Zo'n geweldige uitvinding is dat.
Nu heb ik al weken een oude negro spiritual in mijn hoofd, die ik bij voorkeur hard galm (op de fiets) maar op cd kan ik hem niet vinden. Tot ik vanmiddag ineens dacht, You tube. Binnen de korste keren had ik hem gevonden, na even doorzoeken, de tekst ook.
Arme kinderen, de hele middag hebben ze negro spirituals moeten aanhoren, en bij voorkeur opnames uit de jaren 30 van de vorige eeuw. Ik ben weer blij :o)))
http://www.youtube.com/watch?v=W76QjLsQADQ
En de tekst
http://my.homewithgod.com/heavenlymidis2/moses.html
Ondertussen galm ik nog ff door...
vrijdag, maart 28, 2008
woensdag, maart 26, 2008
Het spel
3 weken voor hij jarig was, 22 januari, had ik een spel voor hem besteld. Nou was het nogal ingewikkeld, de winkel waar ik het had besteld, moest hemel en aarde bewegen om het spel opgestuurd te krijgen. En hoewel ik met die winkel de afspraak heb dat ze me niet bellen, omdat ik er regelmatig binnen loop, belde ze toch toen, geheel tot hun verbazing, eind vorige week het spel bezorgd werd.
Door de drukte was ik vergeten het voor de paas op te halen. Dus heb ik gisteren I gevraagd voor me langs de boekhandelaar te gaan, en het spel op te halen.
J was geheel gelukkig. Wilde het spel meteen spelen natuurlijk.
Dus hebben hij en ik ons daar gisterenavond aan gewaagd. Als rechtgeaarde drakoloog won hij natuurlijk, maar wat een leuk spel.
Zo leuk, dat we het vanmorgen met ons vieren (L en R deden ook mee, hoewel R het principe van gooien met een dobbelsteen wel heeel erg letterlijk neemt :o))) heel vroeg weer gespeeld hebben.
Met meer is het leuker, spannender. Het is ook een spel met veel diepte, dus we kunnen nog heel veel spelen voor we alle dingen die er in zitten zijn tegen gekomen.
Een aanrader voor elke drakoloog.
dinsdag, maart 25, 2008
Pasen 2008
Voor pasen hadden we dit jaar veel plannen. We zouden leuke dingen doen met de kinderen, lekker naar buiten, enzovoort.
Maar ik ben moe. Zaterdag, als de kinderen bij hun vader zijn, slapen we uit, tot we er echt uit moeten vanwege de boodschappen, en een cursus smiddags.
Na het eten, savonds, vertrek ik zo snel als het kan weer naar bed.
Paasochtend, vroeg op, eieren zoeken, die de paashaas in de huiskamer heeft achtergelaten. De kinderen zijn blij, want de paashaas heeft ook 6 verrassingseieren achtergelaten. Voor iedereen 1 (tot grote verrassing van R, die dacht dat er voor elk kind 2 waren, maar ik laat me de kans op een verrassingsei niet door de neus boren :o))))
Het sneeuwt, en de kinderen willen (natuurlijk)buitenspelen. Helaas blijft te sneeuw niet liggen, en komen ze na een uur weer binnen, dat het nu alleen koud is.
L en R hebben een uitvoering in de kerk, waar we met ons allen naar gaan kijken. I blijft thuis, en bereid het eten een beetje voor.
De uitvoering duurt 3 kwartier, en met opruimen mee, zijn we met een uur weer thuis. L en R hebben het geweldig gedaan. R zingt de liedjes nog dagen.
Als we thuiskomen heeft I de hele keuken op zijn kop staan, Hij heeft de koelkast al opgeruimd en schoongemaakt, en is bezig de voorraadkast te kuizen. Alles wordt nagekeken op datum en grotendeels weggegooid. Restanten uit een vorig leven, toen er nog uit pakjes gekookt werd, die zijn dus allemaal over datum, want geen van de huisgenoten maakt gebruik van pakjes.
Heerlijk gegourmet met ons allen. En daarna ben ik toch maar weer naar bed gegaan, samen met het de jongste kinderen.
2e paasdag was het eerder naar weer, dan lekker wintersweer. De kinderen bleven dus in eerste instantie binnen spelen. We hadden gezien dat er een rommelmarkt was, daar zijn we toen maar ff heen gegaan. Natuurlijk niet zonder terug te komen met een paar knuffelbeesten. Je zou denken dat er inmiddels genoeg in dit huis wonen, maar schijnbaar kunnen er altijd nog wel een paar bij.
Omdat het weer was opgeklaard, besloten we ter plekke om even de slufter in te gaan. Kan nog net, nog een maand ofzo,dan is dat gebied, als zijnde vogelbroedgebied, weer maanden afgesloten voor het publiek. Ik blijf het bijzonder vinden om de zee zo het land in te zien gaan. Gewoon een gat in de duinen. Gelukkig liggen er hoge en stevige duinen achter, die het achterland beschermen. Je ziet de zee het land inlopen, het water likken aan het land. Het geeft mij wel een besef van de macht van de zee.
Na enig tegenstribbelen van J, sloegen de kinderen ineens om, en was het heerlijk, en wilden ze niet terug.
Het was heerlijk even zo uitwaaien.
Al met al hebben we een fijne, maar zeer rustige paas gehad.
Vandaag hebben de kinderen vrij, en o heerlijkheid, het heeft gesneeuwd vannacht, en deze sneeuw blijft wel liggen.
Maar ik ben moe. Zaterdag, als de kinderen bij hun vader zijn, slapen we uit, tot we er echt uit moeten vanwege de boodschappen, en een cursus smiddags.
Na het eten, savonds, vertrek ik zo snel als het kan weer naar bed.
Paasochtend, vroeg op, eieren zoeken, die de paashaas in de huiskamer heeft achtergelaten. De kinderen zijn blij, want de paashaas heeft ook 6 verrassingseieren achtergelaten. Voor iedereen 1 (tot grote verrassing van R, die dacht dat er voor elk kind 2 waren, maar ik laat me de kans op een verrassingsei niet door de neus boren :o))))
Het sneeuwt, en de kinderen willen (natuurlijk)buitenspelen. Helaas blijft te sneeuw niet liggen, en komen ze na een uur weer binnen, dat het nu alleen koud is.
L en R hebben een uitvoering in de kerk, waar we met ons allen naar gaan kijken. I blijft thuis, en bereid het eten een beetje voor.
De uitvoering duurt 3 kwartier, en met opruimen mee, zijn we met een uur weer thuis. L en R hebben het geweldig gedaan. R zingt de liedjes nog dagen.
Als we thuiskomen heeft I de hele keuken op zijn kop staan, Hij heeft de koelkast al opgeruimd en schoongemaakt, en is bezig de voorraadkast te kuizen. Alles wordt nagekeken op datum en grotendeels weggegooid. Restanten uit een vorig leven, toen er nog uit pakjes gekookt werd, die zijn dus allemaal over datum, want geen van de huisgenoten maakt gebruik van pakjes.
Heerlijk gegourmet met ons allen. En daarna ben ik toch maar weer naar bed gegaan, samen met het de jongste kinderen.
2e paasdag was het eerder naar weer, dan lekker wintersweer. De kinderen bleven dus in eerste instantie binnen spelen. We hadden gezien dat er een rommelmarkt was, daar zijn we toen maar ff heen gegaan. Natuurlijk niet zonder terug te komen met een paar knuffelbeesten. Je zou denken dat er inmiddels genoeg in dit huis wonen, maar schijnbaar kunnen er altijd nog wel een paar bij.
Omdat het weer was opgeklaard, besloten we ter plekke om even de slufter in te gaan. Kan nog net, nog een maand ofzo,dan is dat gebied, als zijnde vogelbroedgebied, weer maanden afgesloten voor het publiek. Ik blijf het bijzonder vinden om de zee zo het land in te zien gaan. Gewoon een gat in de duinen. Gelukkig liggen er hoge en stevige duinen achter, die het achterland beschermen. Je ziet de zee het land inlopen, het water likken aan het land. Het geeft mij wel een besef van de macht van de zee.
Na enig tegenstribbelen van J, sloegen de kinderen ineens om, en was het heerlijk, en wilden ze niet terug.
Het was heerlijk even zo uitwaaien.
Al met al hebben we een fijne, maar zeer rustige paas gehad.
Vandaag hebben de kinderen vrij, en o heerlijkheid, het heeft gesneeuwd vannacht, en deze sneeuw blijft wel liggen.
woensdag, maart 19, 2008
Nagekomen bericht.
