Oudejaarsdag

Oudejaarsdag, toch wel het moment om terug te kijken naar het afgelopen jaar. Op tv zijn de jaaroverzichten niet van de lucht, kranten en tijdschriften doen ook allemaal mee.
Ik doe het zelf ook. Al een week of wat denk ik dat ik blij zal zijn als 2009 voorbij zal zijn. Voor mijn persoonlijk leven is het een zwaar jaar geweest. Financieel zeker, met advocaten kosten, en een ex (niet de mijne gelukkig) die zover ging tot het leggen van loonbeslag, en uiteindelijk moet zeggen dat het allemaal onterecht was. Maar wel de kosten bij ons kon neerleggen.
En als de financieeen niet lekker lopen, zet dat een grote druk op het geheel.

Veel pijn en verdriet door het gedrag van broers en zussen aan beiden zijde. Met als laatste stunt een gewoon onprettige kerstkaart van Ruurd zijn familie. Voor ons beiden is dat de druppel. We laten ons niet meer van onze beste kant zien, we laten ons gewoon niet meer zien.
Pijnlijker, en verdrietiger is het dan ook vrienden verdwenen zijn. Om onduidelijke redenen. Ik heb er verdriet van.

Gelukkig was 2009 niet alleen naar, en pijnlijk. Veel vreugde was er ook.
Natuurlijk vanwege ons aller oogappeltje Cecilia, die zich zeer snel ontwikkeld, en gewoon erg vrolijk en gezellig is, nou ja, meestenstijds. Ze kan ook stierlijk vervelend zijn als ze ergens geen zin in heeft. En momenteel klimt ze overal op, en snel. Om je vervolgens verbolgen aan te kijken als ze het niet mag. Niets is veilig voor haar handjes, en je kunt het niet hoog genoeg opbergen.

We werden in 2009 verblijdt met nog een gezinslid. Ruben, die in maart besloot om bij ons te komen wonen. Ik kan niet zeggen dat het altijd makkelijk is. Het is moeilijk om er ineens een puber bij te hebben. Het is vooral leuk, en gezellig. En als ik zie hoe het kind opbloeit, doe ik er graag moeite voor.

Als ik de balans opmaak, slaat die over 2009 door naar het verdriet en de pijn, maar niet veel door het positieve dat we mochten ontvangen van vrienden, dichtbij en veraf, door wat we meemaakten met onze kinderen.

Ik ben benieuwd wat 2010 gaat brengen Vreugde, geluk hoop ik. Liefde en warmte met vrienden, met ons gezin. Liefst meer contact met Daniel.
Ik wens al mijn blog lezers een mooie oudejaarsdag toe, en prachtige jaarwisseling, met veel oliebollen en mooi vuurwerk, en een liefdevol, warm en gelukkig 2010.

Nieuw speeltje

Van mijn broer kreeg ik een leuk cadeautje. Een beetje extra geld, om iets leuks voor mezelf van te kopen.
Na de eerste schok heb ik een nieuw speeltje gekocht. Een Squeezebox radio. In de westwing zit ik al sinds het begin te klooien met de radio, en dit lijkt de oplossing te zijn.
Alleen, het is een erg leuk speeltje voor Ruurd ook. Die is dus de hele avond al aan het spelen met mijn nieuwe radio.

Hij sleept het overal mee naar toe, en voert hele gesprekken met de squeezebox. Mega grappig dat hij dat kan. Als hij werkt, en Ruben op school zit, dan ga ik het wel eens proberen.

Geheugen versus agenda

Mijn hele leven ben ik geen agenda mens, vroeger ops chool schreef ik er trouw mijn huiswerk in op, maar ik deed het eigenlijk toen ook al op geheugen. Voor de vorm legde ik mijn agenda op tafel, en keek naar mijn huiswerk. Het was meestal al af en geleerd voor ik in mijn agenda keek (ja ik was een braaf meisje)

Na mijn schooltijd heb ik ook nooit meer een agenda gebruikt. Of beter, ik heb het wel geprobeerd, maar het lukte nooit. In de tijd dat ik in de wijk werkte schreef ik adressen er in op, en eventueel dingen die ik moest doorgeven. Geen afspraak tijden, of andere zaken.

Nu ik oppas gebruik ik een agenda, nou ja, kalender, maar achteraf om op te schrijven welk kind er wanneer is geweest, De afspraken zitten, over het algemeen, gewoon in mijn hoofd. Heeeel soms vergeet ik iemand, of iets, maar dat zijn echt uitzonderingen.

Wanneer gaat het mis, als er dingen op datum worden afgesproken, want ik ben niet compatible met cijfers, dat heb ik al zo vaak gemerkt. Ik kan rekenen, foutloos zelfs, maar heeeeeeeeeeel langzaam. Vraag mij welke datum het is, en ik moet echt eerst een krant kopen ,op Internet kijken of op Teletekst, want ik weet het nooit.
Als een moeder dus afspreekt dat haar zoons bij mij zijn om 17 december, zeg ik dat het prima is. Me niet realiserend dat dat de donderdag voor de kerstvakantie is. Me nog minder realiserend dat deze zoons tot half 7 vanavond blijven, en dat het schoolfeest dan al min of meer af is.

