Scrapdag

Vanmorgen gingen we, op tijd want ik moest nog werken, naar de kofferbakmarkt.
Tijdens het hoogseizoen is er hier op rommelmarkten gebied heel wat te doen, zo eens in de paar weken een kofferbak markt. Meestal loop ik ze allemaal af, het drukke leven van het moment maakt dat onmogelijk.
Dus gingen we, gezamelijk, heerlijk markten vanmorgen. We hadden een uur, en zijn in dat uur goed geslaagd.

Vrij in het begin zag ik een doosje met oude schoolstempels. Niet die met landkaarten enzo, maar van die stempels die je kreeg als je alles goed had in een les. Een doosje vol. Toch wel erg leuk,de verkoper oogde echter als een handelaar, en dus zouden de stempels wel duur zijn.
R gedroeg zich ook als een handelaar, en ruilde het doosje stempels voor 2 euro. 26 leuk stempels, plus 3 dubbele, voor 2 euro. Niet gek toch?

Het kleedje ernaast was nog beter. Voor 4 euro 3 dozen met stempels. Kinderstempels, maar dan toch wel een erg leuk alfabet. Nederlands deze keer, waar ik ook heel blij mee ben, de plaatjes en de letters passen in het nederlands bij elkaar.
Een doos met kleine stempels, waar bij beter kijken toch wel erg leuke stempels tussen zaten. Voor kinderen, maar sommige ook zeer geschikt voor kaarten, en scrapwerk.
En dan nog een doos met 100 stempels waarvan er slechts 2 zijn gebruikt. Ook deze zijn leuk en zeer bruikbaar.

Na mijn werk, en een late (warme) lunch wilden de kinderen liever binnen knutselen dan buiten spelen. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om weer verder te gaan met het boek voor mijn oudste dochter. Ik moet nog 2 pagina's, en zat heel erg vast met de pagina waar ik vandaag aan begonnen ben. Ik had een vaag idee, dat in de loop van de week helder werd.
Na een mislukte poging werkte de tweede poging geweldig. Een deel is nu klaar, nu moet ik weer even verder denken voor de finishing touch.

Leuke dag

Warm was het gisteren, te warm naar mijn smaak, en benauwd ook. Toch hebben we er een leuke dag van weten te maken, met ons 4.
J en R waren vrijdag ochtend al naar hun vader, L (8) was niet lekker, en wilde liever thuis blijven. Omdat ze donderdagavond had liggen huilen in bed van de pijn in haar knie en hoofd, vond ik dat goed.
L vroeg of er een vriendinnetje mocht blijven slapen. Vakantie is voor mijn kinderen het moment om loges te hebben of uit logeren te gaan, bij vriendjes en vriendinnetjes natuurlijk, niet 4 dagen bij een oom of tante.
Om half 1 snachts sliepen de dames nog niet. Ik heb beloofd dat het ganglicht nog een half uur aan zou blijven, en dat ze maar moesten zorgen voor die tijd te slapen. En wonder boven wonder sliepen ze toen binnen 20 minuten en kon ik ook weer gaan slapen.

