Prietpraat

R (50)tegen L (8):geef me eens een knuffel
L antwoordt: Als jij de filmpjes van de PSP voor me opzoekt
R: Wat nou?!
L: Niets is gratis makker.

Lekker dan...

Enige tijd geleden kregen we van de gemeente een brief, dat ze de riolering gaan aanpassen. In onze straat nu omdat de afvoer van hemelwater niet goed is. Prima plan natuurlijk, al is er al heel wat over te doen geweest omdat de gemeente van de gelegenheid gebruik gemaakt heeft om de straat te herinrichten, waar de meeste ook niet echt blij mee.
Daar bleek niets aan te doen.

In de brief stond dat als we aangaven dat we gelijk aangesloten wilden worden, dat kosteloos kon gebeuren. Zouden we niet bellen, dan moesten we ons later aan laten sluiten, en dan waren de kosten voor onszelf.
Iedereen in de buurt kreeg dezelfde brief.

Nu blijkt dat bovenstaande alleen geldt voor mensen die een huis huren van de woningstichting. Bij alle andere woningen moeten we zelf de kosten voor het aansluiten betalen. Sterker nog, we moeten zelf een loodgieter laten komen die dat voor ons doet.
Omdat ik 2 aansluitingen heb aan de riolering, heb ik de eerste rekening al binnen, ruim 350 euro dat ik ineens extra kon betalen. De voorkant moet nog, zal ook wel weer een duur grapje worden. Zit ik echt op te wachten in een periode dat ik arbeidsongeschikt ben, en geen inkomen heb. Waar ik dit nou weer van moet betalen???
Ik hoop maar dat ik een zwangerschapsuitkering voor zelfstandigen krijg, ik heb hem aangevraagd, maar nog niets van gehoord.

De gemeente is nog niet klaar met me, maar zal even moeten wachten tot ik na de bevalling weer zin heb in dat soort dingen. Nu heb ik even wat anders aan mijn hoofd.

valse start

Dat ik dit nou ook nog eens mag meemaken :o)) Een valse start bij een bevalling.
Dinsdagavond leek het er toch echt op dat de bevalling inzette. Zo zelfs dat we savonds de verloskundige hebben gebeld. Afgesproken dat we opnieuw zouden bellen als het intensiever werd. Dat intensiever gebeurde wel, maar niet genoe. Iets ontsluiting, maar de weeen nog niet sterk genoeg.
Uiteindelijk maar gaan slapen.
Gisteren de hele dag dergelijke weeen gehad. Soms zo pijnlijk dat ik er echt alles voor moest laten liggen, anderen lichter en minder pijnlijk.

Tegen een uur of 9 savonds hield het op, en werd ik ernstig baldadig. De kinderen hebben Tinus allemaal hartig, of lief toegesproken dat ie nu maar eens geboren moest worden. Maar ook dat mocht niet baten.
Vannacht een paar keer wakker geworden van pijnlijke weeen, wat dan weer geen vervolg kreeg. En vanmorgen was het stil in de buik. Geen wee meer te bekennen, gelukkig wel een springerige baby, die zich lekker uitrekt, en nog geen aanstalten maakt de veilige buik te verlaten.

Dus ga ik me vandaag maar druk maken over huishoudelijke dingen. De was, stofzuigen en dweilen, wat nu extra nodig is, omdat de straat, rondom ons huis, is open gebroken.
En vanavond, na het schoonmaken, de kinderwagen uitpakken, samen met de kinderen. Die is gisteren eindelijk bezorgd in 5 grote dozen. Toch even kijken of eea nu compleet is. Bovendien zit er ook een autostoeltje bij, mocht het ziekenhuis worden, is het handig als het autostoeltje uitgepakt is.

Geen nieuws

TInus blijft lekker zitten waar ie zit. Ik heb gisteren mijn moeder om vilt gestuurd omdat ik me echt zo zat te vervelen dat ik tegen de dag net zo begon op te zien als tegen de nacht.

Nachten en ik hebben een slechte relatie. Ik slaap altijd slecht, dwz ik lig al zolang als ik me kan herinneren snachts een paar uur wakker. Ergens tussen 3 en 4 word ik wakker, en blijf dat dan tot een uur of 5. Vandaar dat ik bij tijd en wijlen, erg tegen de nacht kan opzien.

