Drukke week. En onhandig genoeg, een zeer been.
Vorige week woensdag is, bij controle in het Gemini, het tape van mijn been afgehaald. Hoe mondig ik ook ben, ik heb me laten overdonderen, want alles in me riep, slecht plan.
En het lijkt er op dat ik gelijk krijg. Voet doet zeer, en ik kan er met de dag slechter op staan. Gelukkig heb ik de krukken nog, maar, ik was weer begonnen met werken, en met tape, en 1 kruk, kon ik aardig uit de voeten.
Deze week was het echter druk, dinsdag had ik er op enig moment 6 onder de 4, inclusief Cecilia.
Das iets te veel, ook wettelijk gezien, dus dat houden we geheim. Gelukkig was het maar heel even bij het overlappen van oppasuren.
Eind van de dag was ik volledig kapot, zo moe.
Dat was dinsdag.
Gisteren had ik er 2, niet de makkelijkste kinderen, maar wel lief. Ging dus al veel beter. Maar het been wil niet, als ik te lang gewoon aan tafel zit, zwelt het op, en gaat het nog meer pijn doen. Wat van de week wel hielp was in een warm bad gaan zitten, en dan in het bad, de voet goed door bewegen. Daarmee nam de zwelling goed af, en kon ik er weer even tegen.
Dus zei ik na het eten, kom ik ga even in bad. Een van de kinderen liet het bad voor me vollopen, maar kwam na 10 minuten terug met de mededeling dat er geen warm water was.
Euh, dat kan niet, we hebben een geiser, dus er moet warm water zijn....
OO, het is al uren belachelijk warm in huis, het klepje van de thermostaat zit ergens vast, en daar moet een monteur bij komen. Ik heb ervaring met dit soort dingen.
Natuurlijk gebeuren dit soort dingen altijd ver BUITEN kantoor uren, dus wat doen we. De monteur bellen? Ja, leuk maar daar hangt ook een errug leuk prijskaartje aan.
Gelukkig heb je dan vrienden, en 1 van die vrienden werkt bij het CV installatie bedrijf, en had gelukkig even tijd om te komen kijken.
Samen met Ruurd heeft hij het probleem opgelost. Maar toen had ik geen zin meer om in bad te gaan.
donderdag, februari 26, 2009
maandag, februari 23, 2009
Namen
Het gesprek gaat over vriendinnen, en ik noem Irene.
O zegt Joshua, daar heb ik van gehoord, wie is dat ook weer?
Ik: Die is hier laatst geweest.
J: O, is dat die met al die kinderen met die sjieke namen?
O zegt Joshua, daar heb ik van gehoord, wie is dat ook weer?
Ik: Die is hier laatst geweest.
J: O, is dat die met al die kinderen met die sjieke namen?
donderdag, februari 19, 2009
Op speciaal verzoek...
Net wakker. Zooo lief.
En vooruit, een toegift, zo doet Ruurd het huishouden, zodat ik mijn handen vrij heb voor mijn deel van het huishouden.
Speciaal voor Britt
Op een zondag avond, een week of 5 geleden zocht Ruurd zijn spullen bij elkaar, want hij zou de volgende ochtend met de boot van 6 uur naar Utrecht gaan.
Waar was de telefoon? Na enig beraad toch maar in de broek gekeken die in de was gezeten had, en ja hoor, in een van de vele zakken die die broek rijk is, zat nog steeds de telefoon. Droog, maar verdronken.
Omdat Ruurd wel een telefoon nodig heeft, ook voor zijn werk, heeft hij mijn telefoon meegenomen met zijn simkaart er in. Mijn telefoon is simlock vrij dus dat ging makkelijk.
Beetje lastig was wel dat we daarmee samen 1 telefoon hadden, en we heel wat tijd besteedden aan het heen en weer zetten van de simkaarten. Niet dat ik zo veel gebruik maak van mijn mobiel, ik word wel eens mobiel gebeld.
Woensdag 21 januari moeten we toch naar den helder, en op jacht naar een mobiele telefoon omdat Joshua een mobiel voor zijn verjaardag wil krijgen.
Wij naar de telefoon winkel. Waar we worden geholpen door een jongen van een jaar of 17/18, Leon, die wel een beetje hyper is. Bij dat hyper hoort wel snel denken, reageren, en hij gaat snel mee in de onzin die Ruurd en ik uitkramen, ondertussen wel gewoon zaken doen.
Ruurd heeft een abonnement, en kan over 10 dagen een nieuwe telefoon uitzoeken. Helaas kan dat nog niet gelijk. Hoe nu te handelen? Hij kan een abonnement er bij nemen, maar voor 10 dagen?
Ruurd moet even nadenken over zijn opties.
Ondertussen wil ik een mobiel uitzoeken voor Joshua. Het mobiel van zijn keuze zit vast aan een abonnement. Omdat hij slechts 12 wordt, wil ik perse een prepaid telefoon hebben voor hem. Die wordt het dus niet.
Leon probeert me nog een abonnement aan te smeren, na even nadenken besluit ik dat ik voor hem geen abonnement wil hebben.
Het idee van een abonnement heeft zich echter wel in mijn hoofd geplaatst.
Na even denken besluit ik een abonnement af te sluiten, dan kan Ruurd 10 dagen overbruggen met mijn nieuwe telefoon, en kan hij daarna zelf een mobiel uitzoeken.
Zo gezegd zo gedaan. Ik sluit een abonnement af, of beter, Ruurd sluit een abonnement voor mij af, en terwijl hij de details met de verkoper doorneemt, bekijk ik de mobiele telefoons die op de showtafel lig.
En grap tegen Ruurd dat ik deze ook wel 'vet' vindt. Nee, nee, reageert Leon gelijk, die moet je niet doen. ( ik denk nog even dat het om een slecht toestel gaat) doe die er naast, Die is net nieuw.
2 weken daarna gingen we, na een smsje van de KPN, eens kijken of mijn mobiel al was gearriveerd.
Een heel andere verkoper hielp ons.
R: Ik kom mijn nieuwe telefoon ophalen.
V: Euh....
R: Ik kom mijn nieuwe telefoon ophalen.
V: euh.
R: Ik kom mijn nieuwe telefoon ophalen.
Nu kwam de verkoper in beweging, liep naar de showtafel, en trok een mobiel uit het rek, en meldde dat dat het merk van onze keuze was.
Jaa, zegt Ruurd, hoe hij eruit ziet weten we, maar we komen hem ophalen.
Weer een blik van verbijstering in de ogen van de verkoper. Nu spoedde hij zich naar een kast, deed die open, en onverrichte zake weer dicht, daar zat deze telefoon niet in.
Ruurd probeerde het nog een keer.
Twee weken geleden heb ik een mobiel besteld, en ik heb bericht gekregen dat ik die hier kan ophalen.
Er ging de verkoper een lichtje op, hij pakte de map met bestellingen, en begon er driftig in te bladeren. Hij kon ons niet vinden, maar hoe kon dat ook, hij had onze naam nog niet gevraagd.
Na even bladeren drong dat gegeven ook tot hem door, en vroeg hij Ruurd om zijn naam.
Ruurd spelde Pieter, Eduard, en ik zag het weer mis gaan, deze jongen begon nu gelijk naar Pieter te zoeken. Pels, zei ik met nadruk, en toen ging het beter, hij kon ons dan niet gelijk vinden, maar zocht iets minder ongecontroleerd.
