Frustratie

Ineens is het genoeg.
'Moemi, waarom blijf ik zolang 5?'

Gelukkig nam ie genoegen met mijn antwoord, dat hij een jaar 5 was, en geen seconde langer.

' IK BEN BIJNA 6!!!!!!!!'

(en dat is het jongetje dat savonds huilend uit zijn bedje komt, omdat hij het zo spannend vindt om naar groep 3 te gaan)

Kamer

Zou ik vandaag foto's maken van de kalender, dat is er helemaal bij ingeschoten.
Ik had ineens de geest, en heb de kinderkamer opgeruimd. Dat is de eerste van een serie dingen die er gedaan moet worden voor de scholen weer beginnen.
De kinderkamer wordt steeds een zootje, dus heb ik er vandaag gewoon eens wat dingen uitgegooid. Al het speelgoed is nu uit de kamer verdwenen, inclusief de speelgoedkast. Die laatste (een trofastkast van Ikea) staat nu beneden in de gang, daar gaan alleen kleine bakjes in komen, en dan heeft iedereen inene een postbakje, waar net iets meer in kan dan alleen een brief of 2.
En omdat ik toch bezig was, heb ik de kachel maar schoongemaakt. Rafael had bedacht, op een avond toen hij niet kon slapen, dat die saai wit was, en wel een kleurtje kon gebruiken. Dus de kachel met stift en balpen gekleurd. Het was helaas niet helemaal mijn stijl. De kachel is nu weer soort van wit. Helemaal kreeg ik het er niet af.
Rafael zijn bedje staat nu op een andere plek, de muur kan ik, als hij die gaat 'schilderen' tenminste makkelijk opnieuw een kleurtje geven. Hoewel ik hoop dat hij begrepen heeft dat het niet de bedoeling is dat hij op iets anders dan papier tekent en schildert.
Ook heb ik het bureautje van Lea verplaatst, dat staat nu voor het raam. Daardoor heeft Lea haar bed weer zoveel ruimte dat de laden onder het bed weer open kunnen, EN het bed weer uitgeschoven kan worden tot 2 persoonsbed (wat Ruben de uitspraak ontlokte dat Lea wel het beste en coolste bed van het hele huisgezin heeft)

Omdat opruimen altijd werkt als domino effect, heb ik ook nog de kratten van Ruurd, die nog steeds op uitpakken stonden te wachten, leeggeruimd in de prachtige ladenkast in de westwing. 5 kratten, leeggeruimd in 3 laden. Geen slechte deal.

Na het eten moest de benedenverdieping nog in orde gemaakt worden voor het werk van morgen. Ruurd had nl in de Westwing de administratie zitten doen.
Dat wil zeggen opruimen, schoonmaken, de keuken reinigen, en toen boven nog bedden opmaken.
Nu lig ik gesloopt op bed, naar Weeds te kijken. Voet doet megazeer, ik ben megamoe, maar wel zeeer voldaan dat de kinderkamer EINDELIJK weer naar mijn normen is opgeruimd. Na het bezoek van Britt, een paar maanden geleden (is het al zo lang? ) was dat niet meer gebeurd. Ben benieuwd hoelang het nu zo blijft. Kinderen waren er ook erg blij mee, misschien dat dat meehelpt in het opgeruimd houden van de slaapkamer??
Morgen beginnen we met de volgende kamer, als ik dan tenminste weer op mijn benen kan staan.

Af

Enige tijd geleden bedacht ik dat het leuk zou zijn om een verjaarskalender te maken. Ik wil meer mensen een kaartje sturen, dus is het handig als je alle verjaardagen op 1 plek hebt staan.
Dat werd, zoals dat gaat, een heel project. Een groot project ook.

In eerste instantie wilde ik een kalender maken, waar kaarten op zaten, zodat ik alleen maar een kaart hoefde te pakken en die te sturen. Dan kon ik in de loop van het jaar voor iedereen een kaart maken en die op de juiste plek opbergen. Dat idee moest ik laten varen omdat ik niet kon verzinnen hoe ik die kaarten vast moest maken.
Dan maar een gewone stempelkalender. Waarom weet ik eigenlijk niet, maar ook dat idee heb ik laten varen.Het is een scrapkalender geworden.
In eerste instantie met foto's van plaatsen en gebeurtenissen, maar uiteindelijk ook met foto's van personen.
Ik had mezelf tot doel gesteld om een kalender te maken zonder dat ik er iets voor hoefde te kopen. Dat was wel een leuke uitdaging, en dat is gelukt. Allerlei oud gereedschap, en artikelen die ik gekregen heb maar nooit gebruikt heb ik gebruikt. Zelfs stickers, die ik nooit gebruik.

