In afwachting van de verbouwing, staan al mijn origamiboeken opgeslagen in de garage.
Vandaag had ik een sier enveloppe nodig, en natuurlijk is het mijn eer te na om daar voor een papiertje te snijden. Ik moet dat kunnen vouwen.
Nou kan ik, al zeg ik het zelf, heel goed vouwen, maar een geheugen voor al eens gevouwen modellen heb ik niet. Een paar basismodellen, die ik al duizenden keren heb gevouwen, ja die zitten in mijn hoofd verankerd, maar voor de rest...
Na enig zoek werk in de origamitijdschriften die sinds mijn verhuizing zijn binnen gekomen bleek dat ik niet kon vinden wat ik zocht. Toen ik eenmaal met papier in handen zat, kwam het ontwerp vanzelf, en werd het zelfs, al vouwende, beter en beter.
Uiteindelijk had ik een precies op maat gemaakte enveloppe die ook nog eens sluit zonder hulpmiddelen. Het heeft voordelen, als je je spullen niet op de greep hebt.
Voetnoot:
Om begrijpelijke redenen kan het resultaat pas op het blog gezet worden, als de enveloppe op zijn bestemming is.
vrijdag, november 30, 2007
donderdag, november 29, 2007
Werkstuk
Joshua zit in groep 8, en moest voor het eerst een werkstuk maken. Na de eerste opstart problemen, ging hij enthousiast aan de gang. Boeken lezen, teksten schrijven. Okay, ik moest hem af en toe ff porren, want een spelletje doen, op straat klooien met vriendjes, of tv kijken is natuurlijk leuker dan een werkstuk maken.
Toch heeft hij, redelijk vlot, al de hoofdstukken op papier. Door allerlei omstandigheden is het hem niet gelukt om zijn typediploma te halen, dus zat ik gisteren een heel werkstuk uit te typen (zijn volgende actie is dat type diploma halen, want dit doe ik dus niet nog een keer :o))
Het leuke van een werkstuk uittypen is dat ik het nu dus ook, helemaal, letter voor letter gelezen heb. Hij heeft een leuke schrijfstijl, en had een leuke vorm gekozen.
Het hele werkstuk is geschreven alsof hij tegen iemand aan praat. Hij gaat het gesprek aan met zijn lezer. Geen opsomming van saaie feiten, maar een echt goed, en leesbaar verhaal, waarbij de feiten ook nog kloppen. Ik was aangenaam verrast door mijn makkelijke, vaak ongeinteresseerde zoon.
En toen kwam ik bij het laatste hoofdstuk, eerst wilde ik dat stuk tekst knippen, omdat ik vond dat het niet kon, maar hij wilde het er perse in:
'Dit is het laatste hoofdstuk. Gelukkig maar want het wordt een beetje saai. Ik kijk liever tv, of speel een spelletje. Niet dat een werkstuk maken stom is ofzo, maar ik heb wel andere dingen te doen.'
En daarna gaat hij weer over tot het serieus schrijven van het laatste hoofdstuk.
Toen ik uitgelachen was, heb ik de tekst toch maar ingetypt.
Toch heeft hij, redelijk vlot, al de hoofdstukken op papier. Door allerlei omstandigheden is het hem niet gelukt om zijn typediploma te halen, dus zat ik gisteren een heel werkstuk uit te typen (zijn volgende actie is dat type diploma halen, want dit doe ik dus niet nog een keer :o))
Het leuke van een werkstuk uittypen is dat ik het nu dus ook, helemaal, letter voor letter gelezen heb. Hij heeft een leuke schrijfstijl, en had een leuke vorm gekozen.
Het hele werkstuk is geschreven alsof hij tegen iemand aan praat. Hij gaat het gesprek aan met zijn lezer. Geen opsomming van saaie feiten, maar een echt goed, en leesbaar verhaal, waarbij de feiten ook nog kloppen. Ik was aangenaam verrast door mijn makkelijke, vaak ongeinteresseerde zoon.
En toen kwam ik bij het laatste hoofdstuk, eerst wilde ik dat stuk tekst knippen, omdat ik vond dat het niet kon, maar hij wilde het er perse in:
'Dit is het laatste hoofdstuk. Gelukkig maar want het wordt een beetje saai. Ik kijk liever tv, of speel een spelletje. Niet dat een werkstuk maken stom is ofzo, maar ik heb wel andere dingen te doen.'
En daarna gaat hij weer over tot het serieus schrijven van het laatste hoofdstuk.
Toen ik uitgelachen was, heb ik de tekst toch maar ingetypt.
zondag, november 25, 2007
Beslissing
Op de vooravond van 2008 sta ik voor een moeilijke beslissing. Ik hou niet van beslissingen nemen, en al helemaal niet van het nemen van moeilijke beslissingen. Beslissingen laat ik liever aan anderen over, de natuur, God, Ruurd, Sinterklaas desnoods, zolang ik het maar niet zelf hoef te doen. Helaas zit het niet zo in elkaar, en moet je af en toe.
Al sinds het begin van onze relatie hebben Ruurd en ik samen ook een kinderwens. Toen we eenmaal in dit huis woonden, besloten we er voor te gaan. Al vrij snel lukte het en was ik zwanger, helaas eindigde die zwangerschap in een miskraam. Na lang denken besloten we het nog een keer te proberen. Ook die zwangerschap eindigde in een miskraam,
Omdat 3 keer scheepsrecht is, wilden we toch nog een poging doen. Afgelopen week was de zwangerschapstest positief. Ik misselijk en beroerd, dus een goed gevoel erbij. Maar helaas, het mocht niet zo zijn. Weer ging het mis. En dus sta ik, staan wij, voor de beslissing, proberen we nog even door, of stoppen we. Besluiten we dat het voor ons niet is weggelegd?
Ik vind het een moeilijke beslissing. Toen mijn jongste werd geboren, was mijn gezin compleet. Sindsdien is mijn situatie zodanig veranderd, dat een kindje welkom zou zijn, meer dan dat, zeer welkom. Er zijn echter meer factoren waar ik rekening mee moet houden. Mijn ex krijgt ook een kind, en wat doe ik mijn kinderen aan, als ik ze binnen een half jaar confronteer met nog een broertje of zusje erbij? Hun welzijn, geluk en gevoelens zijn voor mij zeer belangrijk. Mag ik het ze aandoen?
Pff, beslissingen nemen is niets voor mij.
Al sinds het begin van onze relatie hebben Ruurd en ik samen ook een kinderwens. Toen we eenmaal in dit huis woonden, besloten we er voor te gaan. Al vrij snel lukte het en was ik zwanger, helaas eindigde die zwangerschap in een miskraam. Na lang denken besloten we het nog een keer te proberen. Ook die zwangerschap eindigde in een miskraam,
Omdat 3 keer scheepsrecht is, wilden we toch nog een poging doen. Afgelopen week was de zwangerschapstest positief. Ik misselijk en beroerd, dus een goed gevoel erbij. Maar helaas, het mocht niet zo zijn. Weer ging het mis. En dus sta ik, staan wij, voor de beslissing, proberen we nog even door, of stoppen we. Besluiten we dat het voor ons niet is weggelegd?
Ik vind het een moeilijke beslissing. Toen mijn jongste werd geboren, was mijn gezin compleet. Sindsdien is mijn situatie zodanig veranderd, dat een kindje welkom zou zijn, meer dan dat, zeer welkom. Er zijn echter meer factoren waar ik rekening mee moet houden. Mijn ex krijgt ook een kind, en wat doe ik mijn kinderen aan, als ik ze binnen een half jaar confronteer met nog een broertje of zusje erbij? Hun welzijn, geluk en gevoelens zijn voor mij zeer belangrijk. Mag ik het ze aandoen?
Pff, beslissingen nemen is niets voor mij.
zaterdag, november 24, 2007
ja versus nee
Nee zeggen is niet mijn sterkste eigenschap geloof ik. En soms is dat zeeer onhandig.