Omdat hij niets kon vinden, ging hij naar het magazijn. Inmiddels had een oudere verkoopster door dat het niet helemaal soepel liep. Zij kon wel de naam Pels vinden in het boek, maar ook niet de telefoon. Een van de jongere verkoopsters wist te vertellen dat het mobiel dat wij hadden uitgezocht, slechts beperkt leverbaar is, en dat ze zouden bellen als het mobiel was aangekomen
Gisteren gingen we weer naar den Helder. Terwijl we besluiten op de bonnefooi naar de telefoonwinkel te gaan, gaat Ruurds mobiel, zijn nieuwe mobiel ligt voor hem klaar. MIJN nieuwe mobiel dus.
Dus na het ziekenhuis gaan we naar de foonwinkel. Leon werkt, en dus helpt hij ons. Hij weet het hele verhaal nog. Hij weet over welke telefoon het gaat, en zonder noemenswaardige moeite lopen wij even later de winkel uit, ik in het bezit van een gloednieuwe LG Renoir.
En zo heeft Ruurd de telefoon, van Joshua zijn keuze, die bij mijn abonnement hoort, Joshua heeft een prepaid, en heb ik de LG Renoir die bij Ruurd zijn abonnement hoort.
Waar was de telefoon? Na enig beraad toch maar in de broek gekeken die in de was gezeten had, en ja hoor, in een van de vele zakken die die broek rijk is, zat nog steeds de telefoon. Droog, maar verdronken.
Omdat Ruurd wel een telefoon nodig heeft, ook voor zijn werk, heeft hij mijn telefoon meegenomen met zijn simkaart er in. Mijn telefoon is simlock vrij dus dat ging makkelijk.
Beetje lastig was wel dat we daarmee samen 1 telefoon hadden, en we heel wat tijd besteedden aan het heen en weer zetten van de simkaarten. Niet dat ik zo veel gebruik maak van mijn mobiel, ik word wel eens mobiel gebeld.
Woensdag 21 januari moeten we toch naar den helder, en op jacht naar een mobiele telefoon omdat Joshua een mobiel voor zijn verjaardag wil krijgen.
Wij naar de telefoon winkel. Waar we worden geholpen door een jongen van een jaar of 17/18, Leon, die wel een beetje hyper is. Bij dat hyper hoort wel snel denken, reageren, en hij gaat snel mee in de onzin die Ruurd en ik uitkramen, ondertussen wel gewoon zaken doen.
Ruurd heeft een abonnement, en kan over 10 dagen een nieuwe telefoon uitzoeken. Helaas kan dat nog niet gelijk. Hoe nu te handelen? Hij kan een abonnement er bij nemen, maar voor 10 dagen?
Ruurd moet even nadenken over zijn opties.
Ondertussen wil ik een mobiel uitzoeken voor Joshua. Het mobiel van zijn keuze zit vast aan een abonnement. Omdat hij slechts 12 wordt, wil ik perse een prepaid telefoon hebben voor hem. Die wordt het dus niet.
Leon probeert me nog een abonnement aan te smeren, na even nadenken besluit ik dat ik voor hem geen abonnement wil hebben.
Het idee van een abonnement heeft zich echter wel in mijn hoofd geplaatst.
Na even denken besluit ik een abonnement af te sluiten, dan kan Ruurd 10 dagen overbruggen met mijn nieuwe telefoon, en kan hij daarna zelf een mobiel uitzoeken.
Zo gezegd zo gedaan. Ik sluit een abonnement af, of beter, Ruurd sluit een abonnement voor mij af, en terwijl hij de details met de verkoper doorneemt, bekijk ik de mobiele telefoons die op de showtafel lig.
En grap tegen Ruurd dat ik deze ook wel 'vet' vindt. Nee, nee, reageert Leon gelijk, die moet je niet doen. ( ik denk nog even dat het om een slecht toestel gaat) doe die er naast, Die is net nieuw.
2 weken daarna gingen we, na een smsje van de KPN, eens kijken of mijn mobiel al was gearriveerd.
Een heel andere verkoper hielp ons.
R: Ik kom mijn nieuwe telefoon ophalen.
V: Euh....
R: Ik kom mijn nieuwe telefoon ophalen.
V: euh.
R: Ik kom mijn nieuwe telefoon ophalen.
Nu kwam de verkoper in beweging, liep naar de showtafel, en trok een mobiel uit het rek, en meldde dat dat het merk van onze keuze was.
Jaa, zegt Ruurd, hoe hij eruit ziet weten we, maar we komen hem ophalen.
Weer een blik van verbijstering in de ogen van de verkoper. Nu spoedde hij zich naar een kast, deed die open, en onverrichte zake weer dicht, daar zat deze telefoon niet in.
Ruurd probeerde het nog een keer.
Twee weken geleden heb ik een mobiel besteld, en ik heb bericht gekregen dat ik die hier kan ophalen.
Er ging de verkoper een lichtje op, hij pakte de map met bestellingen, en begon er driftig in te bladeren. Hij kon ons niet vinden, maar hoe kon dat ook, hij had onze naam nog niet gevraagd.
Na even bladeren drong dat gegeven ook tot hem door, en vroeg hij Ruurd om zijn naam.
Ruurd spelde Pieter, Eduard, en ik zag het weer mis gaan, deze jongen begon nu gelijk naar Pieter te zoeken. Pels, zei ik met nadruk, en toen ging het beter, hij kon ons dan niet gelijk vinden, maar zocht iets minder ongecontroleerd.
Omdat hij niets kon vinden, ging hij naar het magazijn. Inmiddels had een oudere verkoopster door dat het niet helemaal soepel liep. Zij kon wel de naam Pels vinden in het boek, maar ook niet de telefoon. Een van de jongere verkoopsters wist te vertellen dat het mobiel dat wij hadden uitgezocht, slechts beperkt leverbaar is, en dat ze zouden bellen als het mobiel was aangekomen
Gisteren gingen we weer naar den Helder. Terwijl we besluiten op de bonnefooi naar de telefoonwinkel te gaan, gaat Ruurds mobiel, zijn nieuwe mobiel ligt voor hem klaar. MIJN nieuwe mobiel dus.
Dus na het ziekenhuis gaan we naar de foonwinkel. Leon werkt, en dus helpt hij ons. Hij weet het hele verhaal nog. Hij weet over welke telefoon het gaat, en zonder noemenswaardige moeite lopen wij even later de winkel uit, ik in het bezit van een gloednieuwe LG Renoir.
En zo heeft Ruurd de telefoon, van Joshua zijn keuze, die bij mijn abonnement hoort, Joshua heeft een prepaid, en heb ik de LG Renoir die bij Ruurd zijn abonnement hoort.
maandag, februari 16, 2009
Achterstallig
Zaterdag hebben Tom en Ruurd allerlei dozen van ons bij Tom uit de schuur gehaald. Voornamelijk boeken, speelgoed en lappenstof.
De bedoeling was dat we dat gisteren zouden uitzoeken en opruimen, maar doordat ik toen ziek op bed lag, is er niets gebeurd. Typisch gevalletje van Moeder kan niet ziek zijn :o))
Vanmorgen alleen 2 grotere kinderen om op te passen, dus dan moest het vandaag. Met al het speelgoed, was het ook geen vervelende klus. Sommige spullen staan nu nog niet op de juiste plaats omdat ik daar toch echt een volwassene (lees Ruurd) voor nodig heb. Door die stomme krukken kan ik minder, veel minder zelf dan ik zou willen.
