Zoonlief van 18 komt de kamer binnen:" Ik denk dat ik maar VVD ga stemmen."
Waarop ik (zoals verwacht) fel reageer dat dat niet kan. Tenslotte ben ik vice-voorzitter van de SP afdeling Texel, en dan kan ik niet toestaan dat een zoon VVD stemt.
Waarop hij besluit op Rita Verdonk te gaan stemmen.
dinsdag, januari 29, 2008
zondag, januari 27, 2008
We gaan nog niet naar huis
De Avro heeft een nieuwe nederlandse comedy. Over een vader,weduwnaar, die met zijn twee kinderen de stad achter zich laat, om op Texel een nieuw leven te beginnen.
Als rechtgeaard Texelaar moet ik daar natuurlijk naar kijken.
De comedy op zich is aardig. Maar de beelden van Texel roepen vragen op. Heel veel shots, binnen en buiten, zijn NIET op Texel opgenomen. wat in de huiskamer tot verbazing lijdt.
Erger is bijvoorbeeld de uitspraak in de aflevering van vanavond : "De veearts zit vast in den Helder" Suggererend dat de veearts van de overkant moet komen als er iets met de dieren is. Ik denk dat de dierenartsen van Texel, daar niet blij mee zullen zijn. Mij irriteerde de uitspraak tenminste.
De serie is voor Texelaars erg grappig en onderhoudend. Gedurende de hele serie zitten we samen te kijken welke beelden op Texel zijn opgenomen, en welke niet. En als het op Texel is opgenomen, waar dan. Wel moet je de irritaties over de slechte beeldvorming over Texel voor lief nemen.
Voor niet Texelaars: het geeft een erg slecht beeld van het leven op Texel. Zelfs gezien vanuit de ogen van iemand uit Amsterdam die op Texel komt wonen.
Als rechtgeaard Texelaar moet ik daar natuurlijk naar kijken.
De comedy op zich is aardig. Maar de beelden van Texel roepen vragen op. Heel veel shots, binnen en buiten, zijn NIET op Texel opgenomen. wat in de huiskamer tot verbazing lijdt.
Erger is bijvoorbeeld de uitspraak in de aflevering van vanavond : "De veearts zit vast in den Helder" Suggererend dat de veearts van de overkant moet komen als er iets met de dieren is. Ik denk dat de dierenartsen van Texel, daar niet blij mee zullen zijn. Mij irriteerde de uitspraak tenminste.
De serie is voor Texelaars erg grappig en onderhoudend. Gedurende de hele serie zitten we samen te kijken welke beelden op Texel zijn opgenomen, en welke niet. En als het op Texel is opgenomen, waar dan. Wel moet je de irritaties over de slechte beeldvorming over Texel voor lief nemen.
Voor niet Texelaars: het geeft een erg slecht beeld van het leven op Texel. Zelfs gezien vanuit de ogen van iemand uit Amsterdam die op Texel komt wonen.
zaterdag, januari 26, 2008
Clear Album
In de scrapbook wereld is een clear album op het moment helemaal je van het. Een clear album is niets anders dan een boekje gemaakt van plexiglas, of dunner materiaal, waar je letterlijk door heen kan kijken.
Erg leuk natuurlijk, maar zodra je er iets inplakt, kun je er niet meer doorheen kijken. Ik had er dus alt een tijdje een in huis, zonder dat ik nou wist wat ik er mee wilde.
Tot ik vorige week ineens het idee kreeg. Alles moest 'clear' blijven. dwz, de versieringen, maar ook de foto's moesten zijn van materiaal waar je ook, min of meer, doorheen kunt kijken.
Dus foto's af laten drukken op sheet, doorzichtig plastic, meestal gebruik voor overhead projectors.
En hier is het resultaat (geplaatst met toestemming van degene op de foto's)
De laatste 2 foto's heb ik gemaakt terwijl de bladzijde op een vel wit papier lag, omdat anders de gele verf niet goed overkwam op de foto.
Erg leuk natuurlijk, maar zodra je er iets inplakt, kun je er niet meer doorheen kijken. Ik had er dus alt een tijdje een in huis, zonder dat ik nou wist wat ik er mee wilde.
Tot ik vorige week ineens het idee kreeg. Alles moest 'clear' blijven. dwz, de versieringen, maar ook de foto's moesten zijn van materiaal waar je ook, min of meer, doorheen kunt kijken.
Dus foto's af laten drukken op sheet, doorzichtig plastic, meestal gebruik voor overhead projectors.
En hier is het resultaat (geplaatst met toestemming van degene op de foto's)
De laatste 2 foto's heb ik gemaakt terwijl de bladzijde op een vel wit papier lag, omdat anders de gele verf niet goed overkwam op de foto.
En toen...
Brak het nachtbraken me dus meer dan op. Donderdagmiddag om 4 uur, nadat het laatste oppaskind was opgehaald, stortte ik in. Moe tot op het bot, en niet meer vooruit te branden.
Uiteindelijk toch maar in bed geraakt, met de bedoeling ff uit te rusten voor het eten, en dan weer een avond door. Maar dat liep anders. Ik viel in slaap, en was niet meer wakker te branden. Pas de volgende ochtend werd ik weer echt wakker.
Niet 100% uitgerust, maar gammel en nog steeds moe. Waarschijnlijk gewoon een vorm van griep. Gisteren, vrijdag, dus maar rustig aan gedaan, nou ja, wel een brownie gebakken en gewoon op 3 kinderen gepast. Maar geen was gedaan, en niet gekookt. Scheelt de helft.
Gisterenavond hadden we een oprichtings bijeenkomst van de SP afdeling Texel io. Waar ik, als beoogd vice voorzitter, natuurlijk wel bij aanwezig moest zijn.
Het was een goede, en constuctieve bijeenkomst. Maar ik ben wel blij dat ik vandaag en morgen niet veel te doen heb, want ik ben nog steeds moe tot op het bot.
Wel ga ik creatief bezig vandaag, en daar knap ik wel erg van op altijd. Vanavond maar weer vroeg naar bed.
Uiteindelijk toch maar in bed geraakt, met de bedoeling ff uit te rusten voor het eten, en dan weer een avond door. Maar dat liep anders. Ik viel in slaap, en was niet meer wakker te branden. Pas de volgende ochtend werd ik weer echt wakker.
Niet 100% uitgerust, maar gammel en nog steeds moe. Waarschijnlijk gewoon een vorm van griep. Gisteren, vrijdag, dus maar rustig aan gedaan, nou ja, wel een brownie gebakken en gewoon op 3 kinderen gepast. Maar geen was gedaan, en niet gekookt. Scheelt de helft.
Gisterenavond hadden we een oprichtings bijeenkomst van de SP afdeling Texel io. Waar ik, als beoogd vice voorzitter, natuurlijk wel bij aanwezig moest zijn.
Het was een goede, en constuctieve bijeenkomst. Maar ik ben wel blij dat ik vandaag en morgen niet veel te doen heb, want ik ben nog steeds moe tot op het bot.
Wel ga ik creatief bezig vandaag, en daar knap ik wel erg van op altijd. Vanavond maar weer vroeg naar bed.
woensdag, januari 23, 2008
Laat
Weeeer te laat naar bed. Daar dan ook eerst nog even een blogje over schrijven.
Het is zooo heerlijk om als alle kinderen in bed liggen of weg zijn, met de radio aan, even te prutsen met verf, stempels en foto's, dat ik te lang door ga. Zeker als het niet lukt is het dan prettig. Geen kinderen die aandacht vragen, fijne muziek en interessante gesprekken om naar te luisteren op de radio. En maar door prutsen, net zolang tot het er uitziet, zoals ik wil.