Zo werd mij enige tijd geleden gevraagd of ik de kleding van het kersttoneelstuk van groep 7 wilde verzorgen. Die doen dit jaar het klassieke kerstverhaal, en ondanks een zolder vol verkleedkleding, geen kleding voor de herders, engelen, koningen Maria en Jozef. Natuurlijk wil ik dat, samen met de naaiclub van school, die onder mijn bezielende leiding staat :o))
Maar helaas, van de naaiclub is er 1 die geen kinderen meer op school heeft, en een ander die dusdanig in de sores zit momenteel, dat haar hoofd niet staat naar naaien, of naaiclub.
Ondertussen heeft mijn zus, die met kinderen van haar les, ook een kerststuk doet, mij gevraagd of ik voor haar stuk ook de kleding wil verzorgen.
Het is een alternatief stuk, dus niet al te veel kleding, bovendien is de uitvoering pas 23 en 26 december, dus even uitstel, maar toch, nog meer kleding. Ook daar krijg ik hulp van 1 moeder, maar ook daar moet ik dat initieren.
Ondertussen wil ook de goedheiligman aandacht, en ik kan je vertellen, het is erg moeilijk om in dichtmodus te geraken als je kerstkleding zit te maken.
Als klap op de vuurpijl, zijn er in december ook nog 2 dochters jarig, die ook recht hebben om mijn (creatieve) aandacht.
Om een en ander in goede banen te leiden, draai ik de hele dag, ook als de kinderen naar school zijn, sinterklaasliedjes, klassiek maar ook van Jochem van Gelder, Henk Temming, en Recht zo die gaat. Terwijl mijn handen kerstspul fabriceren, wordt mijn hoofd gevuld met Sinterklaas, druppelt de stemming, de ideeen binnen, en wordt de dichter in mij langzaam tot leven gewekt.
En zoals elk jaar neem ik me voor, volgend jaar eerder te beginnen, zodat de eindejaarsstress eens een keer aan mij voorbij gaat. Wetend dat dat me niet zal lukken :o))) Uiteindelijk ben ik graag druk, heb ik graag veel om handen, en voel ik me beter als er veel werk onder de kurk zit.
Later, als ik oud ben, ga ik wel rustig aan doen.
Zo werd mij enige tijd geleden gevraagd of ik de kleding van het kersttoneelstuk van groep 7 wilde verzorgen. Die doen dit jaar het klassieke kerstverhaal, en ondanks een zolder vol verkleedkleding, geen kleding voor de herders, engelen, koningen Maria en Jozef. Natuurlijk wil ik dat, samen met de naaiclub van school, die onder mijn bezielende leiding staat :o))
Maar helaas, van de naaiclub is er 1 die geen kinderen meer op school heeft, en een ander die dusdanig in de sores zit momenteel, dat haar hoofd niet staat naar naaien, of naaiclub.
Ondertussen heeft mijn zus, die met kinderen van haar les, ook een kerststuk doet, mij gevraagd of ik voor haar stuk ook de kleding wil verzorgen.
Het is een alternatief stuk, dus niet al te veel kleding, bovendien is de uitvoering pas 23 en 26 december, dus even uitstel, maar toch, nog meer kleding. Ook daar krijg ik hulp van 1 moeder, maar ook daar moet ik dat initieren.
Ondertussen wil ook de goedheiligman aandacht, en ik kan je vertellen, het is erg moeilijk om in dichtmodus te geraken als je kerstkleding zit te maken.
Als klap op de vuurpijl, zijn er in december ook nog 2 dochters jarig, die ook recht hebben om mijn (creatieve) aandacht.
Om een en ander in goede banen te leiden, draai ik de hele dag, ook als de kinderen naar school zijn, sinterklaasliedjes, klassiek maar ook van Jochem van Gelder, Henk Temming, en Recht zo die gaat. Terwijl mijn handen kerstspul fabriceren, wordt mijn hoofd gevuld met Sinterklaas, druppelt de stemming, de ideeen binnen, en wordt de dichter in mij langzaam tot leven gewekt.
En zoals elk jaar neem ik me voor, volgend jaar eerder te beginnen, zodat de eindejaarsstress eens een keer aan mij voorbij gaat. Wetend dat dat me niet zal lukken :o))) Uiteindelijk ben ik graag druk, heb ik graag veel om handen, en voel ik me beter als er veel werk onder de kurk zit.
Later, als ik oud ben, ga ik wel rustig aan doen.
woensdag, november 21, 2007
Nooit gewoon
Bij het ophalen van de kinderen op woensdagmiddag is het altijd een heel geregel. Vandaar dat ik nog vrij laat bij school ben.
Ik sta, op de hoek bij school, nog heel even na te praten met een andere moeder, als er een jongentje van school in paniek naar me toeloopt, hij krijgt geen lucht.
Ik beuk hem eerst op zijn rug, en bij geen effect, pas ik de heimrich greep toe, wat eigenlijk niet mag bij kinderen, maar je moet wat.
Na twee pogingen, hij is groot, en stevig, krijgt hij weer lucht. Pff, zijn kleur wordt van wit weer wat roze, als hij ineens weer naar zijn keel grijpt, en piept dat het erg veel pijn doet.
Ik zet mijn jongste uit de bakfiets, achterop de fiets van de andere moeder, laat het jongetje instappen. Racen naar de dokter.
Daar was gelukkig de dokter aanwezig, de jawbreaker zat inmiddels vast in de slokdarm, deed vreselijk veel pijn. Maar die loste vanzelf op. Gelukkig.
Ik heb het jongetje maar terug gebracht naar zijn moeder, die inmiddels telefonisch op de hoogte was gesteld van het ongeval.
Ik sta, op de hoek bij school, nog heel even na te praten met een andere moeder, als er een jongentje van school in paniek naar me toeloopt, hij krijgt geen lucht.
Ik beuk hem eerst op zijn rug, en bij geen effect, pas ik de heimrich greep toe, wat eigenlijk niet mag bij kinderen, maar je moet wat.
Na twee pogingen, hij is groot, en stevig, krijgt hij weer lucht. Pff, zijn kleur wordt van wit weer wat roze, als hij ineens weer naar zijn keel grijpt, en piept dat het erg veel pijn doet.
Ik zet mijn jongste uit de bakfiets, achterop de fiets van de andere moeder, laat het jongetje instappen. Racen naar de dokter.
Daar was gelukkig de dokter aanwezig, de jawbreaker zat inmiddels vast in de slokdarm, deed vreselijk veel pijn. Maar die loste vanzelf op. Gelukkig.
Ik heb het jongetje maar terug gebracht naar zijn moeder, die inmiddels telefonisch op de hoogte was gesteld van het ongeval.
maandag, november 19, 2007
GAAF!!!
Zit ik rustig, voor het naar bed gaan nog ff mail te checken. Gaat ineens de skype pringel, I die me belt uit Tsjechie. Omdat ik geen headset aan mijn pc heb, duurt het ff voor ik aan kan nemen, en zijn ze al weg.
Tot ik op het lumineuze idee kom om terug te bellen. En ja hoor, daar hoor ik ze. Hun stemmen in mijn oor.
Helaas kunnen ze mij niet horen, en na enige pogingen geef ik het op, en chatten we verder.
Maar zooo gaaf om ff hun stem te horen. Ben er letterlijk door ontroerd.
Ik ga morgen gelijk zorgen dat mijn skype het doet, EN dat er een headset standaard aan mijn lappie zit.
Moeders.............
Tot ik op het lumineuze idee kom om terug te bellen. En ja hoor, daar hoor ik ze. Hun stemmen in mijn oor.
Helaas kunnen ze mij niet horen, en na enige pogingen geef ik het op, en chatten we verder.
Maar zooo gaaf om ff hun stem te horen. Ben er letterlijk door ontroerd.
Ik ga morgen gelijk zorgen dat mijn skype het doet, EN dat er een headset standaard aan mijn lappie zit.
Moeders.............
zaterdag, november 17, 2007
Hij is er weer........
Ja, hij is er ook weer. Helaas moest ik werken vanmorgen, dus kon ik niet om half 9 op de stoep staan. En nog meer helaas, kon ik niet vannacht al op stap,want hier was die actie ook.