Gelukkig is de koorts weer weg, en de buikpijn bijna, dus kan ik iig weer zelf uitzoeken en leidinggeven. Dan gaat het allemaal wel langzaam, maar gestaag. Ooit heb ik een schoon en opgeruimd huis, en dan ga ik nooooit meer verhuizen.
De bedoeling was dat we dat gisteren zouden uitzoeken en opruimen, maar doordat ik toen ziek op bed lag, is er niets gebeurd. Typisch gevalletje van Moeder kan niet ziek zijn :o))
Vanmorgen alleen 2 grotere kinderen om op te passen, dus dan moest het vandaag. Met al het speelgoed, was het ook geen vervelende klus. Sommige spullen staan nu nog niet op de juiste plaats omdat ik daar toch echt een volwassene (lees Ruurd) voor nodig heb. Door die stomme krukken kan ik minder, veel minder zelf dan ik zou willen.
Gelukkig is de koorts weer weg, en de buikpijn bijna, dus kan ik iig weer zelf uitzoeken en leidinggeven. Dan gaat het allemaal wel langzaam, maar gestaag. Ooit heb ik een schoon en opgeruimd huis, en dan ga ik nooooit meer verhuizen.
zondag, februari 15, 2009
Ziek
Na alle zieken die er hier waren, ben ik nu zelf geveld.
Koorts, buikpijn, en ellendig. Vandaag een groot deel van de dag in bed gelegen, zelfs een paar uur geslapen.
De koorts daalt gelukkig weer, nu de buikpijn nog......
Koorts, buikpijn, en ellendig. Vandaag een groot deel van de dag in bed gelegen, zelfs een paar uur geslapen.
De koorts daalt gelukkig weer, nu de buikpijn nog......
condoleance
'Moeder, maandag kom ik thuis@
Gezellig jongen
'Nou nee, ik moet naar een begravenis, W belde net dat K zich heeft opgehangen, en ik zat met hem op scouting, hij verkeerde in mijn vriendenkring, en hij wordt maandag begraven, en daar ga ik heen'
Dit vreemde telefoon gesprek voerde ik deze week met mijn zoon van 19. Een van de jongens uit de groep mensen waarmee hij omgaat, had het zo zwaar dat hij geen andere uitweg meer zag, en zich van het leven beroofde.
Een jonge jongen, 20 jaar pas, studerend aan de overkant, baantje bij de Blokker, geliefd bij vrienden. Geen drugs of andere dingen in het spel (zoals zoon zei, Als er iemand netjes was, dan was hij het)
Vanmiddag was de condoleance, en omdat ik jaren met de vader van K in de ouderraad heb gezeten, vond ik dat ik er heen moest. Het zijn geen mensen uit mijn directe kring, persoonlijk diep geraakt was ik dus niet direct.
Toen ik aankwam stond er een hele rij, tot aan de straat aan toe. Jonge mensen, van de leeftijd van mijn zoon, iets jonger, en iets ouder. Tussen de 17 en 21 jaar allemaal. Zoveel jonge mensen, met zoveel verdriet. Alleen dat al maakte diepe indruk op me.
Ik heb vaker in zo'n rijtje gestaan, ook in lange rijen omdat de overledene een bekend, belangrijk of jong persoon was, ook bij plotseling overlijden. Maar nu trof ook de sfeer in die rij me, iedereen was stil, niemand praatte. Hoogstens een groet van mensen die elkaar herkende en ontmoetten in de rij. Zo anders dan de andere keren dat ik in zo'n rij stond.
Binnen stonden de ouders, als enige om de condeleances in ontvangst te nemen, ook dat maakte diepe indruk op mij. Zo stil, zo eenzaam, zo sterk, en zo verdrietig. Bijzonder.
Maandag komt zijn zoon, als het even kan samen met zijn vriendin, om naar een begravenis te gaan.
Iets klopt er niet in deze zin, kinderen van hun leeftijd moeten daar niet mee bezig zijn, zij moeten hun leven opbouwen, en niet afscheid nemen van leeftijdsgenoten.
Gezellig jongen
'Nou nee, ik moet naar een begravenis, W belde net dat K zich heeft opgehangen, en ik zat met hem op scouting, hij verkeerde in mijn vriendenkring, en hij wordt maandag begraven, en daar ga ik heen'
Dit vreemde telefoon gesprek voerde ik deze week met mijn zoon van 19. Een van de jongens uit de groep mensen waarmee hij omgaat, had het zo zwaar dat hij geen andere uitweg meer zag, en zich van het leven beroofde.
Een jonge jongen, 20 jaar pas, studerend aan de overkant, baantje bij de Blokker, geliefd bij vrienden. Geen drugs of andere dingen in het spel (zoals zoon zei, Als er iemand netjes was, dan was hij het)
Vanmiddag was de condoleance, en omdat ik jaren met de vader van K in de ouderraad heb gezeten, vond ik dat ik er heen moest. Het zijn geen mensen uit mijn directe kring, persoonlijk diep geraakt was ik dus niet direct.
Toen ik aankwam stond er een hele rij, tot aan de straat aan toe. Jonge mensen, van de leeftijd van mijn zoon, iets jonger, en iets ouder. Tussen de 17 en 21 jaar allemaal. Zoveel jonge mensen, met zoveel verdriet. Alleen dat al maakte diepe indruk op me.
Ik heb vaker in zo'n rijtje gestaan, ook in lange rijen omdat de overledene een bekend, belangrijk of jong persoon was, ook bij plotseling overlijden. Maar nu trof ook de sfeer in die rij me, iedereen was stil, niemand praatte. Hoogstens een groet van mensen die elkaar herkende en ontmoetten in de rij. Zo anders dan de andere keren dat ik in zo'n rij stond.
Binnen stonden de ouders, als enige om de condeleances in ontvangst te nemen, ook dat maakte diepe indruk op mij. Zo stil, zo eenzaam, zo sterk, en zo verdrietig. Bijzonder.
Maandag komt zijn zoon, als het even kan samen met zijn vriendin, om naar een begravenis te gaan.
Iets klopt er niet in deze zin, kinderen van hun leeftijd moeten daar niet mee bezig zijn, zij moeten hun leven opbouwen, en niet afscheid nemen van leeftijdsgenoten.
donderdag, februari 12, 2009
woensdag, februari 11, 2009
Vandaag
Ondanks het vroege wakker worden, was het toch nog een gedoe om iedereen op het juiste tijdstip op de juiste plaats te krijgen en ook nog op tijd bij de boot te zijn, maar het is gelukt.
Voor mij extra spannend omdat er ook nog 1 van 12 ziek op de bank thuis lag, en daar een groot deel van de dag alleen zou zijn. Weliswaar met telefoonnummers om zich heen die hij kon bellen als het niet ging, en buren die ingelicht waren over zijn alleen thuis zijn, maar toch, mijn moederhart was er niet helemaal gerust om. Hijzelf vond het eigenlijk wel lekker.
Na een voorspoedige reis, met een tussenstop in Amsterdam om even Ilja zijn huis te bekijken, en gewoon ff een kopje koffie bij mijn zoon te drinken, waren we rond 13.00 uur in den Bosch.
Omdat de Defender niet in de parkeergarage naast de rechtbank past, moesten we even zoeken naar een plekje. Uiteindelijk lukte dat nog vrij gemakkelijk doordat er een park & ride bij het tegenover de rechtbank gelegen station is gesitueerd.