Zaterdagochtend moest ik werken in de Krim. Dat vinden de kinderen nooit erg, zeker niet als ze mee mogen. In de krim is nl een leuk speelparadijs waar ze heerlijk kunnen spelen. Toen ik klaar was met mijn werk, waren zij (L en vriendinnetje M) nog lang niet uitgespeeld. Na wat gedronken te hebben, gingen we naar het strand. Voor een scrapwerk wilde ik wat strandzand hebben, en dat hebben we gehaald. We hadden niet op strand gerekend in die zin dat er geen bikini's of handdoeken mee waren. L en M gingen met jurk en al de zee in, want vloed en warm. Beiden waren dus een soort zandballetjes toen ze weer in de auto stapten. Maar missie geslaagd.
Toen eerst maar eens naar huis voor de lunch, die de dames perse voor de tv wilde opeten. Dat hielden ze zegge en schrijve een kwartier vol, toen liep het spul weer buiten in de speeltuin, met een bak kersen.
Een waterijsje later gingen we op pad voor de tweede missie van de dag, de kringloopwinkels. Eerst die voor de Horeca, die viel tegen. Wel een mooie wieg, maar die heb ik al. Geen kastjes, geen goede tafel, geen stoelen die we mooi vinden.
Enigszins teleurgesteld dropen we af richting Oudeschild, waar we of eigenlijk de meiden, zich vermaakten in de speelboot. Na een bezoek aan Yolanda te hebben gebracht (Yolanda is de naam van onze defender die we al wel hebben, maar nog niet in mogen rijden) gingen we na de tweede kringloop winkel. Deze had meer. Een bank die ik mooi en R afzichtelijk vindt. Een goede grote tafel, die we allebei mooi vinden. We zagen een mooi commodekastje waar we nog over twijfelen.
Het was maar goed dat we geen van beiden contant geld bij ons hadden, want ik zag wel veel mooi speelgoed, en leuke dingen voor de WestWing waar straks de kinderopvang moet gaan plaatsvinden. Nu is het bij kijken gebleven, binnenkort gaan we terug, en slaan we onze slag. Dan staat er vast een bank die we beiden mooi vinden.
We moesten nog even naar AH, de meiden wilden nog ff shoppen. Beiden hebben een muntstuk van 2 euro gekregen en hadden nog ruim een uur voor de winkels dicht gingen. Met de boodschap dat er van de 2 euro geen snoep gekocht mocht worden, vertrokken de dames, dol gelukkig, het dorp in.
Eenmaal thuis ben ik eerst maar eens een uurtje gaan slapen. Waar ik al die slaap toch vandaan haal?
Na het eten kwamen de jongens thuis.Toen was het weer gewoon. De buurt vol kinderen, waterpistolen, en voetballen. Heerlijk.
Als laatste leuk ding van gisteren, zijn de kinderen met R de jonge poes gaan ophalen die ons was toegezegd. Wit, met 2 grijze stippen op haar hoofd,wat haar de naam Dottie opleverde. Een brutaal beestje die erg goed is in het opzetten van een hoge rug en een dikke staart, waar de andere poezen hoegenaamd niet van onder de indruk zijn.
Al met al een goede dag. Al ben ik erg blij dat het onweer van gisterenavond veel van de warmte heeft meegenomen.

Moe

Is het Tinus die aandacht vraagt? Het warme weer waar ik slecht tegen kan? Wat het ook is, feit is, dat ik slaap zodra ik even ga liggen, Of dat nu smiddags is, savonds, of zelfs smorgens als ik al weer wakker ben, ik ga liggen en stort in slaap.

In dat kader lijkt het prettig dat ik aankomende week 2 hele dagen vrij ben. Geen oppaskinderen, en geen zorgklanten. Beiden dagen zitten echter al weer volgepland. Maandag moet ik naar het Gemini om toch een foto te laten maken van mijn rechter enkel, die sinds de val van eind mei maar pijn blijft doen, en dik blijft. De huisarts dacht toch dat het iets 'bottigs' was.
Om het toch leuk te maken neem ik de kinderen mee, en gaan we na afloop ergens heen. Wat we precies gaan doen hebben we nog niet bedacht.
Donderdag gaan we naar de Apenheul. Dat stond hoog op het verlanglijstje van met name J, en omdat we nog nergens heen geweest zijn deze zomer, gaan we dat bij de eerste gelegenheid doen.

Zou het de vermoeidheid zijn die maakt dat ik er tegen op zie dat R over een week al begint met 4 dagen weg zijn? Dat ik even niet zie hoe ik dat moet gaan organiseren?
Het verbaast me van mezelf. Ik, degene die altijd overal het voordeel van kan zien, die nooit bang is voor obstakels, zie nu ineens overal beren op de weg.
Die beren varieren van 'hoe krijg ik de kinderen op school, en weer hier als ik ook 4 kleintjes heb om op te passen? ' Tot ' stel dat ik midden in de nacht ga bevallen, en hij zit aan de overkant, dan is hij er niet eens bij'
Gelukkig is het weer ochtend, en zijn problemen in de nacht en avonduren altijd groter dan overdag. Sommige problemen zijn zo op te lossen, een auto mag ik van de buurvrouw lenen, en voor dat uurtje oppas in de ochtend heb ik een oppas in huis.En 4 keer per dag naar school is heel goed voor mijn conditie. Het gaat ook allemaal wel lukken, toch had ik liever dat we wat meer tijd hadden om eea goed voor te bereiden.

Vakantie

Om me heen gaat iedereen met vakantie, of is net terug.
Ook dit jaar weer gaan we niet. Verbouwing, dikke buik, te kort aan geld houden ons tegen.
Niets bijzonders, dat is al jaren zo. Anders dan andere jaren vind ik het jammer. Ik gun mijn kinderen ook vakantie. Ik wil zelf erg graag weer eens kamperen.
Waar ik van droom is van het Luxemburg. Daar gingen we vroeger zelf altijd heen op vakantie, en maakten we, mijn vader, moeder en wij kinderen, dagtochten, wandelen.
Daar heb ik altijd van genoten. "Marrigje met de lange stelten", zei mijn vader altijd, en dan werd ik boos, "Marrigje met de korte pootjes", zei hij dan, en dan werd ik weer boos.
Terwijl ik dit schrijf, herken ik mijn jongste zoon. Die wil ook altijd alleen maar bij zijn naam genoemd worden. Geen toevoegingen, en geen verbasteringen. Lange tijd zelfs geen lieverd of ventje.