Maar de eerste 2 hoofdstukken zijn voorgelezen, en we zitten er al weer lekker in.
Groot voordeel van voorlezen is, dat ik niet door kan lezen, alleen kan lezen als we er allebei zijn. Ik doe er dus lekker lang over. Gelukkig maar, want het is de laatste, daar wil ik lang van genieten.
Maar de eerste 2 hoofdstukken zijn voorgelezen, en we zitten er al weer lekker in.
Groot voordeel van voorlezen is, dat ik niet door kan lezen, alleen kan lezen als we er allebei zijn. Ik doe er dus lekker lang over. Gelukkig maar, want het is de laatste, daar wil ik lang van genieten.
Hij is er weer........
En wij hebben hem binnen gezongen, gevlagd, en gefeest.
Het was gelukkig zeeeer prachtig weer, de kinderen in pietenpak gehesen. Op naar de haven. Ik was gevraagd ook vlaggetjes uit te delen. Voor mij dus een wat andere intocht dan andere jaren. Maar ik mocht en kon genieten met mijn kinderen. Eerst van de aankomst in de haven, en daarna ( al vlaggetjes uitdelend) van zijn intocht in den Burg.
Wij, Texelaars, nemen Sinterklaas heeel serieus, dus was, de burgemeester, zoals het een stadsvertegenwoordigster betaamd, de hele dag bij Sinterklaas in de buurt.Deed met hem de rondleiding door Den Burg, en was ook al de tijd aanwezig bij het grote feest in Den Burg.
Thuis nemen we Sinterklaas ook altijd zeeer serieus. Met veel zang, schoenen en spanning.
Vroeger in ons vorige leven, speelde de vader altijd gitaar om het zingen te begeleiden. Daar heb ik een oplossing voor gevonden, in de vorm van een geweldige zus die naar mijn huis komt om, op de piano, de liedjes te begeleiden. We zingen altijd lang, en hebben een groot reportoire. We kennen de ouwe getrouwen (zie de maanschijnt door de bomen, zie ginds komt de stoomboot) de klassieken, die niet veel meer gezongen worden ( Sinterklaas, zegt moe; Jongens heb je het al vernomen) en de nieuwe (Sinterklaas is verdwemen; Sinterklaas is gekomen) En alles wat er tussen zit. Daarbij zingen we van alle liedjes 2 of 3 coupletten, die iedereen uit volle borst meezingt. Die traditie heb ik van huis mee genomen,geintroduceerd bij mijn eigen gezin, en ook in mijn nieuwe leven weer meegenomen.
Ik ga nu naar bed, de schoenen zijn gevuld, de brief van Piet hangt, niet aan de open haard, maar wel boven de schoenen, zo dat de kinderen het gelijk zien, als ze morgenochtend beneden komen.
Het lijkt in dit nieuwe leven, en nieuwe huis, te lukken met de Sinterklaas traditie. Ik word er helemaal vrolijk van.
donderdag, november 15, 2007
Verdrietig
Vanmorgen, ik alleen thuis, en eindelijk lekker bezig met een scrapwerk, gaat de bel. Een buurman komt vertellen dat er een jonge zwarte poes bij de dierenarts ligt. Ze is doodgereden.
Of wij er een missen.
Inderdaad, Zwartje heb ik gisteren de hele dag niet gezien, en dinsdagavond heb ik haar ook al gemist. Ik maakte me al ongerust, en weet diep van binnen gelijk dat het Zwartje moet zijn.
Dat gevoel wordt later nog bevestigd als ik zie dat de plek waar ze gevonden is, recht tegenover de ingang van de Boogerd is, waar wij wonen. Heel dicht bij dus.
Ik bel de dierenarts. De dierenartsenpraktijk zit naast de school van mijn kinderen, eigenlijk wil ik even gaan kijken als ik toch naar school ga. De dierenarts zegt dat ik dat beter niet kan doen. Haar koppie is niet meer herkenbaar. Op mijn, dan kan ik beter niet komen kijken, zegt hij Marrig dat moet je ook echt niet doen.
Helaas heb ik alleen zwarte katten, en kan ik haar alleen identificeren als ik haar koppie kan zien. Morgen gaat Ruurd kijken, hij kan het nl ook voelen aan haar vacht en aan haar staart. Zo heeft hij John Doe ook geidentificeerd.
Omdat Zwartje nog steeds niet gesignaleerd is, ga ik er vanuit dat ze dood is, en ben ik gewoon verdrietig. Ik weet ook niet hoe ik herhaling van die drama zou kunnen voorkomen. Ja de katten verbieden buiten te zijn, maar dat kan en wil ik ze niet aandoen.
Bij mijn vorige huis werden er geen katten meer doodgereden vanaf het moment dat ze niet meer door de voordeur naar buiten mochten. Ook al kwamen ze wel aan de voorkant van het huis, als ze niet door de voordeur de straat op schoten, waren ze kennelijk voorzichtiger.
Bij dit huis zou zo'n truc niet werken, ze kunnen alleen achter uit, waar een grote tuin en een rustige straat op ze wacht. De drukke straat is echt wel 10 m verder op. Buiten mijn blikveld zelfs.
Huisdieren een grote bron van vreugde, maar helaas ook van verdriet zo nu en dan.
Of wij er een missen.
Inderdaad, Zwartje heb ik gisteren de hele dag niet gezien, en dinsdagavond heb ik haar ook al gemist. Ik maakte me al ongerust, en weet diep van binnen gelijk dat het Zwartje moet zijn.
Dat gevoel wordt later nog bevestigd als ik zie dat de plek waar ze gevonden is, recht tegenover de ingang van de Boogerd is, waar wij wonen. Heel dicht bij dus.
Ik bel de dierenarts. De dierenartsenpraktijk zit naast de school van mijn kinderen, eigenlijk wil ik even gaan kijken als ik toch naar school ga. De dierenarts zegt dat ik dat beter niet kan doen. Haar koppie is niet meer herkenbaar. Op mijn, dan kan ik beter niet komen kijken, zegt hij Marrig dat moet je ook echt niet doen.
Helaas heb ik alleen zwarte katten, en kan ik haar alleen identificeren als ik haar koppie kan zien. Morgen gaat Ruurd kijken, hij kan het nl ook voelen aan haar vacht en aan haar staart. Zo heeft hij John Doe ook geidentificeerd.
Omdat Zwartje nog steeds niet gesignaleerd is, ga ik er vanuit dat ze dood is, en ben ik gewoon verdrietig. Ik weet ook niet hoe ik herhaling van die drama zou kunnen voorkomen. Ja de katten verbieden buiten te zijn, maar dat kan en wil ik ze niet aandoen.
Bij mijn vorige huis werden er geen katten meer doodgereden vanaf het moment dat ze niet meer door de voordeur naar buiten mochten. Ook al kwamen ze wel aan de voorkant van het huis, als ze niet door de voordeur de straat op schoten, waren ze kennelijk voorzichtiger.
Bij dit huis zou zo'n truc niet werken, ze kunnen alleen achter uit, waar een grote tuin en een rustige straat op ze wacht. De drukke straat is echt wel 10 m verder op. Buiten mijn blikveld zelfs.
Huisdieren een grote bron van vreugde, maar helaas ook van verdriet zo nu en dan.
woensdag, november 14, 2007
Kleertjes maken
Gisterenavond aan tafel ' out of the blue' vroeg Lea me, of ik kleertjes wilde maken voor de baby.
Ik zal zeer vaag gereageerd hebben, want we hebben een heel ander gesprek, en ik weet zo gauw niet over welke baby ze het heeft. Ik denk nog even dat ze het heeft over Baby Chouchou, die ze voor haar verjaardag heeft gevraagd.
Maar nee, ze bedoelde de baby van haar vader en zijn vrouw.
Ik reageerde eerst met, dat doet S zelf maar. Daar kwam van Lea de reactie op, dat S dan helemaal niet kan! (met nadruk)
Mijn vriendin en mijn partner vonden het belachelijk dat ik het zelfs maar overweeg. Maar ja, het is wel haar vader, en haar halfbroertje of halfzusje. Misschien doe ik het dus toch wel.