Vorige week had ik een mal gevuld met papierpulp, en vanmiddag heb ik die losgehaald, gekleurd, en de scrap afgemaakt.
Daarna moest ik de dagen nog afmaken, en de kalender aan elkaar zetten. Het gaf een kick dat het helemaal af was. Eindelijk weer eens een project gewoon afgerond. Heerlijk.
En het leukste is, het is klaar voor de grote bestelling met stempels binnen is, zodat ik heerlijk met die stempels kan spelen, zodra ze binnenkomen.

Morgen zal ik foto's maken, en plaatsen. Dat ging vanavond niet meer door tijdgebrek.

Regen.

Ik weet het, ik ben raar. Maar het regent en ik vind het heerlijk.
Even geen zon, even geen hitte. Even gewoon binnen mogen zitten zonder dat iedereen zegt: Het is heerlijk weer, lekker buiten. Terwijl ik echt na 5 min in de zon barstende koppijn heb.

Ik hou van de zomer, echt, ik vind het heerlijk dat ik naar buiten kan zonder jas, en normaal gesproken vind ik het heerlijk om in het bos te vertoeven. Hoewel dat na verloop van tijd ook wel gaat vervelen.
Zodra te temperatuur stijgt, en de zon feller schijnt, functioneer ik slechter. Ik ben moe, moe en nog eens moe, alles is me te veel. Ik word er ook minder gezellig van (zeg maar gewoon mega chagerijnig)
Vandaag regent het, en al is het lastig, want de kinderen kunnen niet buiten spelen, ben ik er blij mee. Het is dat er zoveel mensen op de camping staan, vind ik het vervelend dat het voor hun zulk naar weer is. Laat het dus maar snel weer droog worden.

Klantenservice

Het huis waar wij wonen stond, voor we het kochten 4 jaar leeg, nadat de vorige bewoner was overleden.
Bij de overdracht wensten de erven ons veel succes met het overzetten van alle post. Zij hadden het in de 4 jaar daarvoor niet voor elkaar gekregen.
Ondanks allerlei moeite mijnerzijds is het mij tot nu toe niet gelukt.
Gisteren kreeg ik 2! keer een brief van de KPN met een mailing aangaande het zakelijk adres van mvr.
Het bedrijf van Mvr bestaat nog, maar is , nog langer geleden , overgenomen. Ik geloof door een (schoon)dochter, maar zeker weten doe ik dat niet.
Dus ik bellen vanmorgen.

Zakelijk KPN gebeld. Keuze menu, keuze 4, nog een keuze menu, keuze 2, nog een keuze menu, keuze 3, en ja, toen had ik eindelijk iemand aan de telefoon.
Deze meneer kon niets voor me doen. Ik moet even over leggen, en dan verbind ik u door.
Ik werd doorverbonden met de afdeling Facturen zakelijk.
" Ik kan alleen de facturen wijzigen, die gaan bij deze naar het andere adres, maar voor de mailings en andere post moet ik u doorverbinden met een andere afdeling, daar kan ik niets aan doen."
Fijn dank u wel.

Met de afdeling zakelijk van KPN< waarmee kan ik u van dienst zijn?
En voor de derde keer deed ik mijn verhaal. Mvr is al 7 jaar geleden overleden, en ik krijg nog steeds post voor haar bedrijf.
O, maar daar kan ik niets aan doen, ik verbind u door met de afdeling zakelijk
Ik: Nou,daar ben ik begonnen, die verbinden me door met u voor de mailings
Hij: Ik kan daar niets van vinden, ik moet u echt door verbinden met de afdeling zakelijk. Maar ik zal er een notitie bij doen, dan kunnen ze gelijk verder.
ik: Nou, okay, dank u wel.

Met de afdeling zakelijke facturen van KPN, waarmee kan ik u van dienst zijn?
Ik: Ik krijg nog steeds post voor de vorige bewoner, en ik woon hier nu 3 jaar, en mvr is 4 jaar daarvoor overleden.
Zij: Krijgt u nog steeds facturen?
Ik; Nou ik bel nu over een mailing.
Zij: Daar kan ik niets aan doen, ik kan alleen iets aan de facturen veranderen
Ik(toch enigzins geirriteerd): Dat is al geregeld, ik wil zo graag van alle post af, en ik ben nu 4 keer doorverbonden.
Zij; met een zucht: Ik maak er een klacht van, dat lijkt me dan het beste.

Dus ik heb mijn telefoonnummer achter gelaten, en hoop er nu het beste van.

En dan te bedenken dat de KPN niet het enige bedrijf is dat nog steeds post doorstuurt....

Wanneer

Wanneer houdt het op met pijn doen?

