zucht

Zoals bekend mag worden geacht, verdien ik mijn geld als oppas moeder. Ook oppasmoeders hebben wel eens een dag vrij nodig, zoals vandaag, de dag van de verhuizing. Zou heel erg handig zijn als ik geen oppaskinderen in huis had vandaag.
Op vrijdag is de dag dat er altijd een klein jochie komt, 1,5 bijna, en heel lief. Vorige week zijn ouders ingelicht dat ik vandaag ga verhuizen, en of ze het anders kunnen regelen, vrijdag. Grote paniek bij de ouders. Omdat ik ze ken, had ik het al ingecalculeerd, en een noodplan bedacht. Dit jochie heeft nl 2 oppasmoeders, waar hij een paar dagen per week is. Zij had andere afspraken deze vrijdagochtend, anders hadden we geruild van dag deze week Nu hebben we het anders opgelost.
Het nare in deze situatie is, dat ik deze ochtend niet kan doen wat ik zou willen doen. Ik zit vast in een heel klein opgeruimd plekje in mijn kamer, waar een klein jongetje zeer gelukzalig met een duplo auto zit te spelen.

spannend....

Dinsdagochtend blogde ik, dat de koop van het huis nog geen doorgang kon vinden omdat we 10000 euro te kort kwamen aan liquide middelen. Daarna zijn we gaan regelen, makelaar bellen, om te proberen toch een sleutel verklaring te krijgen, de notaris bellen om te melden dat de verkoop van donderdagochtend 10 uur niet door kon gaan maar naar dinsdag 3 april NA 11 uur moest gaan.
We hebben hier en daar aan wat touwtjes getrokken, maar om half 3 was er nog geen mogelijkheid tot het lenen van 10000 euro, tja, wie heeft zo'n bedrag in zijn achterzak zitten??? En durft het aan het uit te lenen?

Er zijn echter wel van die mensen. Vlak voor ik naar school moest, opende ik heel even mijn mail. En daar was er een berichtje van een vriendin die het me/ons wel wilde lenen.
Na de eerste schok, en reflexmatig nee, bedacht ik me, en werd het een volmondig ja. Dus werd er een groot bedrag naar mijn rekening overgeboekt.
Echter, van postbank naar bank duurt een dag, soms meer.

Vanmorgen om 10 uur zou de akte passeren bij de notaris en moest er een groot bedrag gestort zijn op de rekening van de notaris. Om 9.10 stond het geld nog niet bij mij op mijn rekening. Waarop ik mijn zoon van 17 jaar opdracht gaf mijn vriend te wekken, en even op te passen, ik vloog , ongedouched in joggingbroek en sweater, naar de bank.
Daar was een allervriendelijkste dame me behulpzaam. Eerst gekeken of het niet toch al op mijn rekening stond, en toen heeft zij, ondanks de afwezigheid van kredietruimte een bedrag van ruim 23000 euro op de rekening van de notaris gestort. Alles bij elkaar 20 minuten werk.

Terug naar huis, in vliegende vaart omkleden, en huis afschouwen en naar de notaris. Nog steeds enigszins gestressed kwam ik daar binnen. Eenmaal aan tafel noemde de notaris in een zin een paar dingen die geregeld waren, oa dat het geld op de rekening van de notaris stond. R en ik keken elkaar aan, onder tafel kreeg ik een zet, maar ik haalde zeeeer opgelucht adem. We konden het huis kopen.

Een uur later met een bos bloemen eerst maar eens de bankemployee bedankt voor haar geweldige interventie. Het hoefde niet, zei ze, maar vond ik wel.

Thuis gekomen wilde ik toch zien, hoe verschrikkelijk rood ik stond. Tot mijn stomme verbazing was het goed gegaan, en stond ik niet rood. Vlak na de transactie naar de notaris, was het bedrag van de postbank op mijn rekening gestort. Zo snel, dat ik de bank niet eens rente verschuldigd ben.

Stress

Toen ik gisterenavond rustig bij mijn zus zat te eten, belde R op met de mededeling dat we een probleem hadden.
De hypotheek verstrekker, Delta Loyd, die steeds gezegd had dat de hypotheek rond was, en dat een overbruggingskrediet prima kon, meldde eind van gisterenmiddag ineens dat het allemaal niet kon.
Tenzij we een bedrag meenemen dat 10000 euro hoger is dan wat we aan liquide middelen hebben.

Grote stress, aan beide kanten die naarmate de avond vorderde toenam. Na enig heen en weer gebel, en later gewoon gepraat, hebben we toch nog maar een keer de hypotheek adviseur gebeld, en een paar concrete vragen voorgelegd. Zijn uitleg maakte veel duidelijk, stress niet helemaal weg, verminderd was het wel.

