We zijn aan het opruimen. Omdat ik slecht ter been ben, betekend dat dat ik uitzoek en de kinderen dat naar de desbetreffende plek brengen.
Dus Joshua: Dit naar boven
Lea, in de was,
Rafael, In het oud papier. En zo verder, en zoverder.
Na dat ik voor de derde keer Rafael een opdracht geef, gaat hij voor me staan, kijkt me heel boos aan en zegt: En nou heb ik er genoeg van!
Zijn woorden kracht bij zettend door met zijn voet op de grond te stampen.
Helaas voor hem, de enige reactie die hij van het voltallige aanwezige publiek krijgt is een gulle lach. En stampvoetend brengt hij de spullen naar het oud papier...
woensdag, april 29, 2009
dinsdag, april 28, 2009
Ongewenst bijeffect
Mensen die me wat beter kennen, weten dat ik eigenlijk erg verlegen ben. Ik heb geleerd daar met weinig problemen mee om te gaan, en het te overschreeuwen als het nodig is.
Een ongewenst en ook min of meer onverwacht bijeffect van mijn langdurig aan huis gebonden zijn door een rechterbeen dat niet wil, is dat de verlegenheid weer toeneemt.
Klinkt simpel, maar heeft nare gevolgen. Fobieen die ik dacht onder de knie te hebben nemen weer toe. Wat niet meehelpt in het onderhouden van sociale contacten in het echte leven. Ook al niet meehelpt, want niet rondlopen in het dorp maakt dat ook al moeilijker.
Ik baal er wel van, dacht dat ik allerlei demonen al verslagen had, ze hebben echter op de loer gelegen tot ik weer kwetsbaar was, en slaan weer toe. Ik ga ze echter weer verslaan, nu ik ze ontdekt heb.
Nog een ongewenst bij effect is dat ik stress, problemen en onrust er altijd uit beweeg. Ik fiets een eind (en hard) of ik wandel. In het dagelijks leven loop ik zo'n 2 uur per dag alleen al heen en weer naar school, en loop extra als ik dat nodig heb.
Nu mijn been niet wil, mis ik dat ook. Waarom dat een half jaar duurt voor ik weet waar het probleem zit, ik weet het niet. Maar ook daar gaan we wat aan doen. Ik ben op zoek naar een hometrainer die voor mij werkbaar is. Maar das een ander blog.
Een ongewenst en ook min of meer onverwacht bijeffect van mijn langdurig aan huis gebonden zijn door een rechterbeen dat niet wil, is dat de verlegenheid weer toeneemt.
Klinkt simpel, maar heeft nare gevolgen. Fobieen die ik dacht onder de knie te hebben nemen weer toe. Wat niet meehelpt in het onderhouden van sociale contacten in het echte leven. Ook al niet meehelpt, want niet rondlopen in het dorp maakt dat ook al moeilijker.
Ik baal er wel van, dacht dat ik allerlei demonen al verslagen had, ze hebben echter op de loer gelegen tot ik weer kwetsbaar was, en slaan weer toe. Ik ga ze echter weer verslaan, nu ik ze ontdekt heb.
Nog een ongewenst bij effect is dat ik stress, problemen en onrust er altijd uit beweeg. Ik fiets een eind (en hard) of ik wandel. In het dagelijks leven loop ik zo'n 2 uur per dag alleen al heen en weer naar school, en loop extra als ik dat nodig heb.
Nu mijn been niet wil, mis ik dat ook. Waarom dat een half jaar duurt voor ik weet waar het probleem zit, ik weet het niet. Maar ook daar gaan we wat aan doen. Ik ben op zoek naar een hometrainer die voor mij werkbaar is. Maar das een ander blog.
zondag, april 26, 2009
Weekeind
Eigenlijk moet ik natuurlijk bloggen over de grootgezinsdag waar we gisteren waren in Dieren. Of over de pizza die we daarna in WInschoten hebben gegeten.
Over de vriendinnen die bijna slaande ruzie hadden over wie Cecilia vast mocht houden.
Over het lekkere eten dat we bij ons hadden,en ook weer mee terug namen.
Over de geweldige kinderen die we gisteren in Winschoten ontmoetten, en waar onze kinderen zo heerlijk tussen pasten.
OVer al de kleine meisjes die achter Ruben aanlopen. Over Ruben die gelijk met een andere baby ging spelen. Maar tegelijk zijn kleine zusje goed in de gaten hield.
Over de 600 km die we gisteren gereden hebben, over Cecilia die het tot 40 km van de eindstreep volgehouden heeft en daarna ECHT niet meer in het autostoeltje wilde zitten.
Over het voeden dat ik toen maar onderweg gedaan heb.
Natuurlijk moet ik ook bloggen over de kaarten die ik vandaag gemaakt heb. Over de kinderen die heel moe waren, maar toch heel erg gezellig waren vandaag.
Ook kan ik bloggen over dat Cecilia zich omrolt. Dat ze vanavond lange tijd op de grond gezeten heeft en dat geweldig vond.
Over Rafael die zo leuk uit de hoek kan komen, en erg leuke dingen zegt.
Over Lea die een begin gemaakt het heeft met het opruimen van haar kamer. Over Joshua die ondanks dat hij heel moe was vandaag goed geholpen heeft. Of over Ruben die de hele dag heeft zitten gamen, maar zich vanuit zijn computerhoek toch overal tegen aan bemoeit.
OVer de bureaustoelen die Ruurd in elkaar gezet heeft, die we gisteren uit Winschoten hebben meegenomen. Die zo prettig mijn niet goed werkende benen vervangen.
Over de heerlijke rustige dag die we vandaag gehouden hebben. En hoe we er zo heerlijk van genoten hebben allemaal.
Maar vandaag heb ik geen zin.
Over de vriendinnen die bijna slaande ruzie hadden over wie Cecilia vast mocht houden.
Over het lekkere eten dat we bij ons hadden,en ook weer mee terug namen.
Over de geweldige kinderen die we gisteren in Winschoten ontmoetten, en waar onze kinderen zo heerlijk tussen pasten.
OVer al de kleine meisjes die achter Ruben aanlopen. Over Ruben die gelijk met een andere baby ging spelen. Maar tegelijk zijn kleine zusje goed in de gaten hield.
Over de 600 km die we gisteren gereden hebben, over Cecilia die het tot 40 km van de eindstreep volgehouden heeft en daarna ECHT niet meer in het autostoeltje wilde zitten.
Over het voeden dat ik toen maar onderweg gedaan heb.
Natuurlijk moet ik ook bloggen over de kaarten die ik vandaag gemaakt heb. Over de kinderen die heel moe waren, maar toch heel erg gezellig waren vandaag.
Ook kan ik bloggen over dat Cecilia zich omrolt. Dat ze vanavond lange tijd op de grond gezeten heeft en dat geweldig vond.
Over Rafael die zo leuk uit de hoek kan komen, en erg leuke dingen zegt.
Over Lea die een begin gemaakt het heeft met het opruimen van haar kamer. Over Joshua die ondanks dat hij heel moe was vandaag goed geholpen heeft. Of over Ruben die de hele dag heeft zitten gamen, maar zich vanuit zijn computerhoek toch overal tegen aan bemoeit.
OVer de bureaustoelen die Ruurd in elkaar gezet heeft, die we gisteren uit Winschoten hebben meegenomen. Die zo prettig mijn niet goed werkende benen vervangen.
Over de heerlijke rustige dag die we vandaag gehouden hebben. En hoe we er zo heerlijk van genoten hebben allemaal.
Maar vandaag heb ik geen zin.
woensdag, april 22, 2009
Kleertjes
Vandaag de klus eens aangepakt die me al weken op mijn nek zat. Cecilia groeit hard, en dus moet haar kast (weer) opgeruimd worden.
Het is verdrietig die kleine kleertjes op te moeten ruimen, omdat het me met mijn neus op het feit drukt dat ik echt niet achter de wagen kom. Tegen de tijd dat ik dat weer kan, is ze groot, misschien al wel 1 jaar oud.
Aan de andere kant, is het leuk om te doen, en nieuwe leuke kleertjes in de kast te kunnen leggen. De te kleine kleertjes door mijn handen laten gaan, en vertederd denken aan het moment dat ze die aan had. Het eerste broekje wat ik voor haar kocht, toen we midden in de fase zaten van onderzoeken. Het eerste pakje dat ik voor haar gemaakt heb. Wat ben ik achteraf blij dat ik dat gedaan heb. Want verder heeft ze erg weinig zelfgemaakte kleertjes aan.