Dus ben ik gisteren begonnen met het maken van vilt dingen. Dat kan op de bank, heb ik geen naaimachine ofzo bij nodig, en is goed voor mijn humeur.
Verder wachten we op Tinus. Ik heb steeds beelden in mijn hoofd van een kinderboekje, waarin moeder een baby verwacht. Het hele gezin wacht op de baby, die het zo lekker vindt in de buik, dat hij geen zin heeft om geboren te worden.
Iedereen vraagt aan de baby, kom je nou, en de baby antwoordt steeds NEE.
Tot vader thuis komt, en iedereen een kus geeft. Dat wil de baby ook. Dus vader geeft een kus aan de buik van moeder. Omdat Baby dat niet kan voelen, besluit ie eindelijk dat ie geboren wil worden.
Zo voelt het een baby. Tinus zit lekker, en heeft geen zin om al geboren te worden. Er moet eerst een reden zijn waarom ie er uit zou willen. Alleen, wat zou dat zijn? Die kusjes hebben we al geprobeerd, dat is niet genoeg. Wat zou voor Tinus de trigger zijn????

Vervelen

' Ik zit me voor het vensterglas verschrikkelijk te vervelen
Ik wou dat ik 2 hondjes was, dan kon ik samen spelen'
(godfried Bomans)

Zo voelde ik me gisteren. Geen werkje meer omhanden, 3 kinderen plus 2 buurkinderen, die zich net buiten mijn bereik zeer druk gedroegen, correctie nodig hadden maar buiten mijn bereik waren.

Smiddags werd de verveling nog erger, kinderen wisten zich weer te gedragen, maar ik had, nog steeds, geen werkje om handen. Oude ariadnes door gekeken, want ik wil eigenlijk iets speciaals maken, waarvan ik het patroon niet kan vinden (grrr, wanneer is alles eindelijk eens uitgepakt) Dus op zoek naar iets anders. Wat ook nog niet goed gelukt is.

De middag was verder gevuld met (onverwacht) bezoek. Dat was goed voor mijn humeur, goed tegen de verveling, en voor de kinderen ook gezellig, want ze schelden wel eens op al die drukte en oppas kinderen, nu ze er niet zijn, missen ze ze toch ook wel.

Mijn moeder had voor ons gekookt, en is gezellig de rest van de avond blijven zitten. We hebben eerst naar Popstars gekeken, en daarna naar het jubileumconcert van het Koninklijk Concertgebouw Orkest, die een prachtig concert ten gehore bracht.

Ondanks het vervelen, toch een volle en prettige dag. Met als bijkomend voordeel dat na de rust die ik gisteren gehouden heb, ik eindelijk het gevoel heb dat er genezing in de voet zit.

Ziekenhuis

Vandaag voor controle voor mijn voet naar het Gemini. Omdat we geen geld bij ons hadden (beetje onhandig maar ala) geen rolstoel gehaald maar met krukken naar de Gipspoli gestrompeld. Dat was zwaar, dat had ik ingecalculeerd, maar waar ik niet echt op bedacht was, was dat ik dan ook mijn toch al pijnlijke borstspieren zou overbelasten.
Sinds een week ofzo, doet lopen op krukken niet alleen zeer bij mijn voet, maar ook bij het borstbeen. Overbelast denk ik. Is prima mee te leven, doordat ik een triplestoel tot mijn beschikking heb. Daarmee kan ik veel huishoudelijk werk doen. Lopen op krukken gaat echter niet.

Eenmaal in de gipskamer riep een verpleegkundige gelijk dat, na 3 weken gips, het gips er af zou moeten. De broeder (dezelfde die een rolstoel voor me haalde van de EHBO, en dezelfde die 2 weken geleden het roze gips erom heen gedaan heeft) besloot dat hij toch even op de dokter zou wachten. Verpleegkundige 1 was het daar, duidelijk, niet helemaal mee eens. De dokter wiebelde eens met mijn tenen. Vond de pijn ook nog vreemd en in zoverre verontrustend dat ook hij besloot het gips te laten zitten. Bovendien zei hij dat intapen voor iemand die vocht vasthoud, wat ik vanwege de zwangerschap doe, geen goed plan is, Het gips geeft wat ruimte om stuwing op te vangen, en weer kwijt te raken, tape doet dat niet, Dat kan huidproblemen geven.
Dus hebben we een afspraak voor over 2 weken, liefst met baby en beschuit met muisjes. Mocht het dan niet uitkomen, kunnen we een nieuwe afspraak maken.

Bijzondere ervaring

Heel bijzonder, met mijn oudste zoon via Skype praten over zijn toekomst plannen, terwijl ik uitkijk op een wieg die klaar hangt.