Gelukkig is inmiddels wel duidelijk dat we het huis wel kunnen kopen, en ruimte over houden voor de geplande verbouwingen, echter verhuizen zullen we een paar dagen later dan we hoopten. En dat is weer stress op zichzelf. Dus hebben we gisteren besloten dat we binnen 10 jaar niet weer een keer verhuizen.............

Hoogtepunt

Van de verhuizing, of eigenlijk is dat een diepte punt.
De keuken is er uit, dwz, alleen het aanrechtblad zit er nog, verder is alles weg. Daardoor is het hart van het huis ook wel verdwenen. Vrijdag heb ik nog uitgebreid gekookt (nieuw kookboek(je) en ik kon het niet laten iets uit te proberen) en zaterdag was mijn fornuis weg.
Kinderen bij vader, en vriendje naar de overkant om zijn huis leeg te halen. Hij kwam gisterenavond terug met een bus vol spullen en dozen, die ook weer een plekje moesten vinden in deze super chaos.
Heel even dacht ik, ik kap ermee, maar na een diepe zucht, en 6 keer diep ademhalen, alles hergeschikt,en nu past het weer, en kan ik ook bij mijn wasmachine.
Nog even, nog heel even troep en afbreken, en dan mag ik weer gaan opbouwen.

Practisch pak ik een huis in, om elders verder te gaan. Emotioneel breek ik mijn leven af, pak het in, sorteer het, en herschik het. Ik ben gezegend met een fabeltastisch geheugen, wat op dit moment meer een vloek lijkt dan een zegen. Aan elk ding kleeft namelijk een herinnering. Vreemd genoeg brengen de fijne, leuke en lieve herinnerringen me het meest van slag. Tranen om voorraadbussen bijvoorbeeld.
Maar het is goed, het loutert, het maakt het afscheid nemen heel bewust. Als ik nu verhuis, neem ik een groot deel van mijn pijn en verdriet niet meer mee, en kan ik letterlijk met schone lei een nieuw leven gaan bouwen.

notaris

Afgelopen maandag belde ik de notaris. Ik wist nl nog steeds niet wanneer de akte voor ons nieuwe huis gaat passeren, maar wel dat de akte voor het huis waar we nu wonen passeert, en dus wanneer ik hier uit moet.
Daar dat op 3 april valt, is het nog kort dag. Met het oog op alle voorzieningen die ik moet melden dat ik ga verhuizen, leek het me zaak eens naar de datum te informeren.
Ik kreeg een allervriendelijkste dame aan de telefoon, die me binnen 3 minuten wist te vertellen dat haar collega er mee bezig was, en dat die me terug zou bellen. Dat was smorgens om 10 uur. Om half 4 had ik nog niets gehoord, dus zelf maar weer de telefoon ter hand genomen, notariskantoor gebeld. Na enig aandringen kreeg ik een van de notarissen zelf aan de lijn. Die mij omstandig begon uit te leggen waarom hij me de datum nog niet kon vertellen. Al die informatie had ik al, ik wilde alleen weten hoe het er inmiddels voor stond. Toen ik me liet ontvallen dat ik dat allemaal goed en wel vond, maar dat ik toch een datum wilde hebben, verzuchtte de notaris dat hij mijn partner had gesproken en Mn P begreep het wel.
Daarmee mijn nekharen overeind hebbende, heb ik hem, zeeer omstandig uitgelegd, dat ik een probleem had als ik niet deze week wist wanneer mijn akte ging passeren.
Na enig aandringen mijnerzijds wist de goede man uit te brengen dat hij me zou bellen zodra hij meer wist.

Wie schetst mijn verbazing als vanmorgen, juist op het moment dat ik mijn beklag over de situatie deed tegen een vriendin,de bovengenoemde notaris zelf belde om mij te melden dat hij in zijn agenda vrijdagochtend 30 maart had ingepland onze akte te laten passeren. Hij had zijn informatie nog niet compleet, maar zou zorgen dat dat tegen die tijd wel het geval was.
Voor de zekerheid heeft hij later toch maar mn P ook gebeld om dit te melden....

Poes

Vandaag is mijn achterdeur weer dicht, en kan ik eindelijk een bres slaan in het uitzoeken en inpakken van de administratie. Die moet nog wel een beetje terug te vinden zijn, daar er ook belasting aangegeven moet worden.
De inhoud van mijn postbakjes uitgestalt op tafel.. Deze, toch niet klein, ligt al snel geheel vol met allerlei stapeltjes van papieren die niet weg, maar waar dan wel, opgeruimd moeten worden.