Ga toch maar weer eens proberen een agenda bij te houden. NIet dat het had geholpen in dit geval, maar dan had ik het me eerder gerealiseerd en de kinderen er beter op kunnen voorbereiden.
Ik vind het niet altijd leuk een werkende moeder te zijn.

Gelukt!

Gelukt, het is gelukt om 2 jurken te maken maandag, en, ik was nog voor het eten savonds klaar. Tot mijn eigen verbazing ,want ik had nachtwerk ingecalculeerd.

Gelukt om de tractatie op tijd af te krijgen, en ook nog voor het diep in de nacht was. Samen met Lea gevuld, en foto's van gemaakt.

Gelukt om op tijd weer geld op de rekening te hebben (met dank aan mijn GOB) waardoor het Nuon kon afschrijven en we weer warm kunnen zitten.

Gelukt om een fijne verjaardag te vieren voor Lea. Ondanks dat er spanningen waren tussen verschillende mensen, die ook nog even ontplofte aan het eind van de middag, vlak voor het eten. Maar het lukte hen om het weer goed te maken voor het eten, en het eten was gewoon gezellig, zonder spanning.

En nu zit ik uit te puffen. Eigenlijk moet ik de kerstkaarten (die ik keurig op tijd af had dit jaar) in de, eveneens versierde, enveloppen steken, maar ik moet nog even wachten. Cecilia is het nl gelukt om op stoelen te klimmen, en vandaar op de tafel te klimmen. Wat mijn leven weer een stuk spannender maakt. Terwijl ik dit schrijf, dreigt ze dus ook van een stoel te vallen, en stoot in dat proces haar hoofd tegen de tafel. Gisteren was ze ziek, van de inenting tegen de mexicaanse griep. Daarom zijn er ook geen foto's gemaakt van de zusjes in de nieuwe jurk. Cecilia heeft grootste deel van de dag geslapen, om wakker te worden toen ik wilde slapen.

Vanavond ga ik naar school om mijn meisje te zien schitteren als zwerfster op het schooltoneel. Met los haar (vind je dat niet erg? Vroeg ze me vanmorgen) 10 is ze sinds gisteren, en het lijkt wel of mijn ontroering voor haar alleen maar groter wordt. Ze doet het goed, op school, sociaal, met 4 ouders, ja, ik ben trots, heel trots op mijn meidje.

Druk

Pfff, ik zit ff. Wat een dag, en wat een weekeinde.
Lea is jarig dinsdag, en daartoe moest een tractatie gemaakt worden. Ik had een leuke stempelset gekocht in Amerika, en daarmee alvast het nodige voorwerk gedaan. Daarna eerst Sinterklaas gedaan, en veel, heel erg veel gewerkt.
Nu moest het in elkaar, en bleek er hier en daar een probleem te zijn. Die zijn er om opgelost te worden, maar het kostte meer tijd dan ik had ingepland. Bovendien was ik zaterdagochtend ook alleen met Cecilia, en aangezien die niet erg lekker is (tanden denk ik) deed ik ook minder dan ik wilde.
En toen moesten er ook nog cadeautjes gehaald worden. Kostte ook meer tijd dan ik had ingecalculeerd. We zijn wel goed geslaagd, daarover later meer.

Al met al heb ik zere vingers van het vouwen van karton, het opplakken van onderdelen, maar er zijn 48 tractatie doosjes klaar. Morgen zullen we ze vullen, en zal ik een foto maken van het geheel. En plaatsen.

Daarnaast wil ik voor Lea en Cecilia een min of meer zelfde jurk maken die ze aankunnen met Lea haar verjaardag, en met kerst. Dus een stof met een glimmertje wilde ik.Katoen heb ik genoeg, maar een glimmertje. Niet een glimstof, maar meer een stof met een glim draadje, of een borduurseltje erop. Dus Ruurd en ik zaterdag naar de enige stoffenwinkel die ons eiland rijk is.
Voor mij was een mevrouw, duidelijk een bekende van de verkoopster/eigenaar van de winkel. Ik kom er niet vaak, waardoor ze niet wist wie ik was. Ik zag niet wat ik zocht, en stond daarna bij het kant te kijken, maar ook daar zag ik het zo gauw niet, Toen de verkoopster dus vroeg of ze me kon helpen, zei ik Ik vrees van niet. Wat ik zocht. Dus ik vertelde, dat ik voor mijn beide dochters een jurk wilde maken en daar een stofje voor zocht. Wat voor stof? Nou met een glimmertje.
Met een vaag handgebaar naar de satijnen stoffen: daar liggen de glim stoffen, liep ze weg.
Ik heb nog even rond gekeken en heb toen de winkel maar verlaten. Volgende keer dat ik stof wil hebben, maar weer gewoon naar den Helder. Daar hebben ze meer, en zijn de dames mega veel aardiger.