Vanalles

Het rommelen is opgehouden, helaas. Tinus zit nog lekker warm in het holletje. Ik begin het nu wel spannend te vinden allemaal.

De voet is nog steeds behoorlijk pijnlijk. Vanaf het weekeinde probeer ik er af en toe gewoon op te staan. Ik hoopte dat ik, met loopgips, ook zou kunnen lopen, bovendien heb ik, door het gebruik van de krukken, een spier oid overbelast en doet het lopen op krukken gewoon zeer. Dus ik dacht misschien kan ik er gewoon op staan. Maar nee, het doet zeer en de enkel 'doet' het gewoon niet. Ik kan het niet anders omschrijven.

Gisteren dus de laatste hoeveelheid kaartjes afgemaakt, wat resulteerde in een dag van verveling. Doordat mijn voet zo zeer deed, en ik hem gisteren waarschijnlijk iets overbelast heb, kon mijn voet niet naar beneden hangen vandaag. Ik hou vocht vast, en dan 'loopt' het gips vol. Ondanks bewegen met de voet, en een loop beweging maken als ik op de tripplestoel zit, was de stuwing vandaag zo erg dat de voet ernstig paars werd. Dat, samen met de pijn, leek me niet goed voor de voet, dus ik heb maar weer een rustdag ingelast.Zonder handwerkje onderhanden, wel erg saai, maar misschien ook niet verkeerd.

Het schrijven van de adresstickers heb ik over gedragen aan R. Dat geeft een hoop rust in mijn hoofd. (bijna) alles ligt nu klaar, nu is het afwachten op wanneer.

Kaartjes

Voor me staat een bak van voorkanten voor de geboortekaartjes. Elk van die voorkanten is al 8 keer door mijn handen gegaan. Het resultaat mag er zijn (vind ik tenminste) Het is in ieder geval geworden wat ik me voorstelde. En nee, nog geen foto, dat is net zo geheim als de naam voor Tinus.

Wel is er, ook met de kaartjes, de nodige tegenslag.

Vorige week de (blanco) kaartjes besteld. Woensdag hadden de enveloppen kunnen worden opgehaald, door tijdgebrek is R pas vrijdagmiddag gaan ophalen. Hij kwam zonder terug.
Ze waren er nog niet, en L&R zou er achteraan bellen. 10 min later ging de telefoon. Ed van L&R, de kaartjes van Intercard die we willen hebben zijn niet leverbaar, kan 2 weken tot een maand duren. Dat is me te krap, ik kan elk moment bevallen, en wil gewoon weten dat het klaar ligt. Dus een andere uitzoeken. Intercard heeft aangeboden dat we andere kaartjes bestellen, en is dan de eerste keus leverbaar op het moment dat we de kaartjes nodig hebben, dan kunnen we de tweede keus kosteloos terug sturen. Dat dan maar.
Alleen, de kaartjes die ik wilde hebben waren 11x11 cm, en het alternatief is 13x13cm. Ik wilde eigenlijk niet zulke grote kaartjes. De versiering is dan ook 9x9 cm en krijgt bij 13x13 ook een groter randje. Nou heb ik dat al wel weer opgelost, maar liever toch een kleiner kaartje.

Nu me nog even op de adressen werpen, dan ligt dat ook klaar.
Na een hele nacht voorweeen, begin ik wel het gevoel te krijgen dat het niet al te lang meer gaat duren.

SP dag

Nog eentje dan, dan zijn jullie weer bij.

Gisteren hadden we een SP actie. De Zo kranten zouden we, huis aan huis, in een buurt op Texel uitdelen. Voor dat doel was Manja Smits, het jongste kamerlid van de SP, naar Texel gekomen. Ik had haar ontmoet op een partijraad, en ze had spontaan aangeboden om naar Texel te komen.

Omdat ik zelf niet mee kon lopen, was het voor mij een hoop georganiseer vanaf de bank. Het begon gisterenochtend met een overleg per email met onze regiovertegenwoordiger over de SP acties tav de krediet crisis. Vandaag is er nl een regio conferentie, waar ik verwacht wordt, maar waar mijn rechterhand in de SP afdeling Texel io naar toe gegaan is.

Daarna organiseren dat het Manja Smits niet te vroeg op Texel zou zijn, ze wilde eerst de boot van half 11 hebben, maar omdat we de actie verplaatst hadden van de ochtend naar de middag, kon ze toch eerst naar de kamer, en had de boot van 1400 uur. Vanwege de herfstvakantie voer de Teso gisteren met 2 boten.