Om half twee ga ik de deur uit, om pas na 3 uur weer naar de tafel te kijken, om verder te gaan met uitzoeken en opruimen. De tafel staat in de zon, en boven op alle stapeltjes liggen, languit, twee zwarte poezen, te slapen in de zon. Op mijn vraag of ze weg willen, krijg ik twee zeer lome blikken, maar geen beweging.
Gelukkig voor hen, moet ik nog een keer de deur uit om nog een kind op te halen, en krijgen ze een uurtje respijt, dan zullen ze echter echt moeten vertrekken.

Auto

Lea haar klas gaat vandaag op excursie naar de boerderij van een van de klasgenoten, waar al lammetjes geboren zijn. Heel leuk natuurlijk. Dus toen ik door de klasseouder werd gevraagd om mee te gaan, zei ik, na een blik in mijn agenda, ja graag.
Maar ik neem Rafaël wel mee. Oo was het antwoord, ik moet toch een extra auto regelen.
Waarop bij mij ineens een lichtje ging branden.
Gaat het om begeleiding, of om rijden? Het gaat om rijden, mee naar de boerderij hoeft niet.
Op mijn mededeling dat ik geen auto heb, viel ze stil. Na enige seconde kwam er een bedrukt, O dat wist ik niet, uit. Het ging gelijk over.
Ik was enigszins verbaasd dat er zo vanuit gegaan wordt dat iedereen een auto heeft (of 2) dat er niet eens meer gevraagd werd of ik wilde rijden. Er werd gevraagd, wil je mee, wat had moeten impliceren, dat ik ook een auto vol kinderen reed.

Koud!!!

Koud was het gisteren, zoveel is zeker. Om het geheel nog erger te maken, was precies gisteren gepland dat de deurpost en kozijn van de openslaande tuindeuren in deze woning gerepareerd zou worden.
Dit hield in, dat er toen ik om 9 uur van school terug kwam, er 3 mannen in mijn tuin aan het werk waren, en ik een paar uur later zonder tuindeuren, en dus zonder afsluiting naar buiten zat.
Het breken ging, wonderbaarlijk snel. Rafaël was op een stoel gaan zitten, op veilige afstand, en hield de boel in de gaten, ondertussen commentaar gevend. Waar de mannen gelukkig erg leuk mee omgingen.

Tijdens de koffie probeerden ze me te rellen door te zeggen dat ze het zo lieten, en morgen(vandaag dus) af kwamen maken, omdat ze een spoedklus in de Koog hadden. Zo jammer voor ze, dat ik er gewoon in mee ging, niet verblikte of verbloosde en hen vooral adviseerde die spoedklus niet te laten lopen.

Aan het eind van de middag zat de deur er weer in, maar nog niet gebruiksklaar, ik moest overal afblijven en vooral niet poetsen. Ik heb me beheerst.
Zoon van 17 niet. Die heeft, geheel alleen, de piano, die naast het raam stond, naar de andere kant van de kamer verhuist. Ongelofelijk hoe sterk die jongen is. En eigenwijs, want echt goed voor je rug zijn deze kracht uitspattingen niet.
Ik heb helaas geen foto van wat er onder de piano lag, maar dat was ook een bijzondere vondst. Schilderijen en kinderkunstwerken die al JAREN kwijt waren, verhuizen nu zomaar mee.

De volgorde van actie bij de Boogerd is wel bepaald door deze dag, dat is weer een groot voordeel.

Ikea

Na een enerverend weekeinde, moest ik eerst ff bijslapen voor ik aan een verslag kon beginnen. Bovendien was de jongste gisteren ziek, dus ook nog eens weinig tijd.

Zondagochtend vroeg op, erg vroeg voor de meeste leden van het huisihouden, want we wilden de boot van 9 uur halen. Het was ff aanpoten. Vooral omdat het hele spul alles klaarzette wat meemoest en vervolgens in de auto ging zitten wachten tot het vanzelf aan kwam wandelen, onderwijl moeders roepen dat ze moest opschieten.
Maar goed de boot werd ruim gehaald.

Na een rustige en voorspoedige heenreis, kwam Ikea in zicht. We maakten een kleine omweg langs de rai, vanwege het missen van een afslag, maar zelfs dat kon het goede humeur niet bederven.
Eerst maar een rondje door de showroom, Lea was het helemaal eens met onze bedkeuze, voor onszelf was het wat moeilijker, dus bij de bedden zijn we veel tijd kwijt geraakt. De kleinste werd gelukkig door een grote onder zijn hoede genomen, anders was heel Ikea op een kleine ramp uitgelopen, want die dacht werkelijk dat hij in een heeeeel erg groot speelparadijs was beland, en rende als een ongeleid projectiel alle kanten op. Was ook elke keer zomaar weer in het niets verdwenen.