Heel graag zou ik het Mullertall weer eens zien, en de wandeling langs de rotspartijen nog eens maken. Of de wandeling die wij elk jaar een paar keer maken, waarbij we van een donker (denne)bos op een zonovergoten weiland kwamen, waar we altijd begonnen te zingen, 'in het groene dal, het stille dal waar kleine bloempjes bloeien' Een christelijke opvoeding heb ik wel genoten ja :o))

Maar ook wil ik Tsjechie beter leren kennen, tenslotte is dat het nieuwe vaderland van mijn oudste zoon, en het vaderland van zijn levensgezel.

Gelukkig heeft R dezelfde wensen, al wil hij ons graag meenemen naar Italie, het Gardameer dan met name. We dromen nu van een daktent op de Defender (heb ik verteld dat we een defender hebben gekocht? ) Als we die volgend jaar hebben vertrekken we. Dit jaar moeten we het nog maar een keer met dagjes uit doen. Als het werk en het geld het toelaat tenminste..

geoliede machine

Vroeger, in een vorig leven lijkt het, was mijn huishouden een geoliede machine, die vanzelf liep.
De laatste maanden is het alsof er zand in de machine zit.
Ik kan allerlei oorzaken verzinnen waarom het niet loopt, de verbouwing is een belangrijke oorzaak, en de grotere hoeveelheid werk is een andere.
Bovendien ben ik moe. Lichamelijk moe.
Deed ik eerder overdag oppassen, en savonds het huishouden, op dit moment pas ik op, en ga ik naar bed als de kinderen zijn opgehaald.
Doordat ik zo misselijk ben, en blijf, is koken iets wat ik liever laat dan doe. Maar er moet natuurlijk wel gegeten worden savonds. Ook dat is worstelen.

Mijn ex hield niet van een voorraad, met voorraadkast. Ik heb daardoor afgeleerd een voorraad te hebben. Maar nu ik zo veel werk, vriendlief en veel werkt, en heel erg geplaagd wordt door Mvr Reuma, grijp ik steeds mis, en kan dus ook niet, zomaar koekjes bakken, of wat dan ook zomaar.
Ook daar moet iets aan gedaan worden. Mevr Reuma gaat niet weg, als ze eenmaal binnen is.

R werkt momenteel thuis, maar gaat zoals het er nu uitziet, weer 4 dagen in de week aan de overkant werken, en ben ik weer 4 dagen alleen met de kinderen, en oppaskinderen. En Tinus natuurlijk. Het is dus belangrijk dat de machine weer schoongemaakt wordt en geolied wordt.
Maar hoe doe je dat? De energie is niet ineens terug omdat ik dat wil. De voorraad wordt niet door de kaboutertjes aangevuld, en de nieuwe ruimte (westwing is die gedoopt) is ook niet zomaar klaar en ingericht.
Ik vrees dat het schoonmaken van de machine nog even tijd gaat kosten.
Gisteren had ik cursus, en ineens had ik wel energie om savonds nog huishouden te doen, dus heb ik schoongemaakt, opgeruimd, gestofzuigd, was uitgezocht en zijn er nog wassen gedraaid. Nog 1 was draaien, en dan ben ik weer bij. Dan moet de was van vandaag nog, maar de bodem is weer in zicht. De paniek neemt daardoor bij mij af, en de machine raakt alleen daardoor al meer geolied.

Verbouwen is leuk, ik doe het zo weer, maar het is een aanslag op je welbevinden,op je huishouden, en zeker ook op je relatie. We nemen dan ook zeker 2 jaar rust voor we weer opnieuw beginnen met een andere ingrijpende verbouwing.

Angst

Mijn 3 oudste kinderen werken in een strandpaviljoen, of hebben daar gewerkt. Halve nachten heb ik wakker gelegen als een weer te laat thuis kwam. Vooral toen de oudste op Paal 9 werkte en later thuis kwam dan ik verwachtte lag ik wakker. Tot zijn grote irritatie overigens.
Altijd was ik bang dat hen iets zou overkomen onderweg terug naar huis. Lange verlaten wegen, waar ik weet niet wat kan gebeuren. Met als ergste nachtmerrie voor mij dat niemand ze zou vinden voor er de volgende ochtend weer iemand langs komt.

Voor 1 paar ouders is die angst bewaarheid geworden afgelopen zondag. En al ben ik niet gewoon dit soort berichten op mijn blog te plaatsen, die komt wel heel erg dicht bij. Angst is een slechte raadgever, dit lezende realiseer ik me weer, dat mijn angst wel een reeele angst is.