We zijn nu 3 jaar na de scheiding, Deze week is het 3 jaar geleden dat ik mijn handtekening onder de scheidingspapieren zette. Raar dat dat zo'n onbewuste inpact heeft, want ik realiseer dat pas als ik het opschrijf.
Na een paar boze mails, en een boze ex op de stoep bij het ophalen van de kinderen, en een minachtende blik van zijn vrouw bij het thuisbrengen ben ik er weer erg mee bezig.
En vooral vraag ik me af, wanneer houdt het op met pijn doen?

Vorige week is mijn kies getrokken, doet ook pijn, maar als die pijn gaat overheersen, neem ik een paracetemol, of twee, en dan trekt de pijn weg.
Waarom is er niet een paracetemol voor hartzeer?

Winnen.

Eigenlijk doe ik nooit mee aan wedstrijden, want ik win nooit wat.
Maar die stelling kan ik niet meer hard maken. In een maand tijd heb ik 2 prijzen gewonnen.
De eerste zijn stempels van Stampin' up, waarbij er lootjes werden verdeeld over de klanten in Juni. Bij de demonstratrice bij wie ik mijn spullen koop. Erg leuk. Bij mijn volgende bestelling, die van Juli, komt mijn prijs. Cool niet?

De tweede viel vandaag op de mat. Een DVD van Marco Borsato : Wit Licht. Die had ik nogniet, en vind ik wel erg leuk. ZO maar gewonnen bij mijn verzekeringsmaatschappij omdat ik een klanten enquete had ingevuld. Ook niet verkeerd toch?

De goede dingen komen in drieen, zeggen ze altijd, zou ik nog wat winnen??

Kies

Jaren geleden had ik een wortelpunt ontsteking in mijn kies. Die is toen behandeld. Maar die kies is altijd naar gebleven. Sinds die tijd ben ik nooit pijn vrij geweest. met als hoogtepunt, zoals de oplettende lezer zich wel kan herinneren, de verschrikkelijke kiespijn van vorige zomer. Toen konden ze er niets aan doen, zelfs geen foto maken vanwege Tinus.

Een paar maanden geleden is er een foto gemaakt, en bleek er toch een forse onsteking in de kaak te zitten. Niet eens in de kies zelf, maar er onder. Omdat de kies toch wat zwak was, was de beste optie, die kies trekken. Daar moest ik maar een afspraak voor maken.
Een paar weken geleden was ik toch een rondje aan het bellen, en toen heb ik gelijk maar een afspraak gemaakt.
Vanmorgen was het zover. En hoewel het trekken me heel erg mee viel, en volgens de tandarts de ontsteking met de kies mee kwam, heb ik sinds vanmorgen 11 uur, mega pijn in mijn mond.
Ik vind dat ik zielig ben, en als je zielig bent heb je recht op cadeautjes (toch?)

Maar ja, dan heb je wel iemand nodig die je ook zielig vindt en die cadeautjes voor je koopt. De kinderen hebben tekeningen gemaakt, dat dan weer wel.
Maar helaas, ik was toch niet zielig genoeg, en morgen is het vast weer beter. En als dit het begin is van de einde van de pijn, dan hoor je me niet klagen. Eindelijk geen pijn meer in mijn mond, lijkt me geweldig.
Over een tijdje moet er nog een kies uit. Daar zie ik nu minder tegen op dan vanmorgen. Leuk vind ik het nog steeds niet.

Op

Zomaar ineens is het op. Helemaal op geloof ik zelfs.
Mijn vermogen om het positief te zien, om te blijven geloven dat mijn been genezen zal.
Zomaar ineens ben ik er van overtuigd dat het niet verder zal genezen dan dit. Van hieruit zullen we verder moeten organiseren en leven. Ik wil niet meer wachten op betere tijden. De betere tijden komen niet zomaar vanzelf langs.
Ik ga mijn eigen betere tijden maar maken.

Afgelopen schooljaar ben ik zogoed als niet op school geweest. Eerst omdat ik door mijn zwangerschap niet meer vooruit kon, en zo moe was dat anderen de kinderen haalden en thuisbrachten. Sinds 1 oktober door mijn enkel. Tot het zomer vakantie was ging ik er vanuit dat ik na de zomer vakantie de kinderen zelf wel weer naar school kon brengen. Dat was een soort van beeld dat ik voor ogen heb. Maar het betert niet, het blijft op punt x staan, en er zit geen beweging meer in. Sterker nog, het doet soms weer meer pijn, en mijn been blijft maar vocht vasthouden. Wat een rot gevoel is.
Ik heb ernstig last van bewegingsarmoede. Ik ben altijd nogal bezig,doe graag zwaar lichamelijk werk (ja echt) en dat alles kan ik nu niet. Ik kan ook geen einden wandelen of langs het strand lopen. En als ik eerlijk ben, zie ik dat niet meer gebeuren ook.
Dus moet ik nu oplossingen gaan verzinnen voor eht naar school brengen, en uit school halen van de kleinere kinderen, en ook voor mijn oppaswerk. Misschien moet ik wel op zoek naar ander (lees zittend) werk. In ieder geval, de komende weken zullen staan in het teken van herdefinieren van mijn zelfbeeld, en de daarbij behorende oplossingen.