Thuis heb ik mijn dozen met stoffen nagekeken, en helaas, de prachtige roze stof die ik had was te kort. Een andere, niet typisch kinderstof, was genoeg, had een glimmertje, en zal beide dames erg mooi staan. Die stof heb ik vanavond nog geknipt. Morgen ben ik vrij (voor zover ik nu weet) en ga ik 2 jurken in elkaar rammelen. Makkelijke modellen, dat scheelt, wel weer een beetje meer dan ik zou willen.

Gelukkig hoef ik voor de andere dochter, die morgen 23 wordt, geen kleding te maken, dat kan ze zelf beter dan ik. Ze is er niet morgen, ik zal haar niet spreken waarschijnlijk. Maar dat geeft niet, we doen het over als ze kerstvakantie heeft. Al zal ik morgen wel een gebakje op haar nemen.

Ultieme cadeau

Voor degene die nog willen weten WAT Ruurd nou van SInterklaas kreeg:

http://www.overkanter.blogspot.com/

Oproep

Bij het laatste gesprek in het ziekenhuis (8 oktober) zou ik doorgestuurd worden naar het AMC.
Ik werd een paar dagen later terug gebeld, dat het iets anders ging dan gebruikelijk. Ze wilden eerst de verwijsbrief en alle stukken zien, en als ze mijn geval (lol) interessant vonden , zou ik een oproep krijgen.

Die viel zo juist in de bus. 11 maart 2010 mag ik langskomen.

We worstelen nog even door.

Verdrietig

Zondagavond, na een lang en gezellig weekeinde, ging Joshua naar bed. Bij het gebruikelijke
bedritueel (planten water geven, hamster voeren) kwam hij tot de nare ontdekking dat zijn hamster dood was.
Joshua was in en in verdrietig.
Dat was een nare afsluiting van een erg leuk weekeinde.

Wat de zaak nog naarder maakte was dat deze hamster nog heel jong was. Zijn vorige twee hamsters waren bijna 3 jaar oud geworden, en deze had hij nogmaar een paar weken geleden gekocht.
Nu wil hij nooit meer een beestje, zegt hij. Ik denk dat ik de hamsterkooi toch nog maar even bewaar, want ik denk zomaar dat ik die nog nodig zal hebben.

Verdrietig is het wel.

Balen:(

Vervelend genoeg wilde ik gisteren een foto maken van Sinterklaas. Toen ik naar de andere kant van de kamer liep, enn tussen de mensen door wilde lopen, stapte ik verkeerd, verloor mijn evenwicht, en ben daardoor verkeerd op mijn, toch al zere been, terecht gekomen.
Het deed een beetje zeer, maar wel toenemend gisterenavond.
Na een nacht slaap leek het wel goed te gaan, maar tijdens het opruimen vanmorgen gaf mijn enkel er de brui aan.
De rest van de dag heeeeel rustig aan gedaan, met kruk gelopen en voornamelijk, heeeel erg weinig gelopen.
Niet geknutseld, of spelletjes gedaan met de kinderen, wat ik van plan was, maar aan tafel zitten, been op een andere stoel, en rust, rust, rust. Morgen moet ik nl weer werken, en moet ik uit de voeten kunnen.
We zijn nu 14 maanden en 5 dagen bezig, en het heelt niet erg Ik heb er zelf een hard hoofd in dat het spontaan gaat genezen.

Wat een heerlijk avondje was het. Het begon vroeg. Alle kinderen waren rond half 4 aanwezig. En heel gezellig, mijn moeder kwam ook even buurten.
Er was iets ernstig mis gegaan met een cadeautje, dus het was even stress om een alternatief te vinden. En hier en daar moest nog iets worden ingepakt, of gecombineerd met een gedicht.

Tegen half 5 ben ik maar gaan zingen met de kinderen, en volgens traditie, Ilja begon met Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht, en de pepernoten vlogen ons om de oren. Sint Nicolaas in hoogst eigen persoon, met 3 van zijn pieten kwam ons met een bezoek vereren.
Na een genoeglijk uurtje (Sint bleef erg lang plakken, maar we zijn ook met veel natuurlijk) waarin weer eens bleek hoe goed Sint ons kent, gingen hij en zijn pieten weer weg.
Maar niet na alle zakken met cadeaus in de kamer te hebben gebracht.
Tja, en dan zijn het er toch weer veel.