Ook de hele tafel tot mijn beschikking hebben, niet, zoals vanmiddag, de ruimte van een halve krant, omdat de rest van de tafel vol ligt met strijkkralen, tekeningen en meer van dat spul. Gewoon de hele tafel, die ruim 2 meter meet, helemaal alleen voor mij.
Wat een heerlijkheid.
Maar ja, morgen vroeg zijn er wel weer kinderen die aandacht vragen, dus echt slim is het niet.
Ik heb er van genoten, ga nu mijn bedje eens opzoeken.
O, het resultaat? Dat komt nog, het is een gift, en de eerste blik gun ik de ontvanger, als het lukt komen de foto's zaterdag op mijn blog. Morgen nog maar zo'n avondje dan.....
Het is zooo heerlijk om als alle kinderen in bed liggen of weg zijn, met de radio aan, even te prutsen met verf, stempels en foto's, dat ik te lang door ga. Zeker als het niet lukt is het dan prettig. Geen kinderen die aandacht vragen, fijne muziek en interessante gesprekken om naar te luisteren op de radio. En maar door prutsen, net zolang tot het er uitziet, zoals ik wil.
Ook de hele tafel tot mijn beschikking hebben, niet, zoals vanmiddag, de ruimte van een halve krant, omdat de rest van de tafel vol ligt met strijkkralen, tekeningen en meer van dat spul. Gewoon de hele tafel, die ruim 2 meter meet, helemaal alleen voor mij.
Wat een heerlijkheid.
Maar ja, morgen vroeg zijn er wel weer kinderen die aandacht vragen, dus echt slim is het niet.
Ik heb er van genoten, ga nu mijn bedje eens opzoeken.
O, het resultaat? Dat komt nog, het is een gift, en de eerste blik gun ik de ontvanger, als het lukt komen de foto's zaterdag op mijn blog. Morgen nog maar zo'n avondje dan.....
dinsdag, januari 22, 2008
Jarig
Al weken wordt er gesproken over de verjaardag van Joshua. 11 wordt hij vandaag.
De laatste week werden de dagen geteld. Gisteren heeft Joshua wel 30 keer gezegd dat hij 'Morgen jarig was', en dat hij 'zin had in Morgen'.
Geen wonder dus dat 'Jarig' en 'Morgen' voor Rafael gelinkt zijn.
Die verkondigde vanmorgen dan ook tegen Joshua dat hij 'Deze keer morgen' zijn verjaardag ging vieren.
De laatste week werden de dagen geteld. Gisteren heeft Joshua wel 30 keer gezegd dat hij 'Morgen jarig was', en dat hij 'zin had in Morgen'.
Geen wonder dus dat 'Jarig' en 'Morgen' voor Rafael gelinkt zijn.
Die verkondigde vanmorgen dan ook tegen Joshua dat hij 'Deze keer morgen' zijn verjaardag ging vieren.
zondag, januari 20, 2008
Messen
Met koks, en hobbykok in huis, er komen mooie goede keukenmessen in huis.
En sinds enige tijd heb ik zowel mijn eigen messen, en gebruik ik de goede messen als ik in de keuken bezig ben.
Door gebruik worden messen bot. Vervelend, maar nog altijd zijn de messen een stuk scherper dan het gemiddelde mes dat in de huishoudelijke keuken gebruikt wordt.
Toch werd het mijn 18 jarige zoon deze week te gortig. Hij moest toch iets regelen in Amsterdam, dus hij pakte zijn foudraal, vulde dat met messen uit de keuken (en een paar stofscharen van mij) die zou hij wel eens even laten slijpen.
Gisteren hebben wij ze in Amsterdam opgehaald, we waren toch in de buurt, en nu liggen er weer goed geslepen messen in de keuken, te wachten op gebruik.
En zo kwam het dat ik vanavond de venkel sneed met een goed mes. Ik dacht nog, dat is fijn, dat gaat makkelijk. En terwijl ik bedacht dat het fijn zou zijn een pompoen met zo'n mes te slachten, voelde het niet helemaal als het moest voelen. Het snijden ging een beetje stroef. Bij onderzoek bleek dat ik niet alleen de venkel, maar ook mijn vinger had fijn gesneden.
Pijn deed het niet, maar ik bloedde behoorlijk. Zoonlief kwam zuchtend uit zijn kamer om Moeder nog maar eens een keer uit te leggen hoe je nou eigenlijk snijdt. Hij moet leermeester worden, want mijn oudste had het me al tig keer uitgelegd, en het was me nooit gelukt, maar na zijn uitleg had ik het trucje ineens door. Moet nog heel lang oefenen voor ik het zo kan als de jongens, maar de handeling snap ik.
Ach, ik zal nog wel een keer of wat in mijn vinger snijden, als het niet erger is dan dit, zal het me er niet van weerhouden van de goede messen gebruik te maken. Het gemak van goede messen weegt meer dan op tegen het ongemak van een snee in mijn vinger.
En sinds enige tijd heb ik zowel mijn eigen messen, en gebruik ik de goede messen als ik in de keuken bezig ben.
Door gebruik worden messen bot. Vervelend, maar nog altijd zijn de messen een stuk scherper dan het gemiddelde mes dat in de huishoudelijke keuken gebruikt wordt.
Toch werd het mijn 18 jarige zoon deze week te gortig. Hij moest toch iets regelen in Amsterdam, dus hij pakte zijn foudraal, vulde dat met messen uit de keuken (en een paar stofscharen van mij) die zou hij wel eens even laten slijpen.
Gisteren hebben wij ze in Amsterdam opgehaald, we waren toch in de buurt, en nu liggen er weer goed geslepen messen in de keuken, te wachten op gebruik.
En zo kwam het dat ik vanavond de venkel sneed met een goed mes. Ik dacht nog, dat is fijn, dat gaat makkelijk. En terwijl ik bedacht dat het fijn zou zijn een pompoen met zo'n mes te slachten, voelde het niet helemaal als het moest voelen. Het snijden ging een beetje stroef. Bij onderzoek bleek dat ik niet alleen de venkel, maar ook mijn vinger had fijn gesneden.
Pijn deed het niet, maar ik bloedde behoorlijk. Zoonlief kwam zuchtend uit zijn kamer om Moeder nog maar eens een keer uit te leggen hoe je nou eigenlijk snijdt. Hij moet leermeester worden, want mijn oudste had het me al tig keer uitgelegd, en het was me nooit gelukt, maar na zijn uitleg had ik het trucje ineens door. Moet nog heel lang oefenen voor ik het zo kan als de jongens, maar de handeling snap ik.
Ach, ik zal nog wel een keer of wat in mijn vinger snijden, als het niet erger is dan dit, zal het me er niet van weerhouden van de goede messen gebruik te maken. Het gemak van goede messen weegt meer dan op tegen het ongemak van een snee in mijn vinger.
maandag, januari 14, 2008
Origami
Sinds lange tijd is Origami mijn grote hobby. Pas sinds een jaar of 2 doe ik ook scrapbooking en andere dingen. Origami verdween echter pas naar de achtergrond toen mijn ex-man verdween. Eerst omdat ik toen andere dingen aan mijn hoofd had, vervolgens omdat ik erg weinig tijd had om te vouwen, en daarna, omdat op een of andere manier origami gelinkt is aan mijn huwelijkse periode, en daarmee een poort naar herinneringen aan die tijd. Voor al die herinneringen is de tijd nog te vroeg, die moeten nog even wachten.