Laat ik haar stof, en patroon uitzoeken, en maak het alleen. Ben ik het middel, het gereedschap voor haar.
Gelukkig hoe ik er nu nog niet over na te denken. Ik vind dit een moeilijke.
Ik zal zeer vaag gereageerd hebben, want we hebben een heel ander gesprek, en ik weet zo gauw niet over welke baby ze het heeft. Ik denk nog even dat ze het heeft over Baby Chouchou, die ze voor haar verjaardag heeft gevraagd.
Maar nee, ze bedoelde de baby van haar vader en zijn vrouw.
Ik reageerde eerst met, dat doet S zelf maar. Daar kwam van Lea de reactie op, dat S dan helemaal niet kan! (met nadruk)
Mijn vriendin en mijn partner vonden het belachelijk dat ik het zelfs maar overweeg. Maar ja, het is wel haar vader, en haar halfbroertje of halfzusje. Misschien doe ik het dus toch wel.
Laat ik haar stof, en patroon uitzoeken, en maak het alleen. Ben ik het middel, het gereedschap voor haar.
Gelukkig hoe ik er nu nog niet over na te denken. Ik vind dit een moeilijke.
maandag, november 12, 2007
Big brother is watching you....
Vriendje en ik, hebben de gewoonte om dagelijks regelmatig en doorlopend met elkaar via MSN te communiceren. Deze gewoonte is ontstaan in de tijd dat hij nog aan de overkant werkte, en ik op Texel zat. Zijn werk is achter de computer zitten, dus MSN stoort dan het minste.
Nu hij thuis werkt, is het vaak makkelijk en minder storend, om ff een MSN berichtje te sturen als ik wat weten wil, of wat wil regelen. Zo ook vanmorgen, ik was in de huiskamer aan het werk, en hij zat in zijn kantoor te programmeren.
Rond 11 uur heb ik een berichtje gestuurd, en hij iets terug. Daarna is het venster open blijven staan.
Inmiddels is het laat in de avond, en Linux heeft, tot mijn vriendje de computer afsloot,keurig voor mij bijgehouden wat hij aan het doen was. En dat aan mij doorgegeven door middel van korte berichtjes.
(11:12:04) # ruurd (l) marrigje has left the chat.
(11:12:44) # ruurd (l) marrigje is now Away From Computer.
(12:57:28) # ruurd (l) marrigje is now Online.
(12:58:57) # You are now marked as Idle.
(13:25:10) # ruurd (l) marrigje is now Idle.
(13:38:34) # ruurd (l) marrigje is now Online
En dat tot 2300 vanavond.
Nu hij thuis werkt, is het vaak makkelijk en minder storend, om ff een MSN berichtje te sturen als ik wat weten wil, of wat wil regelen. Zo ook vanmorgen, ik was in de huiskamer aan het werk, en hij zat in zijn kantoor te programmeren.
Rond 11 uur heb ik een berichtje gestuurd, en hij iets terug. Daarna is het venster open blijven staan.
Inmiddels is het laat in de avond, en Linux heeft, tot mijn vriendje de computer afsloot,keurig voor mij bijgehouden wat hij aan het doen was. En dat aan mij doorgegeven door middel van korte berichtjes.
(11:12:04) # ruurd (l) marrigje has left the chat.
(11:12:44) # ruurd (l) marrigje is now Away From Computer.
(12:57:28) # ruurd (l) marrigje is now Online.
(12:58:57) # You are now marked as Idle.
(13:25:10) # ruurd (l) marrigje is now Idle.
(13:38:34) # ruurd (l) marrigje is now Online
En dat tot 2300 vanavond.
zondag, november 11, 2007
Scrappen
Na een stressvolle dag, met veel ingewikkelde gesprekken, is het met toch gelukt vanmiddag aan het scrappen te geraken. En omdat ik al zolang wist hoe deze scrap er uit moest zien, was hij ook nog zo klaar.
Daarna heb ik, samen met mijn oudste dochter, een boekje gemaakt vooor haar presentatie, waarbij ik mijn nieuwe Bind-it-all kon gebruiken, wat een fijn aparaat is dat zeg. Ben nu nog blijer dan vorige week dat ik het gekocht heb. Het is zijn geld meer dan waard.
En zoals dat werkt, door het scrappen is het weer gaan stromen, dus de volgende scrappagina zal spoedig volgen.
Ambivalent....
Gisteren kwamen de kinderen thuis met een nieuwtje. De nieuwe vrouw van hun vader is in verwachting.
Leuk voor haar natuurlijk, zij wilde graag een gezin. Maar hoe sta ik er tegenover?
Ik heb eigenlijk geen idee. Ik maak me zorgen over wat voor (financiele) concequenties het zal hebben voor mijn eigen kinderen.
En tegelijk denk ik, als wij nu samen toch nog een kind krijgen, na 2 miskramen dit jaar ben ik wat voorzichtig, zal de goegemeente dan niet zeggen: Zij moet ook zo nodig... En maakt dat mij wat uit?
Ergens ben ik nu opgelucht dat ik niet ook zwanger ben, want we waren dus tegelijk zwanger, en zouden elkaar dan op zwangerschapsgym, oid zijn tegen gekomen. Dat had ik toch niet leuk gevonden.
Leuk voor haar natuurlijk, zij wilde graag een gezin. Maar hoe sta ik er tegenover?
Ik heb eigenlijk geen idee. Ik maak me zorgen over wat voor (financiele) concequenties het zal hebben voor mijn eigen kinderen.
En tegelijk denk ik, als wij nu samen toch nog een kind krijgen, na 2 miskramen dit jaar ben ik wat voorzichtig, zal de goegemeente dan niet zeggen: Zij moet ook zo nodig... En maakt dat mij wat uit?
Ergens ben ik nu opgelucht dat ik niet ook zwanger ben, want we waren dus tegelijk zwanger, en zouden elkaar dan op zwangerschapsgym, oid zijn tegen gekomen. Dat had ik toch niet leuk gevonden.
donderdag, november 08, 2007
vroeger
Ik zit het fotoarchief bij te werken dezer dagen. Een hele klus, en ook erg confronterend op momenten.
Ik kom ook veel foto's tegen van origami, scrap en kaarten werk, dat ik in die periode maken. Ik merk ook dat ik het erg mis, dat creatief bezig zijn, ofwel het prutsen met papier.
Tuurlijk, het werk voor de SP is uitdagend. Ik doe het met veel plezier, vooral omdat het aanspraak maakt op mijn hersenen en denkvermogen, daar wordt in het dagelijks leven te weinig aanspraak op gemaakt, dat is heerlijk.
Het werk voor de Folklore zou ik ook niet willen Folkloremissen.Dat doe ik al zolang, met zoveel plezier, dat ik blij ben dat ik er, na 1,5 jaar alleen maar aan de zijlijn, er weer volop tegenaan te kunnen gaan.
Het huishouden, kinderen en kinderopvang vragen ook een groot deel van mijn tijd, en dan ben ik ook nog wel eens gewoon moe.
Maar wat zou ik graag de mooie foto's die ik vind scrappen. Of een mooie jurk maken voor de verjaardag van mijn jongste dochter. De tijd daarvoor ontbreekt me, maar ook de energie, en de zin om er aan te beginnen. Van te voren voelt het al als te veel werk. Langzaam verdwijnt de mist om mijn hoofd echter, mis ik het creatief proces,vooral het proces in mijn hoofd. Ik mis het met mijn handen met papier bezig zijn, het oplossen cq uitpuzzelen van een ingewikkeld origami diagram.Of beter nog, het ontwerpen van een origami model dat ik perse wil vouwen maar waar ik geen diagram kan vinden.
Ik kom ook tot het besef dat het bedrog, de scheiding, en alles wat er mee samenhangt er dieper in heeft gehakt dan ik me realiseerde, of wilde realiseren.
Nu, bijna 2 jaar later word ik mezelf weer, kriebelen mijn vingers om creatief bezig te zijn, en ontbreekt me de tijd.