Het artikel kun je hier lezen.

Kookboek

Afgelopen week hebben we een kookboek gekocht. Zoet, koken met snoep is de ondertitel. En koken met snoep(jes) is het.
Je wist niet dat snoepjes zo lekker konden zijn. Tot nu toe is mijn favoriet de wafels met tumtum room, ook al was de zeebankettaart ook niet te versmaden (en zo op)
Vandaag worden het de fruitsnoeptaartjes.

Leuk om te doen, lekker om te eten, en het snoepen beperkt zich ineens tot na de maaltijd, als toetje.
Voor ons een aanrader dus.

En als we het dan toch over boeken hebben, op aanraden van de boekverkoper heb ik ' De kunst van het rijden in de regen' gekocht, van Garth Stein.
Een ware page turner. Ook een aanrader met dit slechte weer.

Zaterdag

Zaterdagen blijven 'lege' dagen voor me. Behalve als ik het druk heb en van alles te doen maar dan nog, voelt het verkeerd. Ik maak meestal grote plannen, en doe vervolgens niets. Schijnbaar heb ik de tijd ook nodig om uit te rusten.

Deze week had ik gepland in het weekeinde het scrapbook voor M af te maken. Ik moet nog 2 pagina's en eigenlijk moet het af voor ik aan geboortekaartjes, luiertjes, lakentjes enzo begin.
Voor de pagina waar ik mee bezig ben wil ik iets met schelpen doen. Gewone schelpen die je op het strand vindt, zijn erg kwetsbaar, niet gelijk, maar wel op den duur, dus wil ik bewerkte schelpen die men voor kettingen gebruikt.
Na enig zoeken vond ik wat ik wilde, 100 schelpen stukjes, voor 1 euro. Omdat dat op internet was, en we een hobbywinkel, die ook voor voor sieraden maken verkoopt, in het dorp hebben, dacht ik eerst daar eens te kijken. Daar hadden ze wel dezelfde kralen, maar voor een heel andere prijs, nl 10 c per stuk! Dat doe ik dus niet.
Weer thuis, schelpen stukjes besteld. Niet die van 1 euro, want daar was de winkel dicht, maar bij de Kwast, waar ik gelijk nog een schelpen push mold, en 2 ponsen die ik al heeeel lang wil hebben besteld heb.
Dat was dinsdag. Ervaring leert dat bij de kwast bestellen snel gaat, dus ik had verwacht gisteren aan het werk te kunnen, maar nee. De bestelling is nog niet binnen, en ik zit dus erg vast.
Niet erg, dan ga ik toch beginnen met ontwerpen van de geboortekaartjes? Ook daarvoor loopt een bestelling, die erg veel vertraging oploopt doordat de winkel met vakantie ging, en niet eerst de lopende bestellingen heeft afgehandeld.

Al met al was het niet heel erg, gisterenochtend vroeg (ik was om 5 uur op) eerst opgeruimd , schoongemaakt, en de was gedaan. Alle was, inclusief het strijkgoed.
Daarna toch een begin van een ontwerp gemaakt voor de geboortekaartjes. Er moet nog 'iets' worden toegevoegd, maar we kunnen geen van allen bedenken wat dat 'iets' moet zijn. Op tafel ligt sinds gisteren middag dus een half ontwerp te wachten op inspiratie. Net als de naam, komt het idee vanzelf langs, ik hoop alleen dat het op tijd is, want ik moet het nog wel maken (lees vouwen)

Halvewege de middag kwam de postbode met een pakketje. Ik al blij, toch iets van mijn bestellingen binnen, maar nee, het was het kraampakket van Unive. Daardoor heb ik wel ineens de kriebels. Tinus moet er ook nog uit..

Tenslotte dacht ik gisteren een leuk blogje te schrijven over het geweldige kookboek dat we van de week hebben gekocht, de titel en de uitgever zijn me echter ontschoten, en het boek kan ik niet vinden. Waarschijnlijk heeft J het ergens neergelegd, op een voor mij onlogische plek. Straks even vragen, dan komt dat later nog vandaag.

Om 19.00 uur kwamen de kinderen weer terug, en leeft het huis weer. Nu niet, L zit op de bank naar de tv te kijken en de jongens slapen nog (alle hier wonende jongens slapen nog, inclusief John Doe, de kater) Zou het genetisch zijn? Volgens mij zit slapen, en dan vooral uitslapen op het Y chromosoom.

Gezellig

Zoals elke keer weer, vind ik het heel gezellig., zo'n kleintje die beweegt en friemelt in mijn buik.
Soms zie ik de beweging meer dan dat ik hem voel. De verloskundige heeft me verteld dat Tinus 'Ruim in het sop ' zit. Waardoor ik soms gewoon niet voel wat Tinus doet.