Aan het einde van de route vonden we Annelies, en mijn oudste zoon, en zijn we gaan lunchen. Bij Ikea kan je errug lekker lunchen, dus het was nog een toer om de kinderen te beperken in hun keuze. Het was natuurlijk ook al tegen 12 uur, en de laatste keer dat ze wat gehad hadden was om 9 uur op de boot.
Maar het lukte zonder mopperen en we hadden een gezellig lunch met hun allen. De kinderen mochten daarna even spelen bij het kinderland, waar wat speelmeubels zijn neergezet ter lering en vermaak van de kinderen.
Ondertussen hebben Annelies en ik ons gebogen over haar lijstje.
Annelies bedacht daarna dat het voor de kinderen leuk was om naar het kinderparadijs te gaan, en R bedacht voor de jongens hetzelfde. Ik zou, met 2 pubers de tafel opruimen en naar het magazijn gaan.
En toen waren we iedereen kwijt. Lang leve de mobiele telefoon, daarmee hielden we enigszins contact.

Maar samen met zoonlief (17) en zijn vriendin (15) door Ikea geslierd, en heerlijk overal gekeken, en geshopt. Zoonlief blij gemaakt met 11 m stof voor een nieuwe dekbedhoes (die moeders moet maken natuurlijk) zodat hij twee hoezen heeft bij zijn gigantische dekbed. En natuurlijk verdwenen er weer een paar groene kussenslopen en bijbehorende kussens in de winkelwagen.

Eenmaal in het magazijn was een groot deel van de familie snel terug gevonden, alleen Annelies was en bleef zoek. Op herhaaldelijk bellen kwam geen reactie. Eerst maar eens het magazijn leeggerooft, hoewel,de bedden pasten niet in onze bus, die moeten volgende week nog gescoord worden. Maar wel uitgezocht, en gezien waar ze staan in het magazijn, dus dat kan even gehaald worden.
Zonder de bedden hadden we toch een kar vol, met spul voor het nieuwe huis, en , natuurlijk, knuffelbeesten voor de kinderen.

R en de andere kinderen op weg gestuurd om in te laden, en opzoek naar Annelies, en de meiden.
Annelies was snel gevonden, geheel verbaasd dat ze 'zoek' was, en nooit haar mobiel gehoord:o))
Samen met Annelies nog een keer het rondje van de winkel gedaan, en vervolgens, het magazijn nog een keer leeggekocht. Stom genoeg me verteld bij de staanders van haar stellingkast, dus ze heeft er 2 te kort meegenomen. Maar verder wel haar vitrinekastje gevonden, de bureaukastjes voor de jongens en de speelgoedkast voor in de hal en de meidenkamer.
De meiden opgehaald in het speelparadijs, waar ze helemaal moegespeeld vandaan kwamen. En weer langs de kassa.
Omdat ik niet door Ikea kan lopen zonder iets te scoren moest ik ook nog een paar dingen afrekenen, waaronder de grote knuffel van Lea, die meegeweest was naar het speelparadijs.

Langs de kassa, in laden, en op naar Den Haag waar we op een verjaardag verwacht werden.
Zo als te doen gebruikelijk was het daar erg gezellig, en was het veel te snel weer 6 uur en moesten we weer weg. Terug naar den Helder.
Achteraf hadden we een stuk rustiger aan kunnen doen, wnat in den Helder bleek dat de boot niet voer, en dat pas weer later (wanneer kon niemand ons vertellen) zou doen. Wel een nieuwe, te hoog water deze keer, meestal vaart de boot niet wegens te laag water. Grappig genoeg kwamen we precies achter de buurvrouw in de rij terecht. Wij hadden geluk, de boot vertrok om 21.10 weer richting Texel, en dus hebben we maar een klein uur hoeven wachten. Er waren mensen die al vanaf 17.30 aan het wachten waren. Maakt het eiland gevoel weer groter.

Al met al, een drukke, maar welbestede dag.
De Ikea aankopen staan in de gang te wachten op het nieuwe huis.

Naar

Vorige week belde de makelaar uit Den Bosch, dat het huis daar een rommel was. Omdat we al van plan waren het huis te gaan bekijken, zitten we dit weekeinde in den Bosch.

Mijn zoon van 17 was al vooruit gereisd en belde om 2 uur vanmiddag dat het redelijk leeg was daar. Het klonk heeel erg leeg op de achtergrond, dus ik was voorbereid.
Maar wat ik aantrof, tart elke beschrijving.
Afgelopen maanden heb ik heel wat huizen bekeken, waarvan een aantal al kortere of langer tijd leegstonden,maar al die huizen waren meer gemeubileerd dan dit.
Het huis is leeg, van wat er in het convenant stond wat hier hoorde te blijven is meer dan de helft verdwenen. Van wat er is blijven staan is het merendeel ook nog stuk, of incompleet.