Een paar weken geleden echter belde mijn zus. Zij heeft een leerling die ze op meer vlakken begeleid dan alleen muziek. Dit meisje wilde graag wat creatieve dingen leren. Origami, Scrapbook, breien, kleren maken, haken, borduren, dat soort dingen.
Doordat mijn zus me gelijk vroeg iets voor haar te vouwen, zijn we begonnen met origami. M. was gelijk om, dit wilde ze leren. Omdat het eerst kerstvakantie was, zijn we vorige week goed van start,gegaan. De meeste origami spullen, boeken, tijdschriften en papier staan nog in de garage wat een expeditie naar de garage betekende. Gelukkig zijn al de dozen goed gelabeld, en had ik de dozen snel te pakken. De doos met papier was geweldig, maar de doos met boeken die we opende voelde alsof ik oude vrienden tegen kwam, die ik heel lang niet gezien had, en weer tegen kwam.
Vanavond was ze er weer, en hebben we samen zitten vouwen. Ze is goed, ze is enthousiast, maar het beste is, ze wakkert mijn vuurtje, en liefde voor Origami weer aan. Daar ben ik heel blij mee.
Ik ben druk met scrapbook, en vooral stempels momenteel, maar zonder origami kan en wil ik niet. Met elke week een avondje origami komt het tussen mij en Origami ook weer helemaal goed.
Een paar weken geleden echter belde mijn zus. Zij heeft een leerling die ze op meer vlakken begeleid dan alleen muziek. Dit meisje wilde graag wat creatieve dingen leren. Origami, Scrapbook, breien, kleren maken, haken, borduren, dat soort dingen.
Doordat mijn zus me gelijk vroeg iets voor haar te vouwen, zijn we begonnen met origami. M. was gelijk om, dit wilde ze leren. Omdat het eerst kerstvakantie was, zijn we vorige week goed van start,gegaan. De meeste origami spullen, boeken, tijdschriften en papier staan nog in de garage wat een expeditie naar de garage betekende. Gelukkig zijn al de dozen goed gelabeld, en had ik de dozen snel te pakken. De doos met papier was geweldig, maar de doos met boeken die we opende voelde alsof ik oude vrienden tegen kwam, die ik heel lang niet gezien had, en weer tegen kwam.
Vanavond was ze er weer, en hebben we samen zitten vouwen. Ze is goed, ze is enthousiast, maar het beste is, ze wakkert mijn vuurtje, en liefde voor Origami weer aan. Daar ben ik heel blij mee.
Ik ben druk met scrapbook, en vooral stempels momenteel, maar zonder origami kan en wil ik niet. Met elke week een avondje origami komt het tussen mij en Origami ook weer helemaal goed.
zondag, januari 13, 2008
Keuzes en beslissingen
De plannen voor de verbouwing beginnen zulke vaste vormen aan te nemen dat we vanavond geconfronteerd werden met keuzes.
Wat voor lichtkoepel wil je op het dak, moet die open kunnen of mag die dicht blijven. Wat voor kleur tegels wil je, wat doen we met de CV ketel.
We hebben er zeker 1,5 uur over zitten praten. Dat wat het mooiste is, is niet altijd betaalbaar. Natuurlijk wil ik wel marmer in de badkamer, en gouden kranen, maar aangezien ik een simpele ziel ben, ga ik voor witte en zwarte tegels, en omdat ik, ik ben, wil ik er een kleurtje bij, Ik weet echt precies wat ik wil, en hoe het er uit moet komen te zien.
Leuk is, dat Tom, de aannemer, met ons meedenkt, we zijn echt samen bezig om de verbouwing mooi en goed te maken. Dat is leuk zaken doen.
Vloerbedekking, keukenblok, badkamer, dakisolatie. Ik vind het waanzinnig spannend allemaal.
Toen ik daarnet naar buiten liep, om in de bijkeuken de was in de machine te doen. In mijn fantasie liep ik door mijn nieuwe gang, stond ik in mijn nieuwe ruimte, waar het licht aan kon. In de bijkeuken droomde ik van mooie witte tegels, een ligbad.
Alleen de toestemming nog........dat is pas spannend.
Wat voor lichtkoepel wil je op het dak, moet die open kunnen of mag die dicht blijven. Wat voor kleur tegels wil je, wat doen we met de CV ketel.
We hebben er zeker 1,5 uur over zitten praten. Dat wat het mooiste is, is niet altijd betaalbaar. Natuurlijk wil ik wel marmer in de badkamer, en gouden kranen, maar aangezien ik een simpele ziel ben, ga ik voor witte en zwarte tegels, en omdat ik, ik ben, wil ik er een kleurtje bij, Ik weet echt precies wat ik wil, en hoe het er uit moet komen te zien.
Leuk is, dat Tom, de aannemer, met ons meedenkt, we zijn echt samen bezig om de verbouwing mooi en goed te maken. Dat is leuk zaken doen.
Vloerbedekking, keukenblok, badkamer, dakisolatie. Ik vind het waanzinnig spannend allemaal.
Toen ik daarnet naar buiten liep, om in de bijkeuken de was in de machine te doen. In mijn fantasie liep ik door mijn nieuwe gang, stond ik in mijn nieuwe ruimte, waar het licht aan kon. In de bijkeuken droomde ik van mooie witte tegels, een ligbad.
Alleen de toestemming nog........dat is pas spannend.
Zondagsrust
Zondag is onze rustdag. Kinderen zijn de hele dag thuis, zijn ook niet vooruit te branden. Al zijn ze, natuurlijk, op zondag wel om 6 uur wakker. Omdat ik gisterenavond nog heerlijk heb zitten knutselen (scrappen heet dat tegenwoordig maar wat ik deed valt volgens mij onder de noemer knutselen) was ik pas na 12 uur in bed. En dan is 6 uur errug vroeg.
De kinderen waren ze lief rustig te blijven liggen, en vervolgens te gaan spelen zodat ik nog een uurtje (ruim) kon slapen.
Op het programma van vandaag staat opruimen, daar gebruiken we sinds een tijdje de zondagochtend voor. Allemaal even een uurtje, maximaal 2 aan de slag,en het huis kan er weer een week tegen. Bevalt ons eigenlijk allemaal prima, al is het op gang komen voor ons allen een probleem. We hangen liever wat rond.
Vanmiddag gaan we naar de film. BeeMovie. Toen we naar Ratatouille gingen (aanrader trouwens, kopen die DVD) zagen we een voorfilmpje, en dus willen we graag gaan.
En vanavond komt de aannemer wat dingen doornemen voor de verbouwing. Spannend.
Al met al ligt de lange luie zondag nog in het verschiet. Hopelijk kan ik ook nog mijn knutsel afmaken, en kom ik aan wat borduren toe. Waaaarom verzin ik altijd dingen die megaveel tijd kosten?
De knutsel zal ik laten zien, als die af is, maar de scrap die zoveel tijd kost, nog niet, die is voor Mascha en moet eerst naar haar, voor ik die op het net kan showen.
Maar nu eerst, opruimen.....
De kinderen waren ze lief rustig te blijven liggen, en vervolgens te gaan spelen zodat ik nog een uurtje (ruim) kon slapen.
Op het programma van vandaag staat opruimen, daar gebruiken we sinds een tijdje de zondagochtend voor. Allemaal even een uurtje, maximaal 2 aan de slag,en het huis kan er weer een week tegen. Bevalt ons eigenlijk allemaal prima, al is het op gang komen voor ons allen een probleem. We hangen liever wat rond.