Enige tijd geleden hield de oven er mee op. We hebben toen gelijk een bezoek gebracht aan het keuken centrum op zoek naar een nieuw fornuis. 18 januari is er toen iemand bij ons geweest om te kijken wat voor fornuis er bij ons zou kunnen worden geplaatst.
Dat werd toen een inductie kookplaat, met een electrische oven.
Na een maand hadden we nog niets gehoord, en inmiddels was de tweede kookplaat er mee opgehouden, en hadden we een 2 kookplaten fornuis, wat erg lastig is als je een maaltijd wilt bereiden, voor ons wel tenminste.
Na 5 weken had ik genoeg geduld gehad, en heb ik gebeld. Wat resulteerde in 1000 excuses, en een snelle actie.
De zelfde dag werd er een goede oven uitgezocht (zonder ingebouwde kookwekker, want dat scheelde 200 euro) en een afspraak gemaakt om de volgende dag de kookplaat te plaatsen, oven zou een week later komen.
De kookplaat zat er gelijk de volgende ochtend voor 12 uur in. Nu de oven nog.
Tot ons aller grote vreugde duurde dat geen week, maar eigenlijk maar 2 dagen. Vrijdag aan het eind van de middag belde ze, dat de oven er was, en of ze hem mochten komen brengen. Nou graaag.
Het fornuis is dus weer compleet.
Koken op inductie is echter anders dan op gas of electrisch. Snel, felle hitte, maar anders warm dan gas. We moeten dus alle 3 opnieuw leren koken. Inmiddels brand bij mij, 3 weken later, niets meer aan. R en I hebben er meer moeite mee, en hebben nog regelmatig problemen met het fornuis.
Dat werd toen een inductie kookplaat, met een electrische oven.
Na een maand hadden we nog niets gehoord, en inmiddels was de tweede kookplaat er mee opgehouden, en hadden we een 2 kookplaten fornuis, wat erg lastig is als je een maaltijd wilt bereiden, voor ons wel tenminste.
Na 5 weken had ik genoeg geduld gehad, en heb ik gebeld. Wat resulteerde in 1000 excuses, en een snelle actie.
De zelfde dag werd er een goede oven uitgezocht (zonder ingebouwde kookwekker, want dat scheelde 200 euro) en een afspraak gemaakt om de volgende dag de kookplaat te plaatsen, oven zou een week later komen.
De kookplaat zat er gelijk de volgende ochtend voor 12 uur in. Nu de oven nog.
Tot ons aller grote vreugde duurde dat geen week, maar eigenlijk maar 2 dagen. Vrijdag aan het eind van de middag belde ze, dat de oven er was, en of ze hem mochten komen brengen. Nou graaag.
Het fornuis is dus weer compleet.
Koken op inductie is echter anders dan op gas of electrisch. Snel, felle hitte, maar anders warm dan gas. We moeten dus alle 3 opnieuw leren koken. Inmiddels brand bij mij, 3 weken later, niets meer aan. R en I hebben er meer moeite mee, en hebben nog regelmatig problemen met het fornuis.
maandag, maart 17, 2008
Ziekenhuis bezoek
J kreeg griep, net als anderen van het gezin. Bij hem duurde het, in tegenstelling tot de anderen, een week. Hij bleef ook hoge koorts houden. Na een week thuis geweest te zijn, ging hij weer naar school. Tussen de middag kwam hij met hoofdpijnklachten thuis. Dinsdag ging hij smorgens ook naar school, maar kwam helemaal beroerd thuis, koorts, spugen en moe. In bed gestopt, en mijn spring-in-t-veld was de hele middag onder zeil.
Toch maar weer een paar dagen thuis. Vrijdagochtend toch maar ff naar de huisarts, hij knapte zo slecht op, misschien toch een kuurtje??
De dokter constateerde een hartruisje, en vond onderzoek in het ziekenhuis nodig.
Dus trokken J en ik vandaag naar Den Helder voor een bezoek aan de kinderarts. Nou heb ik 6 kinderen, waarvan dit de 4e, de kinderpoli heb ik nog nooit bezocht. Het was een ervaring op zich. Zeker omdat ik mijn weg wel weet in het Geminiziekenhuis, ook omdat ik er gewerkt heb, en de kinderafdeling gewoon niet ken.
De anamnese werd afgenomen door een coassistente. Een aardige dame, die zeker gevoel voor werken met kinderen heeft.
Een lange vragenlijst moesten we beantwoorden. Vragen werden afwisselend aan mij, en aan J gesteld, of beantwoord. Tot haar grote vreugde wist ik dat zijn testikels zijn ingedaald, daar hoefde ze niet naar te kijken.
Het consult duurde een uur. Vlak voor het einde kwam de kinderarts zelf binnen. Ook hij luisterde naar J zijn hart. Er werd geen hartruisje meer aangetroffen. Voor de zekerheid nog maar even een bloedonderzoek.
Met een labbriefje op zak gingen we richting het lab. J was zo opgelucht dat het meeviel en tegelijk gespannen vanwege de prik dat hij drukker was dan anders. Hij kreeg wel de lachers op de hand, en degene die hem moest prikken was heel aardig tegen hem, en prikte uitermate goed.
Dat was het ziekenhuis. Over een week, 10 dagen krijg ik de uitslag van het bloed, en dan is dit ook weer klaar.
Daarna zijn we ff naar V&D geweest voor wat drinken en gebak. Nog heel even de stad in (waar ik 2 broeken en J een DS spelletje scoorde) en daarna snel weer naar huis.
Waar een verrukkelijke Risotto op ons wachtte.
Toch maar weer een paar dagen thuis. Vrijdagochtend toch maar ff naar de huisarts, hij knapte zo slecht op, misschien toch een kuurtje??
De dokter constateerde een hartruisje, en vond onderzoek in het ziekenhuis nodig.
Dus trokken J en ik vandaag naar Den Helder voor een bezoek aan de kinderarts. Nou heb ik 6 kinderen, waarvan dit de 4e, de kinderpoli heb ik nog nooit bezocht. Het was een ervaring op zich. Zeker omdat ik mijn weg wel weet in het Geminiziekenhuis, ook omdat ik er gewerkt heb, en de kinderafdeling gewoon niet ken.
De anamnese werd afgenomen door een coassistente. Een aardige dame, die zeker gevoel voor werken met kinderen heeft.
Een lange vragenlijst moesten we beantwoorden. Vragen werden afwisselend aan mij, en aan J gesteld, of beantwoord. Tot haar grote vreugde wist ik dat zijn testikels zijn ingedaald, daar hoefde ze niet naar te kijken.
Het consult duurde een uur. Vlak voor het einde kwam de kinderarts zelf binnen. Ook hij luisterde naar J zijn hart. Er werd geen hartruisje meer aangetroffen. Voor de zekerheid nog maar even een bloedonderzoek.
Met een labbriefje op zak gingen we richting het lab. J was zo opgelucht dat het meeviel en tegelijk gespannen vanwege de prik dat hij drukker was dan anders. Hij kreeg wel de lachers op de hand, en degene die hem moest prikken was heel aardig tegen hem, en prikte uitermate goed.
Dat was het ziekenhuis. Over een week, 10 dagen krijg ik de uitslag van het bloed, en dan is dit ook weer klaar.
Daarna zijn we ff naar V&D geweest voor wat drinken en gebak. Nog heel even de stad in (waar ik 2 broeken en J een DS spelletje scoorde) en daarna snel weer naar huis.
Waar een verrukkelijke Risotto op ons wachtte.
zondag, maart 16, 2008
Belastingen
Elk jaar een terugkerend drama. Waarom weet ik niet, maar ik heb er een hekel aan, het bij elkaar zoeken van de stukken voor de belasting.
Nu ik als gastouder werk, komt er nog iets bij. Het bij houden van wat ik voor het werk gekocht of verstrekt heb.
Omdat ik er verder geen kaas van gegeten heb, had ik aan een vriendin die ook gastouder is, gevraagd hoe zij dat deed. Ze stuurde me een keurig excell bestand, waarin alles keurig bij gehouden in stond.
Daar had ik dus helemaaaaaaal geen trek in. Een andere vriendin van me, die zich heeft gespecialiseerd in belastingen, riep me tot de orde. Invullen die hap!! Met nadruk.
Dus heb ik mezelf opgesloten vandaag, en de kalender van vorig jaar erbij, aangevuld met de vaste oppaskinderen, die meestal niet op de kalender staan, en tellen maar.