Vakantie.

Ja hoor, het is zover, Zomervakantie.
Dat hebben we, zoals te doen gebruikelijk, in stijl gevierd.
Normaliter bak ik een taart oid, maar daar vond ik het vandaag veuls te warm voor.
Dus heeft Joshua de Aldi geplunderd, en ijsjes, milkshakes en ijskoffie gehaald, Ook nog dropjes en chips voor later op de dag.
Omdat het zo vreselijk warm was, heb ik een waterspeelgoedje laten halen. Het ding kostte 15 euro, en zelfs als er de hele zomervakantie niet meer mee gespeeld wordt, heeft ie zijn geld meer dan opgebracht. Iedereen was nat inclusief de verenigde schilder die langs kwam rijden.
F, slecht 23 maanden, werd wakker, uit bed getild, en uitgekleed. Binnen 5 minuten was hij doornat. Zijn zusje, 3,5 die tot dan toe verre van het water was gebleven, al had ze wel erg veel lol met de anderen die wel nat werden, durfde ook ineens, en was ook doornat.
De twee buurkinderen, ook oppaskinderen, die net werden opgehaald toen we het wilden zetten, waren toch tot op het bot toe nat toen ze naar huis gingen.
Ruben, die eigenlijk niet nat wilde worden, kon het toch niet laten, trok tenslotte toch zijn zwembroek aan, en toen hij ging, ging hij ook volledig, en was natter dan nat.
Joshua spande de kroon. Die was niet alleen van buiten nat, maar ook van binnen. Man wat heeft die gespeeld. Cecilia die bij de open tuindeuren in de box lag, keek haar ogen uit. Normaliter gaat ze gelijk staan als je haar in de box zet, maar nu bleef ze liggen kijken, zeker een uur innig tevreden, toen kwam het water ook haar kant op (want ik moest ook nat toen ik even buiten stond) en daarmee was het wat haar betrof over.

Toen alle oppaskinderen waren opgehaald, nog even opruimen en daarna een lekker tvdiner. Niet omdat we makkelijk wilden, maar omdat we de vakantie wilden inluiden met een picknickmaaltijd voor de tv, alwaar we een film draaiden. Atlantis. Helaas was Cecilia het uiteindelijk meer dan zat, die wilde in bad en slapen. En omdat ik er toen toch uit was, heb ik even met mijn nieuwe stempels zitten spelen toen Cecilia uiteindelijk sliep.

Daarna met de kinderen een potje korinpa gespeeld. dwz ik speelde en de kinderen leverde commentaar, terwijl ik alleen maar het record naar beneden vallen wilde verbeteren. Dat is gelukt overigens.
De jongste 3 liggen in bed, en slapen, de twee oudste zitten beneden te gamen. Die mogen vandaag laat opblijven.
Als de vakantie zo blijft, ben ik niet ontevreden, al moet ik wel werken. Zo is het heel gezellig werken.

Stempels

Zoals bekend ben ik redelijk verslaafd aan stempels, inkt en het kliederen daarmee.
Nu bestaat er een bedrijf in Amerika dat prachtige dingen maakt. Ik had al vaker wat van hen gezien, in bladen, op het internet, op Youtube. Maar nooit iets kunnen kopen.
Een paar maanden geleden zag ik weer eens wat, en ben toen echt op zoek gegaan. Naar een adres in Nederland waar je Stampin Up produkten kan kopen.
Wat blijkt nou, dat kan niet :D

Het bedrijf werkt, net als Tupperware, met party's. Een stempelparty in dit geval dus. Dan kan je bestellen bij de demonstratrice, die het dan weer bij de fabriek besteld, en weer doorverkoopt.
Dit bedrijf levert niet naar Nederland. Gelukkig is er iemand die daar een oplossing voor heeft gevonden. Zij organiseert stempelparty's via het web, en verzameld de bestellingen, en stuurt die door naar een demonstratrice in Amerika. Een die wel wil leveren naar Nederland.
Het is nogal een werk denk ik.

Om te bestellen is er een catalogus, die elk jaar vernieuwd wordt, in juni. Vlak na mijn aanmelding op de lijst van Stempelparty werd de catalogus vernieuwd. Dan gaan er een hoop produkten uit, en komen er nieuwe produkten in.
Van de oude lijst moet je dan bestellen wat je perse wilt hebben, want dat is daarna niet meer leverbaar.
Ik heb dus besteld. Een berg. En een deel van die berg werd woensdag ineens bezorgd.
Samen met Margriet heb ik de catalogus bekeken, en bedacht welke dingen ik toch wel een volgende keer zou willen bestellen. De stempels gemount (op hout gezet) en het geheel ligt nu te wachten tot ik tijd heb er mee te spelen. Want tijd, dat is een groot goed.