Na 1 ronde cadeaus, en de ergste spanning er bij de kleintjes af was, hebben we eerst gegeten. Errug lekker moet ik zeggen ,maar ja, met 2 topkoks als zoon die beiden de keuken in duiken, kan dat ook niet anders.
En toen barste het festijn in volle glorie los. Iedereen kreeg wat hij of zij had gevraagd, en ook dingen die niet op het lijstje stonden. Leuk om te zien hoe goed ze elkaar kennen, hoe goed ze mij kennen, maar ook hoe goed ze Ruurd en Ruben al kennen. Ook Ruben en Joshua hadden goed hun best gedaan, en voor iedereen helemaal goed geschoten. Wat een mooie dingen passeerde er de revue.

Het was een feest van traditie, van lachen, van een traan hier en daar, van veel liefde, van bijzondere cadeaus.
Op verzoek van de grote kinderen waren er minder cadeaus dan voorgaande jaren (eindelijk gelukt) en waren we vroeg begonnen. Vreemd genoeg waren we nauwelijks eerder klaar.
Toen we bijna klaar waren bleek er nog een zelfdoe cadeau te zijn. Piet had geen zin meer gehad in inpakken, en had nog wat pakjes in een doos gegooid, en iedereen moest er maar uit halen wat van zijn of haar gading was.
Er bleek voor iedereen een chocoladeletter te zijn, waarmee een hele ruilhandel op gang kwam voor iedereen zijn eigen letter had. En de juiste smaak :D
Daarna bleken er ook nog een paar gezelschap spellen in de doos te zitten. 1 was voor naar Utrecht, 3 bleven hier, en voor Ilja en Sophie zaten er groene dingen in de doos.
Als laatste nog 1 ronde cadeaus. Voor een aantal was het het topcadeau van de avond. Rafael viel na het uitpakken van zijn laatste cadeautje prompt in slaap. Op schoot bij zijn grote broer. Ruben was stil van zijn laatste cadeau, en Ruurd, Ruurd was sprakeloos.

Na het opruimen, nog een rondje stokbrood, gingen de kleintjes naar bed (nou ja, duwden we Lea naar bed, Rafael en Cecilia sliepen al)
En de groten gingen de gezelschapspellen uit proberen, om daarna naadloos over gingen op Jenga.
Ruurd en ik hielden het voor gezien, en hebben nog lang Jenga om horen vallen.
Het was een zeer geslaagde avond.

Rust

Stilte voor de storm? Of zit ik in het oog van de storm? In beide gevallen is er rust.
Raar he, op pakjesavond rust. Maar behalve 3 gedichten, ben ik helemaal klaar voor gereed. Voor Ruurd heb ik HET cadeau gescoord, en nee Ruurd, maak je geen illusies, ook hier zal ik het niet zeggen voor je het hebt uitgepakt, en geroepen hebt OOO, dit heb ik altijd willen hebben (of woorden van gelijke strekking)

Los van deze sintstress, heb ik een hele drukke week gehad met oppas. Minimaal 2 (drukke) kinderen om op te passen, beginnen om half 8 of 8 uur, en door oppassen tot half 6 of half 7. En dan 5 dagen lang. Donderdag had ik gepland om overdag tussen door wat te dichten maar dat ging dus echt niet. Sterker nog, ik kon niets die dag. Daar raakte ik wel een beetje van in paniek. Dus heb ik de avond geclaimd om gedichten te kunnen schrijven. Was moeilijker dan het klinkt, want in een huishouden van deze grote is er altijd wel iemand die aandacht nodig heeft.
Bijkomend probleem is dat de financieen niet mee zitten. We hebben kijk of grote bedragen die de sores in ieder geval voor even, oplossen. Maar ja, die komen en ZIJN er nog niet.
We worstelen wel weer even door.

Vandaag geen geworstel.Vandaag achterover zitten en genieten, want de voorpret is de helft van de lol. Alle kinderen, behalve Daniel, zijn thuis vanavond. Er wordt voor eten en lekkere dingen gezorgd, en ik hoop dat de Sint in eigen persoon nog even langs komt.
Vandaag zingen we de hele dag Sinterklaasliedjes. Morgen doen we weer gewoon, maken we ons weer zorgen over de dagelijkse gang van zaken. Vandaag is het feest.

Dagje uit

Gisteren was het eindelijk zover.Het stond al even in de planning, was een paar keer mis gelopen door drukke bezigheden elders, maar gisteren gingen we naar Dordrecht. Stempels waren besteld, en tot mijn vreugde had ik ook een item op Marktplaats gescoord dat we ook op konden halen in Dordrecht.

Ruurd had de routes uitgeprint en bekeken zoals altijd, dus daar hoefde ik me niet zorgen over te maken. Sterker nog, ik heb niet eens de adressen gememoreerd.

Kinderen waren vroeg wakker, want Sinterklaas. Dus was ik vroeg genoeg beneden om rustig alle spullen te pakken, voor zo ver ik dat niet vrijdagavond had gedaan.
Rond 8 uur kwam Margriet en hesen wij onszelf en Cecilia in de auto, voor de boot van 9 uur.