Het eerste half jaar vanmorgen, toen had ik echt geen zin meer. Nu net heb ik het tweede half jaar uitgeteld en ingevuld. Pff, dit jaar houd ik het bij, dat is veeeel minder werk.
Nu alleen de non food bedrijfskosten nog, die heb ik wel bijgehouden dit jaar, dan kan het deze week naar het kantoor dat de stukken voor me invult. Ook weer van mijn bordje.
Nu ik als gastouder werk, komt er nog iets bij. Het bij houden van wat ik voor het werk gekocht of verstrekt heb.
Omdat ik er verder geen kaas van gegeten heb, had ik aan een vriendin die ook gastouder is, gevraagd hoe zij dat deed. Ze stuurde me een keurig excell bestand, waarin alles keurig bij gehouden in stond.
Daar had ik dus helemaaaaaaal geen trek in. Een andere vriendin van me, die zich heeft gespecialiseerd in belastingen, riep me tot de orde. Invullen die hap!! Met nadruk.
Dus heb ik mezelf opgesloten vandaag, en de kalender van vorig jaar erbij, aangevuld met de vaste oppaskinderen, die meestal niet op de kalender staan, en tellen maar.
Het eerste half jaar vanmorgen, toen had ik echt geen zin meer. Nu net heb ik het tweede half jaar uitgeteld en ingevuld. Pff, dit jaar houd ik het bij, dat is veeeel minder werk.
Nu alleen de non food bedrijfskosten nog, die heb ik wel bijgehouden dit jaar, dan kan het deze week naar het kantoor dat de stukken voor me invult. Ook weer van mijn bordje.
zaterdag, maart 15, 2008
Amsterdam
Even een kort verslag, heet van de pers. De foto's doe ik morgen, want ik wil nu lekker in bed liggen, en nagenieten van een dagje met mijn kroost.
We hadden de boot van 9 uur, en waren dus om 11 uur in Amsterdam. Zoals te doen gebruikelijk als ik in Amsterdam ben, begonnen we met een kopje koffie, thee of sap met een stuk taart bij de Himalaya.
Omdat we om 12 uur weer op het station wilden zijn voor mijn oudste dochter, die dan uit Utrecht zou arriveren, hebben we eerst een tweedehands gamewinkel bezocht. Heerlijk gesnuffeld, niets gekocht.
Tegen de tijd dat we naar het station waren, had mijn oudste ook gebeld, en gezegd dat hij ook naar het station zou komen.
Daar moesten we natuurlijk wel even op hem wachten, zoveel is hij dus niet veranderd :o)) Maar juist toen we over hem begonnen te klagen, stond hij achter me. Heerlijk om hem weer te zien. Dat gebeurt veeel te weinig.
We zijn gezamelijk ergens gaan eten. Belangrijkste ingredient was gezelligheid. Ik heb na het eten een tijdje naar het stel staan kijken. Mijn kinderen! Compleet. Raak er altijd van ontroerd.
Natuurlijk foto's gemaakt, wat mijn oudste de opmerking ontlokte dat het niet erg was, hij was er inmiddels aan gewend :o)
Na de lunch hebben we ons verdeelt. Mijn dochters gingen met vriend kleren kopen, en de rest had geen plan, ging gewoon ff de stad in.
Eerst het japanse winkeltje. En alhoewel ik niet vaak meer echt origami beoefen, ging mijn hart wel open bij het zien van zulk mooi origami papier. Nu even niets gekocht, maar het komt wel weer. Wel voor de 2e zoon een cursus Japans gekocht, dat wil hij graag leren. Hetgeen een schot in de roos was, hij was helemaal blij.
Toen toch even bij Posthumus, een grote stempelwinkel gekeken, niets gekocht (knap he)
De Slegte bezocht, daar wel een (voorlees)boek gekocht. En natuurlijk, weer een gameshop bezocht. Toen waren wij eigenlijk wel klaar. We hadden nog een half uur voor we hadden afgesproken. Dus besloten we naar de Bijenkorf te gaan. Wat ik altijd een heerlijk winkel vind (en nooit wat koop)
Om bij de Bijenkorf te komen, moesten we de Dam oversteken, alwaar allemaal levende standbeelden stonden. Mijn jongste wilde heel graag dat ' rare groene mannetje' een knuffel geven. Dus gaf ik hem 50 c, en mijn fototoestel in de aanslag. En hij, stoer als hij is, deed het geld in het potje, liep op de man af, en klom op het podium er naast, klaar voor de foto.
Toen de Bijenkorf alwaar we uiteindelijk iedereen kwijt waren, en de mobiele telefoons niet bleken te werken. Maar net toen we het niet wisten, liepen we de rest van het gezelschap weer tegen het lijf.
Op naar het laatste gezamelijke drankje in het CS.
Daar nam ik afscheid van mijn oudste twee kinderen. De een zie ik waarschijnlijk volgende week weer, de ander? Wanneer? Het blijft raar, niet naar, maar raar dat hij zo ver weg woont.
In de trein terug, hadden we, na enige stress om het eten, toch een goed plekje, en toen Ilja eenmaal in gesprek raakte met een meisje van 11 over computerspelletjes was de reis verder gezellig, en vrolijk.
Enige nare was nog dat mijn jongste op de boot met een klap op de tafel viel en zo hard op zijn wang beet dat daar nu een gat in zit. Gelukkig hadden ze op de boot ook een ijsje, waardoor de schade nogal mee lijkt te vallen.
Thuis het spul gedouched, en in bed,waar ze alle 3 binnen de korste keren in slaap vielen.
Al met al een geslaagde dag. Morgen zal ik de foto's publiceren, daar heb ik nu geen zin meer in.
We hadden de boot van 9 uur, en waren dus om 11 uur in Amsterdam. Zoals te doen gebruikelijk als ik in Amsterdam ben, begonnen we met een kopje koffie, thee of sap met een stuk taart bij de Himalaya.
Omdat we om 12 uur weer op het station wilden zijn voor mijn oudste dochter, die dan uit Utrecht zou arriveren, hebben we eerst een tweedehands gamewinkel bezocht. Heerlijk gesnuffeld, niets gekocht.
Tegen de tijd dat we naar het station waren, had mijn oudste ook gebeld, en gezegd dat hij ook naar het station zou komen.
Daar moesten we natuurlijk wel even op hem wachten, zoveel is hij dus niet veranderd :o)) Maar juist toen we over hem begonnen te klagen, stond hij achter me. Heerlijk om hem weer te zien. Dat gebeurt veeel te weinig.
We zijn gezamelijk ergens gaan eten. Belangrijkste ingredient was gezelligheid. Ik heb na het eten een tijdje naar het stel staan kijken. Mijn kinderen! Compleet. Raak er altijd van ontroerd.
Natuurlijk foto's gemaakt, wat mijn oudste de opmerking ontlokte dat het niet erg was, hij was er inmiddels aan gewend :o)
Na de lunch hebben we ons verdeelt. Mijn dochters gingen met vriend kleren kopen, en de rest had geen plan, ging gewoon ff de stad in.
Eerst het japanse winkeltje. En alhoewel ik niet vaak meer echt origami beoefen, ging mijn hart wel open bij het zien van zulk mooi origami papier. Nu even niets gekocht, maar het komt wel weer. Wel voor de 2e zoon een cursus Japans gekocht, dat wil hij graag leren. Hetgeen een schot in de roos was, hij was helemaal blij.
Toen toch even bij Posthumus, een grote stempelwinkel gekeken, niets gekocht (knap he)
De Slegte bezocht, daar wel een (voorlees)boek gekocht. En natuurlijk, weer een gameshop bezocht. Toen waren wij eigenlijk wel klaar. We hadden nog een half uur voor we hadden afgesproken. Dus besloten we naar de Bijenkorf te gaan. Wat ik altijd een heerlijk winkel vind (en nooit wat koop)
Om bij de Bijenkorf te komen, moesten we de Dam oversteken, alwaar allemaal levende standbeelden stonden. Mijn jongste wilde heel graag dat ' rare groene mannetje' een knuffel geven. Dus gaf ik hem 50 c, en mijn fototoestel in de aanslag. En hij, stoer als hij is, deed het geld in het potje, liep op de man af, en klom op het podium er naast, klaar voor de foto.
Toen de Bijenkorf alwaar we uiteindelijk iedereen kwijt waren, en de mobiele telefoons niet bleken te werken. Maar net toen we het niet wisten, liepen we de rest van het gezelschap weer tegen het lijf.