Het is triest, heel triest. Triest voor degene die het zo terug vinden, maar toch ook triest voor degene die denkt op deze manier te moeten handelen. Het sterkt mij in de overtuiging dat eerlijkheid het langste duurt, en ik ben dus blij dat ik anders gehandeld heb. Ook al heeft mijn ex ook bijna niets uit het gezamelijk huishouden overgehouden, ik heb hem alles meerdere keren aangeboden, en elke keer riep hij overduidelijk dat hij het niet wilde hebben.Zelfs zijn persoonlijke bezittingen heb ik hem op moeten dringen. Ik neem echter niets mee dat niet van mij is, daarbij gooi ik ook niets weg wat niet van mij is. Mocht hij het niet willen hebben, kan hij dat zelf doen.

Na de eerste schok, heb ik besloten dat ik mijn humor er maar eens in moest gooien. Dat werkt altijd. Het kostte enige overredingskracht mijnerzijds, maar ook vriendje ging uiteindelijk overslag. En heeft zijn woede, gedeeltelijk weggelachen.
Nu gaan we over tot actie. Met het convenant in de hand, kijken wat er mist en foto's maken om te bewijzen hoe het er uitziet hier. Dan eea regelen via de advocaat.
Ik snap niets van exen. En dat is lastig, want ik ben er zelf ook een.......

Update verhuizing

Er zit schot in, eindelijk. En tegelijk ook niet.
Het inpakken gaat voorspoedig, al gaat het langzamer dan ik zou willen. Wat wel onvermijdelijk is als ik me realiseer dat ik OOK nog een huishouden draaiende moet houden, en alles alleen doe. Nee, dat is niet helemaal eerlijk. Mijn zoon van 17 werkt keihard mee, hij sjouwt, organiseert, en verzet bergen werk. Alleen het werk dat hij doet, is zwaar maar 'dom' werk. Het uitzoeken en bedenken, het werk dat heel tijdrovend is, komt op mij neer. Wat nemen we mee, wat mag weg, en waar dan naartoe? Als het mee gaat, in welke kamer moet het dan terecht komen, of slaan we het op tot na de verbouwing?
Inmiddels ben ik bijna zonder werkbladen, en heb ik juist geregeld dat de keuken er een week voor onze verhuizing (hoop ik) uitgesloopt gaat worden. Mijn zus neemt de honeurs in de keuken (haar keuken) voor me waar.

We weten nu nog steeds niet wanneer de akte precies gaat passeren. Hoogstwaarschijnlijk 29 maart, maar het kan ook 30 maart of 2 april worden. En dat is meer dan balen, want eerder mogen we er niet in. De verkopers weigeren een sleutelverklaring af te geven, en kunnen zelf niet eerder passeren. Ik zou er niet zoveel moeite mee hebben, als niet de makelaar ons eerst achter de broek heeft gezeten omdat er eerder gepasseerd moest worden, en het huis al 3 jaar leegstond. Nu hebben wij heeel hard gewerkt om alles optijd geregeld te krijgen, extra geleend om de akte eerder te kunnen laten passeren, en dan werkt de verkoper tegen.
Maar ik zou ik niet zijn, als ik er niet gelijk een positieve draai aan zou geven. Later passeren, betekend ook meer tijd om rustig in te pakken, en dus heb ik lekker tijd om even met mijn kinderen te knuffelen en op verjaardagsvisite te gaan.
Zondag gaan we Ikea leegkopen, samen met de kinderen, en daar heb ik mega veel zin in!

Gek

Tussen alle rompslomp voor de hypotheek, het inpakken van allerlei papier, en het klaar maken van de makkelijke en snelle maaltijd, realiseer ik me opeens dat het vandaag donderdag is.
Donderdag is de distributie dag van de voedselbank hier. En al een aantal maanden heb ik elke week toch wel enige stress, want de ophaal tijd is kort, tussen 3 en 4 mag je je pakket ophalen.
En vanaf deze week hoef ik niet meer. Doordat ik ben gaan samenwonen is mijn gezinsinkomen zodanig gestegen dat ik geen recht meer heb op voedselhulp. Na mijn vriend daar over te hebben doorgezaagd, dat hij zich heeeel goed moest realiseren wat hij deed, heeft hij zich toch bij mij laten inschrijven.
Waarmee ik dus van de voedselhulp af ben. Ondanks mijn grote vreugde en dankbaarheid voor de hulp die ik van hen heb ontvangen, is het toch een opluchting dat ik het niet meer nodig heb.