Dat ene pakje, dat we van een vriendin kregen met een pinguin erop, waar haar vader helemaal weg van was.
En wat te denken van dat pakje dat al mijn kinderen aan gehad hebben. Dat is dus al 25 jaar oud dit jaar. Bijzonder.
De wasmachine draait met kleertjes die straks weer in haar kast moeten.
Ze is weer wakker. Nog steeds niet lekker slaapt ze veel vandaag. Zelfs het pepmiddel van de medicijnen kan haar niet wakker houden. Heel erg opknappen doet ze dus niet, ze is er niet minder lief en vrolijk van. Als ik eerlijk ben, een beetje hangerig vind ik altijd wel fijn, kan ik ze eens lekker knuffelen.
Het is verdrietig die kleine kleertjes op te moeten ruimen, omdat het me met mijn neus op het feit drukt dat ik echt niet achter de wagen kom. Tegen de tijd dat ik dat weer kan, is ze groot, misschien al wel 1 jaar oud.
Aan de andere kant, is het leuk om te doen, en nieuwe leuke kleertjes in de kast te kunnen leggen. De te kleine kleertjes door mijn handen laten gaan, en vertederd denken aan het moment dat ze die aan had. Het eerste broekje wat ik voor haar kocht, toen we midden in de fase zaten van onderzoeken. Het eerste pakje dat ik voor haar gemaakt heb. Wat ben ik achteraf blij dat ik dat gedaan heb. Want verder heeft ze erg weinig zelfgemaakte kleertjes aan.
Dat ene pakje, dat we van een vriendin kregen met een pinguin erop, waar haar vader helemaal weg van was.
En wat te denken van dat pakje dat al mijn kinderen aan gehad hebben. Dat is dus al 25 jaar oud dit jaar. Bijzonder.
De wasmachine draait met kleertjes die straks weer in haar kast moeten.
Ze is weer wakker. Nog steeds niet lekker slaapt ze veel vandaag. Zelfs het pepmiddel van de medicijnen kan haar niet wakker houden. Heel erg opknappen doet ze dus niet, ze is er niet minder lief en vrolijk van. Als ik eerlijk ben, een beetje hangerig vind ik altijd wel fijn, kan ik ze eens lekker knuffelen.
zaterdag, april 18, 2009
Weer huisarts
In de nacht van donderdag op vrijdag was Cecilia verscheidene keren zo benauwd dat ik bang was dat het niet goed zou gaan. Uren heb ik met haar op gezeten, weinig anders kunnen doen dan op haar rug kloppen, recht op houden, en monitoren.
Na de ervaring van vorige weekeinde, wilde ik perse gisteren nog even overleg met de huisarts.
Pas aan het begin van de middag kon ik de huisartsenpraktijk bereiken. Niet doordat de lijnen daar steeds vol waren, maar ook omdat het oppassen gisteren heel erg hard werken was.
De huisarts wilde haar wel even zien. Natuurlijk was Cecilia op dat moment helemaal haar zonnige zelf. Niet lachen, maar wel ALLES willen zien, en vooral willen pakken. Ze was dan ook in eerste instantie niet te beluisteren omdat de dokter haar van achteren benaderde, en ze achterste voren draaide om te zien wat de dokter deed. Toen de dokter van voren kwam, wilde ze wel blijven zitten, en zeker toen ze een potje tippex in haar handjes kreeg.
De verkoudheid zit zeker in haar longen, andere inhaler gekregen voor haar. Een die ik vaker mag geven dan die van dinsdag. Ook kregen we het bijna dwingende advies mee om toch te bellen als ze snachts zo benauwd was. Baby's geven nu eenmaal een heel ander ziektebeeld overdag dan snachts. Er zit een prettiger dokter dan die van afgelopen weekeinde. ( zijn gedrag schijnt bekend te zijn, te oordelen naar de reactie van de doktoren op mijn verhaal)
Vannacht ging het gelukkig. Slechts 2 hoestbuien die ook snel overwaren. Geen extra puf nodig gehad. Ik hoop dat we het tij nu gekeerd hebben.
Na de ervaring van vorige weekeinde, wilde ik perse gisteren nog even overleg met de huisarts.
Pas aan het begin van de middag kon ik de huisartsenpraktijk bereiken. Niet doordat de lijnen daar steeds vol waren, maar ook omdat het oppassen gisteren heel erg hard werken was.
De huisarts wilde haar wel even zien. Natuurlijk was Cecilia op dat moment helemaal haar zonnige zelf. Niet lachen, maar wel ALLES willen zien, en vooral willen pakken. Ze was dan ook in eerste instantie niet te beluisteren omdat de dokter haar van achteren benaderde, en ze achterste voren draaide om te zien wat de dokter deed. Toen de dokter van voren kwam, wilde ze wel blijven zitten, en zeker toen ze een potje tippex in haar handjes kreeg.
De verkoudheid zit zeker in haar longen, andere inhaler gekregen voor haar. Een die ik vaker mag geven dan die van dinsdag. Ook kregen we het bijna dwingende advies mee om toch te bellen als ze snachts zo benauwd was. Baby's geven nu eenmaal een heel ander ziektebeeld overdag dan snachts. Er zit een prettiger dokter dan die van afgelopen weekeinde. ( zijn gedrag schijnt bekend te zijn, te oordelen naar de reactie van de doktoren op mijn verhaal)
Vannacht ging het gelukkig. Slechts 2 hoestbuien die ook snel overwaren. Geen extra puf nodig gehad. Ik hoop dat we het tij nu gekeerd hebben.
woensdag, april 15, 2009
Spaak.
De oplettende lezer van dit blog, had vast al het vermoeden. Hoe ik ook mijn best doe om positief te blijven, het kost steeds meer moeite om dat ook daadwerkelijk te zijn.
Als de spil van het huishoudelijke gebeuren wegvalt, kan de mantelzorg (lees man en kinderen) tot op zekere hoogte eea opvangen, het echte werk, blijft liggen.
Ik blijf het bijzonder vinden dat iemand niet ziet dat er gestofzuigd moet worden (of is het stofgezogen??) Of dat er was boven ligt die naar beneden moet.
Ikzelf ben het vragen moe, ik wil niet meer vragen, ik wil zelf.
Wat nog erger is, is dat de routine gewoon weg is. Waardoor het veel, heel veel energie kost om het huishouden soepel te laten verlopen.
Tel daarbij op dat mijn voet gewoon gemeen zeer doet aan het eind van de dag, en er ook nog een kleine baby deel uitmaakt van ons huishouden, en dan is het plaatje compleet.
Ons huishouden is er momenteel een van Jan Steen. Overal staat wat, de enige ruimte die ik schoon en opgeruimd weet te houden is de westwing, maar daar moet ik werken, en die moet dus kind vriendelijk zijn, en blijven.
Omdat ik weer gewoon werk, nou ja gewoon, werk terwijl ik me voortbeweeg op een trippelstoel, ben ik overdag niet in de huiskamer, maar in het westwing te vinden. En elke ruimte waar ik niet dagelijks ben, veranderd in rap tempo in een opslagruimte.
Afgelopen week heb ik al 2 keer bij de huisarts zitten huilen omdat ik het allemaal niet meer zie zitten. Het vertrouwen dat het been uberhaupt gaat genezen neemt ook af, naarmate de pijn weer toeneemt. (en nee, geen dystrofie, daar heb ik de symptomen niet van)
Wat we nodig hebben zijn de dames van Hoe schoon is mijn huis, of nog beter Hart in Actie. Een ploeg die een dag mijn huis opruimt, herinricht, en schoon aflevert. En wel op zo'n manier dat we het met elkaar makkelijk schoon kunnen houden. Want voorlopig ben ik nog niet weer in de running, de laatste keer werd me voorspeld dat het zeker nog een half jaar gaat duren.
Als de spil van het huishoudelijke gebeuren wegvalt, kan de mantelzorg (lees man en kinderen) tot op zekere hoogte eea opvangen, het echte werk, blijft liggen.
Ik blijf het bijzonder vinden dat iemand niet ziet dat er gestofzuigd moet worden (of is het stofgezogen??) Of dat er was boven ligt die naar beneden moet.
Ikzelf ben het vragen moe, ik wil niet meer vragen, ik wil zelf.
Wat nog erger is, is dat de routine gewoon weg is. Waardoor het veel, heel veel energie kost om het huishouden soepel te laten verlopen.
Tel daarbij op dat mijn voet gewoon gemeen zeer doet aan het eind van de dag, en er ook nog een kleine baby deel uitmaakt van ons huishouden, en dan is het plaatje compleet.