Op naar het laatste gezamelijke drankje in het CS.
Daar nam ik afscheid van mijn oudste twee kinderen. De een zie ik waarschijnlijk volgende week weer, de ander? Wanneer? Het blijft raar, niet naar, maar raar dat hij zo ver weg woont.
In de trein terug, hadden we, na enige stress om het eten, toch een goed plekje, en toen Ilja eenmaal in gesprek raakte met een meisje van 11 over computerspelletjes was de reis verder gezellig, en vrolijk.
Enige nare was nog dat mijn jongste op de boot met een klap op de tafel viel en zo hard op zijn wang beet dat daar nu een gat in zit. Gelukkig hadden ze op de boot ook een ijsje, waardoor de schade nogal mee lijkt te vallen.
Thuis het spul gedouched, en in bed,waar ze alle 3 binnen de korste keren in slaap vielen.
Al met al een geslaagde dag. Morgen zal ik de foto's publiceren, daar heb ik nu geen zin meer in.
woensdag, maart 12, 2008
Saai
Dat ik niet veel blog momenteel heeft een heel simpele reden. Het leven is saai op het moment :o)) Niet vervelend saai, maar wel niet blogbaar saai.
Als ik een dag beschrijf vind ik het zelfs te saai om te publiceren.
Mijn vriend heeft een blog Eat, Work, Sleep, dat omschrijft heel goed hoe mijn leven er momenteel uit ziet. Om een beschrijving daarvan zit niemand te wachten toch?
Maar als het goed is, heb ik morgen weer wat leuks te bloggen, want dan is R jarig. En zaterdag ga ik met al mijn kinderen uit. Met AL mijn kinderen. Ik verheug me er mega op.
Als ik een dag beschrijf vind ik het zelfs te saai om te publiceren.
Mijn vriend heeft een blog Eat, Work, Sleep, dat omschrijft heel goed hoe mijn leven er momenteel uit ziet. Om een beschrijving daarvan zit niemand te wachten toch?
Maar als het goed is, heb ik morgen weer wat leuks te bloggen, want dan is R jarig. En zaterdag ga ik met al mijn kinderen uit. Met AL mijn kinderen. Ik verheug me er mega op.
zaterdag, maart 08, 2008
In de krant
Vandaag werd ik getipt dat het in de Texelse Courant staat
De gemeente is voornemens toestemming te verlening op grond van artikel 15, aan de vergroting van het woonhuis ten behoeve van de kinderopvang aan Boogerd 1.
Wauw, stukken liggen nog 14 dagen ter inzake. Van de directe buren heb ik alleen positieve reacties gehad. Nu de officiele toestemming nog, dan kunnen we gaan bouwen.
De gemeente is voornemens toestemming te verlening op grond van artikel 15, aan de vergroting van het woonhuis ten behoeve van de kinderopvang aan Boogerd 1.
Wauw, stukken liggen nog 14 dagen ter inzake. Van de directe buren heb ik alleen positieve reacties gehad. Nu de officiele toestemming nog, dan kunnen we gaan bouwen.
vrijdag, maart 07, 2008
Deze week,
Hectisch in een woord. Zondag aan het eind van de middag belde het gastouderbureau, met de vraag of ik alsjeblieft de volgende ochtend om half 8 twee meisjes uit Oosterend wilde opvangen, zij zou dan zorgen dat de oudste van en naar school kwam, want ze moest naar Oosterend, een km of 7 verder op.
Dit was crisis opvang, omdat de vaste gastouder ziek was. Natuurlijk zeg ik dan ja, al zou het na een drukke week een welkome vrije dag geweest zijn.
Het 3 jarige meisje was een schat, maar heeeel eigenwijs, en ze houdt niet van lopen, wat lastig is, want ik wel :o)) En als het ff kan, loop ik naar school. En dus ook weer terug. Dat vond zij wat minder. Maar verder hebben we een gezellig maandag en dinsdag gehad. Haar zusje was er alleen smorgens een uurtje, veel verlegener, maar eigenlijk meer mijn soort kind. Ze leek een beetje op mijn oudste dochter.
Maandag aan het begin van de avond belde een moeder, dat ze een nieuwe baan had, en of ik de rest van de week op haar tweetal wilde passen, ipv slechts 1 dag. Natuurlijk wil ik dat, maar daarmee was mijn week gewoon weer vol.
Tenslotte vroeg het gastouderbureau of ik, tijdelijk nog een kindje van de gastouder uit Oosterend wilde overnemen, een meisje van 8 mnd, die alleen maar huilt. Het is een schatje, maar zo moe van al het huilen, dat ze niets anders kan, dan huilen. Ik hoop dat ik haar aan het slapen kan krijgen, zodat ze weer gaat spelen, want dit is erg verdrietig, vooral voor haar.
Met al deze extra's was de rustige week, die ik wilde besteden tot het maken van uitnodigingen voor het feestje ter ere van de 50e verjaardag van mijn vriendje, en het doen van de administratie cq belasting, weer een drukke week geworden. En hang ik nu op de bank, een beetje tv te kijken, en een blogje te schrijven. Want afgelopen week ging mijn pc elke dag om 8 uur uit, en de mail stapelt zich op. Ik kan me er amper toe zetten het te lezen, laat staat het te beantwoorden of te schrijven. Eerst maar eens een rustig avondje en dus morgen de administratie, de uitnodigingen en de rest, want zondag moet ik ook oppassen.
Dit was crisis opvang, omdat de vaste gastouder ziek was. Natuurlijk zeg ik dan ja, al zou het na een drukke week een welkome vrije dag geweest zijn.
Het 3 jarige meisje was een schat, maar heeeel eigenwijs, en ze houdt niet van lopen, wat lastig is, want ik wel :o)) En als het ff kan, loop ik naar school. En dus ook weer terug. Dat vond zij wat minder. Maar verder hebben we een gezellig maandag en dinsdag gehad. Haar zusje was er alleen smorgens een uurtje, veel verlegener, maar eigenlijk meer mijn soort kind. Ze leek een beetje op mijn oudste dochter.
Maandag aan het begin van de avond belde een moeder, dat ze een nieuwe baan had, en of ik de rest van de week op haar tweetal wilde passen, ipv slechts 1 dag. Natuurlijk wil ik dat, maar daarmee was mijn week gewoon weer vol.
Tenslotte vroeg het gastouderbureau of ik, tijdelijk nog een kindje van de gastouder uit Oosterend wilde overnemen, een meisje van 8 mnd, die alleen maar huilt. Het is een schatje, maar zo moe van al het huilen, dat ze niets anders kan, dan huilen. Ik hoop dat ik haar aan het slapen kan krijgen, zodat ze weer gaat spelen, want dit is erg verdrietig, vooral voor haar.
Met al deze extra's was de rustige week, die ik wilde besteden tot het maken van uitnodigingen voor het feestje ter ere van de 50e verjaardag van mijn vriendje, en het doen van de administratie cq belasting, weer een drukke week geworden. En hang ik nu op de bank, een beetje tv te kijken, en een blogje te schrijven. Want afgelopen week ging mijn pc elke dag om 8 uur uit, en de mail stapelt zich op. Ik kan me er amper toe zetten het te lezen, laat staat het te beantwoorden of te schrijven. Eerst maar eens een rustig avondje en dus morgen de administratie, de uitnodigingen en de rest, want zondag moet ik ook oppassen.
vrijdag, februari 29, 2008
Afgelopen week
Wat een gewone, rustige vakantie week zou worden, werd een week van hard werken.
Ik zou, vanwege de vakantie, 1 kindje in het begin van de week een paar dagen hebben, en een ander kindje de tweede helft van de week.
Daarbij zouden, de hele week, een baby, en zijn zusje hier zijn.
Het liep een klein beetje anders :o))
Maandagmiddag kwam een moeder uit de buurt vragen of ik per direct ook op haar kinderen kon passen. Een jongetje en een meisje, dat hier toch al vaak over de vloer is. Het plan was eigenlijk dat het vanaf de volgende vakantie zou zijn, maar werd ineens per direct omdat oma, die anders altijd oppast, ziek is. Natuurlijk kon dat.
Daarmee zat ik wel, voor de rest van de week met 2 kinderen extra elke ochtend. Geen probleem. Wel voller.