Doordat ik zelf niet erg veel ben aangekomen (ik heb al een paar keer gehoord dat ik zo afgevallen ben) kan ik deze ronde de baby zelf ook voelen. Dat heb ik nog nooit zo goed kunnen voelen.
Als ik op mijn buik een beetje duw kan ik voelen dat de baby daar tegen mijn vel aan ligt. Erg grappig om te voelen dat de baby dan ook weer wegzwemt.

Verder ben ik moe, eigenlijk MOE met hoofdletters. Ik maak me zorgen over mijn conditie. Ik vermoed enige bloedarmoede, maar durf daar niet, zonder overleg, iets voor te gaan gebruiken. Bij de volgende controle even vragen of ik Floradix kan gaan gebruiken, dat werkt goed, en is minder stoppend dan al die staalpillen.
Die vermoeidheid is eigenlijk vooral lastig omdat ik wel gewoon werk, en hele dagen op kinderen pas. Gelukkig is het vakantie, en helpen de kinderen me een beetje. Neemt niet weg dat ik savonds, na het eten, in bed rol, en daar niet meer uit kom. Ik hoop straks ook een paar dagen vrij te hebben om wat voor Tinus te gaan maken, en ook wat gordijnen voor de westwing. Want in de avonden doe ik dus niet veel tot helemaal niets.

foto

Op verzoek van Irene een foto.



Dit is de wieg die we hebben gekocht. Zonder hemel, die ga ik zelf maken.
En ik wil de wieg nog wat persoonlijker maken.
De wieg die ik voor mijn andere kinderen had, een prachtige rieten hangwieg, waar ik zelf ook nog in gelegen heb, is beschadigd door houtworm, en moet nagemaakt worden. Dat ga ik zeker laten doen maar de rietwerker die dat moet doen, heeft zoveel werk, dat de wachttijd te lang is.
Na heeeeel lang nadenken en aarzelen, heb ik besloten dat ik een andere wieg ging kopen. Zoals R zei, de nagemaakte wieg is toch ook niet de wieg waar jij in gelegen heb.

We hebben lang gezocht naar wat we mooi vonden, en deze zagen we hangen toen we een dagje met dochterlief op stap waren in Utrecht.
Daarna weer lang gezocht naar een betaalbare, en die uiteindelijk gevonden bij de Babykraam in Uden. En vandaag kwam hij dus binnen, de wieg.
Hij staat nu ingepakt naast mijn bed. Naast de stapel babykleertjes die ik al gekocht en gekregen heb. Kan ik uit mijn bed ook zwijmelen bij al dat lieve kleine spul.

Post!!

In de afgelopen periode heb ik nogal wat besteld.
Voor hobby, voor huishouden en voor Tinus. De bestellingen varieren van eind mei tot eind vorige week. Inmiddels lopen er 5 bestellingen en 2 aankopen vanaf Marktplaats.
Afgelopen maandagavond klaagde ik bij R, dat het allemaal zo lang duurde, en dat ik eens wat binnen wilde krijgen. Waarop hij grapte dat hij een ruit voor Yolanda (onze defender) had besteld, en dat die wel eens eerder binnen zou kunnen komen.
Wat denk je? Dinsdagochtend stond de TPS (Texelse Pakket Service) op de stoep met een pakje voor R.
Waarop ik een leuk gesprekje had met de postbode dat ik 5 pakjes onderweg had, waarvan een paar al een maand geleden besteld.

Vanmorgen komt de postbode van de TPS binnen met de mededeling: Marrig, de eerste heb ik voor je!!

Ik blij. Nog veeeeel blijer was ik toen ik constateerde dat de eerste van alle pakjes de wieg is!
Eindelijk de wieg in huis. Okay, ik kan er nog niets mee, kan hem niet eens goed uitpakken. Maar de Wieg is in huis!!!
YES, het begin is er.

vooruitgang

Als ik vanavond tijd heb, zal ik een uitgebreid verslag geven van mijn wedervaardigheden afgelopen zaterdag, want die zijn op zijn minst interessant te noemen.
Voor nu een kort blog om jullie op de hoogte te houden van mijn bezigheden omtrent Tinus.

Ik heb me aangemeld bij de internetlijst over katoenen luiers maken. En daar gelijk een doos luierstoffen gescoord. Kan ik tenminste beginnen met luiers maken. Niet dat ik er veel nodig heb, maar een paar is nieuwe is niet verkeerd. Leuk om te doen, en Tinus verdient ook nieuwe kleding.