Cecilia bij haar vader op de buik gehesen, en op naar de rechtbank. Het paleis van justitie in den Bosch ziet er van buiten uit als een heel groot vierkant blok. We moesten toen even zoeken naar de ingang. Ruurd liep voorop om de ingang te vinden, zodat ik met krukken geen stukken 2 keer hoefde te lopen.
Bij de hoofdpoort bleek het gebouw niet uit een groot vierkant blok te bestaan, maar in een carre te zijn gebouwd om een groot binnenhof. Toen we door de poort liepen hoorde ik een verbaasd ' o dag' en toen ik opkeek zag ik iemand die ik van foto's herkende, de ex van Ruurd. De confrontatie, waar ik meer tegen op had gezien dan ik wilde toegeven, viel daardoor erg mee.
Nog twijfelend of het de goede deur was, liepen we naar binnen. Al waar de beveiliging en block viel voor de charmes van onze kleine dame, die veilig op de buik van haar vader de liefste glimlachjes liet zien aan mannen van de beveiliging.
Natuurlijk deden wij weer waar we het beste in zijn als we samen op pad zijn, nl lopen geiten met ons twee, (en met de mensen om ons heen)
Ruurd had alles uit zijn zakken gehaald voor hij door het detectie poortje ging. Natuurlijk ging de gong af. de handmetaaldetector ging langs zijn jas, en vond iets, wat Ruurd zo snel niet kon vinden, waarop ik zeg: Ruurd, we hadden toch afgesproken dat je het niet mee zou nemen?" De dame van de beveiliging keek gelijk op, waarop ik me veronschuldigde voor mijn melige gedrag, haar collega's konden er wel om lachen. Een beetje stomme opmerking was het natuurlijk wel van me.
Omdat ik met krukken loop mocht ik ook nog door een speciaal voor mij geopende deur, ipv door de draaideur.
Al met al waren we weer aanwezig. Dit alles onder het toeziend oog van Ruurd's ex.
Eenmaal binnen kwam gelijk de advocaat van Ruurd op ons af. Eigenlijk is het onze advocaat maar omdat het over de echtscheiding van Ruurd gaat ben ik geen partij. Hoewel mijn inkomen, mijn vermogen tot werken, en mijn kinderen en zelfs het inkomen van mijn ex wel ter discussie staan, ben ik geen partij. Beetje vreemd is dat wel eigenlijk.
Gelukkig was ik voor de advocaat wel een partij, en hebben we nog even de zaak doorgenomen in de gang. Omdat we nog even moesten wachten, nog een gezellig gesprekje er achter aan geknoopt. Een aardige vrouw, die Ruurd niet alleen begrijpt, maar ook waardeert, en aankan. Gaf me wel vertrouwen.
De zitting zelf duurde iets meer dan een half uur. In dat half uur heb ik me vermaakt door om me heen te kijken in de hal. Er was genoeg te zien. Mensen in toga, veel beveiliging, ik voelde me alsof ik in een aflevering van Pleidooi was terecht gekomen. Hoewel ik erg gespannen was, was het wel leuk om dat te zien.
Ruurd zou voor het eerst weer echt geconfronteerd worden met zijn ex, en ik hoopte dat ze hem niet te erg uit zijn tent zou lokken , waardoor hij zijn zelfbeheersing zou verliezen en uit zijn slof zou schieten. Bij terugkomst uit de rechtzaal zei zijn advocaat dan ook tegen mij: " Ter geruststelling ik heb maar 1 keer sttt hoeven zeggen"
Voor mij zeker een geruststelling.
Over de zitting zelf kan ik weinig zeggen, daar was ik niet bij, ik neem aan dat Ruurd dat zelf wel zal bloggen.
We hebben nog wel even na gesproken over de zitting, uitspraak is over 8 weken.
De reis terug was gemoedelijk. Even langs Ruurd zijn werk in Groenekan, om Cecilia te showen. Van daaruit zouden we zo doorrijden naar Den Helder, toen we even rond half 6 een smsje kregen dat een goede vriendin van ons de baan had waar ze vanmiddag een sollicitatie gesprek voor had. Toen ze ook nog smste met de vraag hoe het ons vergaan was die middag, zijn we maar ff langs gereden.
Er gezellig was dat ff.
Daarna door gereden naar de boot, waar we ruim voor tijd aankwamen.
Thuis gekomen wachtte ons een mega verrassing, de geadopteerde opa die oppaste vanmiddag, had de tuin gedaan, en heeft idee over hoe de afscheiding gemaakt moet worden. De adoptief oma had het eten klaar. Dat is nog eens fijn thuis komen. We konden zo aanschuiven. Echt heel erg fijn.
Al was de aanleiding minder, het was wel weer heel erg fijn om even samen op stap te zijn.
Voor mij extra spannend omdat er ook nog 1 van 12 ziek op de bank thuis lag, en daar een groot deel van de dag alleen zou zijn. Weliswaar met telefoonnummers om zich heen die hij kon bellen als het niet ging, en buren die ingelicht waren over zijn alleen thuis zijn, maar toch, mijn moederhart was er niet helemaal gerust om. Hijzelf vond het eigenlijk wel lekker.
Na een voorspoedige reis, met een tussenstop in Amsterdam om even Ilja zijn huis te bekijken, en gewoon ff een kopje koffie bij mijn zoon te drinken, waren we rond 13.00 uur in den Bosch.
Omdat de Defender niet in de parkeergarage naast de rechtbank past, moesten we even zoeken naar een plekje. Uiteindelijk lukte dat nog vrij gemakkelijk doordat er een park & ride bij het tegenover de rechtbank gelegen station is gesitueerd.
Cecilia bij haar vader op de buik gehesen, en op naar de rechtbank. Het paleis van justitie in den Bosch ziet er van buiten uit als een heel groot vierkant blok. We moesten toen even zoeken naar de ingang. Ruurd liep voorop om de ingang te vinden, zodat ik met krukken geen stukken 2 keer hoefde te lopen.
Bij de hoofdpoort bleek het gebouw niet uit een groot vierkant blok te bestaan, maar in een carre te zijn gebouwd om een groot binnenhof. Toen we door de poort liepen hoorde ik een verbaasd ' o dag' en toen ik opkeek zag ik iemand die ik van foto's herkende, de ex van Ruurd. De confrontatie, waar ik meer tegen op had gezien dan ik wilde toegeven, viel daardoor erg mee.
Nog twijfelend of het de goede deur was, liepen we naar binnen. Al waar de beveiliging en block viel voor de charmes van onze kleine dame, die veilig op de buik van haar vader de liefste glimlachjes liet zien aan mannen van de beveiliging.
Natuurlijk deden wij weer waar we het beste in zijn als we samen op pad zijn, nl lopen geiten met ons twee, (en met de mensen om ons heen)
Ruurd had alles uit zijn zakken gehaald voor hij door het detectie poortje ging. Natuurlijk ging de gong af. de handmetaaldetector ging langs zijn jas, en vond iets, wat Ruurd zo snel niet kon vinden, waarop ik zeg: Ruurd, we hadden toch afgesproken dat je het niet mee zou nemen?" De dame van de beveiliging keek gelijk op, waarop ik me veronschuldigde voor mijn melige gedrag, haar collega's konden er wel om lachen. Een beetje stomme opmerking was het natuurlijk wel van me.