Wist u dat:

... Ik het heel erg druk heb?
... Ik daardoor bijna niet aan bloggen toe kom?
... Ik een compleet fotoblog heb klaar staan?
... Mijn laptop moet worden geupdate naar KDE4 voor ik dat kan plaatsen?
... Dat vandaag moet gaan gebeuren?
... Cecilia los kan staan?
... Cecilia een tand heeft?
... Ik daardoor nachten niet of nauwelijks heb geslapen?
... Cecilia alleen achteruit kan kruipen?
... En daar heel boos om wordt?
... Ze wel bijna los kan lopen?
... Ruben en Joshua al vakantie hebben?
... En ze hun vakantie cadeautje ook al binnen hebben?
... De een een Samsung Ultra Tough
... De ander een LG Arena
... Lea Joshua zijn oude mobiel heeft gekregen?
... Ze daar heel erg blij mee is.
... We vrijdag allemaal geknipt zijn
... De mannen nu allemaal kort haar hebben.
... De een wel iets korter dan de ander.
... Ik dinsdag 7 wassen heb gedraait en opgehangen
... Mijn enkel al sinds dinsdagavond daar tegen protesteerd
... Ik vandaag een dag van volstrekte rust heb ik gelast
... En daar nu al van baal
... Maar wel braaf blijf zitten.
... Lea op schoolkamp is geweest
... en als een van de weinige niet gehuild heeft
... Ze ook Milly weer mee terug heeft genomen.
... Wij vrijdag zijn geinterviewd voor de Margriet?
... Ruurd bijna een andere auto had gekocht
...De verjaardagskalender bijna klaar is
... Ik daar erg blij mee ben,
... Omdat de nieuwe stempels ook bijna aankomen.
... Ik foto's zal plaatsen als de kalender af is
... Als Digikam tenminste werkt tegen die tijd.
... Mijn oudste zoon dinsdag 25 wordt
... Ik me ineens realiseer dat ik hem mis?
... Dit wel weer genoeg update is voor vandaag?

De was

Zoals bekend, heb ik een hekel aan de was opvouwen. Ik probeer het bij te houden, maar soms lukt het niet, en dan loopt het erg op.
Bovendien heb ik een been dat niet goed werkt, waardoor ik niet de was makkelijk buiten kan hangen. Onze tuin schreeuwt nl nog steeds om een paar sterke mannen die hem even omspitten en egaliseren.
En kuilen en bulten zijn heel eng met een instabiele en pijnlijke enkel.
Gisteren was het zulk mooi weer, was er zoveel was, en had ik een goede dag, zodat ik me gisteren op de was heb gestort.
7 trommels gewassen, en die 7 plus 5 andere, weggevouwen en in de kast gelegd.
Met de hoop dat ik er dan toch vandaag vrij van was, en tijd had om me even met quilling bezig te houden. Ik heb voor mijn verjaardag nl een boek gekregen over quilling.
Maar helaas. De eerste trommel draait al weer, en de tweede ligt te wachten.

Ik ga toch maar een machine uitvinden waar je de was vies instopt, en waar het gewassen, gedroogd, gestreken en opgevouwen weer uit komt.

Verwend,

Na een heel heftige week, waarin veel gebeurde en mijn pc niet deed wat ik wilde, hadden we afgelopen vrijdag schoolfeest.
Om 1700 uur werden we op school verwacht. Daar deed de gehele school (inclusief leerkrachten) de vogeltjesdans. Grappig om die stijve en stille leerkracht met verve de vogeltjesdans te zien doen.
De kinderen waren natuurlijk allemaal geweldig en schattig en leuk. Dat behoeft geen commentaar toch? Ik was mijn fototoestel vergeten, en zo niet, dan had ik toch geen foto's kunnen plaatsen, want mijn fotoprogramma van mijn laptop werkt niet naar behoren. Dus jullie houden wat te goed.
Daarna het traditionele feest. Elk jaar heeft het een ander thema, maar eigenlijk is het elk jaar hetzelfde. Wel erg leuk, dat dan weer wel.
Tegen 7 uur vertrokken we, want Ruurd en de kinderen moesten nog cadeautjes kopen voor mijn verjaardag. Door de stress van de week daarvoor was dat er nog niet van gekomen.

Ze vertrokken met een beetje tegenzin, want cadeautjes uitzoeken is lastig. Maar kwamen geheel opgetogen terug. Helemaal vol van hun geheimpje, wat ze niet nalieten om me te vertellen. (jammer genoeg ben ik niet zo nieuwsgierig, of beter, vind ik cadeautjes te leuk om te krijgen ,om eerder te willen weten wat er inzit )
Ruurd verstopte de pakjes zichtbaar in de boekenkast, hoewel, om dat nou verstoppen te noemen :D.
Er waren pakjes bij van een juwelier....dat zouden oorbellen kunnen zijn.....