Toen ook nog twee andere buurkinderen, ook veel over de vloer, de vakantie hier doorbrachten, de oppaskinderen niet naar huis gingen, bleek ineens dat behalve maandag, de hele week iets tussen de 9 en 12 kinderen over de vloer waren, in leeftijd varieerend tussen de 5 mnd en 12 jaar.
Druk, dat wel, maar wat een fijne vakantie hebben we gehad. Echt een kindervakantie, met logeerpartijtjes, een kamer vol met knuffelbeesten, een tafel vol met knutselmateriaal.
En het beste vanalles? Dankzij een familievergadering hielpen alle kinderen na het eten mee met opruimen, en was het huis, elke avond voor 'De wereld draait door' helemaal spic en span en opgeruimd.
Ook al was het een fijne vakantie, ergens ben ik blij dat ik maandag een paar uur rust heb, want oppassen is gewoon werk :o))))
Ik zou, vanwege de vakantie, 1 kindje in het begin van de week een paar dagen hebben, en een ander kindje de tweede helft van de week.
Daarbij zouden, de hele week, een baby, en zijn zusje hier zijn.
Het liep een klein beetje anders :o))
Maandagmiddag kwam een moeder uit de buurt vragen of ik per direct ook op haar kinderen kon passen. Een jongetje en een meisje, dat hier toch al vaak over de vloer is. Het plan was eigenlijk dat het vanaf de volgende vakantie zou zijn, maar werd ineens per direct omdat oma, die anders altijd oppast, ziek is. Natuurlijk kon dat.
Daarmee zat ik wel, voor de rest van de week met 2 kinderen extra elke ochtend. Geen probleem. Wel voller.
Toen ook nog twee andere buurkinderen, ook veel over de vloer, de vakantie hier doorbrachten, de oppaskinderen niet naar huis gingen, bleek ineens dat behalve maandag, de hele week iets tussen de 9 en 12 kinderen over de vloer waren, in leeftijd varieerend tussen de 5 mnd en 12 jaar.
Druk, dat wel, maar wat een fijne vakantie hebben we gehad. Echt een kindervakantie, met logeerpartijtjes, een kamer vol met knuffelbeesten, een tafel vol met knutselmateriaal.
En het beste vanalles? Dankzij een familievergadering hielpen alle kinderen na het eten mee met opruimen, en was het huis, elke avond voor 'De wereld draait door' helemaal spic en span en opgeruimd.
Ook al was het een fijne vakantie, ergens ben ik blij dat ik maandag een paar uur rust heb, want oppassen is gewoon werk :o))))
zaterdag, februari 23, 2008
De kast deel 2
Het is inmiddels een week geleden dat we 'De Kast' naar huis brachten. Dat deden we in een geleende auto.
R wilde de eer, Hij heeft tenslotte gereden:
Dit is het ondergedeelte. Twee kasten boven elkaar. Je kunt zien dat wij allemaal last hebben van het horizontalevlaksyndroom. Hoe ik ook mijn best doe het leeg te houden...
Dit is het bovenste gedeelte. Het past op 10 cm boven op de andere kast. Morgen komt er iemand de onderste la er af halen, en dan staat de kast zoals hij moet staan.
Deze kast is 105 cm breed. De kast die nog in Twello staat is 295 cm breed, en net zo hoog. Zoals het er nu uit ziet, houd ik, na verbouwen, iets van 8 laadjes over. De bedoeling is dat we daarvan een kleine ladenkast bouwen. Te mooi nl om zomaar weg te gooien.
En het mooiste? Mijn aannemer zit eind maart in Zwolle voor een klus, en is daar met een aanhanger van 3 m,die gaat mijn kast dus in Twello ophalen.
R wilde de eer, Hij heeft tenslotte gereden:
Dit is het ondergedeelte. Twee kasten boven elkaar. Je kunt zien dat wij allemaal last hebben van het horizontalevlaksyndroom. Hoe ik ook mijn best doe het leeg te houden...
Dit is het bovenste gedeelte. Het past op 10 cm boven op de andere kast. Morgen komt er iemand de onderste la er af halen, en dan staat de kast zoals hij moet staan.
Deze kast is 105 cm breed. De kast die nog in Twello staat is 295 cm breed, en net zo hoog. Zoals het er nu uit ziet, houd ik, na verbouwen, iets van 8 laadjes over. De bedoeling is dat we daarvan een kleine ladenkast bouwen. Te mooi nl om zomaar weg te gooien.
En het mooiste? Mijn aannemer zit eind maart in Zwolle voor een klus, en is daar met een aanhanger van 3 m,die gaat mijn kast dus in Twello ophalen.
donderdag, februari 21, 2008
Ziek (alweer)
Gisteravond begon het, moe tot op het bot, met heel zere voeten (raar symptoom, heb ik altijd met griep)
Niet eens bedacht dat ik weer ziek zou worden, heb zelfs een onverwachtte oppas aangenomen.
Vanmorgen stond ik op, en voelde me niet lekker. De hele dag is het erger geworden, en aan het begin van de middag had ik weer koorts ook.
Ik baal als de spreekwoordelijke stekker. Ziek zijn is NIETS maar dan ook NIETS voor mij.
Ik voel me echter zo beroerd, dat ik zelfs mijn oppas werk van morgen heb afgezegd, dat doe ik nooit, tenslotte moet ik er voor mijn eigen kinderen ook zijn. Dit duurt me echter te lang, ik loop al weken achter de feiten aan, een weekeindje in bed, of iig zonder wat dan ook, lijkt me de oplossing. Volgende week is het vakantie, dan moet ik wel oppassen, maar is het toch rustiger, omdat er geen kinderen van school gehaald hoeven worden,
Dan hoop ik er weer boven op te zijn als de scholen weer beginnen.
Voor nu, ga ik maar slapen.
Niet eens bedacht dat ik weer ziek zou worden, heb zelfs een onverwachtte oppas aangenomen.
Vanmorgen stond ik op, en voelde me niet lekker. De hele dag is het erger geworden, en aan het begin van de middag had ik weer koorts ook.
Ik baal als de spreekwoordelijke stekker. Ziek zijn is NIETS maar dan ook NIETS voor mij.
Ik voel me echter zo beroerd, dat ik zelfs mijn oppas werk van morgen heb afgezegd, dat doe ik nooit, tenslotte moet ik er voor mijn eigen kinderen ook zijn. Dit duurt me echter te lang, ik loop al weken achter de feiten aan, een weekeindje in bed, of iig zonder wat dan ook, lijkt me de oplossing. Volgende week is het vakantie, dan moet ik wel oppassen, maar is het toch rustiger, omdat er geen kinderen van school gehaald hoeven worden,
Dan hoop ik er weer boven op te zijn als de scholen weer beginnen.
Voor nu, ga ik maar slapen.
maandag, februari 18, 2008
De kast
Zaterdagavond was ik kapot, gisteren heel druk gehad, en vandaag wilde ik eigenlijk eerst de foto's uploaden. Omdat ik dat vandaag ook niet zie gebeuren, toch maar even het verhaal van de kast.
Zaterdag gingen we met de boot van 7 uur, vroeg voor een zaterdagochtend, zeker na een drukke week.
Vanwege de plannen die we hadden, zijn we toch maar zo vroeg opgestaan. Het was nog donker toen we opstonden, maar voor we wegreden kwam de zon al boven de horizon, en beloofde het een prachtige dag te worden.
We besloten de dijk Enkhuizen-Lelystad te nemen. Dat betekende wel dat R een nieuwe route moest uitzetten, en alles wat er we in de geleende auto vonden, geen kaart van Nederland. We hadden zonder problemen naar Luxembourg kunnen rijden, want daar was wel een kaart van :o))
Toch reden we zonder 1 keer verkeerd te rijden naar Twello. De meubelmaker kwam gelijk met ons aanrijden, en we hebben eerst de kast ingeladen, en daarna lekker koffie gedronken. Het is een meubelmaker/restaurateur. Omdat ik een bureau geerfd heb,wat ik nagekeken wil hebben, denk ik dat we nog wel eens zaken zullen doen. Al was het alleen maar omdat er nog 3 m van mijn kast daar staat.
Omdat we toch onderweg waren, wilden we eigenlijk langs een vriendin die vorige week een baby heeft gekregen, vanwege de drukte had die echter afgebeld de avond ervoor, dus hadden we de tijd aan ons zelf. We wilden terug over Paterswolde, alwaar ik scrapspullen wilde scoren.
Vanwege het mooie weer, reden we rustig binnen door.