Bovendien hebben we vandaag de geboortekaartjes boeken, de blanco kaartjes wel te verstaan, bij de drukker opgehaald, en heb ik een kaartje uitgezocht. Niet eens de duurste uit het boek :o)) Maar wel precies wat ik wil. J (11) vond het te wit, maar hij heeft niet de visie van zijn moeder, wat daar nog op moet.

Voor de rest hebben we een planning gemaakt. Ook dat geeft rust. Omdat ik weet dat ik qua inrichting toch niets kan doen voor de nieuwe ruimte (WestWing gedoopt) af is, heb ik erg veel baat bij een goede planning. Deze maand is voor de auto, Augustus voor de westwing en de rest van de beneden verdieping, September voor de bovenverdieping en de babykamer. Dat kan pas dan omdat er eerst nog 2 radiatoren geplaatst moeten worden, en daar staat de afspraak voor in de eerste week van september.

Tenslotte, zoals het nu is, kan er geen baby bij. Een commode past niet, kleertjes of luiers kan ik nergens plaatsen. Ik denk dat de verloskundige het, zoals het nu is, niet eens goed zou vinden dat ik in mijn eigen bed beval. Gelukkig heb ik nog tijd genoeg om alles op zijn plek te krijgen.

Nerveus

Maandag mag ik er weer een week bij tellen en dan tellen we 24 weken in verwachting. Dat klinkt nog wel goed, en rustig, tot ik het omgekeerd ging tellen. Nog 16 weken te gaan...
De schrik slaat me om het hart. De verbouwing is nog niet klaar, dat is pas eind Juli het geval. En dat moet eerst klaar voor I weer naar beneden kan, en de babykamer vrij komt.
Dat Babykamer moet je ruim zien, is een heel kleine kamer, aansluitend aan onze eigen slaapkamer. er was, toen we hier kwamen wonen een doorgang gemaakt, die we hebben gesloten. Die moet weer open. De vorige bewoners hadden een te grote kast in dat kamertje staan, waardoor er in het plafond nog steeds een gat zit, wat nog gesloten moet worden. en de deur moet een schuifdeur worden.
Pas als dat het geval is, kunnen we gaan schilderen en inrichten.

Mijn spullen staan nog in de opslag, die moeten eerst terug, want daar zit ook nog een klein beetje babyuitzet tussen. Pas als dat weer hier is, kan ik zien wat ik nog nodig heb.

Dan de namen, we hebben zelfs nog geen idee in welke richting we het moeten zoeken. Riep ik eerst, als grap, de meest vreselijke namen, die R dan serieus in overweging nam, tot mijn grote vermaak. Inmiddels weet ik dat ik serieus moet gaan zoeken, en denken, ik heb alleen geen idee.

Het kaartje, ik heb een soort van een idee, min of meer uitgewerkt op tafel liggen. Is nog niet af, nog niet goed, en vandaag zit de opvang tot half 6 vol met kinderen waar op gepast moet worden. Helpt ook niet in de denkproces, het creatieve denkproces. Ook daarvoor geld, nog maar 16 weken, en dan moet het klaar. Maandag eens kijken of ik bij de drukkerij kan komen om de boeken met kaarten (blanco) kaarten op te halen. Dat helpt het denk proces wel een eind voorwaarts weet ik uit ervaring.

Als ik dit zo allemaal opschrijf slaat de paniek ene beetje toe. Het enige wat ik zeker weet, is dat er oppaskinderen met vakantie gaan, en ik straks, eind Juli begin augustus een paar weken mijn handen iets meer vrij heb, dan zal er iets moeten gebeuren. Want als de verbouwing klaar is, zal ook het woonhuis gedeelt heringericht moeten worden, want de opslag moet dan leeg.
Het zal allemaal wel goed komen, daar twijfel ik niet aan, als ik echter de berg zo overzie is het wel heel erg veel wat er nog moet.

Heb ik dat?

Dinsdagmiddag eindelijk een wasrek gekocht. zo'n mooie die je aan de muur bevestigd, een droogmolen noem je dat geloof ik.
Vanmorgen om 8 uur de eerste was opgehangen, en tegen 10 uur de tweede.
Heerlijk weer de was buiten. Voelt beter dan alles maar steeds in de droogtrommel te moeten drogen. Niet alleen vind ik het prettiger, harde handdoeken, ik heb toch ook morele bezwaren tegen het doorlopend gebruik van een droogtrommel. Milieu technisch gezien dan.
Maar met de verbouwing, het boren en schuren, en wat er nog meer allemaal gedaan werd, maakte dat het weinig zin had was op te hangen, dan had er erg veel opnieuw gewassen moeten worden.
Nu het einde in zicht is, kan ik weer buiten was drogen.