Dit is een ander blog geworden dan ik van plan was. Soms is een blog een soort van Mandala, waarbij de woorden hun eigen weg gaan, die ik minder kan sturen dan ik zou willen.
En net als een Mandala heeft het blog zijn eigen, verhelderende werking.
Ik kom ook veel foto's tegen van origami, scrap en kaarten werk, dat ik in die periode maken. Ik merk ook dat ik het erg mis, dat creatief bezig zijn, ofwel het prutsen met papier.
Tuurlijk, het werk voor de SP is uitdagend. Ik doe het met veel plezier, vooral omdat het aanspraak maakt op mijn hersenen en denkvermogen, daar wordt in het dagelijks leven te weinig aanspraak op gemaakt, dat is heerlijk.
Het werk voor de Folklore zou ik ook niet willen Folkloremissen.Dat doe ik al zolang, met zoveel plezier, dat ik blij ben dat ik er, na 1,5 jaar alleen maar aan de zijlijn, er weer volop tegenaan te kunnen gaan.
Het huishouden, kinderen en kinderopvang vragen ook een groot deel van mijn tijd, en dan ben ik ook nog wel eens gewoon moe.
Maar wat zou ik graag de mooie foto's die ik vind scrappen. Of een mooie jurk maken voor de verjaardag van mijn jongste dochter. De tijd daarvoor ontbreekt me, maar ook de energie, en de zin om er aan te beginnen. Van te voren voelt het al als te veel werk. Langzaam verdwijnt de mist om mijn hoofd echter, mis ik het creatief proces,vooral het proces in mijn hoofd. Ik mis het met mijn handen met papier bezig zijn, het oplossen cq uitpuzzelen van een ingewikkeld origami diagram.Of beter nog, het ontwerpen van een origami model dat ik perse wil vouwen maar waar ik geen diagram kan vinden.
Ik kom ook tot het besef dat het bedrog, de scheiding, en alles wat er mee samenhangt er dieper in heeft gehakt dan ik me realiseerde, of wilde realiseren.
Nu, bijna 2 jaar later word ik mezelf weer, kriebelen mijn vingers om creatief bezig te zijn, en ontbreekt me de tijd.
Dit is een ander blog geworden dan ik van plan was. Soms is een blog een soort van Mandala, waarbij de woorden hun eigen weg gaan, die ik minder kan sturen dan ik zou willen.
En net als een Mandala heeft het blog zijn eigen, verhelderende werking.
woensdag, november 07, 2007
Je hebt van die dagen.........
En vandaag is zo'n dag. Zo'n dag dat uiteindelijk alles lukt
Door het weggaan van de week, liep ik een beetje achter met het huishoudelijk werk. Vooral de was is het eerste dat dan blijft liggen. Ik heb een hekel aan de was, en vooral aan wasvouwen, wat vreemd is, als je bedenkt dat vouwen (origami) een van de dingen is die ik het liefste doe.
Bovendien heb ik vergadering na vergadering van verschillende organisaties. Leuk, maar het vreet tijd. Daarnaast moet ik ook nog het nodige voor de toneelkleding van school doen, en wil ik ook nog scrappen, met de leuke foto's die klaar liggen.
Vanmorgen zag ik het allemaal ff niet zitten, het lijstje van activiteiten leek alleen maar langer te worden, zonder dat ik aan de andere kant dingen kon afstrepen.
En dan ineens, lopen de dingen voorspoedig. De vergadering is kort, waardoor ik daarna nog ff naar huis kan om nog een was in de droogtrommel te stoppen, en een kopje koffie kan drinken.Dan moet ik naar het gemeentehuis om een aanvraag weg te doen, dat kost altijd veel tijd vanwege de wachttijd bij het gemeentehuis, vandaag was ik binnen de 5 minuten! in en uit het gemeentehuis, en had tijd genoeg om rustig naar school te lopen, sterker nog, ik had een kwartier over!
Smiddags veel kunnen doen, aan opruimen, het eten was EN op tijd klaar, en unaniem tot erg lekker verklaard. Aan tafel waren de kinderen gezellig.
Na het eten gezamelijk, zonder ruzie, alles opgeruimd. Ik kon rustig voorlezen, zelfs 2 hoofdstukken.
In de loop van de avond, de patronen gezocht, en gevonden voor de verkleedkleding voor het schooltoneel, huiswerk voor de cursus van morgen gemaakt, en het grootste deel van de was gevouwen.
Het leek allemaal in elkaar te passen. Als ik dit nou vast kan houden, komt het allemaal goed.
Nu eerst maar eens van mijn wel verdiende rust genieten
Door het weggaan van de week, liep ik een beetje achter met het huishoudelijk werk. Vooral de was is het eerste dat dan blijft liggen. Ik heb een hekel aan de was, en vooral aan wasvouwen, wat vreemd is, als je bedenkt dat vouwen (origami) een van de dingen is die ik het liefste doe.
Bovendien heb ik vergadering na vergadering van verschillende organisaties. Leuk, maar het vreet tijd. Daarnaast moet ik ook nog het nodige voor de toneelkleding van school doen, en wil ik ook nog scrappen, met de leuke foto's die klaar liggen.
Vanmorgen zag ik het allemaal ff niet zitten, het lijstje van activiteiten leek alleen maar langer te worden, zonder dat ik aan de andere kant dingen kon afstrepen.
En dan ineens, lopen de dingen voorspoedig. De vergadering is kort, waardoor ik daarna nog ff naar huis kan om nog een was in de droogtrommel te stoppen, en een kopje koffie kan drinken.Dan moet ik naar het gemeentehuis om een aanvraag weg te doen, dat kost altijd veel tijd vanwege de wachttijd bij het gemeentehuis, vandaag was ik binnen de 5 minuten! in en uit het gemeentehuis, en had tijd genoeg om rustig naar school te lopen, sterker nog, ik had een kwartier over!
Smiddags veel kunnen doen, aan opruimen, het eten was EN op tijd klaar, en unaniem tot erg lekker verklaard. Aan tafel waren de kinderen gezellig.
Na het eten gezamelijk, zonder ruzie, alles opgeruimd. Ik kon rustig voorlezen, zelfs 2 hoofdstukken.
In de loop van de avond, de patronen gezocht, en gevonden voor de verkleedkleding voor het schooltoneel, huiswerk voor de cursus van morgen gemaakt, en het grootste deel van de was gevouwen.
Het leek allemaal in elkaar te passen. Als ik dit nou vast kan houden, komt het allemaal goed.
Nu eerst maar eens van mijn wel verdiende rust genieten
dinsdag, november 06, 2007
Symphonica in Rosso deel 2: Het concert.
Het concert was geweldig. Paul de Leeuw was geweldig, de muziek prachtig, met een symponie orkest erbij. De show zat geweldig in elkaar, zeer professioneel, tot in de puntjes georganiseerd, en toch oogde het als een uitgebreide Mooi! weer de Leeuw uitzendig. Chaos en ongeorganiseerd ogend, want ook die shows zijn tot in de seconde georganiseerd.
Paul de Leeuw zong prachtig, smierde zoals geen ander het kan. Veel van zijn liedjes raakte me diep. Sommige vanwege de man die naast me zat, sommige vanwege andere momenten uit mijn leven.
Ik heb genoten van de grap waarbij Paul de Leeuw Borsato het podium opriep, en dat bleek Leontien Borsato te zijn, die overigens mooi kan zingen.
Ik heb erg gelachen om een aantal van Paul zijn grappen, het blijft een valse nicht natuurlijk die man. Maar wat een vakman, en wat een conditie 3 uur lang, zonder pauze, het podium bezetten, en dan 5 avonden achter elkaar.
Voor ons zaten een paar mensen die overduidelijk niet voor Paul de Leeuw waren gekomen, maar voor Marco Borsato. Het eerste optreden van Marco Borsatoe was dat niet storend, maar bij het tweede optreden van hem was het wel (een beetje) storend. Nog voor Marco Borsato 1 teen op het podium had gezet, vlogen ze omhoog, en waren over enthousiast. Het was ook wel grappig om te zien, en verbijsterend om me te realiseren dat mensen voor een optreden van 3 liedjes van iemand. Ik wist dat er zulke mensen bestonden, maar was ze nog nooit in het wild tegen gekomen.