We hadden er zin in Wel een beetje veel rijden op 1 dag, maar daar zien we niet tegen op. Margriet had kruidnootjes bij zich, die erg in de smaak vielen, vooral bij Cecilia.
Ruurd en Margriet scoorden op de boot een boterkoek Texel voor Heidi, en koffie en chocolademelk voor ons. Een goed begin van de dag.

In den Helder goot het van de lucht, de regen werd erger en erger Door een gordijn van regen reden we langzaam maar gestaag richting het zuiden. Vlak bij Alkmaar werd het droog, en zaten we gezellig te kletsen toen Ruurd ineens zei, Dit gaat niet goed...
De auto hield in, en reed niet meer soepel. Ze sloeg een paar keer af, wat heel erg niet fijn is als je langs de snelweg zit. We dachten eerst maar eens te kijken of er diesel in moest. Ruurd reed naar de eerste de beste benzine pomp en gooide Yolanda vol met diesel. Er ging wel erg veel diesel in, wel 10 liter meer dan normaal.
Gelukkig dachten we nog, dan was het alleen dat. Ruurd ging betalen, kwam terug en schrok zich een ongeluk. De diesel liep er net zo snel uit als hij het er in gegooid had.
Hij parkeerde de auto naast de pomp, en belde de wegenwacht. Shit, we bleken geen lid te zijn van de wegenwacht, alleen van de ANWB Dus gelijk maar lid geworden.

Het was inmiddels 11 uur, en toen om half 12 de wegenwacht kwam, dacht ik dat het geen Dordrecht meer zou worden vandaag. Eerst dat maar eens afgemeld. Was nog niet zo gemakkelijk omdat ik van Heidi geen telefoonnummer had, en dus Joshua moest uitleggen hoe hij een mail moest sturen.
NOu zit dat jong regelmatig achter de computer, speelt de meest ingewikkelde spelletjes, maar het versturen van een simpele mail, was een hele onderneming.
Maar het lukte.
Ondertussen was de man van de wegenwacht, samen met Ruurd bezig met de dieseltank. Als ik het goed begrepen heb, was er een probleem met de sonde. Die zat niet goed, en dan zoog de tank lucht aan. Wat maakte dat Yolanda niet soepel reed, en doordat de sonde niet goed zat, liep er diesel uit de tank als die erg vol zat.
Dus een teveel aan diesel uit de tank laten lopen, dat zit nu in jerrycans achter in de landrover, en met wat lapmiddelen en perslucht de tank weer zodanig schoon en in elkaar dat we iig naar huis konden.

Omdat Yolanda nu wel redelijk soepel liep, besloten we niet rechtstreeks naar huis te rijden maar bij V en D te gaan lunchen, en even den Helder in te gaan.
Dat laatste bleek een goede gooi te zijn. We hebben lekker gelunched (doe ik altijd graag bij V en D) Daarna even den Helder in. Voor het eerst sinds tijden weer eens bij Simpel Scrappen langs. Grappig om te zien hoe ik met alle egards behandeld werd nu ik samen met Margriet was. Leuk om weer eens in een scrapwinkel rond te lopen. Ze hadden weer mooie spullen maar ik had niets nodig, dus niets gekocht. Ik kan me altijd goed beheersen hoewel het lastig was bij een borderpunch van Martha Steward, die had ik wel graag gekocht. Nu alleen een Design Ruler van Tim Holtz en een setje stempelinkt meegenomen, waar ik ook voor ging.

We wilden daarna graag naar huis, maar het was al 15.30 de boot was dus net weg. We hebben nog een rondje langs de dijk gereden, over de zee uitgekeken die zeeer wild te keer ging. Me verbaasd over een paar zee kanoers, die door de storm roeiden. Hoewel ik me tegelijk kan voorstellen hoe verschrikkelijk leuk het is om met zulke hoge golven in het water te zijn.
Boot van 16.30 terug. Ondanks alles hebben we een goede en gezellige dag gehad. Alleen, lange einden rijden met Yolanda kan even niet, die moet eerst goed gerepareerd. Wat dubbel balen was, voor iedereen, want vandaag zouden we naar Winschoten.

Terug

Een paar weken geleden heb ik geblogd dat we twee kittens kwijt waren, en dat de een opgehaald hebben bij het dierenpension.

De ander was langer weg, en heb ik op Koopplein geplaatst (de plaatselijke 'marktplaats') Daarop werd ik gebeld, en hebben we een cyperse kater opgehaald. Ik twijfelde, de kop was te dik, en hij deed 'anders' dan ik van Archimedes gewend was.
Aan de andere kant een paar dagen zwerven veranderd een kater gewoonlijk ook wel.

De lieve kater is een paar dagen gebleven en toen was ie weer verdwenen. Katers ook, dacht ik, en besloot het even af te wachten.

Vandaag zat er een cyper op de vuilcontainer, en toen de zwarte kitten de ander zag, en hij hem, wauw, ze sprongen een meter de lucht in van vreugde, zo blij waren ze dat ze elkaar weer zagen.
Dit was duidelijk onze Archimedes. Had ik bij de andere kater mijn twijfels, bij het zien van deze was ik geheel overtuigd.