Ik was dan ook erg blij dat er 2 wassen aan de lijn hingen. Toen gingen, tijdens de lunch de vogels wel heel erg hard zingen. Wat een teken is dat er regen in aantocht is. Dus gelijk maar alle droge was van de waslijn gehaald. De nog niet droge was laten hangen in de hoop dat het droog was voor de bui losbarstte.
Kinderen, kleintjes in bed, met de andere 4 begonnen de tuin enigszins aan te harken. De temperatuur werd door de wind wat beter, en ik kreeg zelfs weer een beetje energie.
Even voor 2 de, inmiddels droge, rest van de was binnen gehaald. om 3 over twee barstte de bui los.
Behalve dat ik het heerlijk vond, de temperatuur daalde gelijk aanzienelijk, en de lucht werd weer adembaar, voelde ik me ook wel een beetje genomen. Kan ik eindelijk was buiten drogen, gaat het regenen. Dat is ook echt wat voor ons.

soms...

Als ik als verpleegkundige werk, ligt mijn frustratie cq tolerantie grens heel erg hoog. Van patienten en hun mantelzorgers, waar je in de vakantiezorg nogal vaak mee te maken hebt, kan ik veel hebben. Men is met vakantie, de zorg is anders dan ze gewend zijn. Ik probeer het mensen zoveel mogelijk naar hun zin te maken, door me aan afspraken te houden, extra vriendelijk en beleefd te zijn, en misschien iets meer te slikken dan ik zou doen als ik de dagelijkse zorg op me zou hebben.

Toch kan het zijn dat iemand gewoon te ver gaat. Gisterenavond was dat het geval.

De 71 jarige vader van de patient die ik moet helpen was zo onbeleefd, zelfs onbeschoft te noemen tegen mij, dat ik me zeer erg heb moeten beheersen om niet halverwege weg te lopen. Zoals alle verpleegkundige en verzorgenden gaat het belang van de patient me voor alles, en dus heb ik de patient zelf geholpen. Ondanks dat deze jongen een zwaar hersentrauma heeft, en slecht op dingen reageert, weet ik, merk ik, dat ik wel contact heb met hem. Extra naar dus dat zijn vader me de les meende te moeten lezen, op zo'n manier dat zelfs zijn zeer zachtaardige en vriendelijke vrouw het nodig vond om te zeggen dat hij moest ophouden.

Na thuiskomst heb ik mijn collega gebeld, die vanavond mijn dienst overneemt. Ook zij heeft problemen met hem, al is hij tegen haar nog niet zo onbeschoft geweest. Ben heel benieuwd hoe dit gaat aflopen.

In de krant

Vanwege onze actie voor gastouderopvang, stond er vandaag een artikel in de helderse courant, of eigenlijk in het Noorhollandsdagblad, in alle edities heb ik begrepen.
Goed stukje, mooie foto staat er in de krant bij.

Minder leuk zijn de reacties die er op de site bij staan.

Ook hier merk ik weer dat de invloed van de media groot is. Veel mensen reageren met 'die 2 verdieners kunnen makkelijk zelf kinderopvang betalen. Daarmee reagerend vanuit het beeld dat door de media is neergezet..
Er zijn maar weinig kinderen waar ik op pas, waarvan de ouders een inkomen hebben dat ze de kinderopvang zelf kunnen betalen. De meeste werken vele uren en kunnen het hoofd boven water houden. Veel zijn alleenstaande ouders. Dat ten eerste.
Bovendien gaat het daar niet om. De vergoeding voor de kinderopvang blijft, die wordt alleen niet meer verstrekt voor gastouderopvang. Ouders die meer dan 10 uur opvang per week nodig hebben zijn daardoor gedwongen te kiezen voor een kinderdagverblijf.
Voor ouders wordt de opvang alleen duurder, zoals de plannen er nu voorstaan, als we het hebben over gastouderopvang, voor een kinderdagverblijf zal een ouder niet of nauwelijks meer gaan betalen.
Voor de gastouder is het de doodsteek van haar beroep, voor haar inkomen. Gastouders die er voor kiezen om op kinderen te passen, dat vol overgave doen, en zo ook voor haar eigen kinderen te kunnen zorgen, zullen nu ander werk moeten gaan zoeken, en een gastouder of kinderdagverblijf om voor haar kinderen te zorgen.
Reden genoeg om serieus actie te voeren.

Grote Broer

De grote broer is thuis uit Tsjechie, waar hij als kok werkt in het Four Seasons hotel.
Feest natuurlijk.
Er liggen peren op tafel. R (4) pakt ze, en S (23) zegt dat R ze niet mag opeten want ze zijn voor door het eten.
R: Dit zijn peren.
S: Nee, dit zijn bananen.
R: Moemi dat zijn toch peren?
Ik: Ja dat zijn peren.
S : Nee dat zijn geen peren, dat zijn bananen. Ik ben kok, ik weet dat.
R: Jij bent geen kok.
S: Ben ik geen kok?
R; Nee Ilja is kok.
S: Wat ben ik dan?
R: Jij bent een oen.