Ach, over het optreden kan ik nog veel meer zeggen. Het was geweldig, ik ben blij dat ik het gezien heb. De uitgenodigde artiesten maakten indruk. Het decor was geweldig. Paul deed, tot mijn grote vreugde, ook een paar ' stille' liedjes. Wat ik knap en dapper vind in zo'n groot station. Maar ze kwamen over, en het publiek werd zo niet stil, dan toch rustig.
Ik zou er nog heel veel over kunnen zeggen, over het optreden van Adje, over de gekke streken die Paul de Leeuw uithaalde,over het prachtige mij nieuwe lied dat hij zong, maar dan wordt het verslag helemaaaaal zo warrig, dus ik hou er mee op.
Ik weet wel dat ik EN de DVD, EN de CD hoop op mijn lijstje zet. Want ik was al fan, en na gisterenavond ben ik het nog steeds.
Paul de Leeuw zong prachtig, smierde zoals geen ander het kan. Veel van zijn liedjes raakte me diep. Sommige vanwege de man die naast me zat, sommige vanwege andere momenten uit mijn leven.
Ik heb genoten van de grap waarbij Paul de Leeuw Borsato het podium opriep, en dat bleek Leontien Borsato te zijn, die overigens mooi kan zingen.
Ik heb erg gelachen om een aantal van Paul zijn grappen, het blijft een valse nicht natuurlijk die man. Maar wat een vakman, en wat een conditie 3 uur lang, zonder pauze, het podium bezetten, en dan 5 avonden achter elkaar.
Voor ons zaten een paar mensen die overduidelijk niet voor Paul de Leeuw waren gekomen, maar voor Marco Borsato. Het eerste optreden van Marco Borsatoe was dat niet storend, maar bij het tweede optreden van hem was het wel (een beetje) storend. Nog voor Marco Borsato 1 teen op het podium had gezet, vlogen ze omhoog, en waren over enthousiast. Het was ook wel grappig om te zien, en verbijsterend om me te realiseren dat mensen voor een optreden van 3 liedjes van iemand. Ik wist dat er zulke mensen bestonden, maar was ze nog nooit in het wild tegen gekomen.
Ach, over het optreden kan ik nog veel meer zeggen. Het was geweldig, ik ben blij dat ik het gezien heb. De uitgenodigde artiesten maakten indruk. Het decor was geweldig. Paul deed, tot mijn grote vreugde, ook een paar ' stille' liedjes. Wat ik knap en dapper vind in zo'n groot station. Maar ze kwamen over, en het publiek werd zo niet stil, dan toch rustig.
Ik zou er nog heel veel over kunnen zeggen, over het optreden van Adje, over de gekke streken die Paul de Leeuw uithaalde,over het prachtige mij nieuwe lied dat hij zong, maar dan wordt het verslag helemaaaaal zo warrig, dus ik hou er mee op.
Ik weet wel dat ik EN de DVD, EN de CD hoop op mijn lijstje zet. Want ik was al fan, en na gisterenavond ben ik het nog steeds.
Symphonica in Rosso deel 1:de reis
Gisteren was het zo ver. 5 november 2007, op naar het Gelredome in Arnhem.
Dit had nog enige voeten in aarde. Sinds ik kaartjes had gekocht, was er een en andere veranderd in het leven van mijn zoon van 18. Wat tot gevolg had, dat hij kaartjes, goede kaartjes, over had voor Symphonica in Rosso. Ondanks een aanbieding op Marktplaats, en rond vertellend dat we kaartjes over hadden, was ik daar zondagavond nog niet van af. Toen ik zondagavond een vriend aan de telefoon had, en vertelde dat ik de volgende avond naar Paul de Leeuw ging, wilde hij ook wel. Op mijn, dat kan ik, ik heb kaartjes over, wlde hij ze wel hebben.
Ook dit had enige voeten in aarde, maar na wat heen en weer gebel, kwam hij de voucher toch even halen, en zou de rest verder zelf regelen. Ik blij dat ik iemand blij gemaakt heb met de kaartjes, hij blij met de kaartjes, goed geregeld toch?
Dat leek zo, tot hij maandagochtend belde, dat het toch wat ingewikkelder was, en hij niet wist of hij nu wel naar Symphonica in Rosso kon. Het was nl zo, dat de kaartjes bij de buschauffeur waren,en hij kon niet op tijd in Amsterdam zijn, om de kaartjes op te halen, of met de bus mee te gaan.
Dus hebben wij besloten de kaartjes voor hem op te halen in Amsterdam, mee te nemen naar Arnhem, en daar af te geven voor hem om op te halen. Klinkt als een goed plan.
Het ophalen van de voucher in Alkmaar, en vervolgens de kaartjes in Amsterdam ging voorspoedig. Na enige stress omdat we voor deze actie een boot eerder moesten hebben, waren we om 3 uur Amsterdam weer uit, met de kaartjes voor GJ.
Daarna begon de ellende, file. Half nederland leek dicht te staan met file. Om 1600 uur waren we in Groenekan om Ruurd zijn laptop op kantoor af te geven, en daarna naar Arnhem. Daar waren we om 17.20. Dat wil zeggen in Duiven, waar we bij Ikea dekens gingen halen om onder te slapen snachts, en zouden eten.
Om half 7 waren wij er klaar, omdat we hadden afgesproken op de parkeerplaats bij Ikea daar met GJ zijn we daar nog wat blijven hangen. Tegen 7 uur belde die echter dat hij pas bij Amsterdam zat, omdat er zoveel file was onderweg. Wij besloten toch maar naar het Gelredome te rijden, toch daar de kaartjes ergens af te geven, en onze plaatsen op te zoeken.
Toen we bij het Gelredome aankwamen stond er, raad eens? , juist, weer een file. Toen we eenmaal bij de parkeerplaats aankwamen, werden we er gelijk weer afgeleid. Doordat er een bord verkeerd stond, was het niet duidelijk dat de parkeerplaats vol was, en alleen voor VIPs bereikbaar was.
Toen eenmaal duidelijk was hoe we moesten rijden om een parkeerplaats te verkrijgen,bleek het goed geregeld, en ook goed georganiseerd. We vonden zo een plek, en werden naar ons vak geleid. Om ons heen werden de mensen zenuwachtig omdat we om het Gelredome heen geleid werden naar de achterkant van het stadion om makkerlijker bij de juiste vakken te komen. En niet de hele stroom mensen door de zelfde ingang naar binnen te leiden. Om bij de achterkant te komen, lieten we eerste het Gelredome achter ons. De dames die achter ons liepen, werden een beetje nerveus, en helemaal toen Ruurd opmerkte dat we zelfs Arnhem helemaal verlaten hadden.
Intussen hadden wij nog steeds de kaartjes voor GJ. Bij aankomst bij het stadion bleek dat , hoewel de G en K erg dicht bij elkaar liggen, de ingangen kilometers uit elkaar leken te liggen. Maar weer eens bellen. GJ was inmiddels bij Arnhem. We hebben hem op zijn hart gedrukt de eerste borden die 'parkeren Symphonica in Rosso' aangaven te volgen, want anders had hij het zelfde probleem als wij. En afgesproken dat hij naar ingang K zou komen, waar wij hem de kaartjes voor ingang G zouden geven. We bleken helemaal boven aan te zitten. En omdat GJ tegen 8 uur nog niet had gebeld dat hij er was, besloot ik weer naar beneden te gaan, en daar zijn telefoontje af te wachten, dat leek me voor de mensen naast me minder storend dan als ik 2 keer tijdens het concert langs hen moest.
Net toen het publiek begon te juichen, had ik GJ aan de telefoon, die me meldde dat hij beneden bij de letter K op me stond te wachten. SHIT, nu mis ik dus het begin van de show, dacht ik nog. Maar ging toch naar beneden waar GJ me op stond te wachten. Blij als blik met de kaartjes.
Eenmaal boven, bleek de show toch nog niet begonnen, en ik zat ruim voor Paul de Leeuw opkwam.
