de kinderwagen. Cecilia erin.
Een klein rondje, langer dan 5 minuten deed ik er niet over. Ik was de hoek nog niet om, of er dook iemand in de kinderwagen. Soms is dat heel irritant, maar na 6 maanden onthouding was het heerlijk om te pronken met mijn kindje.
Vanmorgen voor controle naar de chirurg.
Slecht nieuws: Er zit toch een (kleine hopelijk) dystrofie reactie in mijn voet. Balen natuurlijk.
Maar het goede nieuws is dat om daar overheen te komen ik hem moet gebruiken, wat betekend LOPEN. Liefst zonder kruk (dat doe ik nu in huis) Buitenshuis voorlopig nog met kruk. 1 om te beginnen maar uiteindelijk zonder.
Ik moet uitkijken dat ik niet te veel doe. Want you know me, ik ga gelijk vol er in, en loop gelijk de avond4daagse (dat mag niet, is me letterlijk verboden) Gelukkig wordt er op me gepast door de mensen om me heen.
Een klein rondje, langer dan 5 minuten deed ik er niet over. Ik was de hoek nog niet om, of er dook iemand in de kinderwagen. Soms is dat heel irritant, maar na 6 maanden onthouding was het heerlijk om te pronken met mijn kindje.
Vanmorgen voor controle naar de chirurg.
Slecht nieuws: Er zit toch een (kleine hopelijk) dystrofie reactie in mijn voet. Balen natuurlijk.
Maar het goede nieuws is dat om daar overheen te komen ik hem moet gebruiken, wat betekend LOPEN. Liefst zonder kruk (dat doe ik nu in huis) Buitenshuis voorlopig nog met kruk. 1 om te beginnen maar uiteindelijk zonder.
Ik moet uitkijken dat ik niet te veel doe. Want you know me, ik ga gelijk vol er in, en loop gelijk de avond4daagse (dat mag niet, is me letterlijk verboden) Gelukkig wordt er op me gepast door de mensen om me heen.
donderdag, mei 07, 2009
De tuin
De tuin is me al tijden een doorn in het oog. Toen we hier kwamen wonen stond de tuin vol met bloemen en planten. Te vol, want er bleef weinig speel en zit ruimte over,zeker als alles in volle bloei stond.
2 jaar terug, aan het einde van het seizoen heb ik, samen met de jongens, het meeste groen er uit gesloopt en samen met een vriend de tuin omgespit, en opnieuw ingezaaid met gras. De hortensia's die ik graag wilde laten staan, hebben we verplaatst in de hoop dat ze zouden aanslaan.
Dat deden ze, maar de verbouwing deed de tuin geen goed. Na de verbouwing, moesten we eerst inrichten, en ook een babykamer regelen. De tuin kwam achter aan de lijst.
We waren net begonnen met opruimen en wilde de tuin goed gaan aanpakken voor de winter, toen we een brief kregen van de gemeente, waarin stond te lezen dat de straat zou worden open gebroken en ze waarschijnlijk ook onze tuin moesten openbreken.
Dus hebben we de tuin even gelaten, en maar goed ook want na de opknapbeurt van de straat zag de tuin er helemaal niet meer uit.
Alleen, tegen die tijd kon ik niet meer lopen en zeker niet spitten en grutten in de grond, dus blijft de tuin liggen waar die ligt, en tiert het onkruid er welig.
Eigenlijk kan het niet, we zijn Ma Flodder in een nette buurt. Ik heb ook het idee dat de buurt er schande van spreekt.
Morgen komen de graszoden, die we besteld hebben, en vandaag is Opa Henk, onze adoptief opa, de tuin aan het egaliseren. Dat wil zeggen, het gedeelte dat we willen afscheiden voor de kinderopvang. Zou het dan ooit goed komen met ons??
2 jaar terug, aan het einde van het seizoen heb ik, samen met de jongens, het meeste groen er uit gesloopt en samen met een vriend de tuin omgespit, en opnieuw ingezaaid met gras. De hortensia's die ik graag wilde laten staan, hebben we verplaatst in de hoop dat ze zouden aanslaan.
Dat deden ze, maar de verbouwing deed de tuin geen goed. Na de verbouwing, moesten we eerst inrichten, en ook een babykamer regelen. De tuin kwam achter aan de lijst.