Het voelt gek, om niet meer op donderdag het pakket te halen, en nog gekker om gewoon weer boodschappen te doen. Voel me bijna schuldig met alles wat ik in mijn karretje gooi. De aangeleerde zuinigheid raak ik, denk ik, hoop ik, nooit meer kwijt.

afval

Verhuizen geeft afval, en helaas voor mij, op dit moment meer dan ik af kan voeren.
Vroeger hadden we hier grof vuil, kwam eens in de 2 weken langs, en nam mee wat er op de stoep stond (moest je wel bellen van te voren) Tegenwoordig nemen ze niet meer dan een kuub mee, en weet je wel hoe weinig dat is? Als je aan het verhuizen bent, heb je snel meer dan 1 kuub per week aan afval. Wel mag je, bij de vuilstortplaats 250 kilo per dag aanleveren, gratis. Zie je me al gaan, op mijn bakfietsje? 6km heen met 250 kilop afval voorop, dat past niet eens.

En dan nog het huisvuil, dat stop ik in vuiliszakken, en in de container die ook eens in de 2 weken geleegd wordt. Enige tijd geleden had de gemeente besloten dat de groene container niet meer elke 2 weken, maar eens in de maand zou worden geleegd, de andere 3 weken zou dan de grijze worden geleegd. 2 weken geleden werd de groene geleegd, en dus zou deze week de grijze geleegd worden. Dus de grijze, en die van mijn vakantie vierende buurvrouw gevuld met vuilniszakken. Komen ze gisteren toch de groene legen.
Geeft niet, in de herkansing, op donderdag legen ze de container van de chinees tegenover mijn huis. Dus heel vriendelijk gevraagd of ze de grijze bakken van mij, en de buurvrouw ook wilde legen. Maar nee, dat is niet de bedoeling van de heren. Die mij daarmee met een probleem opzadelen, want ik kan het huisvuil niet meer kwijt, en blijf daarmee met een achterstand zitten. Ze nemen hier nl ook geen losse vuilniszakken mee. Afval moet in de container zitten, anders blijft het staan. Ik ga maar eens een list verzinnen.......

Dozen

Overal, maar dan ook werkelijk overal staan nu dozen, in meer of mindere mate van gevuldheid. De volle dozen staan in de kamer die vroeger kinderkamer was. De platte nog niet gebruikte dozen staan in de kamer die vroeger de kamer van mijn oudste dochter was.
Door het hele huis staan dozen met spullen. Dozen met boeken, knutselboeken, en rommeltjes, die we niet kwijt willen, maar ook niet echt meer nodig zijn (om gek van te worden)

De kringloopwinkel is gebeld, die maakt een afspraak om kasten, speelgoed en andere overbodige artikelen te halen.
Maar in de gang stapelen gaat echt niet meer dus staan er dozen in de kamer.
En dan is eer nog het gemis aan bananendozen. Nergens zijn ze te krijgen. En sommige dingen passen in geen enkele verhuis doos, en zijn heeel erg onhandig om zo mee te verhuizen. Scrapbooks bijv, of grote vellen Origamipapier. Zal ik mijn hobby's toch maar opgeven??.......
Nee toch maar niet, want als of ik nog geen boeken genoeg had, heb ik zojuist een bod gedaan om 5 prachtige Origamiboeken......
Die passen vast wel in een gewone verhuisdoos

Als je alles gehad hebt.........

Vriendje heeft een ex. Al langere tijd geen relatie meer, en sinds een jaar is ex ook officieel ex.
Toch is Ex jaloers. En dat is heel vervelend, vooral voor vriendje. Maar sinds deze week ook voor mij.
Ex gebruikt hun kinderen als wapen, die mogen niet naar hun vader, want hun vader heeft een vriendin.
Dat hij verhuisd is, is reden tot grote woede? paniek? afkeer? Ik weet het niet, ik concludeer alleen dat er dagen zijn dat de telefoon onophoudelijk gaat, met onzin teksten, of scheldtirades, en vervolgens zijn er weer dagen zonder enig contact. Ook niet met zoons.
Dit alles stemt me heel verdrietig.

Voor mij heeft ex natuurlijk geen goed woord over. Dat is niet erg, ware het niet, dat ex dat, in onparlementair taalgebruik, uit tegen zoons. Die dat op nogal grove manier weer tegen hun vader uiten.

Een nieuwe relatie beginnen, is altijd moeilijk, voor alle partijen. Leuk, maar moeilijk. Deze extra complicatie is iets waar ik niet op gerekend had. Mijn eigen ex toont ook tekenen van grote jaloezie.
Vreemd eigenlijk, want beiden ex-en zijn degene die de ontbinding van het huwelijk hebben geinitieerd.

Inpakken en ............

Verhuizen betekent, natuurlijk, inpakken.
Dus pak ik, sinds afgelopen vrijdag in. Het vreemde is, dat toen de boeken in de kast stonden, het meeviel met het aantal, maar ik nu doos na doos vul met boeken en nog eens boeken. Meer dan eens overvalt me de behoefte alles in de prullenbak te gooien, maar tot nog toe heb ik mezelf ervan te weten weer houden.