Ons huishouden is er momenteel een van Jan Steen. Overal staat wat, de enige ruimte die ik schoon en opgeruimd weet te houden is de westwing, maar daar moet ik werken, en die moet dus kind vriendelijk zijn, en blijven.
Omdat ik weer gewoon werk, nou ja gewoon, werk terwijl ik me voortbeweeg op een trippelstoel, ben ik overdag niet in de huiskamer, maar in het westwing te vinden. En elke ruimte waar ik niet dagelijks ben, veranderd in rap tempo in een opslagruimte.
Afgelopen week heb ik al 2 keer bij de huisarts zitten huilen omdat ik het allemaal niet meer zie zitten. Het vertrouwen dat het been uberhaupt gaat genezen neemt ook af, naarmate de pijn weer toeneemt. (en nee, geen dystrofie, daar heb ik de symptomen niet van)
Wat we nodig hebben zijn de dames van Hoe schoon is mijn huis, of nog beter Hart in Actie. Een ploeg die een dag mijn huis opruimt, herinricht, en schoon aflevert. En wel op zo'n manier dat we het met elkaar makkelijk schoon kunnen houden. Want voorlopig ben ik nog niet weer in de running, de laatste keer werd me voorspeld dat het zeker nog een half jaar gaat duren.
dinsdag, april 14, 2009
Huisarts vervolg
Vanmorgen, na nog een onrustige nacht, onze eigen huisarts gebeld. Daar konden we aan het eind van de ochtend terecht.
Zij luisterde naar de longen, en constateerde dat het misschien wel een hoge luchtweg infectie was geweest maar dat nu de longen leuk mee deden.
Ze schreef een inhaler voor. Cecilia heeft nu 2x een dosis gehad, en ook al hoest ze nu natuurlijk nog meer, ze lijkt minder benauwd.
Zij luisterde naar de longen, en constateerde dat het misschien wel een hoge luchtweg infectie was geweest maar dat nu de longen leuk mee deden.
Ze schreef een inhaler voor. Cecilia heeft nu 2x een dosis gehad, en ook al hoest ze nu natuurlijk nog meer, ze lijkt minder benauwd.
maandag, april 13, 2009
Huisarts??
Al een paar dagen hoest Cecilia behoorlijk. Vooral snachts. Omdat ze niet mijn eerste is, durf ik het aan om het aan te kijken en af te wachten. Wel dacht ik afgelopen nacht dat ze wel moet ophouden met hoesten, anders gaan we wel dinsdag even met haar naar de huisarts.
Overdag gaat het, hoest ze wel, maar niet schrikbarend veel. Ze slaapt wel meer dan anders, en meer hazenslaaptjes. Echt helemaal gerust erop ben ik niet, maar omdat zoiets altijd begint aan het begin van het weekeinde wilde ik ook niet gelijk bellen.
Tot vanavond. Om 9 uur, begon ze al heel erg te hoesten, ipv om 2 uur snachts, en zo erg dat we allemaal bezorgd naar haar keken. Ik besloot dat artsenbezoek niet meer tot morgen kon wachten en belde de artsenpost.
De assistente, die de telefoon opnam, was allervriendelijkst. Ik kan niet anders zeggen. Vol begrip, en wilde overleg met de arts. Of ik het geen probleem vond de arts te bezoeken vroeg ze nog.
Daarna was het heel lang stil. Overleg met de arts had opgeleverd dat ik Cecilia wel een paracetemol mocht geven, 120mg moet ze kunnen hebben. En om 1 uur vannacht mag ze nog een keer.
Op mijn opmerking dat ik daar het nut niet van in zie, en dat ik ook daar de artsenpost niet voor bel, reageert ze begripvol, en vind het jammer dat ik zo het gesprek wil beeindigen.
Ze zal nog met de arts overleggen, en dan belt zij of de arts terug.
De arts belt terug. Een huisarts die ik al ken vanaf toen hij als student bij mijn vader in de praktijk het vak nog moest leren. Ik spreek hem dus aan met zijn voornaam, zoals ik dat altijd gewend ben. Eerst gooit hij met dure termen, die ik geheel begrijp. Omdat Ruurd hoest op de achtergrond is hij er van overtuigd dat het een hoge luchtweg infectie is. En dat haar ademhaling af en toe stokt is normaal.
Als ik hem, nogmaals vertel, dat dit niet mijn eerste kind is, en dat ik echt vaker met dit bijltje heb gehakt, bijt hij me toe dat ik vanmorgen had moeten bellen. Voor de 3e keer vertel ik dat ik helemaal niet de artsenpost had willen bellen, maar morgen naar mijn huisarts wilde gaan met haar, maar dat ik eigenlijk zo de nacht niet in durf.
Tja, zegt hij, ik kan niets voor je doen, je moet monitoren. Waarop ik opmerk dat ik dat al 2 nachten doe, en hij mij toebijt dat hij aan het praten is en ik moet luisteren.
Als hij me op het eind van het gesprek meldt dat ik vannacht mag bellen als ik het nodig vind, denk ik laaaat maar. En voor het eerst vind ik het jammer dat er niet een mogelijkheid is een andere arts te benaderen, of een EHBO te bezoeken.
De eerstelijns gezondheidszorg is gewoon niet meer wat het geweest is. Want zelfs als ik een overbezorgde moeder zou zijn (wat ik niet ben) dan nog zou het weinig moeite kosten voor de arts om heel even naar de longen van mijn dochter te luisteren, en mij gerust te stellen.
Voor nu ga ik me opmaken voor een onrustige nacht.
Overdag gaat het, hoest ze wel, maar niet schrikbarend veel. Ze slaapt wel meer dan anders, en meer hazenslaaptjes. Echt helemaal gerust erop ben ik niet, maar omdat zoiets altijd begint aan het begin van het weekeinde wilde ik ook niet gelijk bellen.
Tot vanavond. Om 9 uur, begon ze al heel erg te hoesten, ipv om 2 uur snachts, en zo erg dat we allemaal bezorgd naar haar keken. Ik besloot dat artsenbezoek niet meer tot morgen kon wachten en belde de artsenpost.
De assistente, die de telefoon opnam, was allervriendelijkst. Ik kan niet anders zeggen. Vol begrip, en wilde overleg met de arts. Of ik het geen probleem vond de arts te bezoeken vroeg ze nog.
Daarna was het heel lang stil. Overleg met de arts had opgeleverd dat ik Cecilia wel een paracetemol mocht geven, 120mg moet ze kunnen hebben. En om 1 uur vannacht mag ze nog een keer.
Op mijn opmerking dat ik daar het nut niet van in zie, en dat ik ook daar de artsenpost niet voor bel, reageert ze begripvol, en vind het jammer dat ik zo het gesprek wil beeindigen.
Ze zal nog met de arts overleggen, en dan belt zij of de arts terug.
De arts belt terug. Een huisarts die ik al ken vanaf toen hij als student bij mijn vader in de praktijk het vak nog moest leren. Ik spreek hem dus aan met zijn voornaam, zoals ik dat altijd gewend ben. Eerst gooit hij met dure termen, die ik geheel begrijp. Omdat Ruurd hoest op de achtergrond is hij er van overtuigd dat het een hoge luchtweg infectie is. En dat haar ademhaling af en toe stokt is normaal.
Als ik hem, nogmaals vertel, dat dit niet mijn eerste kind is, en dat ik echt vaker met dit bijltje heb gehakt, bijt hij me toe dat ik vanmorgen had moeten bellen. Voor de 3e keer vertel ik dat ik helemaal niet de artsenpost had willen bellen, maar morgen naar mijn huisarts wilde gaan met haar, maar dat ik eigenlijk zo de nacht niet in durf.
Tja, zegt hij, ik kan niets voor je doen, je moet monitoren. Waarop ik opmerk dat ik dat al 2 nachten doe, en hij mij toebijt dat hij aan het praten is en ik moet luisteren.
Als hij me op het eind van het gesprek meldt dat ik vannacht mag bellen als ik het nodig vind, denk ik laaaat maar. En voor het eerst vind ik het jammer dat er niet een mogelijkheid is een andere arts te benaderen, of een EHBO te bezoeken.
De eerstelijns gezondheidszorg is gewoon niet meer wat het geweest is. Want zelfs als ik een overbezorgde moeder zou zijn (wat ik niet ben) dan nog zou het weinig moeite kosten voor de arts om heel even naar de longen van mijn dochter te luisteren, en mij gerust te stellen.
Voor nu ga ik me opmaken voor een onrustige nacht.
zondag, april 12, 2009
Ze zit!!!
En trots dat ze is!!