Archimedes ligt nu beneden te slapen, blij weer thuis te zijn. Nee niet tegen zijn broertje aan, maar op zijn favoriete plek, Boven op Joshua zijn tas.
Het is het derde goede dat ons deze week overkwam. 2 dingen kan ik nog niet bloggen ivm Sinterklaas.

Alweer woensdag.

Ik heb een te druk bestaan. Om maar eens even met de deur in huis te vallen. Het is nu bijna 8 uur en dan begint mijn werkdag, ofwel komen de eerste oppas kinderen binnen. Het zijn er veel vandaag, gewoon volle bak. Gelukkig heb ik een stagaire, anders zou ik het helemaal niet redden.
De laatste worden vanavond om 18.30 opgehaald.
Dan moeten we nog eten, Ruurd en ik moeten vanavond een uurtje weg, en er moet ook nog gewoon huishouden gedaan worden.

Gisteren was ik vroeg klaar, om 4 uur al, was ook om 8 uur begonnen. En toen moest er schoongemaakt worden, er moest een puber een proefwerk leren (gek dat dat mij altijd zoveel energie kost) en bij het opruimen bleek de afwasmachine het niet te doen. Zout bijvullen was niet de truc, de afvoer bleek verstopt, en dat heb ik verholpen, maar ondertussen toch maar even de afwas (van de hele dag) met de hand gedaan. Omdat dat niet was ingecalculeerd, stond Cecilia langer in de box dan ze leuk vond, en die huilde dus haar longen uit haar lijf(je)
Uiteindelijk heb ik haar er maar uit gehaald, en op een krukje naast me gezet. Dat was prima, alleen at ze wel het sop op (moemi ze is nu net de kerstman zei Joshua)

Toen ik eenmaal boven was, bleek daar nog een bed (mijn bed) te moeten worden opgemaakt. Dat had ik dan wel zelf afgehaald, ik was alleen even vergeten dat de huiskabouter geen bedden op maakt. zeker niet van die grote.

Het was half 10 voor ik zat. Rustig? Nee, want er moest nog duits geoefend worden. Gek, dat kost tijd, en na 10 min kwam hij melden dat dat veel tijd ging kosten (he he, heb je het ook door?)

Toen dat allemaal achter de rug was, had ik echt geen zin meer om een blog te schrijven, en al helemaaaal niet om foto's te uploaden.

Eigenlijk

Eigenlijk wil ik bloggen over de intocht van Sinterklaas, en een paar van de geweldige foto's die Ruben heeft gemaakt plaatsen.
Ik wil bloggen over het prachtige weer, over dat de meiden net genoeg waren opgeknapt om toch naar de haven te gaan.. Bloggen dat Cecilia voor het eerst!!!! op mijn buik gezeten heeft in de prachtige knalroze draagdoek die ik vlak na haar geboorte heb gekocht. (beetje dom plan maar het was wel fijn)
Ik wil bloggen over de pietenbrief, en de gezichten van de kinderen (alle 5 thuiswonende) bij het zien van de cadeautjes. Over de reactie van Cecilia, over de opmerking van Rafael bij de chocoladeletter (wat gelijk gevleugelde woorden werden waar we nooit meer vanaf komen ben ik bang)

Over de heerlijk rustige dag die we gehad hebben thuis, gewoon niets bijzonders, lekker film gekeken met de kinderen, en met Rafael zitten knutselen.
Ik zou het resultaat van dat knutselen willen laten zien.

Maar helaas, ik ben te moe om de foto's nog op mijn pc te zetten en morgenvroeg moet ik weer werken.
Als het lukt, plaats ik morgen foto's Want daar heb ik de smaak wel van te pakken :D Voor nu, welterusten.

buiten de waard.....

Tja, riep ik vorige week nog heel hard dat ik koste wat kost op de haven wilde staan om Sint Nicolaaas binnen te zien varen (desnoods in rolstoel) Dit had ik niet bedacht.

Cecilia, hoewel weer haar vrolijke zelf, heeft nog steeds koorts. En op de bank ligt, als een ziek vogeltje Lea met al 2 dagen hoge koorts. Ik heb zomaar het vermoeden dat ik niet op de haven sta, zaterdag.

En je mag best weten dat ik daar van baal. Ik sta graag op de haven, vorig jaar heb ik het ook al gemist. Nou ja, dan doen we thuis chocolademelk en banket staaf. En laten de jongens pepernoten scoren bij de zwarte pieten.

Gelukkig heb ik al een brief gekregen van de Sint, waarin hij meldt dat een bezoek aan huis er dit jaar wel in zit. Vol verwachting klopt mijn hart....


In de tussentijd ga ik maar dichten.