Vanmiddag gaan we naar de film. BeeMovie. Toen we naar Ratatouille gingen (aanrader trouwens, kopen die DVD) zagen we een voorfilmpje, en dus willen we graag gaan.
En vanavond komt de aannemer wat dingen doornemen voor de verbouwing. Spannend.
Al met al ligt de lange luie zondag nog in het verschiet. Hopelijk kan ik ook nog mijn knutsel afmaken, en kom ik aan wat borduren toe. Waaaarom verzin ik altijd dingen die megaveel tijd kosten?
De knutsel zal ik laten zien, als die af is, maar de scrap die zoveel tijd kost, nog niet, die is voor Mascha en moet eerst naar haar, voor ik die op het net kan showen.
Maar nu eerst, opruimen.....
vrijdag, januari 11, 2008
Leuke week
Tot mijn schrik zie ik dat het al een week geleden is dat ik geblogged heb. En dat terwijl ik nogwel zo'n leuke week heb gehad.
Leuk omdat zondag avond mijn oudste zoon belde, met skype, en wij ruim 1,5 uur samen hebben zitten kletsen. Erg leuk dat zij niet met een headset belde, waardoor ik dus contact had met beide mensen. Volgende keer zal ik dat hier ook eens proberen, want het is wel zo gezellig.
Na hem begin december voor het laatst te hebben gesproken was het een zeeeer welkom telefoontje.
En dan de rest, eigenlijk is het niet diepgaand, maar wel leuk. Vorige week had ik een paar leuke dingen besteld, en ook ruim voor kerst had ik nog iets besteld. Dat alles vond deze week de weg naar mijn huis. Waardoor ik omringt ben door leuke nieuwe speeltjes die allemaal uitgeprobeerd moeten worden. De grote hit is de daglichtlamp. Wat een verademing om savonds bij goed licht te kunnen vouwen, of scrappen. Vouwen/Origami kan ik vaak echt niet zien bij slecht licht. Ik doe het weinig momenteel, vanwege drukte, maar ik kan niet zonder, OOK in mijn scrapbooks vind je overal origami terug. En bij het scrapbooking kan ik de kleuren niet echt goed zien als het licht niet goed is, en overdag lopen er vaak kleintjes rond hier waardoor ik ook niet van alles kan doen, of kan laten liggen.
Verder ben ik, voor het scrapbook, aan het kruissteek borduren, maar zo fijn dat ik dat bij kunstlicht ook niet kan zien. Het wordt wel heel mooi. Jammer kan ik er nog niets van op het blog laten zien, eerst moet het naar degene die het krijgt. En dat kan pas als het boek af is. En momenteel doe ik een week over een pagina.
Minder leuk was de grote ruzie die Ruurd en ik kregen omdat de afwasmachine, ook na een kapot onderdeel te hebben vervangen, het niet bleek te doen. Dat betekent meer afwassen, en noch Ruurd, noch ik, hadden daar veel trek in. Dus herrie in de tent.
Gelukkig is het uiteindelijk altijd de humor die de ruzie oplost, dus ook deze ruzie duurde niet langer dan 10 minuten. Maar had wel erge inpact omdat het de eerst echte ruzie was. Waarbij we allebei visioenen kregen van een voorbij leven.
We hebben er lang over gepraat die avond, waardoor het weer laat werd. Samen leven is gewoon moeilijk, zeker in een hectisch bestaan als ik heb.
En tenslotte heb ik een mooie waxjas gescoord op Marktplaats, voor 76 euro inclusief de verzendkosten. Eindelijk een goede winterjas, moet alleen mijn sjaal nog ff opduikelen uit de garage, maar verder is ie geweldig. Een lange jas natuurlijk, dat heb ik mijn winterjassen het liefst. Ik wilde een jas maken, maar kan hier op het eiland geen stof kopen, en wollenstof op het net kopen vind ik een beetje eng. Het is toch prijzig en als het niet goed is, dan zit je. Eigenlijk wilde ik even naar Alkmaar, omdat ik daar een pracht van een stoffenhal heb ontdekt, maar ja, dat lukt voorlopig niet, en het is koud buiten.
Uiteindelijk besloten een jas te kopen, dan rustig op zoek te gaan naar de juiste stof, en de jas te maken, dan heb ik volgende winter gewoon twee jassen. Ook niet verkeerd. Kan ik de jas maken zoals ik van plan ben, wat ook extra tijd kost.
Leuk omdat zondag avond mijn oudste zoon belde, met skype, en wij ruim 1,5 uur samen hebben zitten kletsen. Erg leuk dat zij niet met een headset belde, waardoor ik dus contact had met beide mensen. Volgende keer zal ik dat hier ook eens proberen, want het is wel zo gezellig.
Na hem begin december voor het laatst te hebben gesproken was het een zeeeer welkom telefoontje.
En dan de rest, eigenlijk is het niet diepgaand, maar wel leuk. Vorige week had ik een paar leuke dingen besteld, en ook ruim voor kerst had ik nog iets besteld. Dat alles vond deze week de weg naar mijn huis. Waardoor ik omringt ben door leuke nieuwe speeltjes die allemaal uitgeprobeerd moeten worden. De grote hit is de daglichtlamp. Wat een verademing om savonds bij goed licht te kunnen vouwen, of scrappen. Vouwen/Origami kan ik vaak echt niet zien bij slecht licht. Ik doe het weinig momenteel, vanwege drukte, maar ik kan niet zonder, OOK in mijn scrapbooks vind je overal origami terug. En bij het scrapbooking kan ik de kleuren niet echt goed zien als het licht niet goed is, en overdag lopen er vaak kleintjes rond hier waardoor ik ook niet van alles kan doen, of kan laten liggen.
Verder ben ik, voor het scrapbook, aan het kruissteek borduren, maar zo fijn dat ik dat bij kunstlicht ook niet kan zien. Het wordt wel heel mooi. Jammer kan ik er nog niets van op het blog laten zien, eerst moet het naar degene die het krijgt. En dat kan pas als het boek af is. En momenteel doe ik een week over een pagina.
Minder leuk was de grote ruzie die Ruurd en ik kregen omdat de afwasmachine, ook na een kapot onderdeel te hebben vervangen, het niet bleek te doen. Dat betekent meer afwassen, en noch Ruurd, noch ik, hadden daar veel trek in. Dus herrie in de tent.
Gelukkig is het uiteindelijk altijd de humor die de ruzie oplost, dus ook deze ruzie duurde niet langer dan 10 minuten. Maar had wel erge inpact omdat het de eerst echte ruzie was. Waarbij we allebei visioenen kregen van een voorbij leven.
We hebben er lang over gepraat die avond, waardoor het weer laat werd. Samen leven is gewoon moeilijk, zeker in een hectisch bestaan als ik heb.
En tenslotte heb ik een mooie waxjas gescoord op Marktplaats, voor 76 euro inclusief de verzendkosten. Eindelijk een goede winterjas, moet alleen mijn sjaal nog ff opduikelen uit de garage, maar verder is ie geweldig. Een lange jas natuurlijk, dat heb ik mijn winterjassen het liefst. Ik wilde een jas maken, maar kan hier op het eiland geen stof kopen, en wollenstof op het net kopen vind ik een beetje eng. Het is toch prijzig en als het niet goed is, dan zit je. Eigenlijk wilde ik even naar Alkmaar, omdat ik daar een pracht van een stoffenhal heb ontdekt, maar ja, dat lukt voorlopig niet, en het is koud buiten.