Het is ook knap, ze is net 5 maanden en zit gewoon los.(ik wil het toch even gezegd hebben)
Bloei
Al dagen zit ik er op te wachten. De magnolia is laat dit jaar, in het jaar dat we hier kwamen wonen was hij al bijna uitgebloeid toen we er introkken op 28 maart. Maar afgelopen vrijdag was het eindelijk zover. De eerste bloem was open. De boom zit verder in de knop, maar ook vandaag was hij nog niet in volle bloei.
Haar paarse zus is nog in knop, die is altijd wat later. Ook bij de tweede bloei van het jaar.
Haar paarse zus is nog in knop, die is altijd wat later. Ook bij de tweede bloei van het jaar.
zaterdag, april 11, 2009
Boeken
Iedereen die me een beetje kent weet dat ik dol ben op boeken, en dat mijn boekenkasten uitpuilen. Dat deden ze voor de verhuizing al, en nu nog meer, want al woon ik groter, ik schijn minder boekenkastruimte te hebben. Geen idee hoe het kan. Want elke mogelijke muur is tot boekenwand verandert.
Anyway, met de komst van een nieuwe inwoner bij ons, moet er weer geschoven worden met van alles, en dus ook met boeken. Dus heb ik de gelegenheid te baat genomen om niet aan de boeken aan inspectie te onderwerpen, (stuk gaat weg, ongelezen gaat naar de kringloop) maar ook op alfabet in de kast te zetten. Gevolg daarvan is dat ik nu midden in de westwing zit, omringd door boeken. Het meeste is uitgezocht, nu nog in de kast. Dat gaat nog een hele klus worden.
Ik worstel nog maar ff door voor de voldoening dat het straks weer netjes is.
Tot de volgende reorganisatie (die vast niet lang op zich laat wachten)
Anyway, met de komst van een nieuwe inwoner bij ons, moet er weer geschoven worden met van alles, en dus ook met boeken. Dus heb ik de gelegenheid te baat genomen om niet aan de boeken aan inspectie te onderwerpen, (stuk gaat weg, ongelezen gaat naar de kringloop) maar ook op alfabet in de kast te zetten. Gevolg daarvan is dat ik nu midden in de westwing zit, omringd door boeken. Het meeste is uitgezocht, nu nog in de kast. Dat gaat nog een hele klus worden.
Ik worstel nog maar ff door voor de voldoening dat het straks weer netjes is.
Tot de volgende reorganisatie (die vast niet lang op zich laat wachten)
vrijdag, april 10, 2009
Hip?
Mijn vriendje is een nerd, 100%, ik slechts 86% en dat merk je.
Elke nieuwe gadget die er voor de computer is, en dan in het kader van nieuwe programma's bekijkt hij, en probeert hij uit.
Sinds het begin van het bestaan van Twitter, Twitterd hij. En met veel plezier. Ook maakt hij deel uit van allerlei internet 'cafe's' noem ik het altijd, groepen mensen die tegen elkaar aan praten.
Ik niet. Ik geloof niet dat ik wil Twitteren, of een nieuw programma gebruiken waarmee blogbeheer nog simpeler is.
In het verlengde hiervan heb ik dus ook geen kop boven mijn blog. Ik zal het best in elkaar kunnen draaien, maar mijn interesse ligt er gewoon niet. Foto's bewerken vind ik heel leuk (scrappen) maar niet op de computer. Met de printer heb ik ook altijd ruzie, zo erg dat die regelmatig gedreigd wordt met een enkeltje Marsdiep. Voor het laatste wil ik zeer zeker mijn best doen. Want om te scrappen, heb je nou eenmaal foto's nodig.
Bovenaan mijn verlanglijst staat dan ook een fotoprinter waar ik wel mee kan opschieten. Dus geen printer die ook kan scannen, kopieeren enzo, maar alleen kan printen, wel in verschillende maten, dat dan weer wel.
Eigenlijk ben ik stiekum een beetje saai (stttt niet verder vertellen)
Elke nieuwe gadget die er voor de computer is, en dan in het kader van nieuwe programma's bekijkt hij, en probeert hij uit.
Sinds het begin van het bestaan van Twitter, Twitterd hij. En met veel plezier. Ook maakt hij deel uit van allerlei internet 'cafe's' noem ik het altijd, groepen mensen die tegen elkaar aan praten.
Ik niet. Ik geloof niet dat ik wil Twitteren, of een nieuw programma gebruiken waarmee blogbeheer nog simpeler is.
In het verlengde hiervan heb ik dus ook geen kop boven mijn blog. Ik zal het best in elkaar kunnen draaien, maar mijn interesse ligt er gewoon niet. Foto's bewerken vind ik heel leuk (scrappen) maar niet op de computer. Met de printer heb ik ook altijd ruzie, zo erg dat die regelmatig gedreigd wordt met een enkeltje Marsdiep. Voor het laatste wil ik zeer zeker mijn best doen. Want om te scrappen, heb je nou eenmaal foto's nodig.
Bovenaan mijn verlanglijst staat dan ook een fotoprinter waar ik wel mee kan opschieten. Dus geen printer die ook kan scannen, kopieeren enzo, maar alleen kan printen, wel in verschillende maten, dat dan weer wel.
Eigenlijk ben ik stiekum een beetje saai (stttt niet verder vertellen)
woensdag, april 08, 2009
Een dag uit het leven van...
Zaterdag op de beurs geweest, prachtige stempels gekocht, een nieuwe techniek geleerd, die ik natuurlijk wil uitproberen. Maar helaas, thuis gekomen nam het leven het gelijk weer over.
Als gevolg van mijn enkelblessure is mijn huishouden een zootje. Ik kan weinig tot niets zelfstandig doen, en dus moeten we in het weekeinde 'puin ruimen' Als ik een dagje weg ben, blijft dat dus gewoon liggen.
Zondag was dus zoals Lea het noemt, een opruimdag. Een opruimdag staat garant voor een hoop stress, omdat niemand (inclusief ondergetekende) er zin in heeft, en daarom humeurig op de ander reageert. En dat met het mooie weer.. Bovendien had Ruben een nieuw spel voor zijn PS3 gekocht, wat erg lonkte. In tegenstelling tot zijn stiefmoeder kon hij zich niet beheersen, lag de hele dag op de bank, een spel te spelen. Met hindernissen, want het is een 18+ spel, en moet van mij dus uit als de kleintjes in de kamer zijn. Wat wel leuke teksten van onze puber opleveren (hoe laat moet Rafael naar bed, 7 uur is een goede tijd toch? Lea en Emma kunnen heel goed buiten spelen, het is zulk mooi weer)
Maandag nog meer achterstallige was gedaan, met een ziek kind dat tot spugens toe hoest, is het ff lastiger om door de was heen te komen. En was opvouwen vind ik het ergste wat er is. Dus laat ik altijd net ff te lang liggen.
Buiten dat, was het volle bak met oppas maandag, en had ik een ziek kind thuis,d at overdag minder ziek is dan snachts.
Smiddags ff naar de huisarts, alwaar ik in tranen uitbarstte toen ze vroeg hoe het ging. Beroerd dus. Al een half jaar min of meer gehandicapt, en met de wetenschap dat het nog maanden gaat duren, en afwisselend ook veel pijn. Een huishouden dat heel langzaam vervuilt, en verrommeld, nee, wordt ik niet vrolijker van als ik er over nadenk, nog los van alles wat ik niet kan met mijn jongste dochter, of andere kinderen.
Ze raadde ons aan toch te gaan zoeken naar thuiszorg, eventueel wilde zij wel haar best doen voor en indicatie.
Gisteren was een zware dag. de hele dag echt volle bak met oppaskinderen (dat zijn er dus 6), onder de 4 allemaal. Waarvan er 1 is die eigenlijk niet samen kan spelen. Dat vergt veel van mij, en van de andere kinderen.
Om 14.00 uur kwam zoon nr 2 uit Amsterdam, om zijn verjaardag hier te vieren. Daarmee kwam de hectiek binnen. Samen met zijn vriendin zou hij voor het eten zorgen. Er werden boodschappen gedaan, hij en ik moeten altijd ff bij praten, en dat doen we op die manier dat wij samen van alles op de hoogte zijn, en de rest van het gezelschap niet echt weet waar we het over hebben. Dat gaat nl in een heel hoog tempo.
Hij ging boodschappen doen, en koken en bakken. Het huis liep vol met visite, en uiteindelijk zaten we, met een groot gezelschap, tegen 7 uur aan tafel. Ilja had heerlijk gekookt, zijn vriendin had heerlijke taarten gebakken, wel is waar min of meer mislukt, maar heerlijk. Die mag nog eens taart bakken.