Ziek

Wat begon als een ontspannen rustige dag met de kinderen (Cecilia en 3 oppaskinderen) werd een bijzonder stressvolle dag, toen Cecilia achterover van een auto op de grond klapte, en niets anders wilde dan op schoot zitten, en zelfs begon te spugen na verloop van tijd.

Natuurlijk spuugde ze over mij heen en over zichzelf. Omdat ik 3 andere kindertjes onder de 4 in de westwing had zitten, heb ik alleen me een washandje mezelf gefatsoeneerd. Gelukkig had ik net was opgevouwen en kon ik zo een schoon shirt uit de was vissen. Ook voor Cecilia kon ik gelijk schone kleertje pakken. Dingen die makkelijk zitten bedacht ik maar, als je misselijk bent....
Na het omkleden viel ze in slaap, op het aankleedkussen. Na het even aan gekeken te hebben, wilde ik haar toch in bedje leggen, maar toen ik haar optilde werd ze weer wakker, en .........spuugde een tweede keer over me heen. Fijn, dat was mijn enige (net schone) broek. Eerst Cecilia maar opnieuw verschoond, en daarna mijzelf. Met de tweede keer spugen was wel een groot deel van mijn zorg weg, want ze keer weer helder uit haar oogjes.

Omdat ze op schoot bleef hangen, bedacht ik dat ik haar eens moest tempen. en ja hoor, verhoging, die al snel opliep naar koorts. Ik vrees (en hoop) dat het een ongelukkige samenloop van omstandigheden is geweest, en dat het spugen niet direcht verband houdt met de val. Tenslotte, het was niet haar eerste val. Ons meidje in een klimmertje, en wie hoog klimt.........

Ze spuugde een uur geleden nog een keer, en ligt nu te slapen Ik maak me op voor een onrustige nacht.

Week overzicht.

Is het echt al weer een week geleden dat ik heb geblogd? Dat is dan niet vanwege gebrek aan onderwerpen, eerder het tegendeel.
Even kijken:

Maandag, lange dag. Regen, en 2 nieuwe oppasjongetjes. Spannend. Het ging goed al was het wel wennen voor beiden partijen. Fysio belde af, dat scheelde weer.

Dinsdag: Samen met de stagaire de eerste voorbereidingen gedaan voor een Sinterklaasfeest in het kindercafe dat zij (met hulp) moet organiseren. Savonds had ik vergadering van het particulier zorgbureau. Er komen grote en spannende veranderingen aan. Ik baal dat ik een zeer been heb, want nu kan ik er niet die aandacht aan geven die ik zou willen. Aan de andere kant, ik heb het gastouderbureau toegezegd tenminste 4 jaar fulltime beschikbaar te zijn, en die zijn nog niet om.
Als ik thuis nog ff achter mijn laptop zit te mailen, houdt die er ineens mee op.Shit, zit ik ook nog zonder laptop.

Woensdag: Sintermaarten, kinderen zijn gek, allemaal. Ik zit ook nog vol met oppaskinderen. Wel gezellig ook eigenlijk.
Savonds moeten wij weg, en zullen de jongens de sintermaarten voor hun rekening nemen. Dat doen ze concentieus. Er komt iemand wat ophalen, want zonder dat ik er voor hoefde zingen kwam er een bestelling uit Amerika binnen.
Ik heb de jongens op hun hart gedrukt dat ze voor Margriet wel koffie mogen schenken, maar dat ze dan eerst moet zingen. Waarvan akte.

Donderdag: Weer kinderen de hele dag. Waarvan 1 zo moe dat ze mega sjaggie is. Ik stop haar in bed, onder protest. Maar ik zeg erbij dat ze er pas uitmag als ik gezien heb dat ze slaapt.Ze gaat liggen en knijpt haar ogen dicht. Als ik opmerk dat ik daar niet intrap valt ze zowaar in slaap en slaapt ruim 2 uur. Ze wordt als haar vrolijke zelf weer wakker. Pff, dat scheelt.
Vervelender is dat ik een kat mis. Niemand kan vertellen wanneer hij voor het laatst gesignaleerd is. Als of ik nog niet genoeg aan mijn hoofd heb, maak ik me nu ook zorgen over die kat.

Vrijdag: Bij het opstaan blijkt er nog een kat kwijt. Bah, hier baal ik van. Katten moeten er gewoon zijn, en dan mag ik op ze schelden en ze naar buiten mieteren als ik ze lastig zijn maar ze mogen niet kwijt, dan ben ik ongerust, en als ze dood gaan, ben ik verdrietig, en daar heb ik geen zin in.
Rafael blijkt ziek, goed ziek. Hoge koorts, en veel slapen. Als hij limonade drinkt moet hij spugen, hij vast dus de rest van de dag. En slaapt.
Voor de rest is het een rustige dag. Samen met de stagaire gaan we verder met de voorbereidingen. Om 16.02 houdt mijn laptop er mee op. duurt even voor ik door heb dat hij er mee opgehouden is, en dat al mijn trucs niet werken. Vandaar dat ik weet hoelaat het was toen hij er mee ophield, want daar bleef de klok op staan.
Om 1400 uur belt er een vriend van Ruben dat hij de trein van 1500 uur neemt, en een weekeinde langs komt. Het kost enig geregel omdat hij een trein later pakt, en die trein ernstig vertraging heeft, maar uiteindelijk zitten we gezamelijk om 2000 aan tafel.