Uiteindelijk besloten een jas te kopen, dan rustig op zoek te gaan naar de juiste stof, en de jas te maken, dan heb ik volgende winter gewoon twee jassen. Ook niet verkeerd. Kan ik de jas maken zoals ik van plan ben, wat ook extra tijd kost.
zondag, januari 06, 2008
Bijzonder
Sinds enige tijd ben ik lid van een internationale scrapbook/craft mailinglist. Behorende bij een website waar ze elke week een leuke techniek demonstreren.
In de fotohoek van die lijst plaatst iedereen steeds dat wat ze gemaakt hebben. Het een nog leuker dan het andere. Natuurlijk is niet alles precies mijn smaak, maar wel alles is leuk om naar te kijken.
Tot nu toe, had ik daar zelf niets geplaatst. Maar vanmorgen dacht ik ineens, laat ik ook eens eea daar zetten. Ik heb wat foto's die al op dit blog staan, en dus bewerkt voor het internet op mijn pc staan. Dus de stoute schoenen aangetrokken, een mapje aangemaakt, en een aantal foto's geplaatst.
Omdat het merendeel van de leden daar amerikaans is, dacht ik tot morgenochtend respijt te hebben wat betreft de reacties. Misgegokt. De hele dag door kreeg ik, uit de meest uiteenlopende hoek, heel leuke reacties. Nou kan het zijn dat iedereen heel beleefd is, al is het er niet minder leuk om.
Alle reacties zijn dat het mooi is wat ik maak. En dat is gewoon leuk.
Zelf vind ik wat ik maak vaak wat strak, en stijf. Mijn stijl is nou eenmaal strak, en precies. Ik hou niet van teveel rumoer op mijn scrap. In de nederlandse scrapwereld val ik, geloof ik, een beetje uit de toom. Dus was het extra leuk om deze reacties te krijgen. Ook mijn scrap on the walls vielen erg in de smaak.
Een aardige opsteker. En stimulerend om op mijn eigen manier door te gaan.
In de fotohoek van die lijst plaatst iedereen steeds dat wat ze gemaakt hebben. Het een nog leuker dan het andere. Natuurlijk is niet alles precies mijn smaak, maar wel alles is leuk om naar te kijken.
Tot nu toe, had ik daar zelf niets geplaatst. Maar vanmorgen dacht ik ineens, laat ik ook eens eea daar zetten. Ik heb wat foto's die al op dit blog staan, en dus bewerkt voor het internet op mijn pc staan. Dus de stoute schoenen aangetrokken, een mapje aangemaakt, en een aantal foto's geplaatst.
Omdat het merendeel van de leden daar amerikaans is, dacht ik tot morgenochtend respijt te hebben wat betreft de reacties. Misgegokt. De hele dag door kreeg ik, uit de meest uiteenlopende hoek, heel leuke reacties. Nou kan het zijn dat iedereen heel beleefd is, al is het er niet minder leuk om.
Alle reacties zijn dat het mooi is wat ik maak. En dat is gewoon leuk.
Zelf vind ik wat ik maak vaak wat strak, en stijf. Mijn stijl is nou eenmaal strak, en precies. Ik hou niet van teveel rumoer op mijn scrap. In de nederlandse scrapwereld val ik, geloof ik, een beetje uit de toom. Dus was het extra leuk om deze reacties te krijgen. Ook mijn scrap on the walls vielen erg in de smaak.
Een aardige opsteker. En stimulerend om op mijn eigen manier door te gaan.
dinsdag, januari 01, 2008
Vuurwerkfeest
Voor mijn zoons is oud en nieuw geen nieuw begin, geen bijzonder moment om van jaar te wisselen. Nee voor mijn zoons is oud en nieuw, zoals mijn jongste het gisteren treffend noemde, Vuurwerkfeest.
Dat begon al bij de oudste, toen die oud genoeg was om het te snappen. Hij wachtte op de vuurwerkkrant (de folder) en liep daar dan dagen mee, om precies het juiste vuurwerk uit te kiezen. Die heeft ook jaren bij Intertoys het vuurwerk verkocht. Dan kreeg hij, als bonus, een mooi stuk groot vuurwerk.
Die luxe hadden we niet dit jaar, maar we hadden wel meer vuurwerk dan we afkonden steken. Ook doordat er minder afstekers waren dan we hoopten.
Desalnietemin was het een prachtig vuurwerkfeest. Omdat Boys will be boys, waren het de jongetjes (tussen de 48 en de 4) die het vuurwerk afstaken, en de meisjes (ik en Lea) die het vuurwerk bekeken.
Boys will be boys...
En toen waren de aansteeklonten op, en het vuurwerk nog niet. Gelukkig lag er nog een sigaar van opa ergens....
href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi6YH-tD6i5fuhPV60T2PyAuZ_StXlCF4GZA5ChRrwxHvHI2_cXlWwq_ET1Ao7Ac3NrfHyYXU-NzSOFfOKED94Sz-1FhntvyigXklPgpzJq9WLWX4S_CLckra_4yEDiUipNglIP/s1600-h/ruurdvuurwerk3.jpg">
Dat begon al bij de oudste, toen die oud genoeg was om het te snappen. Hij wachtte op de vuurwerkkrant (de folder) en liep daar dan dagen mee, om precies het juiste vuurwerk uit te kiezen. Die heeft ook jaren bij Intertoys het vuurwerk verkocht. Dan kreeg hij, als bonus, een mooi stuk groot vuurwerk.
Die luxe hadden we niet dit jaar, maar we hadden wel meer vuurwerk dan we afkonden steken. Ook doordat er minder afstekers waren dan we hoopten.
Desalnietemin was het een prachtig vuurwerkfeest. Omdat Boys will be boys, waren het de jongetjes (tussen de 48 en de 4) die het vuurwerk afstaken, en de meisjes (ik en Lea) die het vuurwerk bekeken.
Boys will be boys...
En toen waren de aansteeklonten op, en het vuurwerk nog niet. Gelukkig lag er nog een sigaar van opa ergens....
href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi6YH-tD6i5fuhPV60T2PyAuZ_StXlCF4GZA5ChRrwxHvHI2_cXlWwq_ET1Ao7Ac3NrfHyYXU-NzSOFfOKED94Sz-1FhntvyigXklPgpzJq9WLWX4S_CLckra_4yEDiUipNglIP/s1600-h/ruurdvuurwerk3.jpg">
maandag, december 31, 2007
Top 2000
Elk jaar luister is, zoals velen, vanaf 2e kerstdag tot zo lang mogelijk op oudejaar naar de top 2000. Muziek is, meer dan andere zintuigen, voor mij gelinkt aan herinnering. Een liedje kan me zomaar 10 of 20 jaar terug zetten, of meer.
Bij het ene nummer ben ik terug gedurende mijn zwangerschap van mijn oudste, bij een ander ineens in de zomer van 2006 toen ik verliefd was. Weer een ander brengt mij terug naar mijn verliefde zelf van 19 jaar, verliefd op de man die de vader van mijn kinderen werd, en die me uiteindelijk zo veel pijn gedaan heeft.
De top 2000 is dit jaar een bitterzoete ervaring. Het is in februari 2 jaar geleden dat mijn toenmalige man verdween eerst uit mijn huis, en daarna uit mijn leven. Schijnbaar is na 2 jaar het moment van rouw aangebroken, en ik rouw gedurende de top 2000. Eerst onbewust, naarmate de week vordert wordt het gevoel steeds duidelijker. Steeds meer komt het verdriet boven, en doe ik het enige wat ik kan op die momenten, ik zoek de eenzaamheid, schud iedereen van me af, en sluit me op in mezelf.