Tegen 12 uur lag ik in bed. Nog steeds niet met mijn stempels gespeeld, er ligt weer een hele stapel was te wachten om opgevouwen te worden, maar toch, ik ben wel blij.
Als gevolg van mijn enkelblessure is mijn huishouden een zootje. Ik kan weinig tot niets zelfstandig doen, en dus moeten we in het weekeinde 'puin ruimen' Als ik een dagje weg ben, blijft dat dus gewoon liggen.
Zondag was dus zoals Lea het noemt, een opruimdag. Een opruimdag staat garant voor een hoop stress, omdat niemand (inclusief ondergetekende) er zin in heeft, en daarom humeurig op de ander reageert. En dat met het mooie weer.. Bovendien had Ruben een nieuw spel voor zijn PS3 gekocht, wat erg lonkte. In tegenstelling tot zijn stiefmoeder kon hij zich niet beheersen, lag de hele dag op de bank, een spel te spelen. Met hindernissen, want het is een 18+ spel, en moet van mij dus uit als de kleintjes in de kamer zijn. Wat wel leuke teksten van onze puber opleveren (hoe laat moet Rafael naar bed, 7 uur is een goede tijd toch? Lea en Emma kunnen heel goed buiten spelen, het is zulk mooi weer)
Maandag nog meer achterstallige was gedaan, met een ziek kind dat tot spugens toe hoest, is het ff lastiger om door de was heen te komen. En was opvouwen vind ik het ergste wat er is. Dus laat ik altijd net ff te lang liggen.
Buiten dat, was het volle bak met oppas maandag, en had ik een ziek kind thuis,d at overdag minder ziek is dan snachts.
Smiddags ff naar de huisarts, alwaar ik in tranen uitbarstte toen ze vroeg hoe het ging. Beroerd dus. Al een half jaar min of meer gehandicapt, en met de wetenschap dat het nog maanden gaat duren, en afwisselend ook veel pijn. Een huishouden dat heel langzaam vervuilt, en verrommeld, nee, wordt ik niet vrolijker van als ik er over nadenk, nog los van alles wat ik niet kan met mijn jongste dochter, of andere kinderen.
Ze raadde ons aan toch te gaan zoeken naar thuiszorg, eventueel wilde zij wel haar best doen voor en indicatie.
Gisteren was een zware dag. de hele dag echt volle bak met oppaskinderen (dat zijn er dus 6), onder de 4 allemaal. Waarvan er 1 is die eigenlijk niet samen kan spelen. Dat vergt veel van mij, en van de andere kinderen.
Om 14.00 uur kwam zoon nr 2 uit Amsterdam, om zijn verjaardag hier te vieren. Daarmee kwam de hectiek binnen. Samen met zijn vriendin zou hij voor het eten zorgen. Er werden boodschappen gedaan, hij en ik moeten altijd ff bij praten, en dat doen we op die manier dat wij samen van alles op de hoogte zijn, en de rest van het gezelschap niet echt weet waar we het over hebben. Dat gaat nl in een heel hoog tempo.
Hij ging boodschappen doen, en koken en bakken. Het huis liep vol met visite, en uiteindelijk zaten we, met een groot gezelschap, tegen 7 uur aan tafel. Ilja had heerlijk gekookt, zijn vriendin had heerlijke taarten gebakken, wel is waar min of meer mislukt, maar heerlijk. Die mag nog eens taart bakken.
Tegen 12 uur lag ik in bed. Nog steeds niet met mijn stempels gespeeld, er ligt weer een hele stapel was te wachten om opgevouwen te worden, maar toch, ik ben wel blij.
zondag, april 05, 2009
Zeist
Na het geweldige bezoek van de ArtSpecially van vorig jaar, wilde ik perse dit jaar weer. Ondanks alles wat tegen zat. Alle problemen zijn uitdagingen zegt een vriendje van me altijd. Het zelfde vriendje dat besloot te trouwen een dag voor de beurs, waardoor ik een paar extra uitdagingen op mijn bordje had.
Alle opstakels loste als vanzelf op, en we zaten, met ons 4 op de boot van 6 uur. Al kan ik je vertellen dat 5 uur heel erg vroeg is als je pas om 12 uur in je bed ligt.
Reis verliep heel voorspoedig, een beetje te voorspoedig want we waren al om 9 uur in Zeist, en de beurs ging pas om 10 uur open.En dat ondanks een toeristische route.
Doordat ik nog steeds op krukken loop mochten we helemaal tot de deur met de auto. Grappig wel dat de landrover gewoon zonder problemen behoorlijk stijle hellingen neemt, een half uur later zagen we een andere auto het zelfde doen, en die had behoorlijk veel meer moeite met de helling.
Omdat we tijd over hadden, zijn we eerst koffie gaan drinken. Cecilia charmeerde iedereen. Het is ook zo'n leuk en lief meidje. Als die naar je lacht, dan smelt je, en omdat ze net wakker was, was ze meeeer dan vriendelijk tegen iedereen.
Doordat wij aan de koffie zaten, konden we eigenlijk niet meer in de rij invoegen en hebben we maar gewacht tot de rij oploste. daardoor waren we pas om 10.45 op de beursvloer.
De beurs zelf was geweldig, veel kramen met stempels, papier, inkt, en alles wat een scrapbooker, stempelliefhebber en papierfreak kan wensen. Heerlijk om de stempels eens echte te zien. Vooral omdat stempels toch vaak anders zijn in het echt en je het formaat op een foto niet echt kan in schatten.
Ik heb altijd even nodig om te acclimatiseren. En dan nog koop ik zeeeer wel overwogen. Deze gewoonte riep verwondering op bij verschillende beurs bezoekers die het opmerkte. Ik weet het inmiddels van mezelf, dus ik heb het eerste uur gewoon rond gelopen, stempels gekeken, met mensen gekletst, maar niets gekocht.
Net als vorig jaar ging ik los bij de stempelwinkel. Die heeft gewoon de stempels die ik wil hebben, En toen deed ik het gelijk ook goed.
Een paar kramen later vond ik een geweldig systeem om van gewone stempels, stempelafdrukken met optische beweging te maken. En ook daar ging ik behoorlijk uit mijn dak. Grap is dat ik dan denk, ik neem voorzichtig iets mee, maar dat Ruurd dan aandringt op meer meenemen. Al de dames op de beurs waren jaloers op me. Niet alleen was mijn man mee, al liepen er meer mannen rond, hij betaalde voor me, riep niet, neem er nou maar 1 mee, dat is genoeg, nee, je moet alle kleuren inkt mee nemen, en neem nou ook deze stempel mee. Hoe vaak ik niet gehoord heb gisteren dat ik zuinig op hem moest zijn, of dat ze hem wel van me over wilde nemen.
Om drie uur hebben de beurs weer verlaten. Beiden met tassen vol stempels, en toebehoren. Helaas hebben we niet alles gezien wat we wilden zien, maar nog meer zou een overload geweest zijn.
Dit zijn mijn aankopen van de beurs
En dit vond ik toen ik thuiskwam op de mat, ene pakket dat ik op Marktplaats vond:
En deze heeft Ruurd uitgezocht voor me. Daar was hij nogal weg van:
Voorlopig moet ik nu vooruit kunnen, want ik mag van mezelf de eerste maanden geen inkt, stempel of papier kopen.
Alle opstakels loste als vanzelf op, en we zaten, met ons 4 op de boot van 6 uur. Al kan ik je vertellen dat 5 uur heel erg vroeg is als je pas om 12 uur in je bed ligt.
Reis verliep heel voorspoedig, een beetje te voorspoedig want we waren al om 9 uur in Zeist, en de beurs ging pas om 10 uur open.En dat ondanks een toeristische route.
Doordat ik nog steeds op krukken loop mochten we helemaal tot de deur met de auto. Grappig wel dat de landrover gewoon zonder problemen behoorlijk stijle hellingen neemt, een half uur later zagen we een andere auto het zelfde doen, en die had behoorlijk veel meer moeite met de helling.
Omdat we tijd over hadden, zijn we eerst koffie gaan drinken. Cecilia charmeerde iedereen. Het is ook zo'n leuk en lief meidje. Als die naar je lacht, dan smelt je, en omdat ze net wakker was, was ze meeeer dan vriendelijk tegen iedereen.
Doordat wij aan de koffie zaten, konden we eigenlijk niet meer in de rij invoegen en hebben we maar gewacht tot de rij oploste. daardoor waren we pas om 10.45 op de beursvloer.