Omdat ik met krukken loop mocht ik ook nog door een speciaal voor mij geopende deur, ipv door de draaideur.
Al met al waren we weer aanwezig. Dit alles onder het toeziend oog van Ruurd's ex.
Eenmaal binnen kwam gelijk de advocaat van Ruurd op ons af. Eigenlijk is het onze advocaat maar omdat het over de echtscheiding van Ruurd gaat ben ik geen partij. Hoewel mijn inkomen, mijn vermogen tot werken, en mijn kinderen en zelfs het inkomen van mijn ex wel ter discussie staan, ben ik geen partij. Beetje vreemd is dat wel eigenlijk.
Gelukkig was ik voor de advocaat wel een partij, en hebben we nog even de zaak doorgenomen in de gang. Omdat we nog even moesten wachten, nog een gezellig gesprekje er achter aan geknoopt. Een aardige vrouw, die Ruurd niet alleen begrijpt, maar ook waardeert, en aankan. Gaf me wel vertrouwen.
De zitting zelf duurde iets meer dan een half uur. In dat half uur heb ik me vermaakt door om me heen te kijken in de hal. Er was genoeg te zien. Mensen in toga, veel beveiliging, ik voelde me alsof ik in een aflevering van Pleidooi was terecht gekomen. Hoewel ik erg gespannen was, was het wel leuk om dat te zien.
Ruurd zou voor het eerst weer echt geconfronteerd worden met zijn ex, en ik hoopte dat ze hem niet te erg uit zijn tent zou lokken , waardoor hij zijn zelfbeheersing zou verliezen en uit zijn slof zou schieten. Bij terugkomst uit de rechtzaal zei zijn advocaat dan ook tegen mij: " Ter geruststelling ik heb maar 1 keer sttt hoeven zeggen"
Voor mij zeker een geruststelling.
Over de zitting zelf kan ik weinig zeggen, daar was ik niet bij, ik neem aan dat Ruurd dat zelf wel zal bloggen.
We hebben nog wel even na gesproken over de zitting, uitspraak is over 8 weken.
De reis terug was gemoedelijk. Even langs Ruurd zijn werk in Groenekan, om Cecilia te showen. Van daaruit zouden we zo doorrijden naar Den Helder, toen we even rond half 6 een smsje kregen dat een goede vriendin van ons de baan had waar ze vanmiddag een sollicitatie gesprek voor had. Toen ze ook nog smste met de vraag hoe het ons vergaan was die middag, zijn we maar ff langs gereden.
Er gezellig was dat ff.
Daarna door gereden naar de boot, waar we ruim voor tijd aankwamen.
Thuis gekomen wachtte ons een mega verrassing, de geadopteerde opa die oppaste vanmiddag, had de tuin gedaan, en heeft idee over hoe de afscheiding gemaakt moet worden. De adoptief oma had het eten klaar. Dat is nog eens fijn thuis komen. We konden zo aanschuiven. Echt heel erg fijn.
Al was de aanleiding minder, het was wel weer heel erg fijn om even samen op stap te zijn.
dinsdag, februari 10, 2009
Morgen
Het wordt een spannende dag morgen. We moeten naar den Bosch naar de rechtbank.
In de hoop dat de alimentatie die Ruurd moet betalen wat omlaag kan. Die is zo hoog dat we momenteel wel voor de kinderen van Ruurd zorgen, maar dat niet kunnen voor mijn kinderen.
Zeker nu ik nauwelijks werk, en dus nauwelijks geld binnen breng is het heel zwaar, financieel.
We hadden gehoopt dat het niet zover zou komen, dat het in de minne geschikt zou kunnen worden. Helaas denkt de tegenpartij er anders over, en dus gaan we morgen, naar Den Bosch
In de hoop dat de alimentatie die Ruurd moet betalen wat omlaag kan. Die is zo hoog dat we momenteel wel voor de kinderen van Ruurd zorgen, maar dat niet kunnen voor mijn kinderen.
Zeker nu ik nauwelijks werk, en dus nauwelijks geld binnen breng is het heel zwaar, financieel.
We hadden gehoopt dat het niet zover zou komen, dat het in de minne geschikt zou kunnen worden. Helaas denkt de tegenpartij er anders over, en dus gaan we morgen, naar Den Bosch
Gereedschap
Zowel mijn vriendje als ik hebben een voorkeur voor gereedschap. Van de week was ik weer eens bezig met iets, en toen realiseerde ik me, dat ik gereedschap heel vaak gebruik waar het niet voor bedoeld is.
Ik gebruik een heattool, bedoelt om embossingpoeder te verhitten, om het fineer van de rand van de box af te halen, zodat we dat kunnen vernieuwen.
Ik gebruik een vouwbeen om op mijn rug te krabben (chronisch jeuk op mijn rug)
De stansmachine voor papier, voor vilt, en dat vilt dan weer om gaten in de gordijnen te repareren.
De naaimachine voor een scrappagina.
De wasmachine om de kleding te verven, en om duplo schoon te wassen.
De strijkbout om strijkkralen te strijken.
En soms, gebruik ik het gereedschap ook nog waar het voor bedoeld is.
Ik gebruik een heattool, bedoelt om embossingpoeder te verhitten, om het fineer van de rand van de box af te halen, zodat we dat kunnen vernieuwen.
Ik gebruik een vouwbeen om op mijn rug te krabben (chronisch jeuk op mijn rug)
De stansmachine voor papier, voor vilt, en dat vilt dan weer om gaten in de gordijnen te repareren.
De naaimachine voor een scrappagina.
De wasmachine om de kleding te verven, en om duplo schoon te wassen.
De strijkbout om strijkkralen te strijken.
En soms, gebruik ik het gereedschap ook nog waar het voor bedoeld is.
vrijdag, februari 06, 2009
Open brief
Beste Ruud,
Voelt raar om je naam te gebruiken, dat doe ik nooit meer, zeker niet als ik je mail of schrijf. Daarmee heb ik je gedepersonaliseerd, dat maakt de pijn minder, draaglijk.
3 jaar geleden is het vandaag dat je me verliet. Als ik er aan denk doet het nog steeds pijn. Ook al heb ik een nieuw leven, en ben ik ook gelukkig met mijn nieuwe partner, ik heb er ook nog steeds verdriet van.
Ik heb vast veel verkeerd gedaan in onze relatie. Ik was nog zo jong toen we samen begonnen. Ik weet dat ik mijn best heb gedaan, dat ik heel veel van je gehouden heb.
Het doet me nog altijd verdriet dat we er niet samen uit zijn gekomen. Het doet me veel pijn dat onze kinderen moeten kiezen tussen hun vader en moeder. Ik hoop dat we uiteindelijk er zover uit komen dat we beiden de belangrijke dagen van onze kinderen kunnen meemaken. Dat onze kinderen durven uitspreken dat ze een afspraak met jou hebben en daarom geen tijd hebben voor mij. Het doet veel pijn als ik het achteraf hoor.
En toch...
Denk je nog wel eens aan mij, zoals ik wel eens aan jou denk? Maak jij je wel eens zorgen over mij, zoals ik me wel eens zorgen over jou maak? Vraag jij je wel eens af, of je er goed aan hebt gedaan, het door te zetten?
Kijk jij wel eens terug, en denk je dan, misschien hadden we dit, of hadden we zo? Denk je nog wel eens aan al het goede dat we toch ook samen hadden?