Vanmorgen hoorde ik het liedje van Marco Borsato door de radio schallen, het liedje waarmee hij beroemd is geworden, zijn grootste hit. De meeste dromen zijn bedrog. En toen wist ik het, ondanks het grote verdriet van een failliet huwelijk, het verdriet van mijn kinderen, is er wel een droom uitgekomen.
Naast mij staat een man, die er voor me is, op momenten dat ik hem nodig heb. Een man die de maan voor me zou plukken als ik er om zou vragen. Een man in wiens armen ik mag slapen. Een man die mijn maatje is, mijn vriendje in alle betekenissen van het woord.
'De meeste dromen zijn bedrog, maar als ik wakker word naast jou dan droom ik nog.'
Het verdriet, de rouw zal oplossen, verdwijnen, al zal het wel altijd een blauwe plek blijven, en zal er iets van het verdriet blijven, wat op de vreemdste momenten terug zal komen.
Ik hoop dat de droom ook zal blijven, en dat ik de rest van mijn leven me mag koesteren in de warmte en liefde van Ruurd.
Bij het ene nummer ben ik terug gedurende mijn zwangerschap van mijn oudste, bij een ander ineens in de zomer van 2006 toen ik verliefd was. Weer een ander brengt mij terug naar mijn verliefde zelf van 19 jaar, verliefd op de man die de vader van mijn kinderen werd, en die me uiteindelijk zo veel pijn gedaan heeft.
De top 2000 is dit jaar een bitterzoete ervaring. Het is in februari 2 jaar geleden dat mijn toenmalige man verdween eerst uit mijn huis, en daarna uit mijn leven. Schijnbaar is na 2 jaar het moment van rouw aangebroken, en ik rouw gedurende de top 2000. Eerst onbewust, naarmate de week vordert wordt het gevoel steeds duidelijker. Steeds meer komt het verdriet boven, en doe ik het enige wat ik kan op die momenten, ik zoek de eenzaamheid, schud iedereen van me af, en sluit me op in mezelf.
Vanmorgen hoorde ik het liedje van Marco Borsato door de radio schallen, het liedje waarmee hij beroemd is geworden, zijn grootste hit. De meeste dromen zijn bedrog. En toen wist ik het, ondanks het grote verdriet van een failliet huwelijk, het verdriet van mijn kinderen, is er wel een droom uitgekomen.
Naast mij staat een man, die er voor me is, op momenten dat ik hem nodig heb. Een man die de maan voor me zou plukken als ik er om zou vragen. Een man in wiens armen ik mag slapen. Een man die mijn maatje is, mijn vriendje in alle betekenissen van het woord.
'De meeste dromen zijn bedrog, maar als ik wakker word naast jou dan droom ik nog.'
Het verdriet, de rouw zal oplossen, verdwijnen, al zal het wel altijd een blauwe plek blijven, en zal er iets van het verdriet blijven, wat op de vreemdste momenten terug zal komen.
Ik hoop dat de droom ook zal blijven, en dat ik de rest van mijn leven me mag koesteren in de warmte en liefde van Ruurd.
zondag, december 23, 2007
Ik kan het nog
s Avonds voor ik naar bed ga, of eerder op de avond, zet ik de afwasmachine aan, zodat de afwas smorgens als we weer opstaan, schoon is, en in de kast kan.
Gisterenavond heeft de afwasmachine, volgens mij, ook gedraaid, maar als ik hem open vanmorgen, is de afwas nog niet gedaan
Dus zet ik de afwasmachine aan, en blijf luisteren of hij dan wel draait. En ondanks dat de afwasmachine een hoop lawaai maakt, hoor ik toch geen water lopen. Chips, ook dat nog, een kapotte afwasmachine, heb ik dat...
Gelukkig is er nog een klein beetje afwasmiddel, en zo komt het dat ik vanmorgen om half 9 samen met mijn zoon van 10, die spontaan kwam helpen, de afwas stond te doen.
Wel gezellig hoor, zo met mijn handen in het warme sop, samen een grote afwas weg te werken. Ging nog vrij vlot ook, ondanks de afwezigheid van een afdruiprek, want dat is niet mee verhuist.
Voorlopig maar ff met de hand afwassen, in de hoop dat een vriend de afwasmachine weer aan het werk kan krijgen. Zo niet, dan wordt het langer met de hand afwassen, want de keuken is het sluitpost van de verbouwingsbegroting, en dus pas eind 2008 aan de beurt. Maar zoals Suske en Wiske al zongen:
' er is toch niets zo gezellig,
als samen de afwas doen
Je kunt er gezellig bij zingen,
en praat over allerlei dingen
Waarvoor je anders de tijd niet vindt,
en daarom zeg ik je leer mijn kind....
Er is toch niet zo gezellig
als samen de afwas doen'
( lp Suske en Wiske en de gouden locomotief)
Gisterenavond heeft de afwasmachine, volgens mij, ook gedraaid, maar als ik hem open vanmorgen, is de afwas nog niet gedaan
Dus zet ik de afwasmachine aan, en blijf luisteren of hij dan wel draait. En ondanks dat de afwasmachine een hoop lawaai maakt, hoor ik toch geen water lopen. Chips, ook dat nog, een kapotte afwasmachine, heb ik dat...
Gelukkig is er nog een klein beetje afwasmiddel, en zo komt het dat ik vanmorgen om half 9 samen met mijn zoon van 10, die spontaan kwam helpen, de afwas stond te doen.
Wel gezellig hoor, zo met mijn handen in het warme sop, samen een grote afwas weg te werken. Ging nog vrij vlot ook, ondanks de afwezigheid van een afdruiprek, want dat is niet mee verhuist.
Voorlopig maar ff met de hand afwassen, in de hoop dat een vriend de afwasmachine weer aan het werk kan krijgen. Zo niet, dan wordt het langer met de hand afwassen, want de keuken is het sluitpost van de verbouwingsbegroting, en dus pas eind 2008 aan de beurt. Maar zoals Suske en Wiske al zongen:
' er is toch niets zo gezellig,
als samen de afwas doen
Je kunt er gezellig bij zingen,
en praat over allerlei dingen
Waarvoor je anders de tijd niet vindt,
en daarom zeg ik je leer mijn kind....
Er is toch niet zo gezellig
als samen de afwas doen'
( lp Suske en Wiske en de gouden locomotief)
woensdag, december 19, 2007
Bloggen
Ik wil wel bloggen hoor. Over het opzetten van de kerstboom, waar ik hele mooie foto's bij wil plaatsen, over het naar den Bosch gaan om te tekenen voor het huis dat eindelijk verkocht is. Over de kou, die extra erg is door gebrek aan goede winterjas, over de hoge cijfers die Joshua ineens haalt, en de lol die hij er aan heeft dat hij hoge cijfers haalt.
Je ziet onderwerpen genoeg.
Maar.... Ik blog altijd savonds, en ik heb ineens de mogelijkheid om om 10 uur in bed te liggen savonds, en wat erger is, ik slaap ook voor 11 uur, al een paar dagen. Na alle stress, en drukte, is dat heerlijk.
Blog dan overdag zou je zeggen. Ook dat gaat niet, want overdag pas ik op twee van de allerliefste kleine kinderen. Een meidje dat afgelopen zondag 2 is geworden, en die heel wat feller is dan alle jongentjes waar ik oppas tezamen. Voor haar moet de deur opslot. Wat zowel voor mij, als mijn omgeving errug wennen is. Iedereen is stomverbaasd dat de deur dicht zit.