De beurs zelf was geweldig, veel kramen met stempels, papier, inkt, en alles wat een scrapbooker, stempelliefhebber en papierfreak kan wensen. Heerlijk om de stempels eens echte te zien. Vooral omdat stempels toch vaak anders zijn in het echt en je het formaat op een foto niet echt kan in schatten.
Ik heb altijd even nodig om te acclimatiseren. En dan nog koop ik zeeeer wel overwogen. Deze gewoonte riep verwondering op bij verschillende beurs bezoekers die het opmerkte. Ik weet het inmiddels van mezelf, dus ik heb het eerste uur gewoon rond gelopen, stempels gekeken, met mensen gekletst, maar niets gekocht.
Net als vorig jaar ging ik los bij de stempelwinkel. Die heeft gewoon de stempels die ik wil hebben, En toen deed ik het gelijk ook goed.
Een paar kramen later vond ik een geweldig systeem om van gewone stempels, stempelafdrukken met optische beweging te maken. En ook daar ging ik behoorlijk uit mijn dak. Grap is dat ik dan denk, ik neem voorzichtig iets mee, maar dat Ruurd dan aandringt op meer meenemen. Al de dames op de beurs waren jaloers op me. Niet alleen was mijn man mee, al liepen er meer mannen rond, hij betaalde voor me, riep niet, neem er nou maar 1 mee, dat is genoeg, nee, je moet alle kleuren inkt mee nemen, en neem nou ook deze stempel mee. Hoe vaak ik niet gehoord heb gisteren dat ik zuinig op hem moest zijn, of dat ze hem wel van me over wilde nemen.
Om drie uur hebben de beurs weer verlaten. Beiden met tassen vol stempels, en toebehoren. Helaas hebben we niet alles gezien wat we wilden zien, maar nog meer zou een overload geweest zijn.
Dit zijn mijn aankopen van de beurs
En dit vond ik toen ik thuiskwam op de mat, ene pakket dat ik op Marktplaats vond:
En deze heeft Ruurd uitgezocht voor me. Daar was hij nogal weg van:
Voorlopig moet ik nu vooruit kunnen, want ik mag van mezelf de eerste maanden geen inkt, stempel of papier kopen.
vrijdag, april 03, 2009
Getikt
Eigenlijk negeer ik dit soort tikken altijd. Niet omdat ik ze niet wil invullen, maar omdat ik weer door moet tikken. En ik zou niet weten wie ik zou willen tikken.
Deze keer is het lijstje via verschillende kanten tot me gekomen, en moet ik er toch maar aan geloven. Dan alleen maar invullen...
Mijn obsessie van het moment:
Stempels.
Wat draag ik nu:
Een nieuw roze borstvoedingsshirt.
Een spijkerbroek
Een sok met een brace
(ik heb nog geen zin in de vreselijke schoenen die ik moet dragen)
Waar droom ik graag over:
Kunnen lopen.
Ook kan ik erg graag dromen over het winnen van een grote geldprijs, en wat voor leuks ik daarmee zou kunnen doen.
En natuurlijk dat de was zichzelf vouwt en in de kast verdwijnt
Wat eten we vanavond:
Geeen idee, we gaan straks naar een trouwerij. Ik hoop dat we daar gelaafd gaan worden.
Mijn laatste aanschaf
Kleding voor de trouwerij, voor alle dames van het gezelschap, en voor Joshua.
Waar ik nu naar luister:
Naar gespeel van kindertjes. Radio Noord Holland heb ik nog niet aangezet. (had natuurlijk gelijk ff op Youtube 'Bloemetje voor jou', van Danny de Munck op moeten zetten, dat draai ik veel op het moment)
Favoriete weertype
Een mooie lente dag. Zodat je niet met jas aan naar buiten moet, de tuindeuren open kunnen, alle kinderen buiten kunnen en willen spelen. Maar niet te warm want dat zuigt alle energie uit mij. En daar word ik heeeeeel chagerijnig van
Mijn doel:
Vandaag? Een leuke dag hebben, eerst met de kinderen (moet vanmorgen werken) en vanmiddag op de trouwerij.
Morgen? Een heleboel mooie stempels scoren en de hele dag vol houden met lopen.
Verder is het doel om weer te kunnen lopen, en dan de kinderopvang af te bouwen, en de verpleging te kunnen uitbouwen zodat ik over een jaar of 4 alleen nog fulltime verpleegkundige ben.
Ik zeg tegen de persoon die mij heeft getikt:
Personen in dit geval dus: Moet dat?
Favoriete vakantie plek.
Geen idee, ik ben al 25 jaar niet op vakantie geweest. Zou graag Luxemburg nog een keer zien, of schotland, maar misschien vind ik Italie ook wel wat (al lijkt het me niks, veeel te warm)
Voorals nog kies ik voor Texel.
Films die ik keer op keer kan bekijken:
Legends of the Fall. Al hoef ik die niet te zien, die staat op mijn netvlies gebrand
Sound of Music (en dan vooral heel hard meezingen)
The Piano
Boek dat ik momenteel lees:
Wit Bloeit de Meidoorn, van Maeve Binchy. Vorige week gekocht, eerste boek in een jaar denk ik waarbij ik voorbij de helft kom. Ik kan me heeeel slecht concentreren.
Wat mij momenteel plezier geeft, maar tegelijk schuldgevoel geeft...
Das een moeilijke. Weinig eigenlijk. Soms zit ik achter de computer, terwijl ik oppas, dat ik denk eigenlijk zou ik....
Of leuke dingen doen, terwijl er nog een was ligt die opgevouwen moet worden.
Het landschap van mijn gedachten.
Zee, strand met zee. En dan het liefste met een beetje grote golven.
quote die indruk heeft gemaakt.
Das een moeilijke. Het is iig een uitspraak van mijn vader.
'wees elkaar vandaag trouw en ben vandaag gelukkig' Is er een die ik ene beetje als lijfspreuk heb.
Wat ik zou willen hebben:
Genoeg geld om de rest van de verbouwing uit te voeren. Er moet nog een verdieping op dit huis om elk kind een plekje te kunnen geven.
Waar ik op wacht?
Dat mijn been weer werkt zoals het zou moeten werken.
Mijn tic?
Verzamelen,. Ik moet altijd alles hebben als ik er 1 van heb (gekregen, gevonden, gekocht)
Zo heb ik heel fanatiek voetbalplaatjes gespaard, terwijl ik niets om voetbal geef.
Wat ik vandaag ga doen?
Was vouwen, strijken en vanmiddag naar de trouwerij van een heel goede vriend.
aan wie geef ik dit stokje door?
Aan iedereen die nog niet getikt is, en zich geroepen voelt dit lijstje in te vullen.
Geef je een seintje op dit blog als je het hebt ingevuld?
Deze keer is het lijstje via verschillende kanten tot me gekomen, en moet ik er toch maar aan geloven. Dan alleen maar invullen...
Mijn obsessie van het moment:
Stempels.
Wat draag ik nu:
Een nieuw roze borstvoedingsshirt.
Een spijkerbroek
Een sok met een brace
(ik heb nog geen zin in de vreselijke schoenen die ik moet dragen)
Waar droom ik graag over:
Kunnen lopen.
Ook kan ik erg graag dromen over het winnen van een grote geldprijs, en wat voor leuks ik daarmee zou kunnen doen.
En natuurlijk dat de was zichzelf vouwt en in de kast verdwijnt
Wat eten we vanavond:
Geeen idee, we gaan straks naar een trouwerij. Ik hoop dat we daar gelaafd gaan worden.
Mijn laatste aanschaf
Kleding voor de trouwerij, voor alle dames van het gezelschap, en voor Joshua.
Waar ik nu naar luister:
Naar gespeel van kindertjes. Radio Noord Holland heb ik nog niet aangezet. (had natuurlijk gelijk ff op Youtube 'Bloemetje voor jou', van Danny de Munck op moeten zetten, dat draai ik veel op het moment)
Favoriete weertype
Een mooie lente dag. Zodat je niet met jas aan naar buiten moet, de tuindeuren open kunnen, alle kinderen buiten kunnen en willen spelen. Maar niet te warm want dat zuigt alle energie uit mij. En daar word ik heeeeeel chagerijnig van
Mijn doel:
Vandaag? Een leuke dag hebben, eerst met de kinderen (moet vanmorgen werken) en vanmiddag op de trouwerij.
Morgen? Een heleboel mooie stempels scoren en de hele dag vol houden met lopen.
Verder is het doel om weer te kunnen lopen, en dan de kinderopvang af te bouwen, en de verpleging te kunnen uitbouwen zodat ik over een jaar of 4 alleen nog fulltime verpleegkundige ben.