Tussen kwart over 2 tot kwart over 3 was er hier in huis een SP bij eenkomst. Behalve een deel van het bestuur, waren er ook nog 2 extra actieve leden die mee zouden gaan met de actie.
Bovendien was Manja Smits er. Wat een leuke meid is dat. Zeer bevlogen, weet waar ze over praat.

We hebben zowel over wat koetjes en kalfjes gepraat alswel een heftige discussie over de kredietcrisis, de effecten daarvan op Texel, en wat er aan de hand is in de buurt waar de ZO kranten worden rondgebracht.

Toen iedereen weg was voor de actie, ging ik ff op de bank zitten met mijn been hoog. Pff, wat was ik moe. Ik riep tegen R dat ik toch wel echt heel zwanger was, als ik moest bijkomen van zo'n gebeuren.

Na een paar uur was iedereen weer terug. De actie was goed verlopen, ze hadden goede gesprekken gehad, waren een SP lid tegen gekomen die graag een volgende keer mee wil op actie (das altijd fijn) Leuk, zo'n actie, en vooral een succesvolle, enthousiastmeert weer voor een volgende.

'sAvonds nog een overleg met degene die vandaag naar de Regioconferentie gaat. Nu nog wat zakelijke dingen doen, en dan kan ik even de SP laten voor wat het is, tenminste..........

Voorspellingen

P voorspelde 17 oktober, en belde dus gisteren op om te vragen wat het was geworden.
T heeft 19 oktober voorspeld, maar dan is hij zelf jarig, dat zal de reden van die voorspelling wel zijn.
J wil graag 26 oktober, want dan kan hij het gelijk de volgende dag op school vertellen.
Zelf vind ik 24 oktober een mooie datum, dan is het 10 jaar geleden dat mijn vader is overleden.
Tinus trekt echter een eigen plan, en zit voorlopig nog rustig in mijn buik.

Soms rommelt het. Meestal is het rustig. Behalve dan een buik die bobbelt. Een buik waarin ik Tinus gelijk kan voelen omdat die zijn voetje? tegen mijn buikwand heeft rusten. Erg lief, en erg veel contact hebben we zo.

De kamer is zo goed als klaar, de wieg hangt, de hemel kan opgehangen worden. Alles is (bijna) in gereedheid voor Tinus. Alleen is Tinus nog niet zo ver.

Babywas

Het werd me ineens te gek. Tinus kan elk moment geboren worden, en de babywas was nog steeds niet gedaan. Maandag is R op boodschappen jacht geweest, en heeft een stapel nieuwe wasmanden gehaald, nou eigenlijk vouwkratten, die ik als wasmand gebruik.
Deze even exclusief voor de babywas bestempeld.
Daarna heb ik, samen met Lea, de babywas uitgezocht.
Ik had toch iets meer Tinus P verzameld dan ik gedacht had. Bovendien had ik ook meer bewaard dan ik dacht. De meest favoriete babypakjes die ik had, heb ik nog steeds. Blauw met stippen, wit met een leeuw, een berenpak dat ik voor Rafael heb gekregen. Een pakje dat ze allemaal hebben aangehad. Mijn eigen eerste babytruitje, een of twee luiertruitjes uit de uitzet die ik van mijn moeder heb gekregen, waar ik erg gek op was. Die zijn er allemaal nog.

Ook waren er meer (kleine) luiers in huis dan ik dacht, en kreeg ik van een kennis nog een stapel hydrofielluiers waarvan ik een deel (de verkleurde) tot luier heb gebombardeerd, en de rest gaat als handdoek in de kast.

Toen alles wat uitgezocht had ik een redelijk zicht op wat ik heb, en wat nog mist. R om boodschappen gestuurd, waarbij een paar onderlakentjes. Ik heb net genoeg nu.
De rest van de week, voor zover mogelijk, gewassen en gevouwen en gestreken. Nu nog een stapel strijken, en dan is het grotendeels klaar. Ik heb alleen hulp nodig om alles in de kast te krijgen. Maar alles ligt schoon en droog klaar. Dat is al een hele grote stap in de goede richting.

Post

Gisterenavond te moe, en vanmorgen zonder computer gezeten. Vreemd hoe erg ik dat toch mis. Niet zozeer de computer ansich, maar vooral de radio, die tegenwoordig via Internet beluisterd wordt omdat de boxen die we hebben niet passen nu we een nieuwe boekenkast hebben staan.

Dat wilde ik niet bloggen. Tijdens het schrijven van deze blog in slaap gevallen, en daarna nam het leven het weer even over. Het leven heeft de gewoonte dat te doen.