Ik wel. Ik vraag me vaak af hoe het met je gaat. Of het wel goed gaat met je, je ziet er zo ongelukkig uit als ik je zie. Je bent ook zo boos bij de sporadische momenten dat we contact hebben, via de mail of bij het overdragen met de kinderen.
Ik hoop dat je gelukkig bent, dat je gevonden hebt wat je zocht. Ik gun je het geluk.
Het ga je goed.
Marrigje
Voelt raar om je naam te gebruiken, dat doe ik nooit meer, zeker niet als ik je mail of schrijf. Daarmee heb ik je gedepersonaliseerd, dat maakt de pijn minder, draaglijk.
3 jaar geleden is het vandaag dat je me verliet. Als ik er aan denk doet het nog steeds pijn. Ook al heb ik een nieuw leven, en ben ik ook gelukkig met mijn nieuwe partner, ik heb er ook nog steeds verdriet van.
Ik heb vast veel verkeerd gedaan in onze relatie. Ik was nog zo jong toen we samen begonnen. Ik weet dat ik mijn best heb gedaan, dat ik heel veel van je gehouden heb.
Het doet me nog altijd verdriet dat we er niet samen uit zijn gekomen. Het doet me veel pijn dat onze kinderen moeten kiezen tussen hun vader en moeder. Ik hoop dat we uiteindelijk er zover uit komen dat we beiden de belangrijke dagen van onze kinderen kunnen meemaken. Dat onze kinderen durven uitspreken dat ze een afspraak met jou hebben en daarom geen tijd hebben voor mij. Het doet veel pijn als ik het achteraf hoor.
En toch...
Denk je nog wel eens aan mij, zoals ik wel eens aan jou denk? Maak jij je wel eens zorgen over mij, zoals ik me wel eens zorgen over jou maak? Vraag jij je wel eens af, of je er goed aan hebt gedaan, het door te zetten?
Kijk jij wel eens terug, en denk je dan, misschien hadden we dit, of hadden we zo? Denk je nog wel eens aan al het goede dat we toch ook samen hadden?
Ik wel. Ik vraag me vaak af hoe het met je gaat. Of het wel goed gaat met je, je ziet er zo ongelukkig uit als ik je zie. Je bent ook zo boos bij de sporadische momenten dat we contact hebben, via de mail of bij het overdragen met de kinderen.
Ik hoop dat je gelukkig bent, dat je gevonden hebt wat je zocht. Ik gun je het geluk.
Het ga je goed.
Marrigje
donderdag, februari 05, 2009
Beetje leeg
Door mijn hoofd spelen een paar emotionele blogs. Een dwarrelt al een tijdje door mijn hoofd maar is nog niet af.
De ander vind ik een beetje moeilijk om te schrijven, omdat hij erg persoonlijk is, en misschien wel pijnlijk voor anderen, dan alleen voor mezelf.
De hele dag heb ik zitten denken, zal ik wel, of zal ik niet. Maar de tijd is er nog niet rijp voor denk ik, want het hele blog is zomaar weer verdwenen.
Wat niet verdwenen is, helaas, is het tape om mijn rechtervoet. Afgelopen zondag dacht ik, nog ff en ik kan in ieder geval weer lopen zonder krukken. Vreemd genoeg ging een dag later mijn enkel weer zeer doen, als of ik net gezwikt was, niet zo erg als nu maar een normale zeg maar.
Gisteren is er weer nieuw tape om heen gedaan, nu met een kleurtje. Nou ja, wit tape en zwart tape, volgens Lea is het net een skelet nu. Ik vind het wel grappig, in ieder geval niet dat enge wit. Ik ben van plan uit tape bloemen te stansen en die op het zwarte tape te plakken. Gewoon voor de lol.
Voor de rest ben ik het niet kunnen lopen, het niet kunnen doen wat ik wil, en vooral het afhankelijk zijn van anderen wel heel erg zat. Ik word er chagerijnig van, bozig eigenlijk meer. Vraag ik iemand iets voor me te halen, komen ze met het verkeerde terug. Eerder kon ik nog mijn schouders ophalen, op dit moment heb ik erg veel zin om ergens mee te gooien.
Alles, maar dan ook werkelijk alles kost me meer tijd, of moet door een ander gedaan worden. Ik ben het meer dan spuugzat, ik wil met mijn dochter in de wagen naar buiten. Ik wil nat regenen terwijl ik de kinderen van school haal.
Ik wil gewoon zelf even boodschappen kunnen doen, desnoods op de fiets. Ik wil weer ik zijn.
De ander vind ik een beetje moeilijk om te schrijven, omdat hij erg persoonlijk is, en misschien wel pijnlijk voor anderen, dan alleen voor mezelf.
De hele dag heb ik zitten denken, zal ik wel, of zal ik niet. Maar de tijd is er nog niet rijp voor denk ik, want het hele blog is zomaar weer verdwenen.
Wat niet verdwenen is, helaas, is het tape om mijn rechtervoet. Afgelopen zondag dacht ik, nog ff en ik kan in ieder geval weer lopen zonder krukken. Vreemd genoeg ging een dag later mijn enkel weer zeer doen, als of ik net gezwikt was, niet zo erg als nu maar een normale zeg maar.
Gisteren is er weer nieuw tape om heen gedaan, nu met een kleurtje. Nou ja, wit tape en zwart tape, volgens Lea is het net een skelet nu. Ik vind het wel grappig, in ieder geval niet dat enge wit. Ik ben van plan uit tape bloemen te stansen en die op het zwarte tape te plakken. Gewoon voor de lol.
Voor de rest ben ik het niet kunnen lopen, het niet kunnen doen wat ik wil, en vooral het afhankelijk zijn van anderen wel heel erg zat. Ik word er chagerijnig van, bozig eigenlijk meer. Vraag ik iemand iets voor me te halen, komen ze met het verkeerde terug. Eerder kon ik nog mijn schouders ophalen, op dit moment heb ik erg veel zin om ergens mee te gooien.
Alles, maar dan ook werkelijk alles kost me meer tijd, of moet door een ander gedaan worden. Ik ben het meer dan spuugzat, ik wil met mijn dochter in de wagen naar buiten. Ik wil nat regenen terwijl ik de kinderen van school haal.
Ik wil gewoon zelf even boodschappen kunnen doen, desnoods op de fiets. Ik wil weer ik zijn.
woensdag, februari 04, 2009
Cecilia
Als antwoord op de vragen, daar hebben we vandaag niets vreemds aan gemerkt. Ook na een dag geen blauwe plek te zien, ze heeft niet meer, maar ook niet minder geslapen dan anders. Alleen gebruld toen ze in het autostoeltje zat, zoals gewoonlijk. Gelukkig huilt ze niet als we rijden, maar wel als we stilstaan, en ze het zat is.
Ik ben niet boos geworden op Rafael, vond het eigenlijk geweldig dat hij gelijk opbiechtte wat er gebeurd was.
Hij is erg geschokt dat ik er met iemand over gesproken heb. Zoveel indruk heeft het dus wel op hem gemaakt.
Ik ben blij dat het zo is afgelopen. De schrik zit er goed in bij mij.
Ik ben niet boos geworden op Rafael, vond het eigenlijk geweldig dat hij gelijk opbiechtte wat er gebeurd was.
Hij is erg geschokt dat ik er met iemand over gesproken heb. Zoveel indruk heeft het dus wel op hem gemaakt.