Zaterdag: Ik kijk op Koopplein en ja hoor Garfield staat daar genoemd. Ruurd gaat hem halen en hij is zooo blij dat hij thuis is.
Lea is naar haar vader, en Rafael is lekker thuis. We kijken de inkomst, en zijn beiden blij dat de ziele Piet de Sint niet mee heeft genomen terug naar Spanje. Ondertussen snijdt ik papier voor de tractatie van Lea. Alvast voor haar verjaardag. Als de sint eenmaal hier is, heb ik daar geen tijd meer voor en ze is wel een week na Sint jarig.

Zondag: Begint rustig, maar na 12 uur moet er toch een westwing opgeruimd worden. Dat kost ons tot 1800 uur. Maar dan is de was weer gewassen, de dozen geleegd, en de zakken kleding opgeruimd en uitgezocht.
Ruurd heeft heerlijk eten gekookt in de romertopf, recept uit de allerhande. Heerlijk, ik ga weer vaker zo koken.
Daarna nog de laatste zooi opruimen, en de huiskamer. Ruben en Joshua zijn weer beter, dus er kan weer gestofzuigd en gedweild worden. Om half negen ben ik boven, moe, dat wel. De beneden verdieping is schoon, Joshua zijn kamer eindelijk een soort van ingericht. Er liggen geen zakken kleding meer in de gang boven, en niet in de westwing. Morgen komt er een nieuw kindje,wel tot 1800 uur, en komen er 2 jongentje voor het eerst een hele dag. Spannend gebeuren wel.

Weekeinde

Na een week ziekte, van de jongens, hebben we een beetje huishoudelijke achterstand opgelopen.
Tis toch eigenlijk raar dat je geen thuishulp krijgt als je grote(re) kinderen in huis hebt. Als daar wat mee is, ziekte, meer huiswerk, een feestje, dondert het hele systeem in elkaar.

Maar goed, gisteren heb ik hen de deur uit gezet om een lekkere lunch te scoren, en heb zelf de kamer grondig gedaan, gestofzuigd, en gedweild. Ja, ik wist na een kwartier weer waarom ik het hen laat doen. Vervolgens heb ik in fases de rest gedaan. Tussendoor steeds zitten en uitrusten. Eind van de middag was de huiskamer schoon, de luxaflex weer gerepareerd, alles opgeruimd.

Vandaag wil ik scrappen maar met 2 zieke pubers, een man die MTX slikt en daar heel naar van wordt, en een hangende baby (nou ja 1 jarige) zie ik dat nog niet gebeuren.
Ik blog dus maar wat, heb mijn Hyves opgeruimd, en probeer me niet te irriteren aan al die mensen die me niet ff met rust willen laten zodat ik kan scrappen.

Soms is het leven gewoon niet helemaal eerlijk verdeeld :D Rest van de week weer hoegenaamd geen tijd, omdat ik moet werken.
Wel leuk dat er 3 nieuwe kinderen bij zijn, waardoor het weer gewoon werk is, en eigenlijk is dat fijner.

Eerste les

Enige tijd geleden zei Lea tegen me:" Ik zou zo graag op vioolles" En toen ik haar toch ging aanmelden voor de jubileum voorstelling van de muziekschool heb ik haar gelijk aangemeld voor vioolles.
Ik kreeg een mailtje terug dat ze op de wachtlijst stond. Nou had ik niet anders verwacht want het schooljaar was al begonnen, en de indeling van de muziekschool wordt voor de zomervakantie gemaakt.
Jammer voor Lea, volgend schooljaar zou ze nu van een plekje verzekerd zijn.

Tot mijn verbazing, en vreugde werden we vorige week gebeld door de muziekschool dat er iemand was afgevallen en dat Lea het mag proberen. Maandagavond van 19.25 tot 20.00 uur. De muziekleraar belde zelf ook nog een keer op.

Ze had er zin in, vandaag, ook al was ze de hele dag ziek en beroerd, we gingen naar de muziekschool. Ruurd en ik allebei mee, voor kennismaking en de eerste les.

Ze vond het GEWELDIG. Deed geconcentreerd mee tijdens de les, deed het ook gewoon goed. (gelukkig want dat gekras op een viool is niet om aan te horen)







Nadat ze haar viool had ingepakt, zei ze tegen me, Moemi, Ik ben zoo blij, dit vind ik zo leuk.
Ze huppelde voor ons de muziekschool uit: Ik kan niet wachten tot ik morgen weer kan gaan spelen. We gaan het concertgebouw maar vast bespreken :D