Pre puber!!

J (11) wil een restje taart van mijn verjaardag. Een tompoes uit de diepvries.
Hij pakt een bordje, en ik zeg tegen hem:' Eet het maar uit de doos, scheelt weer afwas'
Als hij toch het bordje prefereert verzucht ik: 'Waarom luistert er nou nooit iemand naar me?'
Waarop hij antwoord: ' Ik hou wel van je, ik luister alleen niet naar je'

Daar kan ik het dan weer mee doen.

Onder de indruk

Zoals elke dag lees ik een aantal blogs. Onder andere die van Anja Meulenbelt.
Die van Anja is altijd interessant, vaak leuk, en soms grappig.
Vandaag was er een blog over het invullen van visumaanvragen voor haar man en zijn zoons, die voor familie bezoek naar Nederland willen komen.
Een paar keer moest ik er hartelijk om lachen.

Het venijn zit hem in de staart. Uiteindelijk was ik weer diep geraakt en zelfs geschokt door dit blog. Wat een hoop ellende maken die mensen daar mee, dat dit de enige manier van overleven is.
Elke keer als ik het lees wilde ik dat ik meer kan doen dan alleen lezen, steun betuigen en proberen meer mensen in te laten zien dat de situatie in Gaza niet meer kan, dat er iets aan gedaan moet worden. Het is helaas een heel lange weg, waarvan heel veel palestijnen in Gaza het einde niet van zullen meemaken. Niet omdat de weg nog 80 jaar gaat duren, maar omdat er ook veel kinderen en jonge mensen door kogels om het leven komen.

Nuttig

Vandaag was ik vrij, nou ja, een groot deel van de dag. De planning was dat ik uitgebreid zou gaan scrappen.
Zoals gewoonlijk liep het anders. Om te beginnen was er wat achterstallig huishoudelijk werk doordat ik gisteren niet wilde, en zaterdag niet thuis was. Vrijdag was ik ook nog jarig dus heb ik ook niet het volledige programma afgewerkt.
Er was vooral veel was. Beter, er ligt nu nog een stapel om op te vouwen, waar ik vandaag niet echt aan toe gekomen ben.

De regering heeft nl een probleem, en heeft daar plannen op losgelaten. Plannen die mij in mijn portemonaie raken, en niet te kort. Als de plannen zoals ze er nu liggen doorgaan, dan ga ik er minimaal 33% op achteruit in salaris, in het slechtste scenario zelfs 50%. En dan kan ik geen gastouder meer zijn.
Minstens zo belangrijk vind ik dat met de plannen zoals ze er nu liggen de kwaliteit van de gastouderopvang niet meer gewaarborgd is. Nu moeten GOB's 2 keer per jaar een risico inventarisatie doen. Als de gastouderbureau's verdwijnen zal die controle ook gaan vervallen. Als ik als gastouder wil blijven werken moet ik me aansluiten bij een groot kinderdagverblijf, zal ik kinderleidster moeten worden en een thuiscreche moeten beginnen. Daarmee komt het mooie van de gastouders te vervallen. Kleinschalig, een gezinssituatie nabootsend, doordat er kinderen zijn in verschillende leeftijden tot 12 jaar.
Omdat ik toch politiek bezig ben, heb ik het kamerlid van de SP dat kinderopvang in haar portefeuille heeft aangeschreven, en zaterdag ook gesproken.
Vandaag ben ik bezig geweest met opzoeken van hoe ik veel gastouders kan bereiken. En daar kwam een telefoontje van het NoordHollandsDagblad om de hoek.
Via de telefoon heb ik kunnen vertellen wat me nou zo dwarszit in de hele plannen.
Gastouderopvang zou een erkend beroep moeten zijn.
Gastouderbureaus moeten blijven bestaan, tenminste de goede. Zonder hen is het moeilijk kwalitatief goede opvang te verzorgen.
Kinderopvang moet betaalbaar zijn en blijven. Kinderen zijn onze toekomst, daar moeten we, als land in investeren.

Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt en ook mijn email adres in de krant laten zetten, in de hoop dat er mensen op reageren die mee willen denken over hoe we, als belanghebbende, ouders en gastouders, tegen deze plannen kunnen protesteren.
Nuttig bezig geweest ben ik dus wel vandaag, alleen, is de dag alweer bijna om, is er nog geen was gevouwen, en is er weer niet gescrapt.