Ik zeg tegen de persoon die mij heeft getikt:
Personen in dit geval dus: Moet dat?
Favoriete vakantie plek.
Geen idee, ik ben al 25 jaar niet op vakantie geweest. Zou graag Luxemburg nog een keer zien, of schotland, maar misschien vind ik Italie ook wel wat (al lijkt het me niks, veeel te warm)
Voorals nog kies ik voor Texel.
Films die ik keer op keer kan bekijken:
Legends of the Fall. Al hoef ik die niet te zien, die staat op mijn netvlies gebrand
Sound of Music (en dan vooral heel hard meezingen)
The Piano
Boek dat ik momenteel lees:
Wit Bloeit de Meidoorn, van Maeve Binchy. Vorige week gekocht, eerste boek in een jaar denk ik waarbij ik voorbij de helft kom. Ik kan me heeeel slecht concentreren.
Wat mij momenteel plezier geeft, maar tegelijk schuldgevoel geeft...
Das een moeilijke. Weinig eigenlijk. Soms zit ik achter de computer, terwijl ik oppas, dat ik denk eigenlijk zou ik....
Of leuke dingen doen, terwijl er nog een was ligt die opgevouwen moet worden.
Het landschap van mijn gedachten.
Zee, strand met zee. En dan het liefste met een beetje grote golven.
quote die indruk heeft gemaakt.
Das een moeilijke. Het is iig een uitspraak van mijn vader.
'wees elkaar vandaag trouw en ben vandaag gelukkig' Is er een die ik ene beetje als lijfspreuk heb.
Wat ik zou willen hebben:
Genoeg geld om de rest van de verbouwing uit te voeren. Er moet nog een verdieping op dit huis om elk kind een plekje te kunnen geven.
Waar ik op wacht?
Dat mijn been weer werkt zoals het zou moeten werken.
Mijn tic?
Verzamelen,. Ik moet altijd alles hebben als ik er 1 van heb (gekregen, gevonden, gekocht)
Zo heb ik heel fanatiek voetbalplaatjes gespaard, terwijl ik niets om voetbal geef.
Wat ik vandaag ga doen?
Was vouwen, strijken en vanmiddag naar de trouwerij van een heel goede vriend.
aan wie geef ik dit stokje door?
Aan iedereen die nog niet getikt is, en zich geroepen voelt dit lijstje in te vullen.
Geef je een seintje op dit blog als je het hebt ingevuld?
zondag, maart 29, 2009
Saai
Helemaal alleen. Met Cecilia. En vandaag samen met Rafael en Lea. Heel saai.
Maar erger was dat Cecilia vannacht niet kon slapen, en heel erg moest huilen. Doordat ik niet alleen met haar de trap op en af kan, was ik verplicht boven te blijven.
Boven is de scheiding tussen ons huis en het buurhuis het kleinst. Daar kunnen we elkaar horen, en na een uur huilen vannacht kreeg ik heel erg de riedels, hoeveel last hebben de buren ervan?
Daardoor werd het niet alleen huilen van Cecilia, maar ook ernstig stress bij mij.
Het duurde zeker een half uur voor ik eea weer onder controle had, en mijn meisje weer gewoon kon troosten zonder alleen maar aanzwellend geluid te horen.
Na een paar uur viel ze gelukkig weer in slaap, en een half uur daarna ik ook.
Voor Rafael en Lea stond een film klaar dus die hebben film gekeken en ik mocht blijven slapen tot 9 uur.
Aan het eind van de middag lekker bij een vriendin op bezoek die jarig was vandaag. Ze had geregeld dat haar vader ons heen en weer reed. Jammer genoeg, want het was prachtig weer, echt weer voor een rondje met de kinderwagen.
Nu ligt ze naast me te slapen, en ga ik ook zo slapen. Ruurd slaapt al, niet naast mij helaas, maar in Praag. Om 12 uur gaan ze op weg. Morgen, morgen slaap ik weer in zijn armen.
Maar erger was dat Cecilia vannacht niet kon slapen, en heel erg moest huilen. Doordat ik niet alleen met haar de trap op en af kan, was ik verplicht boven te blijven.
Boven is de scheiding tussen ons huis en het buurhuis het kleinst. Daar kunnen we elkaar horen, en na een uur huilen vannacht kreeg ik heel erg de riedels, hoeveel last hebben de buren ervan?
Daardoor werd het niet alleen huilen van Cecilia, maar ook ernstig stress bij mij.
Het duurde zeker een half uur voor ik eea weer onder controle had, en mijn meisje weer gewoon kon troosten zonder alleen maar aanzwellend geluid te horen.
Na een paar uur viel ze gelukkig weer in slaap, en een half uur daarna ik ook.
Voor Rafael en Lea stond een film klaar dus die hebben film gekeken en ik mocht blijven slapen tot 9 uur.
Aan het eind van de middag lekker bij een vriendin op bezoek die jarig was vandaag. Ze had geregeld dat haar vader ons heen en weer reed. Jammer genoeg, want het was prachtig weer, echt weer voor een rondje met de kinderwagen.
Nu ligt ze naast me te slapen, en ga ik ook zo slapen. Ruurd slaapt al, niet naast mij helaas, maar in Praag. Om 12 uur gaan ze op weg. Morgen, morgen slaap ik weer in zijn armen.
zaterdag, maart 28, 2009
Rust
Na een hectische week, die nog hectischer werd door het bezoek van oudste zoon en zijn vriendin, hadden we gisteren op het hoogte punt 16 man aan tafel zitten. Er was een collega gastouder ziek geworden en of ik alsjeblieft de tweeling wilde opvangen. Dat kan, als ze langsgebracht worden want ik mag noch van de dokter, noch van de fysiotherapeut op klinkers of tegels lopen alleen op een gladde ondergrond zonder obstakels. (maar daarover later meer)
Al met al was het een zeer drukke dag gisteren. Niet alleen door de grote hoeveelheid mensen die passeerden maar ook door de mededeling waarmee mijn oudste kwam. Die mededeling was het begin van een paar heftige gesprekken.
Zo heftig dat we na het eten, onder veel gelach, de afwas hebben stuk gegooid om af te reageren. Moeten nu wel even langs Ikea voor een nieuw servies, maar het hielp wel de spanning te verlichten.
En nu is het stil in huis, straks is het nog stiller.
Ruurd is met 4 kinderen in Yolanda richting Praag vertrokken. Ik ben nog thuis met 3 kinderen waarvan er 2 straks voor een paar uur naar hun vader gaan. En het suist in mijn oren van de stilte.
Als Cecilia slaapt vandaag ga ik doosjes maken en met stempels spelen, en als ze wakker is ga ik haar knuffelen en Big Brain Academy spelen op de WII.
Hoe stil het ook is, en hoe alleen ik ook ben vandaag ik verheug me stiekum ook erg op de rust en stilte van vandaag. Het oog van de storm, zodat ik me kan herpakken voor de rest van de storm over me heen gaat razen.
Al met al was het een zeer drukke dag gisteren. Niet alleen door de grote hoeveelheid mensen die passeerden maar ook door de mededeling waarmee mijn oudste kwam. Die mededeling was het begin van een paar heftige gesprekken.
Zo heftig dat we na het eten, onder veel gelach, de afwas hebben stuk gegooid om af te reageren. Moeten nu wel even langs Ikea voor een nieuw servies, maar het hielp wel de spanning te verlichten.
En nu is het stil in huis, straks is het nog stiller.
Ruurd is met 4 kinderen in Yolanda richting Praag vertrokken. Ik ben nog thuis met 3 kinderen waarvan er 2 straks voor een paar uur naar hun vader gaan. En het suist in mijn oren van de stilte.
Als Cecilia slaapt vandaag ga ik doosjes maken en met stempels spelen, en als ze wakker is ga ik haar knuffelen en Big Brain Academy spelen op de WII.
Hoe stil het ook is, en hoe alleen ik ook ben vandaag ik verheug me stiekum ook erg op de rust en stilte van vandaag. Het oog van de storm, zodat ik me kan herpakken voor de rest van de storm over me heen gaat razen.
maandag, maart 23, 2009
De praktische kant.
Een extra bewoner is leuk, maar er komt meer bij kijken dan je op het eerste gezicht denkt.
Vandaag stond daarom in het teken van regelen.
Ten eerste zijn inschrijving bij de Gemeente. Dat ging gelukkig vrij vlekkeloos, net als zijn uitschrijving bij zijn school in Den Bosch.