En een jochie dat zondag 4 mnd werd, een schatje, zo makkelijk als baby waren mijn eigen kinderen niet, maar het is wel het prototype van een handenbinder. Letterlijk,zolang hij in handen is, is het goed, hem neerleggen op een bank, in het stoeltje betekend brullen, tot traantjes aan toe.
Dan is er nog een jongentje van 3, die erg streng wordt opgevoed, en die nu hij ergens is waar de regels wat soepeler zijn, moet wennen aan de vrijheid. om dan tot de ontdekking te komen dat er aan die vrijheid ook grenzen zijn. Grappig proces om mee te maken.
Al met al zoveel drukte, dat ik niet aan de leuke blogs toe kom. Nu eerst maar eens naar Den Bosch, eerst de zakelijke kant van het verhaal, en daarna gaan we ook nog ff samen de stad in.
Je ziet onderwerpen genoeg.
Maar.... Ik blog altijd savonds, en ik heb ineens de mogelijkheid om om 10 uur in bed te liggen savonds, en wat erger is, ik slaap ook voor 11 uur, al een paar dagen. Na alle stress, en drukte, is dat heerlijk.
Blog dan overdag zou je zeggen. Ook dat gaat niet, want overdag pas ik op twee van de allerliefste kleine kinderen. Een meidje dat afgelopen zondag 2 is geworden, en die heel wat feller is dan alle jongentjes waar ik oppas tezamen. Voor haar moet de deur opslot. Wat zowel voor mij, als mijn omgeving errug wennen is. Iedereen is stomverbaasd dat de deur dicht zit.
En een jochie dat zondag 4 mnd werd, een schatje, zo makkelijk als baby waren mijn eigen kinderen niet, maar het is wel het prototype van een handenbinder. Letterlijk,zolang hij in handen is, is het goed, hem neerleggen op een bank, in het stoeltje betekend brullen, tot traantjes aan toe.
Dan is er nog een jongentje van 3, die erg streng wordt opgevoed, en die nu hij ergens is waar de regels wat soepeler zijn, moet wennen aan de vrijheid. om dan tot de ontdekking te komen dat er aan die vrijheid ook grenzen zijn. Grappig proces om mee te maken.
Al met al zoveel drukte, dat ik niet aan de leuke blogs toe kom. Nu eerst maar eens naar Den Bosch, eerst de zakelijke kant van het verhaal, en daarna gaan we ook nog ff samen de stad in.
zaterdag, december 15, 2007
Birthdaygirls
Daar heb je ze, mijn verjaardagmeiden. Vanmorgen was Lea alleen jarig, en vanmiddag waren ze samen jarig.
Lea was al vroeg wakker, dus na even in bed geknuffeld en gekletst te hebben, gingen we allemaal samen naar beneden. Daar was de kamer versierd en lagen de cadeautjes op tafel klaar.
Lea begon gelijk te regelen van wie wat moest doen, gelukkig hoefden we daaar niet naar te luisteren.
Hoe blij ze was met haar cadeau's kun je op deze foto zien.
De ochtend verliep vrij rustig, met een beetje visite, de middag daar in tegen werd het drukker en drukker. Zeker toen rond half 4 Mascha ook verscheen.
Voor haar ben ik bezig met het maken van een scrapbook van haar eerste 21 jaar. Mooi, bewerkelijk, en emotioneler dan ik dacht is het werken daaraan. Doordat ik afgelopen week ook nog 2 kleine kinderen erbij kreeg om op te passen, was het boek niet af. Vandaar dat ik voor Mascha een tegoedbon heb gemaakt, voor haar boek. Ook de tegoedbon is gescrapt natuurlijk.
Voor:
En achter:
Ze was er blij mee, en ook verrast dat ze het, toch wel traditionele cadeau zou krijgen. En ze wilde er nog niets van zien. Nog wel ff doorwerken voor mij, want ik heb de belofte gedaan dat het boek voor het eind van dit jaar af moet zijn.
We hebben heerlijk samen gegeten, en daarna samen genatafeld, heerlijk dat mijn kinderen dat, allemaal, ook graag doen.
Lea kwam voor het naar bed gaan naar me toe, Moemi, het was een fijne verjaardag, zei ze.
Lang zullen ze leven...
Het is nu 00.04 uur op zaterdag 15 december 2007. 8 jaar geleden had ik nu de tweede wee te pakken. Het duurde nog een uur voor ik door had dat de bevalling begonnen was, en nog 5.14 uur voor ik mijn tweede dochter in mijn armen had.
Een meisje. Ik was zo blij met haar. Mijn meidje.
Nog zie ik mijn oudste dochter verbaasd kijken, toen ik om mijn dochter vroeg, en zij naast me stond, dat was het moment dat het tot haar doordrong dat zij, na 13 jaar, een zusje had, en ik dus 2 dochters.
De kamer is versierd, de cadeautjes gepakt. Morgen vieren mijn beiden meiden hun verjaardag. Mijn oudste dochter is op 14 december 21 geworden.
Haar cadeau ligt niet klaar, is nog niet af. Zij krijgt, traditoneel, een fotoboek van haar eerste 21 jaar. Na enige emotionele blokkades mijnerzijds, zijn het de practische opstakels die zorgen dat het cadeau nog niet af is. Nu ik het ritme te pakken heb, moet het lukken om het nog dit jaar af te hebben, en haar te geven. Voor haar heb ik een mooie tegoedbon voor het boek gemaakt.Samen gaan we morgen naar TeXels om daar een cadeau voor haar te scoren. Dat wat ik gezien heb, neemt ruimte in, en ze woont zo klein dat ik dat even met haar wil bespreken.
Morgen zijn ze samen jarig, en beiden verheugen zich erop, om samen hun verjaardag te vieren. Samen kaasfondue te eten, en samen taart te kiezen en te eten.
Een meisje. Ik was zo blij met haar. Mijn meidje.
Nog zie ik mijn oudste dochter verbaasd kijken, toen ik om mijn dochter vroeg, en zij naast me stond, dat was het moment dat het tot haar doordrong dat zij, na 13 jaar, een zusje had, en ik dus 2 dochters.
De kamer is versierd, de cadeautjes gepakt. Morgen vieren mijn beiden meiden hun verjaardag. Mijn oudste dochter is op 14 december 21 geworden.
Haar cadeau ligt niet klaar, is nog niet af. Zij krijgt, traditoneel, een fotoboek van haar eerste 21 jaar. Na enige emotionele blokkades mijnerzijds, zijn het de practische opstakels die zorgen dat het cadeau nog niet af is. Nu ik het ritme te pakken heb, moet het lukken om het nog dit jaar af te hebben, en haar te geven. Voor haar heb ik een mooie tegoedbon voor het boek gemaakt.Samen gaan we morgen naar TeXels om daar een cadeau voor haar te scoren. Dat wat ik gezien heb, neemt ruimte in, en ze woont zo klein dat ik dat even met haar wil bespreken.
Morgen zijn ze samen jarig, en beiden verheugen zich erop, om samen hun verjaardag te vieren. Samen kaasfondue te eten, en samen taart te kiezen en te eten.
woensdag, december 12, 2007
Verdriet
Eigenlijk wil ik al een paar dagen bloggen over de twee schatten van oppaskinderen die er ineens bij zijn gekomen, een jochie van bijna 3 mnd, en zijn zusje van bijna 2. Schatjes, allebei, maar veel werk.