De volgende ochtend, zaterdag, werden we wakker doordat er kinderen op het bed sprongen, die me vertelde dat ik nog niet naar beneden mocht. Na enig gerommel beneden, ineens een brul, en een kind dat de trap op stuiterde. De poes had 3 jongen geworpen op het bed van Ruben. Het tweede kind stuiterde de trap op, nee, 2 jongen. En met het derde kind dat de trap op stuiterde , en ook 2 jongen meldde, dachten we dat er 2 jongen geboren waren.
Toch allemaal maar naar beneden, daar de 2 jongen bewonderd, en koffie en thee gemaakt voor de liefhebbers.
Toen was het eindelijk cadeautjes tijd, dachten we, maar nee, 1 van de kinderen had het cadeautje opgeruimd, maar waaaar ook weer. In de zoektocht naar dat cadeautje, werd er ineens toch een derde jong ontdekt , die was onder het dekbed gekropen, en had de weg terug niet kunnen vinden. Gelukkig was hij nog okay, en blij weer bij de moeder te zijn.
Toen het ene cadeautje gevonden was, konden we cadeautjes uitpakken. Man o man, wat ben ik verwend door mijn 6 tal.
Een dikke vegatarier, de dunne vegetarier,(dit zijn kookboeken) het nieuwe boek van Zafon, een setje stempels, een setje nestabilities en de klapper, een armband van Pandora, met 3 bedels!!
Ik had net de armband en 1 bedel uitgepakt, toen een van de jongens kwam melden dat er 1 van de jonge katjes kwijt was. Omdat we nog een nest hebben, van 4 jongen, reageerde wij laconiek, oo die komt wel weer terug. Maar het ging om een van de pasgeboren katjes.

Onze eerste reactie was, die is van het bed af gekropen, en ligt ergens achter of onder. Maar het hele bed uitkloppen, en nogmaals de dekens uitkloppen gaf geen oplossing. Kinderen dachten dat moeder poes misschien met het jong gesleept had, dus zochten de hele bovenverdieping ook af. Maar nee, geen jong te vinden.
De kamer van Ruben met een stofkam uitgezocht, geen jong. Ik kan daar niet tegen he, ik ben gek op katten, maar die beesten geven zo'n zorg,dat ik had besloten het me niet meer te laten raken maar dat maffe jong, dat weg is, deed het laatje weer helemaal open.
Ik vond er niets meer aan, en wilde dat jong, LEVEND, gevonden hebben. Zo'n jong maakt geluid als ie zijn moeder kwijt is, dus moest ik op mijn gehoor zoeken. In de kamer van Ruben was hij/zij niet, zoveel was duidelijk, dus begon ik boven.
Ik alleen, naar boven, en daar luisteren. En ja hoor, na even geduld te hebben gehad, hoorde ik een heel zacht gepiep. Toen wist ik in welke richting ik moest zoeken. Na nog een piep vond ik het jong, verstopt in een hoekje van de kast, tussen de lappen die daar liggen.
Pff, dat was een pak van mijn hart. We hebben de jongen gelijk in een doos gedaan, met moeders erbij, en op een rustige plek gezet.
Toen kon ik eindelijk mijn laatste cadeautje uitpakken.


Daarna boodschappen doen, bowl maken, gezellig met zijn allen, Terwijl we daar mee bezig waren, kwam mijn moeder met een vriendin op bezoek. Erg gezellig. Zij bracht 3 snijlinialen mee.
Er was post, mooie en lieve kaarten van vriendinnen, en een pak dat ik besteld had (nooit verkeerd als dat op je verjaardag aankomt).
Juist toen ik de keuken in zou, om salades te gaan maken, kwam Annelies binnen. Dus eerst thee en cadeautjes, en daarna maar samen met ons 3 (Ruurd ook) in de keuken. Na het maken van de salades, verhuisden we naar de westwing voor thee en taart, en daar kwam ook ander bezoek. Ik ben er dan ook niet meer weg geweest, behalve om Cecilia te verzorgen, die het wel erg druk vond.
De kinderen speelden buiten in de speeltuin, en zijn dat blijven doen tot de laatste gast naar huis ging.

Eigenlijk gingen we best op tijd aan tafel, om 6 uur stond alles klaar. Ja, dat we zijn blijven tafelen tot tegen 9 uur, daar kan ik niets aan doen. In die tijd werd in verwend met cadeautjes, bloemen, (veel bloemen, gelukkig had ik vorige week eindelijk een plek geregeld waar ik bloemen kwijt kan) en nog meer cadeautjes.
Ik kan het wel in detail vertellen, maar het is al zo'n lang blog. Het was een heerlijke dag. Met onverwacht prachtig weer tot laat.