Wat minder soepel verliep was de inschrijving voor de school op Texel. Degene die erover gaat gaf les, en zou terug bellen vandaag. Nog niets van gehoord. Dus morgen om half 9 bel ik weer, want hoe eerder dat rond is, hoe beter.
Dan nog de andere zaken, de alimentatie, de advocaat, de verzekeringen, alles moet omgezet worden, en dat gaat vast enige tijd duren voor we alles rond hebben, want hoe goed je er ook over nadenkt, je vergeet altijd wel wat.
Ook een beetje lastig, en stressvol, is de verhuizing van zijn spullen. Hij moet nl gelijk alles mee van zijn moeder, en dus krijgen we er niet alleen een computer en een playstation bij, maar ook een drumstel, en waar zetten we dat nu toch meer. Het zijn altijd de extra's, de dingen die je niet bedenkt van te voren die stress opleveren. En ik ben zoooo verschrikkelijk klaar met stress.
Positief is dat de bonus zoon, zeer ontspannen is. Ineens zelfstandig dingen gaat doen, en zonder mopperen. Alsof ook bij hem de knop om is, nu hij hier woont. Hij was al tijden niet meer op visite,en vandaag ging hij zelfstandig boodschappen doen, zodat zijn vader door kon werken. Weliswaar gewapend met de mobiel, bij elk wissewasje (waar staat de kaas?) bellend.
Ondanks dat hij een soort wervelwind is, druk en aanwezig is, is er rust gekomen in huis.Het voelt goed zo. Nu alleen het contact met de jongste bonuszoon. Dat zal niet makkelijk zijn vrees ik..
Vandaag stond daarom in het teken van regelen.
Ten eerste zijn inschrijving bij de Gemeente. Dat ging gelukkig vrij vlekkeloos, net als zijn uitschrijving bij zijn school in Den Bosch.
Wat minder soepel verliep was de inschrijving voor de school op Texel. Degene die erover gaat gaf les, en zou terug bellen vandaag. Nog niets van gehoord. Dus morgen om half 9 bel ik weer, want hoe eerder dat rond is, hoe beter.
Dan nog de andere zaken, de alimentatie, de advocaat, de verzekeringen, alles moet omgezet worden, en dat gaat vast enige tijd duren voor we alles rond hebben, want hoe goed je er ook over nadenkt, je vergeet altijd wel wat.
Ook een beetje lastig, en stressvol, is de verhuizing van zijn spullen. Hij moet nl gelijk alles mee van zijn moeder, en dus krijgen we er niet alleen een computer en een playstation bij, maar ook een drumstel, en waar zetten we dat nu toch meer. Het zijn altijd de extra's, de dingen die je niet bedenkt van te voren die stress opleveren. En ik ben zoooo verschrikkelijk klaar met stress.
Positief is dat de bonus zoon, zeer ontspannen is. Ineens zelfstandig dingen gaat doen, en zonder mopperen. Alsof ook bij hem de knop om is, nu hij hier woont. Hij was al tijden niet meer op visite,en vandaag ging hij zelfstandig boodschappen doen, zodat zijn vader door kon werken. Weliswaar gewapend met de mobiel, bij elk wissewasje (waar staat de kaas?) bellend.
Ondanks dat hij een soort wervelwind is, druk en aanwezig is, is er rust gekomen in huis.Het voelt goed zo. Nu alleen het contact met de jongste bonuszoon. Dat zal niet makkelijk zijn vrees ik..
zondag, maart 22, 2009
Heftig.
De dag begon zo mooi. Prachtig weer, en veel rust in huis. We hadden afgesproken weinig tot niets te doen deze zaterdag. Daartoe hadden we, gezamelijk dus 5 man sterk, al boodschappen gedaan bij AH toen Lea en Rafael naar hun vader waren vertrokken.
Ruben en Joshua namen de rust dag heel erg letterlijk, en hebben de hele dag op de bank gehangen, en op de WII Super Smash Bross Brawl gespeeld.
Ik heb gevouwen !!, met stempels gespeeld, en gemopperd op mannen in het algemeen en die van mij in het bijzonder. Met veel humor, want de mannen scholden net zo hard terug over vrouwen in het algemeen.
In de loop van de middag werd Ruurd opgehaald,en ging lekker wandelen, het was tenslotte prachtig weer, en daarna een paar boodschappen doen.
We hebben gezamelijk gegeten, en toen S weer naar huis was hebben de kinderen naar Pirates of the carabean 3 gekeken. 1 en 2 waren de afgelopen weken uitgezonden en Lea wilde zo graag weer film kijken met zijn allen, dat Ruben en zij de film hebben gehuurd.
Halverwege Cecilia in bad, en door een opmerking van mij, brak toen de hel los. Ruurd nijdig, ruzie en ellende. Om niets natuurlijk, want het gaat altijd om niets.Toen hij eindelijk in staat was om te luisteren waren we een lange tijd verder. Terug denkend weet ik niet meer wat het begin van de ruzie was, wel waar het om ging, uiteindelijk zijn we er weer uitgekomen. Gelukkig want ik haat ruzie met Ruurd.
Inmiddels was het na 12 uur, en eigenlijk tijd om te gaan slapen. Maar zoals dat gaat met ruzie, de adrenaline spuit door het bloed, en slapen ho maar.
Net toen ik dacht dat alles weer een beetje rustig werd, kwam Ruben met de mededeling dat hij helemaal geen zin had om weer naar den Bosch terug te gaan. En ineens was de beslissing daar. De beslissing die al weken in de lucht hangt, waar we zo zorgvuldig om heen gelopen hebben om maar niet te beinvloeden, de beslissing waarvan iedereen al wist dat het zou gebeuren alleen de vraag was Wanneer. Ruben blijft op Texel wonen, en gaat niet terug naar den Bosch. Niet op termijn, niet na dit schooljaar, maar nu gelijk.
Nog veeel meer adrenaline in mijn bloed, en nog veel meer wakker. Van schrik een hand dropjes gegeten, wat ik niet van plan was, en pas tegen 3 uur kwam de slaap weer langs. Helaas voor mij zijn de kinderen wel op tijd gaan slapen, en stonden die om half 7 weer naast mijn bed........
Ruben en Joshua namen de rust dag heel erg letterlijk, en hebben de hele dag op de bank gehangen, en op de WII Super Smash Bross Brawl gespeeld.
Ik heb gevouwen !!, met stempels gespeeld, en gemopperd op mannen in het algemeen en die van mij in het bijzonder. Met veel humor, want de mannen scholden net zo hard terug over vrouwen in het algemeen.
In de loop van de middag werd Ruurd opgehaald,en ging lekker wandelen, het was tenslotte prachtig weer, en daarna een paar boodschappen doen.
We hebben gezamelijk gegeten, en toen S weer naar huis was hebben de kinderen naar Pirates of the carabean 3 gekeken. 1 en 2 waren de afgelopen weken uitgezonden en Lea wilde zo graag weer film kijken met zijn allen, dat Ruben en zij de film hebben gehuurd.
Halverwege Cecilia in bad, en door een opmerking van mij, brak toen de hel los. Ruurd nijdig, ruzie en ellende. Om niets natuurlijk, want het gaat altijd om niets.Toen hij eindelijk in staat was om te luisteren waren we een lange tijd verder. Terug denkend weet ik niet meer wat het begin van de ruzie was, wel waar het om ging, uiteindelijk zijn we er weer uitgekomen. Gelukkig want ik haat ruzie met Ruurd.
Inmiddels was het na 12 uur, en eigenlijk tijd om te gaan slapen. Maar zoals dat gaat met ruzie, de adrenaline spuit door het bloed, en slapen ho maar.
Net toen ik dacht dat alles weer een beetje rustig werd, kwam Ruben met de mededeling dat hij helemaal geen zin had om weer naar den Bosch terug te gaan. En ineens was de beslissing daar. De beslissing die al weken in de lucht hangt, waar we zo zorgvuldig om heen gelopen hebben om maar niet te beinvloeden, de beslissing waarvan iedereen al wist dat het zou gebeuren alleen de vraag was Wanneer. Ruben blijft op Texel wonen, en gaat niet terug naar den Bosch. Niet op termijn, niet na dit schooljaar, maar nu gelijk.
Nog veeel meer adrenaline in mijn bloed, en nog veel meer wakker. Van schrik een hand dropjes gegeten, wat ik niet van plan was, en pas tegen 3 uur kwam de slaap weer langs. Helaas voor mij zijn de kinderen wel op tijd gaan slapen, en stonden die om half 7 weer naast mijn bed........
Abonneren op:
Posts (Atom)