Ik ben blij dat het zo is afgelopen. De schrik zit er goed in bij mij.
Geschrokken.
Gisterenavond, tijdens het spitsuur, ligt Cecilia te slapen in de kamer. Ik ben met Ruurd in de Westwing aan het opruimen,en even met ons 2 aan het praten.
Plotseling horen we Cecilia hartverscheurend huilen. Zo snel als ik kan op krukken vlieg ik naar de huiskamer.
Daar aangekomen staat Rafael de wagen heen en weer te wiegen,zoals hij zo vaak doet, Cecilia ligt in de wagen te huilen.
Op mijn vraag wat er met Cecilia is, antwoordt hij gelijk dat hij de wagen anders wilde wiegen, en dat de wagen toen gevallen is.
Dat kon er net niet meer bij, en tegen mijn gewoonte in op zulke momenten, flip ik volledig. Gelukkig is Ruurd in de buurt, en die neemt Cecilia van me over.
Ze was gelijk stil toen ik haar optilde, en intensief onderzoek van Ruurd, en later van mij, kan nog geen blauwe plek ontdekken.
Het lijkt erop dat ze nog erger geschrokken is van het door Rafael terug leggen in de wagen dan van de val zelf. Volgens Rafael begon ze toen ook pas te huilen. Ook zegt hij dat ze niet met haar hoofd op de grond is gekomen, maar omhoog lag te kijken.
Vannacht drong pas goed tot me door wat er had kunnen gebeuren, en dat we mega mazzel hebben gehad. Ik heb van schrik dan ook niet goed geslapen. Voorlopig blijft ze weer heel dicht bij me, al dan niet in de wagen.
Plotseling horen we Cecilia hartverscheurend huilen. Zo snel als ik kan op krukken vlieg ik naar de huiskamer.
Daar aangekomen staat Rafael de wagen heen en weer te wiegen,zoals hij zo vaak doet, Cecilia ligt in de wagen te huilen.
Op mijn vraag wat er met Cecilia is, antwoordt hij gelijk dat hij de wagen anders wilde wiegen, en dat de wagen toen gevallen is.
Dat kon er net niet meer bij, en tegen mijn gewoonte in op zulke momenten, flip ik volledig. Gelukkig is Ruurd in de buurt, en die neemt Cecilia van me over.
Ze was gelijk stil toen ik haar optilde, en intensief onderzoek van Ruurd, en later van mij, kan nog geen blauwe plek ontdekken.
Het lijkt erop dat ze nog erger geschrokken is van het door Rafael terug leggen in de wagen dan van de val zelf. Volgens Rafael begon ze toen ook pas te huilen. Ook zegt hij dat ze niet met haar hoofd op de grond is gekomen, maar omhoog lag te kijken.
Vannacht drong pas goed tot me door wat er had kunnen gebeuren, en dat we mega mazzel hebben gehad. Ik heb van schrik dan ook niet goed geslapen. Voorlopig blijft ze weer heel dicht bij me, al dan niet in de wagen.
dinsdag, februari 03, 2009
Prietpraat
Met 2 zoons die kok zijn, een zoon van 12 die hobbykok is en een partner die hobbykok is, zijn kookprogramma's heel erg favoriet hier.
Als er dus een programma op staat is het niet verwonderlijk dat Rafael(5) de kamer binnenkomt en vraagt: Is dit 'smaken verschillen' of 'Wie is de chef'?
Als er dus een programma op staat is het niet verwonderlijk dat Rafael(5) de kamer binnenkomt en vraagt: Is dit 'smaken verschillen' of 'Wie is de chef'?
Wist je dat...
.....Cecilia naar een foto van haar vader heeft zitten lachen en praten?
.....Cecilia kan schaterlachen?
.....Cecilia niet tegen kietelen kan?
.....Joshua alleen nog maar voldoendes haalt?
..... Joshua een heel goed tussenrapport had?
...... Lea topo moet leren en daar dan vervolgens een 9 voor scoort?
......Ik woensdag mijn nieuwe telefoon kan ophalen?
......Ik graag het verhaal van die telefoon wil vertelen? Wie kent het nog niet?
......Ik weer een heel klein beetje oppas?
......Dat minder goed gaat dan ik had verwacht?
......Ik dus weer bij de tv in slaap val?
......Cecilia meeste nachten goed slaapt?
......Rafael een lief jochie is van 5?
......Rafael ook een beetje eigenwijs aan het worden is?
......Ruben eigenlijk elk weekeinde hier door brengt?
......Wij dat allemaal heel erg leuk vinden?
......Cecilia Ruben zijn stem herkent als hij haar opbelt?
...... Ruben Cecilia regelmatig opbelt?
......Wij een nieuwe garage deur hebben?
......Ik niets meer kan bedenken voor dit lijstje?
.....Cecilia kan schaterlachen?
.....Cecilia niet tegen kietelen kan?
.....Joshua alleen nog maar voldoendes haalt?
..... Joshua een heel goed tussenrapport had?
...... Lea topo moet leren en daar dan vervolgens een 9 voor scoort?
......Ik woensdag mijn nieuwe telefoon kan ophalen?
......Ik graag het verhaal van die telefoon wil vertelen? Wie kent het nog niet?
......Ik weer een heel klein beetje oppas?
......Dat minder goed gaat dan ik had verwacht?
......Ik dus weer bij de tv in slaap val?
......Cecilia meeste nachten goed slaapt?
......Rafael een lief jochie is van 5?
......Rafael ook een beetje eigenwijs aan het worden is?
......Ruben eigenlijk elk weekeinde hier door brengt?
......Wij dat allemaal heel erg leuk vinden?
......Cecilia Ruben zijn stem herkent als hij haar opbelt?
...... Ruben Cecilia regelmatig opbelt?
......Wij een nieuwe garage deur hebben?
......Ik niets meer kan bedenken voor dit lijstje?
vrijdag, januari 23, 2009
Vervelen
Het allerergste van niet (goed) kunnen lopen is dat ik me verveel.
Niet dat er niets te doen is hier, er is genoeg te doen, de afwasmachine moet leeggeruimd, de kamer gestofzuigd, er moet was gedaan worden, de bovenverdieping is aan een grondige schoonmaak en opruimbeurt toe.
Maar voor al die acties heb ik hulp nodig. Ik heb benen nodig zeg maar. In de afgelopen weken hebben we het gemerkt dat het beste systeem is als ik ergens ga zitten, en rondscharrel met krukken, en aanwijzingen en opdrachten geef. De rest van het gezin zijn mijn benen en volgen marsorders uit.
Dat betekend dat zondag hier gebombardeerd is tot 'opruimdag' Niet leuk, voor niemand, al denken de kinderen soms dat ik het heerlijk vind om 'lui' in een stoel te zitten en hen te laten rondrennen. Als ik zelf mee kan werken met opruimen en schoonmaken gaat het echter zoveel sneller dat er veel meer tijd voor leuke dingen overblijft.
Bovendien verveel ik me dan niet zo op momenten dat er geen benen in huis zijn.
Niet dat er niets te doen is hier, er is genoeg te doen, de afwasmachine moet leeggeruimd, de kamer gestofzuigd, er moet was gedaan worden, de bovenverdieping is aan een grondige schoonmaak en opruimbeurt toe.
Maar voor al die acties heb ik hulp nodig. Ik heb benen nodig zeg maar. In de afgelopen weken hebben we het gemerkt dat het beste systeem is als ik ergens ga zitten, en rondscharrel met krukken, en aanwijzingen en opdrachten geef. De rest van het gezin zijn mijn benen en volgen marsorders uit.