Dan de foto's. Natuurlijk moeten die ook ingepakt en uitgezocht worden. Maar 23 jaar foto's van een gezin door je handen laten gaan, valt nog lang niet mee, al schittert de vader door afwezigheid op de meeste foto's, en zijn de gezinsfoto's voornamelijk foto's van de kinderen.
Het trouwalbum gaat mee, dat kan ik niet weggooien, maar het gaat op zolder, in een vergeten hoekje. Ooit ben ik blij dat ik het nog heb, tenslotte is ook dat een onderdeel van mijn leven.

Dan de kleding. Nou vind ik kleding uitzoeken, voor de kindereen 2x per jaar al het ergste klusje wat ik kan bedenken, nu moet het helemaal rigoreus. Gelukkig kan ik het nodig hier en daar kwijt, en was het toch weer nodig eea uit te zoeken.

De tuin veranderd langzaam, nou ja, langzaam, in een verzamelplaats van spul dat wegmoet. En nee, dat is niet voor de verkoop, dat is alleen nog maar goed voor de vuilstortplaats.
Wel heb ik nog een garderobekast (hout met louvredeurtjes) een buffetkast, en 2 keer een 2 persoonsbed in de aanbieding. Ben er nog niet helemaal uit of ik het op het internet zet, of naar de kringloop breng.
Iets in mij is wraakzuchtig, want bij de kringloop ziet ex zijn eigen kasten en bedden terug, en kan die daar kopen. En dat idee staat me erg aan.
Ik ga maar weer verder, er moet ook nog gegeten worden vanavond, en de tafel ligt vol met..............
juist boeken natuurlijk.

Zielig

Wat is dat toch met mannen?? Bij het minste kuchje, of pijntje zijn ze gelijk levensgevaarlijk gewond of ernstig ziek.
Mijn vriend is hierop geen uitzondering. Sinds gisteren avond is hij ziek, en nadat hij zelf ook geconcludeerd heeft dat hij echt ziek is, en niet vandaag 5 uur in de auto gaat zitten, is hij echt zielig.

Het is hier koud (20 graden maar volgens hem min 6) En als de kippensoep niet gelijk boven wordt gebracht, smacht hij naar kippensoep. Dus die ga ik maar eens opwarmen, en dan stop ik hem gewoon weer in bed. Lekker boven, en blijf zelf nog ff een uurtje beneden zitten.

Huis

Gisterenmiddag belde de makelaar, met de mededeling Gefeliciteerd.
Met andere woorden, het huis waar ik wil wonen, is, onder voorwaarden, van mij nee, van ons. Ik ben nog lichtelijk geschokt van blijdschap. Ineens is het inpakken anders. Ineens weet ik waar ik zal zijn, waar mijn kerstboom zal staan, waar ik de 18e verjaardag van mijn zoon zal vieren.
Wauw, is eigenlijk het enige woord dat hier past.
Ach, kijk zelf maar...


Vooral de keuken is om verliefd op te worden,













en wat te denken van de zonnige achtertuin,










En de serre??













En het gaat nog mooier worden, want we hebben plannen.

Het huwelijk

De dag begon gisteren al vroeg. Ik moest nog veel (dacht ik) en de kinderen waren ondanks een late dinsdagavond bij hun zus, ook vroeg wakker.
In de koelkast was op miraculeuze wijze een kom koekjesdeeg verschijnselt, waar de kinderen met veel plezier nog koekjes van gebakken hebben voor de huwelijksreceptie. Onderwijl kon ik eea opruimen, nog snel ff een wasdraaien, en wat wasvouwen.
Vriendje, die boven in zijn bed lag te slapen, kreeg koffie en een valentijnscadeautje op bed. Toen dat allemaal achter de rug was, was het pas 8 uur.
De strijkplank neer gezet en eerst de bruidsmeisjesjurk, en daarna de bruidsjurk gestreken, en nagekeken op losse draadjes.
Terwijl ik daar mee bezig was, kwam iemand de taarten en koekjes en de Duplo halen voor in de receptiezaal.
Gelukkig was alle onrust gedaan toen de bruid, stralend zenuwachtig verscheen. Ook haar beste vriendin, was er gewapend met fototoestel en vooral een goed humeur.
Om half 12 vertrok de bruid, met mijn vriendje om haar getuigen van de boot te halen. Ondertussen zetten wij een snelle lunch klaar, en na we gezamelijk gelunched hadden, heb ik eerst het bruidsmeisje, en daarna mijn jongste aangekleed (die gelijk daarom kwam melden dat hij een stomme piemel had, en een natte broek, dat kon dus weer opnieuw gedaan worden)


En toen de bruid, de jurk, en de rest naar boven. Een bruid in bruidsjurk, is toch een ander gezicht dan een aankomende bruid in bruidsjurk bij het (af)passen. In de badkamer transformeerde mijn zus, van zus, tot een stralende bruid, die ik met trillende handen haar haar zag doen.