Vorige week een prachtige kaart mogen ontvangen. Gemaakt door een lieve internet vriendin die geweldig kan scrappen. Zo lief, en helemaal mijn kleur (niet de hare ;o)) )

Toen kwam er deze week een pakje. Ik ben dol op pakjes, vooral omdat het meestal koopjes bevat. Ik scoor nogal eens iets op Internet, en dat wordt dan via de post bezorgd. De postbode, toch al een bekende van me, weet de weg naar hier goed te vinden. Maar dit pakje had ik niet besteld, ik verwachtte iig niets.
Het pakje was ook niet voor mij. Het pakje was voor Baby Tinus. Na overleg, en goed nadenken kwamen we tot de conclusie dat het open gemaakt mocht worden. Baby Tinus zou immers niet meer Baby Tinus zijn, na de bevalling, dus dit was bedoelt voor nu.
Er zat een heel lief lakentje in. En een badcape met Tinus op geborduurd.
Een andere lieve internet vriendin.

Meiden, jullie zijn geweldig. Dat zijn de dingen die mijn dagen kleuren op het moment, want, ook al is iedereen blij dat ik eindelijk rust hou, ik ben zelf dat gipsen been, en de bij behorende pijn wel goed zat.

Rommelen

Na een redelijk rustige en heel erg huishoudelijke dag gisteren, een onrustige nacht.
Wel redelijk geslapen tot een uur of 5, maar toen was ik ook erg wakker, en de oefenweeen, waar ik van de week ook al een keer last van had, leken even door te zetten. Maar nee, Tinus mag nog niet komen, en is nu al een gehoorzaam kind.
Beweging zit er nu dus wel in.
Ik vind het mega spannend, en R ook. De babykamer moet nu echt af, en met de babywas ben ik begonnen.

Vanmorgen bij de verloskundige was alles goed. Omdat ik nogal veel vocht vasthoud, een extra controle op eiwitten in de urine, maar gelukkig was dat schoon. De verloskundige zag een voordeel in het been in het gips. Dan zit ze tenminste rustig. Ja, ja, die kennen we. Ik had het toch liever zonder zoveel pijn voor elkaar gekregen.

Opzien

Tinus zal mijn 7e kind worden, het 7e kind dat ik moet baren. En voor het eerst zie ik op tegen de bevalling.
Alles is natuurlijk anders dan bij de andere bevallingen, ander huis, andere omgeving, ander leven.
Bijkomende complicatie is natuurlijk dat been in het gips.

Of zou het komen omdat het huis ( en dus ik) nog niet klaar ben voor Tinus? Gisteren hebben mijn zus en R de babykamer geschilderd. Vandaag nog een paar puntjes op de i, en het zeil er in.
Dan kan de aankleedtafel (de Kip genaamd) naar boven, en kan die ingericht gaan worden.

Vandaag weer hard verder aan de geboorte kaartjes, en een nieuw lakentje maken voor in de wieg, nou ja, versieren eigenlijk. Als de kip op zijn plek staat, dan kan de wieg opgehangen worden. Begin volgende week is de hemel af, die wordt heel erg mooi. Precies zoals ik in mijn hoofd had.

Gisteren zijn er een stapel luierbroekjes voor de kleinste maat binnen gekomen, die ik had besteld.Erg mooi. Vooral de Totbots (voor de kenners) R begreep niet goed waar ze voor waren, die vond een luier alleen wel genoeg. Hij heeft nog heel wat te leren over katoenen luiers, en tot mijn verbazing is het zijn bedoeling dat hij luiers gaat verschonen.

Alleen die angst, nee dat is niet eens het juiste woord, het tegen opzien van de bevalling nog even overwinnen, dan ben ik er straks heus wel klaar voor. Hoop ik...

aha erlebnis

Elk jaar, als ik de kerstboom versier, is het uitpakken van de kerstspullen een aha erlebnis. Bij elke kerstbal, elke kerstklok, en elke zelf gemaakte versiering komen er herinneringen boven. Aan de kinderen die de kerstbal gekocht of gemaakt hebben, aan kerst van vervlogen jaren.

Zo is het , voor mij, ook bij het uitzoeken van de babyuitzet. Omdat ik wist dat ik het zo zou beleven heb ik vorige zomer de babyuitzet uitgezocht. Veel is weggegaan, en de dierbare dingen zijn apart gezet voor de kinderen. Het uitzoeken van de babyuitzet nu is dus veel minder emotioneel, dan het zou zijn geweest. Er zijn wel kleertjes die ze allemaal aan gehad hebben, maar minder speciale.