Dat betekend dat zondag hier gebombardeerd is tot 'opruimdag' Niet leuk, voor niemand, al denken de kinderen soms dat ik het heerlijk vind om 'lui' in een stoel te zitten en hen te laten rondrennen. Als ik zelf mee kan werken met opruimen en schoonmaken gaat het echter zoveel sneller dat er veel meer tijd voor leuke dingen overblijft.
Bovendien verveel ik me dan niet zo op momenten dat er geen benen in huis zijn.
donderdag, januari 22, 2009
Update been
Gisteren naar het Gemini om het tape van mijn been te laten verwijderen, en een controle bij de arts. Dit was dezelfde arts die mijn been weer voor 6 weken in het gips zetten, 8 weken geleden.
De slecht nieuws dokter, noemde ik hem al, want ook nu weer had hij slecht nieuws.
Niet weer 2 weken tape, maar gelijk een maand tape. Wel tussendoor komen wisselen. Over 4 weken terug voor controle, en dan bespreken hoe verder. Maar reken maar op 3x 3 maanden tape ipv 3x 2 weken tape.
Nou daar ben ik mooi klaar mee.
Rust is de boodschap, geef het tijd, ga niet gelijk lopen rennen.
Al heeft de boodschap dat het nog zo lang gaat duren bij mij een omgekeerd effect. Dan ga ik gewoon weer werken, fietsen, naar school enzovoort, want ik kan toch niet nog een half jaar of langer thuis blijven zitten.
Toen gingen we gisteren even cadeautjes kopen voor Joshua die vandaag 12 wordt. Dus even den Helder in. Niet verder dan het (kleine) overdekte winkelcentrum, en niet meer dan 2 winkels bezochten we. En zeer dat mijn been deed daarna. Dus ik blijf voorlopig weer thuis.
(maar lekker dat het was. Even in H&M kleertjes kijken en kopen voor Cecilia, een hele lading kleren voor Joshua, en ik heb een geweldig mobiel gescoord, maar daarover later meer)
De slecht nieuws dokter, noemde ik hem al, want ook nu weer had hij slecht nieuws.
Niet weer 2 weken tape, maar gelijk een maand tape. Wel tussendoor komen wisselen. Over 4 weken terug voor controle, en dan bespreken hoe verder. Maar reken maar op 3x 3 maanden tape ipv 3x 2 weken tape.
Nou daar ben ik mooi klaar mee.
Rust is de boodschap, geef het tijd, ga niet gelijk lopen rennen.
Al heeft de boodschap dat het nog zo lang gaat duren bij mij een omgekeerd effect. Dan ga ik gewoon weer werken, fietsen, naar school enzovoort, want ik kan toch niet nog een half jaar of langer thuis blijven zitten.
Toen gingen we gisteren even cadeautjes kopen voor Joshua die vandaag 12 wordt. Dus even den Helder in. Niet verder dan het (kleine) overdekte winkelcentrum, en niet meer dan 2 winkels bezochten we. En zeer dat mijn been deed daarna. Dus ik blijf voorlopig weer thuis.
(maar lekker dat het was. Even in H&M kleertjes kijken en kopen voor Cecilia, een hele lading kleren voor Joshua, en ik heb een geweldig mobiel gescoord, maar daarover later meer)
dinsdag, januari 20, 2009
Overdenking
Mijn moeder vroeg me van de week, Je uitwonende kinderen, wie belt er op, zij jou, of jij hen?
En daar moest ik over nadenken. De kinderen bel, sms, mail, of skype ik, als ik te lang niets van ze gehoord heb. Ik vind dat ze recht hebben op hun eigen leven, dat ik me niet moet opdringen in hun leven. Mijn moeder vertelde dat haar zus haar kinderen elke zondag belt. Mijn zus en ik, beiden woonachtig in den Burg, zijn de delinquenten in dit verhaal. Mijn oudste broer die in Los Angelos of in Cario woont, heeft regelmatiger contact met moeder dan ik.
Die gedachte maakte dat ik er eens dieper over na ging denken. Het is niet dat mensen niet belangrijk zijn, dat ik niet geinteresseerd ben in anderen. Verre van dat, ik heb eigenlijk een zeer nieuwsgierige aard, weet graag alles, en wil altijd mee denken of helpen als het nodig is.
Waarom doe ik het dan niet? Waarom pak ik niet dagelijks de telefoon om 1 van mijn vriendinnen of vrienden te bellen? Waarom laat ik het toe dat vriendschappen verwateren?
Gisteren was er een programma op tv, van mensen die 30 jaar of meer bevriend waren met elkaar. Waarom heb ik dat niet?
Omdat ik van oudsher een verlegen persoonlijkheid heb, en door ervaringen uit het verleden ook nog eens onzeker en kopschuw geworden ben.
Jarenlang heb ik gedacht dat ik gemaakt was van wegwerpmateriaal, gaat lang mee, maar uiteindelijk gooi je het weg.
Dat gevoel heb ik eigenlijk niet meer, maar als ik wat minder in mijn vel zit komt toch erg snel het gevoel boven drijven dat 'men' niet op mij zit te wachten.
Daar moet ik aan werken. Ik had nog geen goed voornemen voor 2009, dit is een goede.
Sterker worden, een betere vriendin zijn, en attenter zijn. Me niet laten overschaduwen door mijn eigen demonen en angsten.
En daar moest ik over nadenken. De kinderen bel, sms, mail, of skype ik, als ik te lang niets van ze gehoord heb. Ik vind dat ze recht hebben op hun eigen leven, dat ik me niet moet opdringen in hun leven. Mijn moeder vertelde dat haar zus haar kinderen elke zondag belt. Mijn zus en ik, beiden woonachtig in den Burg, zijn de delinquenten in dit verhaal. Mijn oudste broer die in Los Angelos of in Cario woont, heeft regelmatiger contact met moeder dan ik.
Die gedachte maakte dat ik er eens dieper over na ging denken. Het is niet dat mensen niet belangrijk zijn, dat ik niet geinteresseerd ben in anderen. Verre van dat, ik heb eigenlijk een zeer nieuwsgierige aard, weet graag alles, en wil altijd mee denken of helpen als het nodig is.
Waarom doe ik het dan niet? Waarom pak ik niet dagelijks de telefoon om 1 van mijn vriendinnen of vrienden te bellen? Waarom laat ik het toe dat vriendschappen verwateren?
Gisteren was er een programma op tv, van mensen die 30 jaar of meer bevriend waren met elkaar. Waarom heb ik dat niet?
Omdat ik van oudsher een verlegen persoonlijkheid heb, en door ervaringen uit het verleden ook nog eens onzeker en kopschuw geworden ben.
Jarenlang heb ik gedacht dat ik gemaakt was van wegwerpmateriaal, gaat lang mee, maar uiteindelijk gooi je het weg.
Dat gevoel heb ik eigenlijk niet meer, maar als ik wat minder in mijn vel zit komt toch erg snel het gevoel boven drijven dat 'men' niet op mij zit te wachten.
Daar moet ik aan werken. Ik had nog geen goed voornemen voor 2009, dit is een goede.
Sterker worden, een betere vriendin zijn, en attenter zijn. Me niet laten overschaduwen door mijn eigen demonen en angsten.
Abonneren op:
Posts (Atom)