Toen ze gereed was, verzamelde het gezelschap zich onderaan de trap, om daar de bruid naar beneden te zien komen, vooraf gegaan door haar bruidsmeisje.
Bruid bleef nog even alleen achter, terwijl het gezelschap naar de kerk vertrok.


Tot mijn grote vreugde was onze moeder in de kerk aanwezig. Ze had breed aangekondigd er niet te zijn, maar gelukkig was ze er toch. Een pak van mijn hart.
De bruidegom stond, bij de deur, zenuwachtig te wachten, samen met zijn zoon.
Het koor stond boven al klaar, wat zeg ik, beide koren stonden klaar. Mijn zus zingt nl in het vrouwenkoor, en haar man in het mannenkoor, dus zongen beide koren gezamelijk tijdens de huwelijksceremonie.

Even voor half 2 opende de pastoor de grote deuren van de kerk, alwaar de bruid, gewoonte getrouw, door naar binnen zou komen, maar al wie er verscheen, geen bruid. Tot de zijdeur zich opende, en de bruid binnen schreed. Vanwege de regen had ze een jas aan gehad, en niet met jas aan de kerk binnen willen komen. Samen staken ze bij het Maria altaar een kaarsje aan, waarna ze gearmd, door het middenpad de kerk in liepen.
Halverwege het middenpad, draaide beiden zich even om, en zwaaiden naar de koren, die dat gebaar zeer waardeerde, en (natuurlijk) allemaal terug zwaaide.

Toen het bruidspaar eenmaal zat, begon de dienst. Een klassieke katholieke dienst, met 3 lezingen, geloofs en schuldbeleidenis, veel zang (door het koor) en een pracht van een preek cq toespraak van de pastoor. Ik zal de preek niet herhalen, alleen dat het duidelijk was dat de pastoor bruid en bruidegom goed kent, en daardoor met een aantal uitspraken de lachers op zijn hand had. Bovendien heeft hij tijdens de preek een nieuw woord laten vallen, dat een blijvende uitspraak binnen de parochie zal worden.

Zeer ontroerd was ik tijdens het delen van het brood van bruidegom en bruid. Waarbij de bruidegom zijn hostie in twee breekt en met zijn bruid deelt. Ik ken het gebaar heel goed, en vind het altijd een mooi gebaar, maar het nu te zien gebeuren door twee mensen die me zeer dierbaar zijn, maakt het extra ontroerend.
De zegen voor het bruidspaar was ook zeer ontroerend, en persoonlijk.
Samen staken ze vervolgens de doopkaarsen aan, en samen de bruidskaars. Ook al zo'n ontroerend moment.

Tijdens het slotlied, verlieten bruid en bruidegom samen door het middenpad te kerk. Waarop de pastoor, geschrokken zijn hand voor zijn mond sloeg en tegen mij fluisterde: Er zijn geen bloemen!!!
Dat kwam omdat hij ff vergeten was het bruidsmeisje vooruit te sturen. Bruidsmeisje vertrok daarop achter het bruidspaar aan, toch nog rozenblaadjes strooiend.

De receptie was ongelooflijk vol. Ze hadden op 60 mensen gerekend, en het waren er waarschijnlijk 120, zo niet meer. Voor hun goede doel, de vrienden van de olifant, hebben ze ruim 500 euro opgehaald, waar ze natuurlijk heel erg blij mee zijn. Maar meer nog met de warmte die hen omringde, de mensen die door het delen in de bruidstaart aangaven niet alleen getuige te willen zijn bij het huwelijk, maar ook van het huwelijk.

We hebben het bruidspaar, met al hun spullen, thuis gebracht. En hebben thuis nog ff doorgefeest, door een lekker maaltijd te nemen, en de pubers vervolgens de kamer te laten voor de meest vreselijke tekenfilms.

Getrouwd!!!

Het is gelukt. Ze zijn getrouwd. Morgen volgt een uitgebreid verslag, daar ben ik nu te moe voor. Bovendien wacht ik op de foto's zodat die er gelijk bij kunnen.

Vandaag was mooi, liefdevol en bijzonder. Ik heb heel wat traantje gelaten. Tranen van ontroering, om mijn mooie lieve kleine zusje. Tranen van blijdschap, om de prachtige warme dienst, de volle feestzaal, en het geluk dat van mijn zusje afstraalde. Maar helaas ook tranen van verdriet om het gedrag van mijn moeder, broer en zus. Die gelukkig wel aanwezig waren, maar het daar ook bij lieten. Geen woord met mij, of de bruid hebben gewisseld.

Morgenochtend, als hier de boel weer rustig is, zal ik een lang verslag schrijven, dat gelardeerd met foto's van de bruid, en de bruiloft, geplaatst zal worden.