Al vanaf het begin van de reis moest ik steeds plassen, en daardoor reden we min of meer van benzinepomp naar benzinepomp. Opvallend was dat in het tweede deel van de reis, tussen Twello en Paterswolde beduidend minder benzine pompen met shop te vinden waren dan in het eerste stuk.
We wilden eigenlijk ergens eten, maar het enige wegrestaurant dat we tegen kwamen was gesloten (het zou bij ons eens gewoon gaan)
In Paterswolde moesten we even zoeken naar de Scrapwinkel, hoewel we er eigenlijk vrij recht op afreden. Zoals gebruikelijk had ik ernstig last van drempelvrees. Eenmaal binnen was het snel over. Ik had een stempelkoffer besteld, en die wilden we ophalen, eigenlijk alleen dat. Als je er dan toch bent, ga je toch kijken wat er nog meer voor leuks te koop is, en toen R een grote mand met tweedehands stempels vond, ging ik voor de bijl. Ik heb een hand vol stempels gekocht, verschillende brads, stempelinkt, en wat papier. O ja, een stapel tijdschriften, vol leuke ideeen.
Mijn budget voor de komende maanden is op (en de wenslijst niet echt gekrompen :o) )
De eigenaresse van de winkel was geweldig. Een heerlijk spontane flapuit, waardoor het bijna onmogelijk was om zomaar weg te lopen. Jammer dat de reden dat ik daarwas, was dat de winkel ophoudt te bestaan, want ik zou graag nog een keer terug komen. Misschien doe ik het nog wel, voor ze de deuren definitief sluit.
Na een uur in de Paterswolde te zijn geweest, gingen we terug naar Texel. Natuurlijk moest ik inmiddels weer plassen, dus opzoek naar een benzinepomp. We grepen de gelegenheid ook gelijk aan om wat eten te scoren, en vooral wat drinken. Sinds mijn griep, vorige week, heb ik toch een dorst de hele tijd, dat het water dat we bij ons hadden, steeds op was. Nog een reden waarom we van benzinepomp naar benzinepomp reden.
En en route gingen we weer. Een kilometer of 20 na de laatste )(benzinepomp)stop hield de auto er helemaal mee op. Na enig plof en plop geluid sloeg de moter af. R had de tegenwoordigheid van geest de auto in zijn vrij te zetten, en op de vaart die hij nog had, te parkeren voor de pomp waar we, toevallig, juist voor stonden.
Eerst de eigenaar van de auto gebeld, die niet opnam. Die had de auto volgegooid vlak voor hij de auto bij ons parkeerde vrijdagochtend, en dus was er theoretisch genoeg benzine in de auto.
Toch maar geprobeerd de tank te vullen, en 60 l benzine verder, startte de auto weer, en konden we onze reis vervolgen. Na ons veelvuldig stoppen bij benzinepompen, was het bijzonder dat we zonder benzine kwamen te staan.
Na een verder weinig enerverende reis, waarbij we wel erg gelachen hebben tussen door kwamen we rond 5 uur in den Helder aan.
Bij de boot een patatje gescoord en een kroket, De Patat bij de boot is zo geweldig lekker,dat ik daar niet altijd weerstand aan kan bieden.
Thuisgekomen ( on 10 over 6 met deze auto, volgens R) bleek dat zoonlief de plek van de kast helemaal vrij had gemaakt. We konden de kast dus zonder problemen op zijn plek zetten. Zonder problemen?? Nee, natuurlijk niet, want bij ons gaat nooit iets gewoon. De prachtige kast, blijkt 1 laatje te hoog. as zondag ga ik samen met een vriend een aantal klussen doen, waaronder het bovenste deel van de kast 1 laatje lager maken, en dan mijn pracht kast op elkaar zetten.
Intussen zit het meeste van mijn scrapspul in de kast, en niet meer in kratten op de grond. R zijn schilderspullen zitten er ook in, en ziet mijn kamer er zomaar uit als een huiskamer.
Ik kan niet wachten tot de verbouwing begint en ik het grote broertje van mijn kast kan halen cq kan laten halen.
Zaterdag gingen we met de boot van 7 uur, vroeg voor een zaterdagochtend, zeker na een drukke week.
Vanwege de plannen die we hadden, zijn we toch maar zo vroeg opgestaan. Het was nog donker toen we opstonden, maar voor we wegreden kwam de zon al boven de horizon, en beloofde het een prachtige dag te worden.
We besloten de dijk Enkhuizen-Lelystad te nemen. Dat betekende wel dat R een nieuwe route moest uitzetten, en alles wat er we in de geleende auto vonden, geen kaart van Nederland. We hadden zonder problemen naar Luxembourg kunnen rijden, want daar was wel een kaart van :o))
Toch reden we zonder 1 keer verkeerd te rijden naar Twello. De meubelmaker kwam gelijk met ons aanrijden, en we hebben eerst de kast ingeladen, en daarna lekker koffie gedronken. Het is een meubelmaker/restaurateur. Omdat ik een bureau geerfd heb,wat ik nagekeken wil hebben, denk ik dat we nog wel eens zaken zullen doen. Al was het alleen maar omdat er nog 3 m van mijn kast daar staat.
Omdat we toch onderweg waren, wilden we eigenlijk langs een vriendin die vorige week een baby heeft gekregen, vanwege de drukte had die echter afgebeld de avond ervoor, dus hadden we de tijd aan ons zelf. We wilden terug over Paterswolde, alwaar ik scrapspullen wilde scoren.
Vanwege het mooie weer, reden we rustig binnen door.
Al vanaf het begin van de reis moest ik steeds plassen, en daardoor reden we min of meer van benzinepomp naar benzinepomp. Opvallend was dat in het tweede deel van de reis, tussen Twello en Paterswolde beduidend minder benzine pompen met shop te vinden waren dan in het eerste stuk.
We wilden eigenlijk ergens eten, maar het enige wegrestaurant dat we tegen kwamen was gesloten (het zou bij ons eens gewoon gaan)
In Paterswolde moesten we even zoeken naar de Scrapwinkel, hoewel we er eigenlijk vrij recht op afreden. Zoals gebruikelijk had ik ernstig last van drempelvrees. Eenmaal binnen was het snel over. Ik had een stempelkoffer besteld, en die wilden we ophalen, eigenlijk alleen dat. Als je er dan toch bent, ga je toch kijken wat er nog meer voor leuks te koop is, en toen R een grote mand met tweedehands stempels vond, ging ik voor de bijl. Ik heb een hand vol stempels gekocht, verschillende brads, stempelinkt, en wat papier. O ja, een stapel tijdschriften, vol leuke ideeen.
Mijn budget voor de komende maanden is op (en de wenslijst niet echt gekrompen :o) )
De eigenaresse van de winkel was geweldig. Een heerlijk spontane flapuit, waardoor het bijna onmogelijk was om zomaar weg te lopen. Jammer dat de reden dat ik daarwas, was dat de winkel ophoudt te bestaan, want ik zou graag nog een keer terug komen. Misschien doe ik het nog wel, voor ze de deuren definitief sluit.
Na een uur in de Paterswolde te zijn geweest, gingen we terug naar Texel. Natuurlijk moest ik inmiddels weer plassen, dus opzoek naar een benzinepomp. We grepen de gelegenheid ook gelijk aan om wat eten te scoren, en vooral wat drinken. Sinds mijn griep, vorige week, heb ik toch een dorst de hele tijd, dat het water dat we bij ons hadden, steeds op was. Nog een reden waarom we van benzinepomp naar benzinepomp reden.
En en route gingen we weer. Een kilometer of 20 na de laatste )(benzinepomp)stop hield de auto er helemaal mee op. Na enig plof en plop geluid sloeg de moter af. R had de tegenwoordigheid van geest de auto in zijn vrij te zetten, en op de vaart die hij nog had, te parkeren voor de pomp waar we, toevallig, juist voor stonden.
Eerst de eigenaar van de auto gebeld, die niet opnam. Die had de auto volgegooid vlak voor hij de auto bij ons parkeerde vrijdagochtend, en dus was er theoretisch genoeg benzine in de auto.
Toch maar geprobeerd de tank te vullen, en 60 l benzine verder, startte de auto weer, en konden we onze reis vervolgen. Na ons veelvuldig stoppen bij benzinepompen, was het bijzonder dat we zonder benzine kwamen te staan.
Na een verder weinig enerverende reis, waarbij we wel erg gelachen hebben tussen door kwamen we rond 5 uur in den Helder aan.
Bij de boot een patatje gescoord en een kroket, De Patat bij de boot is zo geweldig lekker,dat ik daar niet altijd weerstand aan kan bieden.