Puzzel

Vandaag zit ik te puzzelen met een oppaskindje, Ze is 3 jaar.
Een dieren puzzel, dus bij alles ook even noemen wat het is.
Wat is dit: Een pingping (pinguin)
En dit een zee, zeee, Goed zo een Zebra,.
wat is dat , een ka, en ka.. waarop zij, heel blij uitriep: KAdrie!!

Dat die er iets anders uitzien, daar was ze het wel mee eens (toen wij uitgelachen waren)

Ziek

Afgelopen zaterdag was er ballet uitvoering van Lea, en ik heb mooie foto's gemaakt, en zelfs op mijn computer gezet met de bedoeling die aan jullie te laten zien.
Het Liep echter even anders.

Bij thuiskomst was Cecilia wel erg warm, en bij het tempen, bleek ze gewoon flink koorts te hebben. 38.7. Niet dat ik me gelijk ongerust maakte, Rafael was donderdag ervoor ook met flinke koorts uit school gekomen, en na 8 uur extra slaap, was hij slap maar weer helemaal beter. Ik verwachtte bij Cecilia een soort gelijk ziektebeeld.
Toen ze zondagmiddag nog steeds hoge koorts had, die ook steeds verder opliep, en een bolle fontanel toch maar even naar de huisarts. Deze weekeindarts wilde haar wel gelijk zien, en na een gedegen onderzoek, en overleg met de kinderarts, toch weer naar huis. Ze zal wel een infectie hebben, maar waar? In de gaten houden, vooral zorgen dat ze niet uitdroogt, en paracetemol als de koorts te hoog oploopt.
Die paracetemol konden we gelijk bij de apotheek ophalen, want die heb ik niet standaard in huis.

Cecilia was ziek, en bleef ziek. Ziek in de zin van slap, alleen maar willen liggen en met de duim in haar mond om zich heen kijken. Een half uurtje, ene uur, en dan weer slapen. Veel slapen.
Ze wilde wel drinken, bij mij, liever niet uit een beker en zeker niet uit een fles, maar plassen was wat minder. Op enig moment heeft ze ruim 12 uur niet geplast.
Maandag nog steeds hoge koorts. Echt gerust was ik er niet op, maar diep ongerust was ik ook niet. Ik heb haar met behulp van paracetemol een beetje koeler gehouden, de koorts wilde ook niet erg zakken op de paracetemol. 40 graden en hoger vond ik echter.
Dinsdag leek het beter te gaan, al bleef de temperatuur boven de 38. Eindelijk, gisteren liep de temperatuur omloog, spontaan, zonder paracetemol. Nog steeds een temp, maar geen koorts meer . En ze werd ook weer wat tieriger. Wat meer zichzelf. Eind van de middag zat ze onder de vlekjes en stipjes, toch 4e, 5e of 6e ziekte geweest? Ik hoop het maar, want nu, donderdag ochtend is ze nog steeds niet echt beter,wel weer steeds meer zichzelf.
Zal nu de foto's van Ballet ook uploaden en een verhaaltje over schrijven.

Productie

In de tussentijd zit ik geen duimen te draaien, ik maak kaarten, met stempels, en ben bezig met het maken van een kalender.

Sinds enige tijd ben ik lid van de email lijst behorende bij de site van Kicostampers. Op die lijst komt elke maand een uitdaging, een techniek om uit te proberen. Daar maak je dan iets mee. Een kaart, en ATC, een Scrappagina, wat je maar wilt, als je daarbij maar die ene techniek gebruikt.
Erg leuk om te doen, en het levert behoorlijk productie op. Na een periode alleen kaarten te hebben gemaakt, ben ik toch ook weer aan het scrappen geslagen. Daar heb ik nog geen foto's van, maar wel van de kaarten die ik gefabriekt heb.


Met de ghost techniek. Dat is een lastige techniek, omdat het alleen werkt met de juiste materialen. Toen ik die eenmaal had, ging het als een trein. Je zet een stempel met witte pigmentinkt, goed laten drogen. Ik zette die stempels savonds, en dan kon ik er de volgende dag mee verder werken.
Dan spons je er andere kleuren overheen. ALs het nog nat is, afwrijven. Waar de witte inkt zit, wordt de inkt dan lichter.





Met Tykol, of Perfect resist. Dan stempel je met materiaal dat geen inkt pakt, en daarna spons je er stempelinkt over heen. Net even anders dan de vorige techniek, want waar Perfect Resist zit, blijft helemaal geen inkt zitten, terwijl bij de vorige techniek de kleur alleen lichter wordt. Het contrast bij deze techniek is dus groter.
Ik had een puzzelstans van een vriendin geleend, en die heb ik uitgebreid uitgeprobeerd bij deze techniek. Ik ga deze stansen zelf ook kopen denk ik, want ik ben gek op puzzelstukjes.