Tegelijk stelt dit me voor een probleem, want heb ik wel voldoende lakentjes, rompertjes, luiertruitjes, luiers, enzovoort. Extra probleem omdat ik niet erg mobiel ben. Ik kan, als ik iets mis, niet zomaar naar de winkel rennen, of achter de naaimachine gaan zitten om het te halen dan wel de creeeren.

Op de bank hangend, heb ik de eerste kleertjes, die ik al geknipt had liggen, in elkaar gezet. Het probleem van een wiegknuffeltje heeft zichzelf opgelost. Een goede en lieve vriendin had een hele tijd geleden al een wiegknuffeltje opgestuurd. Vanmorgen bij het kijken naar wat ik aan kleertjes heb gekocht kwam ik het weer tegen. Die gaat in de wieg wonen. Nogmaals, Bedankt voor het pakje uit Groningen.
Dan de lakentjes. Voor al mijn kinderen heb ik een lakentje gemaakt, voor in de wieg,zodat ze nieuw beginnen. Voor Tinus heb ik wel een lakentje gekocht, maar om dat nou in de wieg te leggen als eerste lakentje, dat is niet wat ik bedacht had. Ook dat probleem loste zich gedeeltelijk vanzelf op. Ik heb nog een paar nieuwe, maar wel afgewerkte lakentjes gevonden in de kast. Nu eens kijken of ik daar een versiersel op kan maken terwijl ik op de bank zit.

De afspraak

Vandaag was de vervolg afspraak. Om half 2 heeft R me in de defender gehesen, en gingen we op pad naar de boot. Heel wat rustiger dan de vorige keer, maar nog was het niet echt prettig al die hobbels in de weg. Want ondanks een week gips, doet de enkel nog steeds zeer. Mezelf kennende, vrees ik dat ik zonder gips of wat dan ook terug gestuurd ga worden , zo van, er is niets aan de hand, dus stel je niet aan.
Ik neem me voor om goed te zeggen dat mijn voet gewoon nog steeds zeer doet. R is erg optimistisch en zegt dat de doktoren echt wel weten wat ze doen, en zien dat het zeer doet als ze er aanzitten.

In het Gemini moeten we even wachten. Natuurlijk hebben we gelijk weer met deze en gene contact. R heeft een heel gesprek met een jochie van een jaar of 11, die een gebroken pols heeft.
Dan zijn we aan de beurt.Gips eraf. Ik vraag nog aan de gipsbroeder of hij voorzichtig wil doen, omdat het opknippen behoorlijk gevoelig is. R zegt ter ondersteuning, Ze maakt er wel grapjes over, maar het doet haar echt zeer.
Als het gips eraf is, komt de dokter, Geen breuk te zien. Gezien de pijn en de nog altijd aanwezige zwelling, waarschijnlijk banden. De dokter voelt hier en daar, en constateert dat tape nog niet stevig genoeg is, en er mag weer gips omheen. Ergens ben ik opgelucht. Ik ben dus toch geen aansteller, er is echt iets niet helemaal in orde met die enkel.

Dan het gips erom. De voet moet ik een hoek van ca 90 graden op de enkel staan, en met grof geweld wordt de voet als zodanig gegipst. Dit doet heel erg verschrikkelijk veel pijn. Ik moet me echt concentreren om dat aan te kunnen. Tranen springen in mijn ogen, zeker als de broeder na het gipsen de voet nog moet vasthouden, enige minuten, om het gips in de juiste stand te krijgen.
Dan mogen we weg, naar de balie voor een afspraak over 2 weken. R hijst me weer in de rolstoel, en daar gaan we. Bij de balie kopen we een douchezak, zodat ik eindelijk kan douchen.

Inmiddels zit ik thuis op de bank. Voet doet zeer, gips zit strak, veel strakker dan het eerste gips, dat is tegelijk prettig als vervelend. De steun is prettig maar ik voel het wel steeds.
Eerst maar eens een nachtje slapen, dan is het lijf vast gewend aan het gips.

En natuurlijk is het gips knal roze, zo roze dat R zegt dat hij er oogklachten van krijgt.

Afspraak

Omdat we woensdagavond in het ziekenhuis waren, moesten we zelf bellen voor een vervolg afspraak. Je kunt tenslotte niet je verdere leven in het gips blijven zitten.