Thuisgekomen ( on 10 over 6 met deze auto, volgens R) bleek dat zoonlief de plek van de kast helemaal vrij had gemaakt. We konden de kast dus zonder problemen op zijn plek zetten. Zonder problemen?? Nee, natuurlijk niet, want bij ons gaat nooit iets gewoon. De prachtige kast, blijkt 1 laatje te hoog. as zondag ga ik samen met een vriend een aantal klussen doen, waaronder het bovenste deel van de kast 1 laatje lager maken, en dan mijn pracht kast op elkaar zetten.
Intussen zit het meeste van mijn scrapspul in de kast, en niet meer in kratten op de grond. R zijn schilderspullen zitten er ook in, en ziet mijn kamer er zomaar uit als een huiskamer.
Ik kan niet wachten tot de verbouwing begint en ik het grote broertje van mijn kast kan halen cq kan laten halen.
dinsdag, februari 12, 2008
Schuiven
Toen we verhuisd waren, bijna een jaar geleden, was een van de eerste dingen die ik deed, de boekenkasten vullen met kinderboeken. In de huiskamer. Ik hou van boeken in huis, en heb mijn lven lang al in mijn kamer, een wand boeken. Nu dus een klein beetje boeken in de huiskamer.
Omdat ik een mooie ladenkast heb gekocht (ja het is gelukt) en daar as zaterdag een deel van ga ophalen, komt er nu verandering in.
Doordat de kast die we gaan ophalen 105 cm breed en 60 cm diep is moet er plaats gemaakt worden voor de kast. Na wat heen en weer gepuzzel leek mij het handig om een deel van de kinderboeken te verplaatsen, en de ladenkast op de plek van dat deel boekenkast te zetten.
Dus ben ik, aangestuurd door mijn zoon (de jerommeke van de familie) vanmiddag begonnen met het uitzoeken van de boeken. Een klein deel moest ingepakt, een deel in de huiskamer, en een deel in de kleine kamer beneden.
Nadat de kast in de kamer goed was ingericht, verplaatste zoonlief een kast naar het kleine kamertje. Toen ik ging kijken zag ik in 1 oogopslag dat dat een slecht idee was. Dus hebben we het kleine kamertje boven, dat nog zo goed als ongebruikt was, aangekleed met 2 boekenkasten. De boeken die al in de huiskamer in de kast stonden, moesten ook naar boven, en de rest van de boeken staan nu ook boven in de kast, Het betekende een heleboel keer de trap op en neer. Het resultaat is goed.
Echter, ik weet dat al die boeken nog een keer naar beneden moeten, om straks in de nieuwe ruimte te komen staan. Zoals te doen gebruikelijk als ik met boeken aan het slepen ben, krijg ik de behoefte al mijn boeken weg te gooien, dan wel te verkopen. Het is zo gewoon geworden hier in huis, dat op mijn voorstel dat te doen, deze keer niemand reageerde. Moet ik dat oook weer zelf beslissen.
Ik hoop dat ik volgend jaar om deze tijd kan zeggen dat ik klaar ben met het schuiven met meubelen, en dat het huis goed is ingericht. Ik vrees echter dat ik daar nog wel even mee bezig ben. Voor vandaag is het gelukkig weer klaar.....
Omdat ik een mooie ladenkast heb gekocht (ja het is gelukt) en daar as zaterdag een deel van ga ophalen, komt er nu verandering in.
Doordat de kast die we gaan ophalen 105 cm breed en 60 cm diep is moet er plaats gemaakt worden voor de kast. Na wat heen en weer gepuzzel leek mij het handig om een deel van de kinderboeken te verplaatsen, en de ladenkast op de plek van dat deel boekenkast te zetten.
Dus ben ik, aangestuurd door mijn zoon (de jerommeke van de familie) vanmiddag begonnen met het uitzoeken van de boeken. Een klein deel moest ingepakt, een deel in de huiskamer, en een deel in de kleine kamer beneden.
Nadat de kast in de kamer goed was ingericht, verplaatste zoonlief een kast naar het kleine kamertje. Toen ik ging kijken zag ik in 1 oogopslag dat dat een slecht idee was. Dus hebben we het kleine kamertje boven, dat nog zo goed als ongebruikt was, aangekleed met 2 boekenkasten. De boeken die al in de huiskamer in de kast stonden, moesten ook naar boven, en de rest van de boeken staan nu ook boven in de kast, Het betekende een heleboel keer de trap op en neer. Het resultaat is goed.
Echter, ik weet dat al die boeken nog een keer naar beneden moeten, om straks in de nieuwe ruimte te komen staan. Zoals te doen gebruikelijk als ik met boeken aan het slepen ben, krijg ik de behoefte al mijn boeken weg te gooien, dan wel te verkopen. Het is zo gewoon geworden hier in huis, dat op mijn voorstel dat te doen, deze keer niemand reageerde. Moet ik dat oook weer zelf beslissen.
Ik hoop dat ik volgend jaar om deze tijd kan zeggen dat ik klaar ben met het schuiven met meubelen, en dat het huis goed is ingericht. Ik vrees echter dat ik daar nog wel even mee bezig ben. Voor vandaag is het gelukkig weer klaar.....
maandag, februari 11, 2008
Ziek
Uiteindelijk heeft de griep mij ook geveld. Al sinds zaterdagavond lig ik in bed, met koorts, en keelpijn. Gelukkig niet spugen, maar goed, ik eet ook hoegenaamd niets. Behalve ijs. Ik hou nooit van ijs, soms een kleintje als het heel warm is, maar nu ik koorts heb, vind ik het geweldig.
zaterdag, februari 09, 2008
Invloed van de televisie
Moemi, jij kunt wel boeken kopen he? vraagt mijn zoon van 4 vanmorgen.
Ik zit niet op te letten, en antwoord Ja hoor, gelukkig wel. Hij tevreden.
Een uur later: Als jij dat boek koopt gaat Nijntje Bibliotheken bouwen.
Ik snap in eens dat link tussen de reclame van Z@ppelin waar hij naar zit te kijken, en zijn opmerking. Nijntje boeken zijn nooit verkeerd.Dus zoek ik het op op mijn laptop.
En zie, de uitgeverij van Nijntje heeft een boekje gemaakt, waarvan de gehele opbrengst, naar een bibliotheken project gaat. Onder het mom van 'Ieder kind heeft recht op lezen'
Leeswolven als wij zijn, is dat een project waar ik graag mijn medewerking aan verleen, het boekje is niets duurder dan een ander nijntje boekje, dus besteld.
Hopelijk is het boekje leuk, dat zal wel, want Dick Bruna heeft vrij strak bepaald waar zijn naam op mag staan.
Ik zit niet op te letten, en antwoord Ja hoor, gelukkig wel. Hij tevreden.
Een uur later: Als jij dat boek koopt gaat Nijntje Bibliotheken bouwen.
Ik snap in eens dat link tussen de reclame van Z@ppelin waar hij naar zit te kijken, en zijn opmerking. Nijntje boeken zijn nooit verkeerd.Dus zoek ik het op op mijn laptop.
En zie, de uitgeverij van Nijntje heeft een boekje gemaakt, waarvan de gehele opbrengst, naar een bibliotheken project gaat. Onder het mom van 'Ieder kind heeft recht op lezen'
Leeswolven als wij zijn, is dat een project waar ik graag mijn medewerking aan verleen, het boekje is niets duurder dan een ander nijntje boekje, dus besteld.
Hopelijk is het boekje leuk, dat zal wel, want Dick Bruna heeft vrij strak bepaald waar zijn naam op mag staan.
vrijdag, februari 08, 2008
z'n gangetje
Na een periode van heftige emoties is het op dit moment rustig.
Elke dag is gevuld met kinderen, soms meer, soms minder, maar deze week ben ik nog geen ochtend zonder (oppas)kinderen geweest. Wat, zoals gewoonlijk, betekent dat mijn huishouden op rolletjes loopt, maar mijn creatieve bezigheden stil liggen.
Niet erg, jammer, maar de dag is gevuld met (over het algemeen) vrolijke kinderen.
Bovendien is het weer mooi weer. De vogels zingen weer als ik smorgens in alle vroegte naar de bijkeuken loop om de wasmachine aan te zetten. Hoewel ik mezelf nooit seizoens gevoelig vind, word ik dit jaar wel een stuk vrolijker van het mooie weer. We lopen naar school, en zien overal sneeuwklokjes, krokusjes, narcissen de grond uit schieten, in de tuin doen de tulpen erg hun best hun bloemen boven de grond te krijgen.