Maar helaas, de gebeurtenissen stapelen zich op, en zijn niet leuk. Ergens is het fijn, voor mij, dat iig de twee kleintjes hier rondlopen, daar word ik tenminste vrolijk van.
Maandagavond werd er nl door Ruurd zijn oudste zoon, over me gescholden tegen Ruurd, gisterenavond werd er tegen me gescholden,door beiden zonen, in bewoordingen die ik niet zal herhalen, niet wil herhalen. Woorden die ik niet eens gebruik als ik heel erg boos ben.
Het gaat me niet in mijn koude kleren zitten. Ik heb er inmiddels 2 nachten slecht van geslapen.
Wat ik er mee moet, weet ik niet. Ik begin te denken dat het voor Ruurd verkeerd is, als wij een relatie hebben. Beiden zonen zeggen dat als ik er niet was, ze wel langs zouden willen komen, en er geen problemen zouden zijn.
Het doet me gewoon heel erg veel verdriet dit alles. En net als we denken dat we in rustiger vaarwater komen, financieel, en emotioneel.
Maar helaas, de gebeurtenissen stapelen zich op, en zijn niet leuk. Ergens is het fijn, voor mij, dat iig de twee kleintjes hier rondlopen, daar word ik tenminste vrolijk van.
Maandagavond werd er nl door Ruurd zijn oudste zoon, over me gescholden tegen Ruurd, gisterenavond werd er tegen me gescholden,door beiden zonen, in bewoordingen die ik niet zal herhalen, niet wil herhalen. Woorden die ik niet eens gebruik als ik heel erg boos ben.
Het gaat me niet in mijn koude kleren zitten. Ik heb er inmiddels 2 nachten slecht van geslapen.
Wat ik er mee moet, weet ik niet. Ik begin te denken dat het voor Ruurd verkeerd is, als wij een relatie hebben. Beiden zonen zeggen dat als ik er niet was, ze wel langs zouden willen komen, en er geen problemen zouden zijn.
Het doet me gewoon heel erg veel verdriet dit alles. En net als we denken dat we in rustiger vaarwater komen, financieel, en emotioneel.
zondag, december 09, 2007
Wel bestede dag.
Een drukke en creatieve dag vandaag.
Vanmorgen, ondanks de vrije zondag, om 7 uur op. Ontbeten, en begonnen met opruimen, dat was ff nodig.Morgen heb ik 2 kleine kinderen op te passen, en dan gebeurt het niet.
Daarna kreeg Lea de geest en die wilde met de strijkkralen spelen, ze heeft een mooie doos gekregen van Sinterklaas.
Omdat ik iets op tafel wilde doen, waarbij ik de gehele tafel bij nodig had, heb ik eerst mijn bureautje leeggeruimd, en voor haar een werkplek vrij gemaakt. Kind was de koning te rijk, en de resultaten mochten er zijn. Ze heeft gedurende de gehele dag een grote prinses bij elkaar gepuzzeld, volgens voorbeeld.
Toen dat allemaal gereed was, heb ik eerst bij een paar foto's scrappapier gezocht. Dat is altijd een leuk werkje, maar omdat ik savonds scrap, dus bij kunstlicht, wilde ik de papieren en foto's van te voren bij elkaar gezocht hebben. Want bij kunstlicht zijn kleuren echt anders. Ik werk nou eenmaal het liefste bij daglicht, helaas is mijn leven nu zo ingericht dat dat gewoon niet lukt. Ik kan alleen savonds, dus bij kunstlicht werken.
Dit bij elkaar zoeken is niet alleen leuk om te doen, maar ook een hele klus. De grap is, dat je denkt, bij deze foto wil ik dit papier, en uiteindelijk niet alleen een ander papiertje erbij zoekt, maar zelfs in een totaal onverwachte kleur of design. Toen die klus klaar was, was het inmiddels 4 uur, moest ik nog stof knippen voor toneelkleding die morgenochtend mee naar school moet, moest er nog gekookt worden, en moesten er ook nog kinderen te bed.
Gelukkig had ik hulp. Joshua schilde de aardappels, Ruurd heeft ze gekookt, ik heb de zuurkool voorbereid, Ruurd heeft er weer een oven schotel van gemaakt. En de worst gewarmd.
Daardoor was voor het eten de stof voor 2 sloven, en 8 herderspakken, geknipt.
Na het eten in een kleine 2,5 uur, alles in elkaar gezet.
Er ligt hier nu een stapeltje kerstkleding op tafel. De naaimachine staat al weer op zijn plek. Achter mij ligt een pizzadoos met papier en bijbehorende foto's.
En nu heb ik ook nog een paar administratieve dingen gedaan die nog lagen te wachten omdat ik gisteren de hele dag weg was, en vandaag creatief bezig was.
Nu nog 1 ding doen, en dan ga ik te bed. Eindelijk, voor het eerst in 2 weken, eens op tijd.
Vanmorgen, ondanks de vrije zondag, om 7 uur op. Ontbeten, en begonnen met opruimen, dat was ff nodig.Morgen heb ik 2 kleine kinderen op te passen, en dan gebeurt het niet.
Daarna kreeg Lea de geest en die wilde met de strijkkralen spelen, ze heeft een mooie doos gekregen van Sinterklaas.
Omdat ik iets op tafel wilde doen, waarbij ik de gehele tafel bij nodig had, heb ik eerst mijn bureautje leeggeruimd, en voor haar een werkplek vrij gemaakt. Kind was de koning te rijk, en de resultaten mochten er zijn. Ze heeft gedurende de gehele dag een grote prinses bij elkaar gepuzzeld, volgens voorbeeld.
Toen dat allemaal gereed was, heb ik eerst bij een paar foto's scrappapier gezocht. Dat is altijd een leuk werkje, maar omdat ik savonds scrap, dus bij kunstlicht, wilde ik de papieren en foto's van te voren bij elkaar gezocht hebben. Want bij kunstlicht zijn kleuren echt anders. Ik werk nou eenmaal het liefste bij daglicht, helaas is mijn leven nu zo ingericht dat dat gewoon niet lukt. Ik kan alleen savonds, dus bij kunstlicht werken.
Dit bij elkaar zoeken is niet alleen leuk om te doen, maar ook een hele klus. De grap is, dat je denkt, bij deze foto wil ik dit papier, en uiteindelijk niet alleen een ander papiertje erbij zoekt, maar zelfs in een totaal onverwachte kleur of design. Toen die klus klaar was, was het inmiddels 4 uur, moest ik nog stof knippen voor toneelkleding die morgenochtend mee naar school moet, moest er nog gekookt worden, en moesten er ook nog kinderen te bed.
Gelukkig had ik hulp. Joshua schilde de aardappels, Ruurd heeft ze gekookt, ik heb de zuurkool voorbereid, Ruurd heeft er weer een oven schotel van gemaakt. En de worst gewarmd.
Daardoor was voor het eten de stof voor 2 sloven, en 8 herderspakken, geknipt.
Na het eten in een kleine 2,5 uur, alles in elkaar gezet.
Er ligt hier nu een stapeltje kerstkleding op tafel. De naaimachine staat al weer op zijn plek. Achter mij ligt een pizzadoos met papier en bijbehorende foto's.
En nu heb ik ook nog een paar administratieve dingen gedaan die nog lagen te wachten omdat ik gisteren de hele dag weg was, en vandaag creatief bezig was.
Nu nog 1 ding doen, en dan ga ik te bed. Eindelijk, voor het eerst in 2 weken, eens op tijd.
Abonneren op:
Posts (Atom)