We waren net begonnen met opruimen en wilde de tuin goed gaan aanpakken voor de winter, toen we een brief kregen van de gemeente, waarin stond te lezen dat de straat zou worden open gebroken en ze waarschijnlijk ook onze tuin moesten openbreken.
Dus hebben we de tuin even gelaten, en maar goed ook want na de opknapbeurt van de straat zag de tuin er helemaal niet meer uit.
Alleen, tegen die tijd kon ik niet meer lopen en zeker niet spitten en grutten in de grond, dus blijft de tuin liggen waar die ligt, en tiert het onkruid er welig.
Eigenlijk kan het niet, we zijn Ma Flodder in een nette buurt. Ik heb ook het idee dat de buurt er schande van spreekt.
Morgen komen de graszoden, die we besteld hebben, en vandaag is Opa Henk, onze adoptief opa, de tuin aan het egaliseren. Dat wil zeggen, het gedeelte dat we willen afscheiden voor de kinderopvang. Zou het dan ooit goed komen met ons??
nog meer foto's
Door mijn niet werkende been zit ik veel te veel achter de computer, en dat kan Cecilia natuurlijk ook.
'Papski help eens ze wil weer wat van me'
' O een lepeltje, die ken ik'
' Wat stopt ze NU weer in mijn mond???'
' Vind ik dit nou lekker. of niet? Het is iig erg raaaar spul'
En tenslotte, hadden jullie dit al gezien??
(' Ik kan het ook met 1 hand)
maandag, mei 04, 2009
Missende foto
Voor Ruurd en Britt, de missende foto (alleen die e op het eind snap ik niet helemaal)
foto's van de meute
Ruurd.
Ruben
Joshua
Lea
Rafael.
Cecilia zit op de grond te spelen.
Bedoel je zoiets Britt??
zaterdag, mei 02, 2009
schoon
Hulp komt altijd uit onverwachte hoek. Vandaag kwam de hulp uit Winschoten.
En wat voor hulp.
Ze kwam met de boot van half 9, zat om 9 uur bij ons aan tafel aan de koffie, en zei om 9.15, kom we gaan eens wat doen.
Voortvarend begonnen we aan de boven verdieping. Mijn aandeel bestond uit niet veel meer dan rotzooi uitzoeken, en naar de juiste plek dirigeren. De kinderen, (alle 5, 4 van ons, en een vriendinnetje) hielpen hard mee. Ze bleven trap op en af lopen, en spullen op ruimen, en vooral weggooien. Veeel heel veel heb ik vandaag weggegooid.
Ruurd zijn aandeel was omloop, en catering. Een waardevolle aanvulling, waardoor wij lekker door konden stomen zonder aan die zaken te hoeven denken.
Doordat onze reddende engel van aanpakken weet, was de kinderkamer binnen de kortste keren weer schoon en opgeruimd. Ik had niet meer voor mogelijk gehouden dat dat ooit zo zou zijn.
Daarna hebben we onze kamer annex babykamer aangepakt. Ook daar zagen we zelf geen gat meer in, met met hulp van buitenaf bleek het allemaal erg mee te vallen, of leek dat maar zo omdat de extra handen en benen zo van aanpakken weten?
In ieder geval was de bovenverdieping, voor de lunch gedaan. Nog 1 slaapkamer,die moet extra worden aangepakt, maar daar is de bewoner voor nodig. Dus dat wordt nog een klusje voor aankomende week. Er is echter ook in die kamer een groot gat in de zooi geslagen.
Na de lunch hebben we de huiskamer aangepakt, en de spullen die van boven naar beneden verplaatst waren opgeruimd. Nou ja, we? Ik zocht spullen uit, en vouwde was. Ruurd en Cecilia hadden we voor een rondje weggestuurd. Het echte werk werd door een ander verzet. Zelfs de ramen werden van een poetslap voorzien.
Tussen door werden er wasjes gedraaid, en tot mijn grote vreugde werd de was buiten gehangen en gedroogd weer binnen gehaald. Heerlijk, dat is het betere werk.
Om half 5 vertrok ze weer, om met de boot van 5 uur weer richting huis te gaan. Ik ben heel erg blij. Ons huis is weer terug veroverd op het vuil en de chaos. We kunnen er weer even tegen.
Dank je wel Britt.
En wat voor hulp.
Ze kwam met de boot van half 9, zat om 9 uur bij ons aan tafel aan de koffie, en zei om 9.15, kom we gaan eens wat doen.