Het, door mij gezaaide gras begint op een grasmat te lijken, en de hortensia staat in knop.
De tulpenboom zit zo vol in knop dat ik elke dag de eerste bloemen verwacht te zien.
Ik geniet weer als vanaouds van de lente.Verheug me erg op het moment dat ik zonder jas naar buiten kan.
Daarnaast beginnen de plannen van de verbouwing zeer vaste vormen aan te nemen. Morgen gaan we tegels uitzoeken, al weet ik precies wat ik hebben wil. De tekeningen zijn inmiddels 2 keer aangepast, en het wachten is nu op de toestemming van de gemeente.
Elke dag is gevuld met kinderen, soms meer, soms minder, maar deze week ben ik nog geen ochtend zonder (oppas)kinderen geweest. Wat, zoals gewoonlijk, betekent dat mijn huishouden op rolletjes loopt, maar mijn creatieve bezigheden stil liggen.
Niet erg, jammer, maar de dag is gevuld met (over het algemeen) vrolijke kinderen.
Bovendien is het weer mooi weer. De vogels zingen weer als ik smorgens in alle vroegte naar de bijkeuken loop om de wasmachine aan te zetten. Hoewel ik mezelf nooit seizoens gevoelig vind, word ik dit jaar wel een stuk vrolijker van het mooie weer. We lopen naar school, en zien overal sneeuwklokjes, krokusjes, narcissen de grond uit schieten, in de tuin doen de tulpen erg hun best hun bloemen boven de grond te krijgen.
Het, door mij gezaaide gras begint op een grasmat te lijken, en de hortensia staat in knop.
De tulpenboom zit zo vol in knop dat ik elke dag de eerste bloemen verwacht te zien.
Ik geniet weer als vanaouds van de lente.Verheug me erg op het moment dat ik zonder jas naar buiten kan.
Daarnaast beginnen de plannen van de verbouwing zeer vaste vormen aan te nemen. Morgen gaan we tegels uitzoeken, al weet ik precies wat ik hebben wil. De tekeningen zijn inmiddels 2 keer aangepast, en het wachten is nu op de toestemming van de gemeente.
woensdag, februari 06, 2008
Rare dag
Vandaag is het 2 jaar geleden dat mijn toenmalig echtgenoot zijn koffers pakte om zogenaamd een week te gaan nadenken over hoe hij nu verder wilde met zijn leven.
Ik wist dat het vertrek definitief was, en heb die dag hete tranen gehuild. Om er vervolgens mijn schouders onder te zetten. En dat ben ik blijven doen.
De datum van vandaag, 6 februari, hing als een zwaard van Damocles de laatste weken boven mijn hoofd. Ik vreesde een zware dag.
Maar, door ziekte van andere gastouders, had ik een volle bak vandaag. 6 oppaskinderen, 3 eigen kinderen, en 1 vriendinnetje, hebben een groot deel van de dag (het is woensdag) hier doorgebracht.
En behalve een jongentje van 3 die de poes sloeg, en zijn zusje die haar broertje sloeg, is er geen onvertogen woord gevallen. Kinderen hebben gespeeld, binnen en buiten, en ik had mijn handen vol, en geen tijd voor navelstaren of beschouwingen.
Om half 10 heb ik me even gerealiseerd dat toen het moment van afscheid was, 2 jaar geleden, en daarna heb ik er , tot nu, niet meer aan gedacht.
Maar het blijft een rare dag, een datum in mijn geheugen gegrift.
Ik wist dat het vertrek definitief was, en heb die dag hete tranen gehuild. Om er vervolgens mijn schouders onder te zetten. En dat ben ik blijven doen.
De datum van vandaag, 6 februari, hing als een zwaard van Damocles de laatste weken boven mijn hoofd. Ik vreesde een zware dag.
Maar, door ziekte van andere gastouders, had ik een volle bak vandaag. 6 oppaskinderen, 3 eigen kinderen, en 1 vriendinnetje, hebben een groot deel van de dag (het is woensdag) hier doorgebracht.
En behalve een jongentje van 3 die de poes sloeg, en zijn zusje die haar broertje sloeg, is er geen onvertogen woord gevallen. Kinderen hebben gespeeld, binnen en buiten, en ik had mijn handen vol, en geen tijd voor navelstaren of beschouwingen.
Om half 10 heb ik me even gerealiseerd dat toen het moment van afscheid was, 2 jaar geleden, en daarna heb ik er , tot nu, niet meer aan gedacht.
Maar het blijft een rare dag, een datum in mijn geheugen gegrift.
zondag, februari 03, 2008
Zieke kinderen
Vandaag stond in het teken van zieke kinderen.
Dochter die gisteren heel ziek was, dacht vanmorgen dat ze weer helemaal beter was, en stond op, en deed haar ding. Zoonlief, die gisteren niet lekker thuis kwam, ontwikkelde in de loop van de nacht hoge koorts die de hele dag aan hield. Hij heeft de hele dag liggen slapen, met als hoogtepunt dat hij in de loop van de middag niet meer reageerde als hij werd aangesproken.
Gelukkig knapte hij tegen de avond weer op, wilde weer wat drinken (wat hij helaas gelijk weer uitspuugde)
Maar de koorts zakte wat, en nu ligt hij lekker te slapen.
Zijn zus is een ander verhaal, die kreeg het aan het einde van de middag ineens zo koud dat ze begon te rillen, en binnen de korste keren was de koorts weer helemaal terug. Ook zij ligt nu lekker te slapen.
Om de dag door te komen, heb ik me vermaakt met het doen van verstelwerk. Wat heb ik daar toch een hekel aan, en dat loopt dus behoorlijk op elke keer. Maar nu viel het mee, behalve 2 rokken van mijn zus en een winkel haak in een kinderrok, was het enige echt nare werk, het inzetten van een ritssluiting in een jas. Dan merk ik wel dat de dure naaimachine zijn geld opbrengt, het is een stuk makkelijker en prettiger als de naaimachine doet wat je wilt dat hij doet.
Op de achtergrond was de wetenschap aanwezig dat mijn oudste dit weekeinde in Nederland was. Hij belde donderdagavond dat hij naar Nederland kwam, maar geen tijd had om naar Texel te komen. Raar idee, dat hij zo dicht bij is (in Amsterdam) en dat ik hem net zo min spreek of zie, dan wanneer hij in Praag zit. Hij zou me nog laten horen of hij weer heelhuids op honk is, maar of hij daar vandaag aan toe komt.....
Dochter die gisteren heel ziek was, dacht vanmorgen dat ze weer helemaal beter was, en stond op, en deed haar ding. Zoonlief, die gisteren niet lekker thuis kwam, ontwikkelde in de loop van de nacht hoge koorts die de hele dag aan hield. Hij heeft de hele dag liggen slapen, met als hoogtepunt dat hij in de loop van de middag niet meer reageerde als hij werd aangesproken.
Gelukkig knapte hij tegen de avond weer op, wilde weer wat drinken (wat hij helaas gelijk weer uitspuugde)
Maar de koorts zakte wat, en nu ligt hij lekker te slapen.
Zijn zus is een ander verhaal, die kreeg het aan het einde van de middag ineens zo koud dat ze begon te rillen, en binnen de korste keren was de koorts weer helemaal terug. Ook zij ligt nu lekker te slapen.
Om de dag door te komen, heb ik me vermaakt met het doen van verstelwerk. Wat heb ik daar toch een hekel aan, en dat loopt dus behoorlijk op elke keer. Maar nu viel het mee, behalve 2 rokken van mijn zus en een winkel haak in een kinderrok, was het enige echt nare werk, het inzetten van een ritssluiting in een jas. Dan merk ik wel dat de dure naaimachine zijn geld opbrengt, het is een stuk makkelijker en prettiger als de naaimachine doet wat je wilt dat hij doet.
Op de achtergrond was de wetenschap aanwezig dat mijn oudste dit weekeinde in Nederland was. Hij belde donderdagavond dat hij naar Nederland kwam, maar geen tijd had om naar Texel te komen. Raar idee, dat hij zo dicht bij is (in Amsterdam) en dat ik hem net zo min spreek of zie, dan wanneer hij in Praag zit. Hij zou me nog laten horen of hij weer heelhuids op honk is, maar of hij daar vandaag aan toe komt.....
Abonneren op:
Posts (Atom)