Bij ons kan nooit iets gewoon..............
Dit had nog enige voeten in aarde. Sinds ik kaartjes had gekocht, was er een en andere veranderd in het leven van mijn zoon van 18. Wat tot gevolg had, dat hij kaartjes, goede kaartjes, over had voor Symphonica in Rosso. Ondanks een aanbieding op Marktplaats, en rond vertellend dat we kaartjes over hadden, was ik daar zondagavond nog niet van af. Toen ik zondagavond een vriend aan de telefoon had, en vertelde dat ik de volgende avond naar Paul de Leeuw ging, wilde hij ook wel. Op mijn, dat kan ik, ik heb kaartjes over, wlde hij ze wel hebben.
Ook dit had enige voeten in aarde, maar na wat heen en weer gebel, kwam hij de voucher toch even halen, en zou de rest verder zelf regelen. Ik blij dat ik iemand blij gemaakt heb met de kaartjes, hij blij met de kaartjes, goed geregeld toch?
Dat leek zo, tot hij maandagochtend belde, dat het toch wat ingewikkelder was, en hij niet wist of hij nu wel naar Symphonica in Rosso kon. Het was nl zo, dat de kaartjes bij de buschauffeur waren,en hij kon niet op tijd in Amsterdam zijn, om de kaartjes op te halen, of met de bus mee te gaan.
Dus hebben wij besloten de kaartjes voor hem op te halen in Amsterdam, mee te nemen naar Arnhem, en daar af te geven voor hem om op te halen. Klinkt als een goed plan.
Het ophalen van de voucher in Alkmaar, en vervolgens de kaartjes in Amsterdam ging voorspoedig. Na enige stress omdat we voor deze actie een boot eerder moesten hebben, waren we om 3 uur Amsterdam weer uit, met de kaartjes voor GJ.
Daarna begon de ellende, file. Half nederland leek dicht te staan met file. Om 1600 uur waren we in Groenekan om Ruurd zijn laptop op kantoor af te geven, en daarna naar Arnhem. Daar waren we om 17.20. Dat wil zeggen in Duiven, waar we bij Ikea dekens gingen halen om onder te slapen snachts, en zouden eten.
Om half 7 waren wij er klaar, omdat we hadden afgesproken op de parkeerplaats bij Ikea daar met GJ zijn we daar nog wat blijven hangen. Tegen 7 uur belde die echter dat hij pas bij Amsterdam zat, omdat er zoveel file was onderweg. Wij besloten toch maar naar het Gelredome te rijden, toch daar de kaartjes ergens af te geven, en onze plaatsen op te zoeken.
Toen we bij het Gelredome aankwamen stond er, raad eens? , juist, weer een file. Toen we eenmaal bij de parkeerplaats aankwamen, werden we er gelijk weer afgeleid. Doordat er een bord verkeerd stond, was het niet duidelijk dat de parkeerplaats vol was, en alleen voor VIPs bereikbaar was.
Toen eenmaal duidelijk was hoe we moesten rijden om een parkeerplaats te verkrijgen,bleek het goed geregeld, en ook goed georganiseerd. We vonden zo een plek, en werden naar ons vak geleid. Om ons heen werden de mensen zenuwachtig omdat we om het Gelredome heen geleid werden naar de achterkant van het stadion om makkerlijker bij de juiste vakken te komen. En niet de hele stroom mensen door de zelfde ingang naar binnen te leiden. Om bij de achterkant te komen, lieten we eerste het Gelredome achter ons. De dames die achter ons liepen, werden een beetje nerveus, en helemaal toen Ruurd opmerkte dat we zelfs Arnhem helemaal verlaten hadden.
Intussen hadden wij nog steeds de kaartjes voor GJ. Bij aankomst bij het stadion bleek dat , hoewel de G en K erg dicht bij elkaar liggen, de ingangen kilometers uit elkaar leken te liggen. Maar weer eens bellen. GJ was inmiddels bij Arnhem. We hebben hem op zijn hart gedrukt de eerste borden die 'parkeren Symphonica in Rosso' aangaven te volgen, want anders had hij het zelfde probleem als wij. En afgesproken dat hij naar ingang K zou komen, waar wij hem de kaartjes voor ingang G zouden geven. We bleken helemaal boven aan te zitten. En omdat GJ tegen 8 uur nog niet had gebeld dat hij er was, besloot ik weer naar beneden te gaan, en daar zijn telefoontje af te wachten, dat leek me voor de mensen naast me minder storend dan als ik 2 keer tijdens het concert langs hen moest.
Net toen het publiek begon te juichen, had ik GJ aan de telefoon, die me meldde dat hij beneden bij de letter K op me stond te wachten. SHIT, nu mis ik dus het begin van de show, dacht ik nog. Maar ging toch naar beneden waar GJ me op stond te wachten. Blij als blik met de kaartjes.
Eenmaal boven, bleek de show toch nog niet begonnen, en ik zat ruim voor Paul de Leeuw opkwam.
Bij ons kan nooit iets gewoon..............
zondag, november 04, 2007
Cadeautje
Afgelopen 14 augustus, hebben Ruurd en ik ons partnerschap geregistreerd.
Geheel tegen de gewoonte in, hebben we dat gedaan in het bijzijn van 4 eigen getuigen. En een fotograaf.
Daardoor hebben we een leuke dag gehad, met onze getuigen.
Een virtuele vriendin van me, was op het eiland met haar kinderen. Haar had ik voor de koffie met gebak uitgenodigd, zonder te zeggen waarom. Die viel dus met haar neus in de boter.
Een fijne dag was het, zonnig, warm,een belofte voor de toekomst in houdend.
Gisteren was ik bij Annelies. Zij vertelde me al weken dat ze een cadeautje voor me heeft. Gisteren kon ik het eindelijk uitpakken.
Ze heeft een prachtige scrap on the wall voor me gemaakt, van de foto gemaakt op 14 augustus.
Kreadoe
Al maanden stond er een bezoekje naar de Kreadoe op het programma. Na wat heen en weer gemail, en gepraat, bleek zaterdag de beste optie, en dan met 4 personen. Ruurd en ik, Annelies en Margriet.
Online de kaartjes al gekocht, en gespaard om leuke dingen te kunnen kopen.
Ik had van te voren een lijstje gemaakt van waar ik naar wilde kijken, en wat ik wilde kopen, en dat bleek maar goed ook.
Gisterenochtend ging om 6 uur de wekker. Na een snelle douche en kopje koffie/thee, vertrokken we even na half 7, samen met Margriet richting boot. Ondanks het vroege uur, hadden we het heel gezellig. Op de boot een tweede kopje koffie, (chocolademelk voor mij) en om half 8 gingen we rijden. Tegen 8 uur waren we bij den Oever, en belde ik Annelies om te melden dat we met een kwartier bij haar zouden zijn. Dan stond daar de koffie klaar.
Daar aangekomen kreeg ik een geweldig cadeau waarover ik apart zal bloggen. Maar geweldig was en is het. Na een kopje koffie en thee reden we even na half 9 weg uit Nibbixwoud. Ondanks een file wegens wegwerkzaamheden, arriveerden we nog ruim voor 10 uur in Utrecht, en konden we aansluiten bij de rij die de Kreadoe in wilde. ~
Dankzij de via Internet aangeschafte kaartjes was de rij snel opgelost, en konden we de beursvloer op, alwaar ik gelijk een geweldige aankoop deed, nl 6 pakjes prachtig handgeschept papier alvast gesneden op scrapbookformaat. Omdat ze ook 2 pakjes voor een euro van hetzelfde mooie papier hadden, maar dan in strookjes, heb ik daar ook 2 pakjes van gekocht. strookjes zijn nooit weg, daar kan ik mee vouwen, vlechten, en als extra strookje opplakken in de Layout.
3 kramen verder hebben we boeken gekeken, jammer genoeg was het pondje papier op, maar er was genoeg ander moois. Na een half uur was ik op. Toch nog niet helemaal lekker, te veel indrukken, maar ineens ging het om. Ik had geen zin meer in papiertjes kijken, zag door de bomen het bos niet meer, en had eigenlijk net zo goed naar huis kunnen gaan.