Ik dus bellen naar het opgegeven nummer. Afspraak maken met Dokter H.
Na enig wachten, waarbij niets wordt gezegd en ik af en toe iets hoor, en dan weer niets, neemt iemand de telefoon op: Goedemorgen met....
Ik: Ik ben gisteren op de EHBO geweest, daar is mijn been in het gips gezet en heb ik opdracht gekregen een afspraak te maken met Dokter H.
Telefoniste: O, dan verbind ik u door met chirugie
Ik wil nog zeggen, nee, ik moet naar de gipspolie, maar ze gooit me onder de knop, en ik praat tegen niemand

Met Bob.
Ik: Ik ben gisteren bij de EHBO geweest, daar is mijn been in het gips gezet, en ik heb opdracht gekregen een afspraak te maken met Dokter H.
Bob: Dan heeft u het verkeerde nummer gedraaid.
Ik: Nou, ik denk dat ik verkeerd ben doorverbonden.
Bob: Ik verbind u door met de centrale.
En weg was ik weer.

Met de Centrale.
Ik: Ik maak wel een heel rondje ziekenhuis zo, telefonisch.
Centrale: Waar moet u zijn?
Ik: Ik ben gisteren bij de EHBO geweest, daar is mijn been in het gips gezet, en ik heb opdracht gekregen een afspraak te maken met Dokter H. Dus ik heb gebeld met het opgegeven nummer die hebben me doorverbonden met chirugie, en die weer met u.
Centrale: Heeft die meneer ook gezegd waar u heen verbonden moet worden?
Ik: Nee, dat niet.
Centrale: dan weet ik niet wat ik nu moet doen.
Ik: Nou ik moet een afspraak maken voor de gipskamer.
Centrale: dan verbind ik u door met de gipskamer.
En hop daar ging ik weer.

Gipskamer, Met Harry.
Ik: Goedemorgen.Ik ben gisteren bij de EHBO geweest, daar is mijn been in het gips gezet, en ik heb opdracht gekregen een afspraak te maken met Dokter H.
Harry: Ik verbind u door met het goede nummer
Ik: Nou, ik heb het hele ziekenhuis al door geweest, en krijg steeds een verkeerde.
Harry: Ik verbind u door met het goede nummer, let op...
stilte
Harry: Dat zeg ik nou wel, maar in gesprek. Ze hebben nog een tweede nummer, we proberen het nog eens..
Stilte..
Harry: U raadt al, ik gesprek. Ik probeer het 3e nummer.
Stilte...
Harry: Ik geef het op. Ik ga het zelf wel doen.
Ik: Soms gaat dat sneller.
Harry: Ja dat is zo, mag ik uw geboorte datum?
Ik 20-6-63 1963 wel te verstaan
Harry: Ja 1863 haalt u niet, en 2063 gaan we ook niet halen.
Mevr... Ja, want op die datum staan er wel 20 mensen in de computer.

Ik hoor enig gerommel, en gelach op de achtergrond, Harry valt stil.

Harry: Ik heb een plek voor u, als u tenminste kunt dan, want zonder u beginnen we ook niet veel.
Woensdag 8 oktober om 14.45 Kunt de boot van 2 uur nemen.

Ik: Dan kan ik, hartelijk bedankt.

Tegen zoveel service kan ik niet op.

Vrijdag

Wat een rustige vrijdag. Normaal is vrijdag mijn zwaarste dag. De eerste oppas kinderen komen om half 9 en de laatste gaan om half 7, savonds, weer weg. Daarna moeten wij eten, en opruimen, kinderen naar bed enzovoort. In dat opzicht was de dag uitermate rustig. R heeft zijn uren gewerkt, en ik heb gehangen. Met meer of minder succes, want ik ben niet gemaakt om de hele dag te zitten, dus soms doet de stuit meer pijn dan mijn enkel. Die laatste doet overigens nog steeds behoorlijk zeer, zo zeer dat R een ultimatum heeft gesteld, als het maandag niet over is, sleept hij me weer naar de dokter. Een simpele verstuiking, wat ik eerst dacht, is het iig niet want die had nu goeddeels over moeten zijn, en zeker niet op momenten zo zeer doen dat de tranen me in mijn ogen springen.

Verder proberen we voor morgen de huiskamer min of meer doosvrij te krijgen. Door noodoplossingen, nl een deel van de dozen stapelen in een lege slaapkamer (dat krijg je als je zoon verhuist)

En net toen we lekker bezig waren, belde iemand van de SP, waardoor R nu al weer een uur bezig is met spullen van A naar B brengen. Konden we echt gebruiken op dit moment. R heeft nl ook de hele dag gewerkt en is ook moe. Bovendien, met dit weer heeft R ook behoorlijk last van zijn reuma, en dat maakt dat we niet zomaar tot 12 uur door kunnen gaan. En een uur vertraging is dan heel veel.