Met de Bleek techniek. Dwz je stempelt, en kleurt de plaatjes in met bleek. Geeft bijzondere en onverwachte effecten.

Fysiotherapie, vervolg

Tja, en dan kom ik mezelf weer heel hard tegen. Hoe doe je voorzichtig??
Ik ga dus gelijk zonder kruk lopen inhuis, en lig nu al 2 nachten wakker van de zere voet. Terwijl ik gisteren eigenlijk de hele dag MET kruk heb gelopen. Baal ervan.
Het is echt hink-stap-sprong. 2 stappen vooruit, 1 achteruit.
Om het maar positief te eindigen, uiteindelijk kom je dan wel vooruit.

Fysiotherapie

Vandaag weer naar de fysiotherapeut. Het wordt gewoonte.
Het gaat niet geweldig, maar we gaan wel door met mobiliseren. Want het herstel van de enkel is sneller. De pijn niet minder, maar de reactie op die pijn verminderd.
Dus meer doen, andere spieren trainen, zegt ze. Op mijn vraag of ik dan niet beter op blote voeten kan lopen ipv mijn voet in te pakken in een brace, en een dikke bergschoen erom heen te doen, was het antwoord helaas nee. Ik loop zo graag op blote voeten, of buiten op blote voeten met een zooltje eronder. Maar goed, voorlopig zit ik nog vast aan een bergschoen. Ik ga eens op zoek naar een leuke, met bloemen ofzo.

Ik mag op de WII fit, maar alleen de oefeningen waarbij ik met 2 benen op het balance board sta en blijf staan. Maar op 1 been staan leek mij ook al een beetje te veel van het goede.
Ook mag ik proberen te fietsen. Buiten, als het niet hard waait, en zonder kinderen of kinderstoeltjes. Niet op de bakfiets :D, dus we moeten wel eerst een gewone damesfiets regelen, die heb ik nl niet.
Zwemmen, mag ik ook. Ga ik zeker ook proberen, want ik zwem graag, en dat is zeker goed voor me. Alleen het plannen van een zwemsessie, en het in het water komen is nog even een puzzel.

Op mijn opmerking dat ik wilde gaan Nordic Walking, maar dat het er nooit van gekomen was, reageerde ze met, dat dat eigenlijk wel een goed plan was, dat de stokken ook mijn gewicht opvangen, en dat ik dat maar moest proberen, Niet in een groep, maar priveles. Dus ik moet eens even bellen van de week.

Er zit dus weer beweging in, Al zit ik nu in bed, met een heel zere voet die het niet leuk vindt dat er zo hard gewerkt wordt. Want ik heb in huis gelijk een tijdje zonder kruk gelopen, en daar houdt ie toch niet echt van. Ik hoop dat dat ook over gaat, die pijn steeds. Doordat mijn voet zolang al gefixeerd is, kan de pijn nu ook komen doordat hij niet meer goed werkt. Voorzichtig opbouwen maar (hoe doe je dat? ) en er het beste van hopen. De fysiotherapeute houdt mijn voet goed in de gaten, dus als er iets mis is, zijn we er snel genoeg achter.
Op naar het krukloze bestaan...

WII fit

Eindelijk gekocht, gisteren, van een onverwacht extratje.
de WII fit.
Allemaal geregistreerd gisteren, en alleen Ruurd had het ideale gewicht bij zijn lengte. Ik en Joshua zijn te zwaar (what else is new) en Ruben te licht.
Joshua is nu de hele ochtend al aan het hardlopen, springen, hoelahoepen. en balanceren. Vooral dat laatste vind hij heel erg moeilijk. Grappig, dat lijkt mij nou juist het makkelijkste.

Ik zelf heb me wel geregistreerd, maar durf niet te spelen zonder overleg met de fysiotherapeut. Het lijkt me heerlijk, ik mis het bewegen en trainen van mijn lijf. Mijn lijf voelt lomp en naar. Niet altijd, maar wel regelmatig.

Na elke bevalling ben ik te zwaar. Altijd duurt het een maand of 7 a 8 voor ik de energie krijg om er wat aan te doen. Cecilia is maandag 7 maanden, dus dit is het moment.
Omdat bewegen een hekel punt is nu, ga ik eerst maar eens goed op mijn voeding letten. Minder eten, al deed ik dat wel, en vooral meer drinken. veel meer drinken. Want dat schiet er nog wel eens bij in tegenwoordig (en dat terwijl ik van oorsprong een erge natnek ben)

Ik ben nog op zoek naar hulpmiddelen om me te ondersteunen. Want belangrijker dan mt 38/40 is dat ik me weer lekker in mijn lijf wil voelen. Met of zonder werkende enkel.