Gelukkig hadden we koffie met gebak bonnen, en konden we eerst om de koffie. Na even zitten, en bijkomen, kwam ik tot de conclusie dat ik toch wel heel graag mijn lijstje wilde afwerken, omdat ik er nu toch was.
Annelies en Margriet hadden elkaar wel gevonden, en gemoedelijk keuvelend gingen we de beurs weer op.
We zagen heel erg veel moois. En we hebben veel gekocht. Annelies kon zich slecht losscheuren van de winkel waar ze ook cropavonden bezoekt. Ik kan ook niet anders zeggen dan dat het erg aardige mensen zijn,die als hobby zijn begonnen en dat is een beetje uit de hand gelopen.
Ik had dus een lijstje, met daarop een paar stukken gereedschap. Ik ben nogal een gereedschapfreak. Of zoals vriendlief zegt ' Boys and shiny objects...' Als het om gereedschap gaat ben ik ' one of the boys' vrees ik.
Op mijn lijstje stonden 2 stukken groot gereedschap, en na lang zoeken, heb ik die gevonden. Natuurlijk ook een doos met papier gekocht. Omdat ik geen zin had om te zoeken door papier, en ik sowieso graag een doos met papier koop en dan wel zie wat er in zit, was ik erg blij een doos met 200 vel papier van K&Company te vinden. Na enig rekenwerk, en twijfelen, heb ik die toch gekocht.
Heel erg blij ben ik met de vondst van een alfabet voor de Clickit. Daar ben ik lang naar op zoek geweest, en nog beter, deze winkel heeft een site, en daar kan ik andere sets voor de Clickit bestellen, dat is pas een vondst.
Omdat ik laatst bij Scrapart heeel hartelijk en gastvrij ontvangen ben, en zelfs de kinderen een hartelijk welkom kregen, waardoor ik rustig kon zoeken (en veel kon kopen :o)) had ik voor de mensen van Scrapart een lekker Hoornderring meegenomen, Texels gebak.
Dus op zoek naar Scrapart, die de taart met graagte in ontvangst namen. Ook voor de mensen die Scrap! verkochten, had ik gebak meegenomen. Ook een hoornderring.
Zij waren een stuk minder makkelijk te vinden, logisch als je in de verkeerde hal zoekt :o)) De allerlaatste kraam die we moesten bekijken, was van Scrap!. Natuurlijk gelijk het abonnement genomen, Scrap! vind ik gewoon het leukste nederlandse scraptijdschrift wat er is. Met leuke interviews, leuke technieken,en vergelijkend warenonderzoek.
Uiteindelijk kwamen we toch bepakt en bezakt terug bij de auto.
Zo in elkaar gepakt, ziet het er nog netjes uit,
maar als ik het naast elkaar leg, heb ik toch wel heel erg veel gekocht.
Online de kaartjes al gekocht, en gespaard om leuke dingen te kunnen kopen.
Ik had van te voren een lijstje gemaakt van waar ik naar wilde kijken, en wat ik wilde kopen, en dat bleek maar goed ook.
Gisterenochtend ging om 6 uur de wekker. Na een snelle douche en kopje koffie/thee, vertrokken we even na half 7, samen met Margriet richting boot. Ondanks het vroege uur, hadden we het heel gezellig. Op de boot een tweede kopje koffie, (chocolademelk voor mij) en om half 8 gingen we rijden. Tegen 8 uur waren we bij den Oever, en belde ik Annelies om te melden dat we met een kwartier bij haar zouden zijn. Dan stond daar de koffie klaar.
Daar aangekomen kreeg ik een geweldig cadeau waarover ik apart zal bloggen. Maar geweldig was en is het. Na een kopje koffie en thee reden we even na half 9 weg uit Nibbixwoud. Ondanks een file wegens wegwerkzaamheden, arriveerden we nog ruim voor 10 uur in Utrecht, en konden we aansluiten bij de rij die de Kreadoe in wilde. ~
Dankzij de via Internet aangeschafte kaartjes was de rij snel opgelost, en konden we de beursvloer op, alwaar ik gelijk een geweldige aankoop deed, nl 6 pakjes prachtig handgeschept papier alvast gesneden op scrapbookformaat. Omdat ze ook 2 pakjes voor een euro van hetzelfde mooie papier hadden, maar dan in strookjes, heb ik daar ook 2 pakjes van gekocht. strookjes zijn nooit weg, daar kan ik mee vouwen, vlechten, en als extra strookje opplakken in de Layout.
3 kramen verder hebben we boeken gekeken, jammer genoeg was het pondje papier op, maar er was genoeg ander moois. Na een half uur was ik op. Toch nog niet helemaal lekker, te veel indrukken, maar ineens ging het om. Ik had geen zin meer in papiertjes kijken, zag door de bomen het bos niet meer, en had eigenlijk net zo goed naar huis kunnen gaan.
Gelukkig hadden we koffie met gebak bonnen, en konden we eerst om de koffie. Na even zitten, en bijkomen, kwam ik tot de conclusie dat ik toch wel heel graag mijn lijstje wilde afwerken, omdat ik er nu toch was.
Annelies en Margriet hadden elkaar wel gevonden, en gemoedelijk keuvelend gingen we de beurs weer op.
We zagen heel erg veel moois. En we hebben veel gekocht. Annelies kon zich slecht losscheuren van de winkel waar ze ook cropavonden bezoekt. Ik kan ook niet anders zeggen dan dat het erg aardige mensen zijn,die als hobby zijn begonnen en dat is een beetje uit de hand gelopen.
Ik had dus een lijstje, met daarop een paar stukken gereedschap. Ik ben nogal een gereedschapfreak. Of zoals vriendlief zegt ' Boys and shiny objects...' Als het om gereedschap gaat ben ik ' one of the boys' vrees ik.
Op mijn lijstje stonden 2 stukken groot gereedschap, en na lang zoeken, heb ik die gevonden. Natuurlijk ook een doos met papier gekocht. Omdat ik geen zin had om te zoeken door papier, en ik sowieso graag een doos met papier koop en dan wel zie wat er in zit, was ik erg blij een doos met 200 vel papier van K&Company te vinden. Na enig rekenwerk, en twijfelen, heb ik die toch gekocht.
Heel erg blij ben ik met de vondst van een alfabet voor de Clickit. Daar ben ik lang naar op zoek geweest, en nog beter, deze winkel heeft een site, en daar kan ik andere sets voor de Clickit bestellen, dat is pas een vondst.
Omdat ik laatst bij Scrapart heeel hartelijk en gastvrij ontvangen ben, en zelfs de kinderen een hartelijk welkom kregen, waardoor ik rustig kon zoeken (en veel kon kopen :o)) had ik voor de mensen van Scrapart een lekker Hoornderring meegenomen, Texels gebak.
Dus op zoek naar Scrapart, die de taart met graagte in ontvangst namen. Ook voor de mensen die Scrap! verkochten, had ik gebak meegenomen. Ook een hoornderring.
Zij waren een stuk minder makkelijk te vinden, logisch als je in de verkeerde hal zoekt :o)) De allerlaatste kraam die we moesten bekijken, was van Scrap!. Natuurlijk gelijk het abonnement genomen, Scrap! vind ik gewoon het leukste nederlandse scraptijdschrift wat er is. Met leuke interviews, leuke technieken,en vergelijkend warenonderzoek.
Uiteindelijk kwamen we toch bepakt en bezakt terug bij de auto.
Zo in elkaar gepakt, ziet het er nog netjes uit,
maar als ik het naast elkaar leg, heb ik toch wel heel erg veel gekocht.
donderdag, november 01, 2007
schoon?
Rafael vliegt me in mijn armen, geeft me een dikke knuffel, en vraagt: Stink ik?
Op mijn nee, zegt hij: Dan hoef ik niet te douchen.
Wat een logica.
Op mijn nee, zegt hij: Dan hoef ik niet te douchen.
Wat een logica.
Abonneren op:
Posts (Atom)