Voortvarend begonnen we aan de boven verdieping. Mijn aandeel bestond uit niet veel meer dan rotzooi uitzoeken, en naar de juiste plek dirigeren. De kinderen, (alle 5, 4 van ons, en een vriendinnetje) hielpen hard mee. Ze bleven trap op en af lopen, en spullen op ruimen, en vooral weggooien. Veeel heel veel heb ik vandaag weggegooid.
Ruurd zijn aandeel was omloop, en catering. Een waardevolle aanvulling, waardoor wij lekker door konden stomen zonder aan die zaken te hoeven denken.
Doordat onze reddende engel van aanpakken weet, was de kinderkamer binnen de kortste keren weer schoon en opgeruimd. Ik had niet meer voor mogelijk gehouden dat dat ooit zo zou zijn.
Daarna hebben we onze kamer annex babykamer aangepakt. Ook daar zagen we zelf geen gat meer in, met met hulp van buitenaf bleek het allemaal erg mee te vallen, of leek dat maar zo omdat de extra handen en benen zo van aanpakken weten?
In ieder geval was de bovenverdieping, voor de lunch gedaan. Nog 1 slaapkamer,die moet extra worden aangepakt, maar daar is de bewoner voor nodig. Dus dat wordt nog een klusje voor aankomende week. Er is echter ook in die kamer een groot gat in de zooi geslagen.
Na de lunch hebben we de huiskamer aangepakt, en de spullen die van boven naar beneden verplaatst waren opgeruimd. Nou ja, we? Ik zocht spullen uit, en vouwde was. Ruurd en Cecilia hadden we voor een rondje weggestuurd. Het echte werk werd door een ander verzet. Zelfs de ramen werden van een poetslap voorzien.
Tussen door werden er wasjes gedraaid, en tot mijn grote vreugde werd de was buiten gehangen en gedroogd weer binnen gehaald. Heerlijk, dat is het betere werk.
Om half 5 vertrok ze weer, om met de boot van 5 uur weer richting huis te gaan. Ik ben heel erg blij. Ons huis is weer terug veroverd op het vuil en de chaos. We kunnen er weer even tegen.
Dank je wel Britt.
Half jaar
Daar ligt ze, gestrekt te slapen in de box.
Een half jaar is ze, sinds gisteren 1 mei.
Een half jaar met de mooiste baby die ik ooit gezien heb. Een half jaar lachjes, knuffeltjes en onvoorwaardelijke liefde.
Een half jaar zorg, dat dan weer wel.
Een klein meisje is het. Ze zit, ze wil staan. Ze houdt hele verhalen tegen wie het maar horen wil.
Sinds een week laat ze met een apart geluidje horen dat ze het ergens niet mee eens is, of dat ze iets hebben wil.
Ape trots is ze als ze in haar nieuwe kinderstoel aan tafel zit.
Maar nu slaapt ze, in haar nieuwe pyama in de box. Ons prinsesje.
woensdag, april 29, 2009
Genoeg!
We zijn aan het opruimen. Omdat ik slecht ter been ben, betekend dat dat ik uitzoek en de kinderen dat naar de desbetreffende plek brengen.
Dus Joshua: Dit naar boven
Lea, in de was,
Rafael, In het oud papier. En zo verder, en zoverder.
Na dat ik voor de derde keer Rafael een opdracht geef, gaat hij voor me staan, kijkt me heel boos aan en zegt: En nou heb ik er genoeg van!
Zijn woorden kracht bij zettend door met zijn voet op de grond te stampen.
Helaas voor hem, de enige reactie die hij van het voltallige aanwezige publiek krijgt is een gulle lach. En stampvoetend brengt hij de spullen naar het oud papier...
Dus Joshua: Dit naar boven
Lea, in de was,
Rafael, In het oud papier. En zo verder, en zoverder.
Na dat ik voor de derde keer Rafael een opdracht geef, gaat hij voor me staan, kijkt me heel boos aan en zegt: En nou heb ik er genoeg van!
Zijn woorden kracht bij zettend door met zijn voet op de grond te stampen.
Helaas voor hem, de enige reactie die hij van het voltallige aanwezige publiek krijgt is een gulle lach. En stampvoetend brengt hij de spullen naar het oud papier...
Abonneren op:
Posts (Atom)