Morgen is kleine R jarig, die wordt 5. Hij heeft vanmiddag met zijn oudste zus nieuwe kleren gekocht. Dat is traditie, op je verjaardag heb je nieuwe kleren. Meestal maak ik ze zelf, maar dat zit er dit jaar dus niet in. Gelukkig is de HEMA dichtbij. J was mee, en heeft ook mooie dingen gescoord. Die kon echt wel wat gebruiken maar heeft een broertje dood aan kleding kopen, dus dat hij nu een broek en een overhemd wilde kopen was mooi meegenomen.

Verder maak ik momenteel natuurlijk niets mee. Ik hups,met krukken en spierpijn, af en toe heen en weer. Voor de rest doe ik veel voor de geboortekaartjes, een van de onderdelen is bijna klaar.
Als iemand voor me wil lopen zoek ik spullen uit, die een ander dan weer voor me op de juiste plekken legt.
Iedereen om me heen is blij dat ik eindelijk rust neem. Ik vlieg af en toe tegen de muren op van wege al die rust. Gelukkig is R dan thuis, en kan ik die lastig vallen. Die me dan vierkant uitlacht, en zegt dat ik maar voor Tinus moet gaan zorgen.
Ik hoop maar dat Tinus niet al te lang meer op zich laat wachten. Maar nog wel even tot alles op zijn plek staat, dat heb ik wel liever.

Gips

Gisteren moest ik gewoon werken, ondanks een verstuikte enkel. Alleen was lopen steeds meer onmogelijk. Toen ik uiteindelijk naar een andere kant van het huis was gehinkeld, omdat daar een baby lag te slapen en wakker was geworden, zag ik geen kans meer om terug te hinkelen.
Maar met het been hoog op een kussen, leek het heel wat.
Pas toen R me om half 7 riep om te gaan eten, en ik op wilde staan, bleek hoeveel pijn de enkel deed. Met geen mogelijkheid kreeg ik die naar beneden om naar de tafel te hinken.
R was het zat, en belde de dokter. Daar konden we om 19.50 terecht.
Oppas geregeld, met in het achterhoofd dat het wel lang kon gaan duren. Met twee mannen achter in de defender gehesen. Auto rijden was niet echt fijn (zacht uitgedrukt)

Bij de dokter heeft R de dokter naar de auto laten komen, want om mij uit de auto te hijsen,durfde hij niet aan. De dokter was het met R eens, dit was 'niet pluis' en dus naar het Gemini.
We hadden nog 10 min om de boot te halen, dus R heeft een beetje laaggevlogen, en haalde op het nippertje de boot.
Daar heeft hij aan de stewart gevraagd of hij als eerste de boot af mocht, omdat hij naar het Gemini moest.
Dat mocht, en dus reed R, als laatste de boot op, en stelde zich vooraan op. Wat de nieuwsgierigheid van een medepassagier opriep, die ook inderdaad een paar minuten later polshoogte kwam nemen.
Tussen de mannen ontspon zich een leuk gesprek over Texel, de boot, en natuurlijk over auto's. Heerlijk, de reis was daardoor veel korter, en het gesprek leidde mij ook een beetje af van de pijn,dus het mes sneed aan twee kanten.

We waren inderdaad als eerste de boot af, en binnen no time in het ziekenhuis. Na enige problemen met de deuren van de EHBO, waren we binnen. Daar ging het als een trein.
We konden gelijk door voor een foto. Gelukkig geen breuk te zien, maar omdat het ofwel ernstig verstuikt is, of de banden stuk zijn, door de zwelling was dat niet goed te zien, toch gips.
Ook dat ging als een trein. R en ik hadden natuurlijk de lachers op ons hand, omdat we zaten te geiten. Tussen de pijnlijke behandeling heen.

Het gips, en verband hielp wel tegen de pijn. Dankzij de goede zorgen in het Gemini waren we om 21.10 weer klaar, en konden we, op ons gemak, de boot van 21.30 terug hebben.

Nu zit ik dus in het gips, tot de knie. Het been mag 10 dagen niet belast worden. R werkt daarom iig vandaag en morgen thuis. Dat geeft een boel rust in mijn kop.
Ik ga me maar op de geboortekaartjes storten de komende dagen, want achter de naaimachine zal voorlopig niet willen lukken. Daarvoor zal ik hulptroepen in gaan schakelen.